ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 3.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.20.1
आनर्तनगरं मुक्तं ततोऽहमगमं तदा ।
महाक्रतौ राजसूये निवृत्ते नृपते तव ॥ ३.२०.१ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଆପଣଙ୍କ ମହାନ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତ ହେଲା ପରେ ମୁଁ ସେତେବେଳେ ଆନର୍ତ ନଗର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲି।
3.20.2
अपश्यं द्वारकां चाहं महाराज हतत्विषम् ।
निःस्वाध्यायवषट्कारां निर्भूषणवरस्त्रियम् ॥ ३.२०.२ ॥
ହେ ମହାରାଜ, ଆମେ ତେଜହୀନ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଦେଖିଲି; ସେଠାରେ ବେଦପାଠ ଓ ବଷଟ୍କାର ନ ଥିଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ ଅଳଙ୍କାରହୀନ ଥିଲେ।
3.20.3
अनभिज्ञेयरूपाणि द्वारकोपवनानि च ।
दृष्ट्वा शङ्कोपपन्नोऽहमपृच्छं हृदिकात्मजम् ॥ ३.२०.३ ॥
ଦ୍ୱାରକାର ଉଦ୍ୟାନଗୁଡ଼ିକ ଚିହ୍ନିହେଉ ନ ଥିବା ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲା; ତାହା ଦେଖି ସନ୍ଦେହରେ ମୁଁ ହୃଦିକପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପଚାରିଲି।
3.20.4
अस्वस्थनरनारीकमिदं वृष्णिकुलं भृशम् ।
किमिदं नरशार्दूल श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ ३.२०.४ ॥
ଏହି ବୃଷ୍ଣିକୁଳର ନରନାରୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସୁସ୍ଥ। ହେ ନରଶାର୍ଦୂଳ, ଏ କ'ଣ? ମୁଁ ଏହାର ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
3.20.5
एवमुक्तः स तु मया विस्तरेणेदमब्रवीत् ।
रोधं मोक्षं च साल्वेन हार्दिक्यो राजसत्तम ॥ ३.२०.५ ॥
ମୁଁ ଏହିପରି ପଚାରିବାରୁ ସେ ବିସ୍ତାରରେ ଏହା କହିଲେ — ସାଲ୍ୱଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବରୋଧ ଓ ତାହାଠାରୁ ମୁକ୍ତି, ହେ ରାଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।
3.20.6
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ श्रुत्वा सर्वमशेषतः ।
विनाशे साल्वराजस्य तदैवाकरवं मतिम् ॥ ३.२०.६ ॥
ତା'ପରେ, ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସବୁ କିଛି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶୁଣି ମୁଁ ସେହି ସମୟରେ ସାଲ୍ୱରାଜଙ୍କ ବିନାଶର ସଙ୍କଳ୍ପ କଲି।
3.20.7
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ समाश्वास्य पुरे जनम् ।
राजानमाहुकं चैव तथैवाकनदुन्दुभिम् ॥ ३.२०.७ ॥
ତା'ପରେ ମୁଁ, ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନଗରବାସୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲି; ରାଜା ଆହୁକ ଓ ସେହିପରି ଆକନଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲି।
3.20.8
सर्वान्वृष्णिप्रवीरांश्च हर्षयन्नब्रुवं तदा ।
अप्रमादः सदा कार्यो नगरे यादवर्षभाः ॥ ३.२०.८ ॥
ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣିଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୀରମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରି ସେତେବେଳେ ମୁଁ କହିଲି: ହେ ଯାଦବଶ୍ରେଷ୍ଠଗଣ, ନଗରରେ ସର୍ବଦା ସାବଧାନ ରହିବା ଉଚିତ।
3.20.9
साल्वराजविनाशाय प्रयातं मां निबोधत ।
नाहत्वा तं निवर्तिष्ये पुरीं द्वारवतीं प्रति ॥ ३.२०.९ ॥
ସାଲ୍ୱରାଜଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ମୁଁ ଯାତ୍ରା କରିଛି, ତାହା ଜାଣ; ତାଙ୍କୁ ବଧ ନ କରି ମୁଁ ଦ୍ୱାରବତୀ ନଗରୀ ଆଡ଼କୁ ଫେରିବି ନାହିଁ।
3.20.10
ससाल्वं सौभनगरं हत्वा द्रष्टास्मि वः पुनः ।
त्रिःसामा हन्यतामेषा दुन्दुभिः शत्रुभीषणा ॥ ३.२०.१० ॥
ସୌଭନଗର ସହିତ ସାଲ୍ୱକୁ ବଧ କରି ମୁଁ ପୁଣି ତୁମକୁ ଦେଖିବି; ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଏହି ଦୁନ୍ଦୁଭି ତିନିଥର ସାମଗାନ ପରି ବଜାଯାଉ।
3.20.11
ते मयाऽऽश्वासिता वीरा यथावद्भरतर्षभ ।
सर्वे मामब्रुवन्हृष्टाः प्रयाहि जहिशात्रवान् ॥ ३.२०.११ ॥
ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ ଦ୍ୱାରା ସେହି ବୀରମାନେ ଯଥାବିଧି ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇ ସମସ୍ତେ ହର୍ଷିତ ହୋଇ ମୋତେ କହିଲେ: ଯାଅ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ବଧ କର।
3.20.12
तैः प्रहृष्टात्मभिर्वीरैराशीर्भिरभिनन्दितः ।
वाचयित्वा द्विजश्रेष्ठान्प्रणम्य शिरसा भवम् ॥ ३.२०.१२ ॥
ସେହି ପ୍ରସନ୍ନଚିତ୍ତ ବୀରମାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଅଭିନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱସ୍ତିବାଚନ କରାଇ, ମସ୍ତକ ନତ କରି ଭବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲି।
3.20.13
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन रथेनानादयन्दिशः ।
प्रध्माय शङ्खप्रवरं पाञ्चजन्यमहं नृप ॥ ३.२०.१३ ॥
ଶୈବ୍ୟ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ନାମକ ଘୋଡ଼ାରେ ଯୋଡ଼ା ରଥ ଦ୍ୱାରା ଦିଗ୍ ସକଳ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ କରି, ହେ ନୃପ, ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶଙ୍ଖ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ବଜାଇଲି।
3.20.14
प्रयातोस्मि नरव्याघ्र बलेन महता वृतः ।
क्लृप्तेन चतुरङ्गेण यत्तेन जितकाशिना ॥ ३.२०.१४ ॥
ହେ ନରବ୍ୟାଘ୍ର, ମହାନ ସେନାରେ ଘେରା ହୋଇ, ସୁସଜ୍ଜିତ ଚତୁରଙ୍ଗ ସେନା ସହ, ବିଜୟେଚ୍ଛାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ମୁଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଛି।
3.20.15
समतीत्य बहून्देशान्गिरींश्च बहुपादपान् ।
सरांसि सरितश्चैव मार्तिकावतमासदम् ॥ ३.२०.१५ ॥
ବହୁ ଦେଶ, ପର୍ବତ, ବହୁ ବୃକ୍ଷଯୁକ୍ତ ଗିରି, ସରୋବର ଓ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି ମୁଁ ମାର୍ତିକାବତ ପହଞ୍ଚିଲି।
3.20.16
तत्राश्रौषं नरव्याघ्र साल्वं सागरमन्तिकात् ।
प्रयान्तं सौभमास्थाय तमहं पृष्ठतोऽन्वगाम् ॥ ३.२०.१६ ॥
ହେ ନରବ୍ୟାଘ୍ର, ସେଠାରେ ସମୁଦ୍ର ନିକଟରୁ ସୌଭ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି ଶାଲ୍ୱ ଯାଉଥିବାର ମୁଁ ଶୁଣିଲି; ମୁଁ ତାଙ୍କ ପଛେ ଗଲି।
3.20.17
दृष्टवानस्मि राजेन्द्र साल्वराजमथान्तिके ।
ततः सागरमासाद्य कुक्षौ तस्य महोर्मिणः।
समुद्रनाभ्यां साल्वोऽभूत्सौभमास्थाय शत्रुहन् ॥ ३.२०.१७ ॥
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତା'ପରେ ନିକଟରେ ମୁଁ ଶାଲ୍ୱରାଜଙ୍କୁ ଦେଖିଲି। ତା'ପରେ ସମୁଦ୍ର ପହଞ୍ଚି, ତା'ର ମହାତରଙ୍ଗ ଥିବା ଉପସାଗରରେ, ହେ ଶତ୍ରୁହନ୍ତା, ଶାଲ୍ୱ ସୌଭରେ ଚଢ଼ି ସମୁଦ୍ର-ନାଭି ସହ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
3.20.18
स मामालोक्य सहसा सेनां स्वां प्राहिणोन्मृधे ।
मद्बाहुना च सेनायां शिष्टायां किंचिदेव च ॥ ३.२०.१८ ॥
ସେ ମୋତେ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ହଠାତ୍ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ନିଜ ସେନା ପଠାଇଲେ; ମୋ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ସେନାରୁ ଯାହା କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲା, ତାହା ମଧ୍ୟ।
3.20.19
स समालोक्य सहसा स्मयन्निव युधिष्ठिर ।
आह्वयामास दुष्टात्मा युद्धायैव मुहुर्मुहुः ॥ ३.२०.१९ ॥
ସେ ମୋତେ ହଠାତ୍ ଦେଖି, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ହସିବା ପରି, ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ବାରମ୍ବାର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କଲା।
3.20.20
तस्य शार्ङ्गविनिर्मुक्तैर्बहुभिर्मर्मभेदिभिः ।
पुरं नासाद्यत शरैस्ततो मां रोष आविशत् ॥ ३.२०.२० ॥
ତାଙ୍କ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁରୁ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ବହୁ ମର୍ମଭେଦୀ ବାଣ ମୋ ନଗର (ଶରୀର) ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଲା ନାହିଁ; ତେବେ ମୋ ଭିତରେ କ୍ରୋଧ ପ୍ରବେଶ କଲା।
3.20.21
स चापि पापप्रकृतिर्दैतेयापशदो नृप ।
मय्यवर्षत दुर्धर्षः शरधाराः सहस्रशः ॥ ३.२०.२१ ॥
ସେ ପାପସ୍ୱଭାବ, ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ଅଧମ ପୁତ୍ର, ହେ ରାଜନ୍, ଦୁର୍ଧର୍ଷ ହୋଇ ମୋ ଉପରେ ହଜାର ହଜାର ବାଣଧାରା ବର୍ଷାଇଲା।
3.20.22
सैनिकान्मम सूतं च हयांश्च स समाकिरत् ।
अचिन्तयन्तस्तु शरान्वयं युध्याम भारत ॥ ३.२०.२२ ॥
ସେ ମୋ ସୈନିକ, ମୋ ସାରଥି ଓ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଢାଙ୍କି ଦେଲା; ତଥାପି ବାଣକୁ ଗ୍ରାହ୍ୟ ନ କରି ଆମେ ଯୁଦ୍ଧ କଲୁ, ହେ ଭାରତ।
3.20.23
ततः शतसहस्राणि शराणां नतपर्वणाम् ।
चिक्षिपुः समरे वीरा मयि साल्वपदानुगाः ॥ ३.२०.२३ ॥
ତା'ପରେ ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ଅନୁଚର ବୀରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଙ୍କା ଗଣ୍ଠିଯୁକ୍ତ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବାଣ ମୋ ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
3.20.24
ते हयांश्च रथं चैव ध्वजं दारुकमेव च ।
छादयामासुरसुरास्तैर्बाणैर्मर्मभेदिभिः ॥ ३.२०.२४ ॥
ସେହି ଅସୁରମାନେ ସେହି ମର୍ମଭେଦୀ ବାଣରେ ମୋ ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ଧ୍ୱଜ ଓ ଦାରୁକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଢାଙ୍କି ଦେଲେ।
3.20.25
न हया न रथो वीर न ध्वजो न च दारुकः ।
अदृश्यन्त शरैश्छन्नास्तथाऽहं सैनिकाश्च मे ॥ ३.२०.२५ ॥
ହେ ବୀର, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ଧ୍ୱଜ ବା ଦାରୁକ ଦେଖାଗଲେ ନାହିଁ; ବାଣରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ, ସେହିପରି ମୁଁ ଓ ମୋ ସୈନିକମାନେ।
3.20.26
ततोऽहमपि कौन्तेय शराणामयुतान्बहून् ।
आमन्त्रितानां धनुषा दिव्येन विधिनाऽक्षिपम् ॥ ३.२०.२६ ॥
ତା'ପରେ ହେ କୌନ୍ତେୟ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ବିଧିରେ ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିବା ଅନେକ ଅଯୁତ ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କଲି।
3.20.27
न तत्रविषयस्त्वासीन्मम सैन्यस्य भारत ।
खे विषक्तं हि तत्सौभं क्रोशमात्र इवाभवत् ॥ ३.२०.२७ ॥
ହେ ଭାରତ, ସେଠାରେ ମୋ ସୈନ୍ୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିସୀମା ରହିଲା ନାହିଁ; ଆକାଶରେ ଝୁଲୁଥିବା ସେହି ସୌଭ ଯେପରି କେବଳ ଏକ କ୍ରୋଶ ପରିମିତ ହୋଇଗଲା।
3.20.28
ततस्ते प्रेक्षकाः सर्वे देवा वै दिवमास्थिताः ।
हर्षयामासुरुच्चैर्मां सिंहनादतलस्वनैः ॥ ३.२०.२८ ॥
ତା'ପରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ସେହି ଦର୍ଶକ ଦେବତାମାନେ ସିଂହନାଦ ଓ କରତାଳିର ଶବ୍ଦରେ ମୋତେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ହର୍ଷିତ କଲେ।
3.20.29
मत्कार्मुकविनिर्मुक्ता दानवानां महारणे ।
अङ्गेषु रुधिराक्तास्ते विविशुः शलभा इव ॥ ३.२०.२९ ॥
ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ମୋ ଧନୁରୁ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ସେହି ବାଣମାନେ ଦାନବଙ୍କ ଅଙ୍ଗରେ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ ପଙ୍ଗପାଳ ପରି ପ୍ରବେଶ କଲେ।
3.20.30
ततो हलहलाशब्दः सौभमध्ये व्यवर्धत ।
वध्यतां विशिखैस्तीक्ष्णैः पततां च महार्णवे ॥ ३.२०.३० ॥
ତା'ପରେ ସୌଭ ଭିତରେ ହଲହଲ ଶବ୍ଦ ବଢ଼ିଗଲା—ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଆହତ ହେଉଥିବା ଓ ମହାସାଗରରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ କୋଳାହଳ।
3.20.31
ते निकृत्तभुजस्कन्धाः कबन्धाकृतिदर्शनाः ।
नदन्तो भैरवान्नादान्निपतन्ति स्म दानवाः।
पतितास्तेऽपि भक्ष्यन्ते समुद्रांभोनिवासिभिः ॥ ३.२०.३१ ॥
କଟା ବାହୁ ଓ କାନ୍ଧ ସହିତ, ଧଡ଼ ପରି ଆକୃତି ଦେଖାଉଥିବା ସେହି ଦାନବମାନେ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରି ପଡ଼ିଗଲେ। ପଡ଼ିଥିବାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମୁଦ୍ରଜଳରେ ବାସ କରୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭକ୍ଷଣ କଲେ।
3.20.32
ततो गोक्षीरकुन्देन्दुमृणालरजतप्रभम् ।
जलजं पाञ्चजन्यं वै प्राणेनाहमपूरयम् ॥ ३.२०.३२ ॥
ତା'ପରେ ଗାଈ ଦୁଧ, କୁନ୍ଦ, ଚନ୍ଦ୍ର, ପଦ୍ମନାଳ ଓ ରୂପା ପରି ପ୍ରଭାଯୁକ୍ତ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଙ୍ଖକୁ ମୁଁ ପ୍ରାଣବାୟୁରେ ପୂରଣ କଲି।
3.20.33
तान्दृष्ट्वा पतितांस्तत्र साल्वः सौभपतिस्ततः ।
मायायुद्धेन महता योधयामास मां युधि ॥ ३.२०.३३ ॥
ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି ସୌଭପତି ଶାଲ୍ୱ ତାପରେ ମହା ମାୟାଯୁଦ୍ଧରେ ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲା।
3.20.34
ततो गदा हलाः प्रासाः शूलशक्तिपरश्चथाः ।
असयः शक्तिकुलिशपाशर्ष्टिकनपाः शराः।
पट्टसाश्च भुशुण्ड्यश्च प्रपतन्त्यनिशं मयि ॥ ३.२०.३४ ॥
ତା'ପରେ ଗଦା, ହଳ, ପ୍ରାସ, ଶୂଳ, ଶକ୍ତି ଓ ପରଶୁ, ଖଡ୍ଗ, ଶକ୍ତି, କୁଳିଶ, ପାଶ, ଋଷ୍ଟି, କନପ, ବାଣ, ପଟ୍ଟସ ଓ ଭୁଶୁଣ୍ଡି ମୋ ଉପରେ ନିରନ୍ତର ବର୍ଷିତ ହେଲା।
3.20.35
तामहं माययैवाशु प्रतिगृह्य व्यनाशयम् ।
तस्यां हतायां मायायां गिरिशृङ्गैरयोधयत् ॥ ३.२०.३५ ॥
ସେହି ମାୟାକୁ ମୁଁ ମାୟାରେ ହିଁ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରତିରୋଧ କରି ନଷ୍ଟ କଲି। ସେହି ମାୟା ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ ସେ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲା।
3.20.36
ततोऽभवत्तम इव प्रकाश इव चाभवत् ।
दुर्दिनं सुदिनं चैव शीतमुष्णं च भारत ॥ ३.२०.३६ ॥
ତା'ପରେ ଅନ୍ଧକାର ପରି ଓ ଆଲୋକ ପରି ହେଲା। ହେ ଭାରତ, ବର୍ଷାଦିନ ଓ ସୁଦିନ, ଶୀତ ଓ ଗରମ ସବୁ ଏକାସଙ୍ଗେ ହେଲା।
3.20.37
अङ्गारपांसुवर्षं च शस्त्रवर्षं च भारत ।
एवं मायां प्रकुर्वाणो योधयामास मां रिपुः ॥ ३.२०.३७ ॥
ହେ ଭରତ! ସେ ଅଙ୍ଗାର ଓ ଧୂଳିର ବର୍ଷା ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା କଲା। ଏହିପରି ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କରି ଶତ୍ରୁ ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରାଇଲା।
3.20.38
विज्ञाय तदहं सर्वं माययैव व्यनाशयम् ।
यथाकालं तु युद्धेन व्यधमं सर्वतः शरैः ॥ ३.२०.३८ ॥
ଏହା ସବୁ ଜାଣି ମୁଁ ମାୟାକୁ ମାୟାଦ୍ୱାରା ହିଁ ବିନାଶ କଲି। ପରେ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସବୁଦିଗରୁ ବାଣଦ୍ୱାରା ତାକୁ ଛତ୍ରଭଙ୍ଗ କଲି।
3.20.39
ततो हतायां च मया मायायां युधि दानवः ।
मायामन्यां महाराज चकार मतिमोहिनीम् ॥ ३.२०.३९ ॥
ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ସେ ମାୟା ବିନଷ୍ଟ ହେଲେ, ହେ ମହାରାଜ, ସେ ଦାନବ ବୁଦ୍ଧିକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ଆଉ ଏକ ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କଲା।
3.20.40
ततो व्योम महाराज शतसूर्यमिवाभवत् ।
शतचन्द्रं च कौन्तेय सहस्रायुततारकम् ॥ ३.२०.४० ॥
ତାପରେ, ହେ ମହାରାଜ, ଆକାଶ ଶହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ହେଲା। ହେ କୌନ୍ତେୟ, ସେଥିରେ ଶହେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ହଜାରେ-ଅଯୁତ ତାରା ଦେଖାଗଲା।
3.20.41
ततो नाज्ञायत तदा दिवारात्रं तथा दिशः ।
ततोऽहं मोहमापन्नः प्रज्ञास्त्रं समयोजयम् ॥ ३.२०.४१ ॥
ତେବେ ସେତେବେଳେ ଦିନ-ରାତି ଓ ଦିଗ କିଛି ଜଣାଗଲା ନାହିଁ। ତା'ପରେ ମୁଁ ମୋହରେ ପଡ଼ି ପ୍ରଜ୍ଞାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲି।
3.20.42
तदस्त्रमस्तमस्त्रेण विधूतं शरतूलवत् ।
तथा तदभवद्युद्धं तुमुलं रोमहर्षणम्।
लब्धालोकस्तु राजेन्द्र पुनः शत्रुमयोधयम् ॥ ३.२०.४२ ॥
ସେ ଅସ୍ତ୍ର ଅନ୍ୟ ଏକ ଅସ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ବିନଷ୍ଟ ହୋଇ ବାଣର ତୂଳା ପରି ଛତ୍ରଭଙ୍ଗ ହେଲା। ଏହିପରି ସେ ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ଓ ରୋମାଞ୍ଚକର ହେଲା। ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଆଲୋକ ପାଇ ମୁଁ ପୁନର୍ବାର ଶତ୍ରୁ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲି।