مهابهاراتا · أدهيايا 3.201
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.201.1
भूय एव महाभाग्यं कथ्यतामित्यब्रवीत् पाण्डवो मार्कण्डेयम् । अथाचष्ट मार्कण्डेयः । अष्टकस्य वैश्वामित्रेरश्वमेधे सर्वे राजानः प्रागच्छन् ॥ ३.२०१.१ ॥
فقال البانداوي مرة أخرى لمركنديا: «احكِ لنا عن الحظ العظيم». فحكى مركنديا: إلى قربان الحصان الذي أقامه أشتكا ابن فيشفاميترا، جاء جميع الملوك.
3.201.2
भ्रातरश्चास्य प्रतर्दनो वसुमनाः शिबिरौशीनर इति । स च समाप्तयज्ञो भ्रातृभिः सह रथेन प्रायात् । ते च नारदमागच्छन्तमभिवाद्यारोहतु भवान् रथमित्यब्रुवन् ॥ ३.२०१.२ ॥
كان إخوته براتردانا وفاسوماناس وشيبي ابن أوشيناراً. ولما أتم القربان سار على عربته مع إخوته. فحيّوا ناراداً وهو قادم وقالوا: «اركب العربة أيها الجليل».
3.201.3
तांस्तथेत्युक्त्वा रथमारुरोह । अथ तेषामेकः सुरर्षिं नारदमब्रवीत् । प्रसाद्य भगवन्तं किंचि- दिच्छेयं प्रष्टुमिति ॥ ३.२०१.३ ॥
فقال: «فليكن ذلك»، وقبل طلبهم وصعد العربة. فقال له أحدهم للحكيم الإلهي ناراد: «أيها الجليل، أود، بعد أن أرضيك، أن أسألك شيئاً».
3.201.4
पृच्छेत्यब्रवीदृषिः । सोऽब्रवीदायुष्मन्तः सर्व- गुणप्रमुदिताः । अथायुष्मन्तं स्वर्गस्थानं चतुर्भि- र्यातव्यं स्यात् कोऽवतरेत् । अयमष्टकोऽवतरेदित्यब्रवीदृषिः ॥ ३.२०१.४ ॥
قال الحكيم: «اسأل». فأجاب: «أيها الطوال العمر، الفرحون بكل فضيلة: حين يجب على الطويل العمر أن يذهب إلى موضع السماء مع أربعة، فمن ينزل؟» فقال الحكيم: «ليَنزل هذا أشتكا».
3.201.6
किं कारणमित्यपृच्छत् । अथाचष्टाष्टकस्य गृहे मया उषितं स मां रथेनानुप्रावहदथापश्यमनेकानिगोसहस्राणि वर्णशो विविक्तानि तमहमपृच्छं कस्येमे गाव इति सोऽब्रवीत् । मया निसृष्टा इत्येतास्तेनैव स्वयं श्लाघति कथितेन । एषोऽवतरेदथ त्रिभिर्यातव्यं साम्प्रतं कोऽवतरेत् ।
प्रतर्दन इत्यब्रवीदृषिः । तत्र किं कारणं प्रत- र्दनस्यापि गृहे मयोषितं स मां रथेनानुप्रावहत् ॥ ३.२०१.६ ॥
«ما السبب؟» سأل. فأجاب: «بينما كنت أقيم في بيت أشتكا حملني على عربته. ثم رأيت آلاف البقر مفروزةً بحسب ألوانها. سألته: 'لمن هذه البقر؟' فقال: 'أطلقتُها أنا.' وهكذا يفتخر بنفسه بروايته هو. فليَنزل هذا؛ ثم يجب أن يمضي مع ثلاثة. فمن ينزل الآن؟» قال الحكيم: «برتردنا.» ما السبب هناك؟ بينما كنت أقيم أيضاً في بيت برتردنا حملني على عربته.
3.201.7
अथैनं ब्राह्मणोऽभिक्षेताश्वं मे ददातु भवान् निवृत्तो दास्यामीत्यब्रवीद् ब्राह्मणं त्वरितमेव दीयतामित्यब्रवीद् ब्राह्मणस्त्वरितमेव स ब्राह्मणस्यैवमुक्त्वा दक्षिणं पार्श्वमददत् ॥ ३.२०१.७ ॥
فطلب منه برهمي فرساً. «أعطِنيه؛ سأردّه حين أعود»، قال. فقال البرهمي: «أعطِه سريعاً.» وبعد أن قال ذلك للبرهمي، أعطى الجانب الأيمن.
3.201.8
अथान्योऽप्यश्वार्थी ब्राह्मण आगच्छत् । तथैव चैनमुक्त्वा वामपार्ष्णिमभ्यदादथ प्रायात् पुनरपि चान्योऽप्यश्वार्थी ब्राह्मण आगच्छत् त्वरितोऽथ तस्मै अपनह्य वामं धुर्यमददत् ॥ ३.२०१.८ ॥
ثم جاء برهمي آخر يطلب فرساً. فخاطبه بالمثل فأعطاه الساق الخلفية اليسرى، ثم مضى البرهمي. ثم جاء برهمي آخر يطلب فرساً، في عجلة؛ فنزع عنه الفرس اليسرى من النير وأعطاه إياها.
3.201.9
अथ प्रायात् पुनरन्य आगच्छदश्वार्थी ब्राह्मण- स्तमब्रवीदतियातो दास्यामि त्वरितमेव मे दीयतामित्यब्रवीद् ब्राह्मणस्तस्मै दत्त्वाश्वं रथधुरं गृह्णता व्याहृतं ब्राह्मणानां साम्प्रतं नास्ति किंचिदिति ॥ ३.२०१.९ ॥
ثم مضى، ثم جاء برهمي آخر يطلب فرساً. فقال له: «سأعطيه لمن مضى؛ فليعطني أحد بسرعة». فلما أعطاه البرهمي الفرس قال لمن يمسك نير العربة: «ليس للبراهمة شيء الآن».
3.201.10
य एष ददाति चासूयति च तेन व्याहृतेन तथावतरेत् । अथ द्वाभ्यां यातव्यमिति कोऽव- तरेत् ॥ ३.२०१.१० ॥
من يعطي ويحسد أيضاً ينبغي أن ينزل بتلك الكلمة المقولة على ذلك النحو. ثم يُقال إنه ينبغي أن يُسار مع اثنين؛ فمن ينزل؟
3.201.11
वसुमना अवतरेदित्यब्रवीदृषिः ॥ ३.२०१.११ ॥
«فليَنزل فاسوماناس»، قال الحكيم.
3.201.12
किं कारणमित्यपृच्छदथाचष्ट नारदः । अहं परिभ्रमन् वसुमनसो गृहमुपस्थितः ॥ ३.२०१.१२ ॥
«ما السبب؟» سأل. فأجاب ناراداً: «بينما كنتُ أتجوّل، وصلتُ إلى بيت فاسوماناس.»
3.201.13
स्वस्तिवचनमासीत् पुष्परथस्य प्रयोजनेन तमहमन्वगच्छं स्वस्तिवाचितेषु ब्राह्मणेषु रथो ब्राह्मणानां दर्शितः ॥ ३.२०१.१३ ॥
كانت هناك تلاوة للبركات من أجل بوشبراثا، وتبعته لهذا الغرض. وبين البراهمة الذين تلوا البركات، عُرض الركن على البراهمة.
3.201.14
तमहं रथं प्राशंसमथ राजाब्रवीद्भगवता रथः प्रशस्तः । एष भगवतो रथ इति ॥ ३.२०१.१४ ॥
مدحتُ ذلك الركن. فقال الملك: «لقد مدح هذا الركنَ الجليلُ؛ إنه ركن الجليل.»
3.201.16
अथ कदाचित् पुनरप्यहमुपस्थितः पुनरेव च रथप्रयोजनमासीत् । सम्यगयमेष भगवत इत्येवं राजाब्रवीदिति पुनरेव तृतीयं स्वस्तिवाचनं समभावयमथ राजा ब्राह्मणानां दर्शयन् मामभि प्रेक्ष्याब्रवीत् । अथो भगवता पुष्परथस्य स्वस्ति- वाचनानि सुष्ठु सम्भावितानि एतेन द्रोहवचनेनावतरेत् ।
अथैकेन यातव्यं स्यात् कोऽवतरेत् पुनर्नारद आह शिबिर्यायादहमवतरेयमत्र किं कारण- मित्यब्रवीत् । असावहं शिबिना समो नास्मि यतो ब्राह्मणः कश्चिदेनमब्रवीत् ॥ ३.२०१.१६ ॥
ثم في وقت ما عدتُ مرة أخرى، وعاد الاحتياج إلى الركن. «هذا بحق ركن الجليل»، قال الملك. ثم للمرة الثالثة أمرتُ بإقامة تلاوة البركات. فنظر الملك إليّ مشيرًا إلى البراهمة وقال: «لقد أُكرمت تلاوات البركات للجليل بوشبراثا كما ينبغي. فليَنزل بهذه الكلمة العدائية.» فإن كان ينبغي أن يذهب واحد فقط، فمن ينزل؟ سأل ناردا مرة أخرى: «ليذهب شيبي، وأنا أنزل؛ فما السبب هنا؟» فقال: «لستُ مساويًا لشيبي؛ ولذلك قال له أحد البراهمة هذا.»
3.201.17
शिबे अन्नार्थ्यस्मीति तमब्रवीच्छिविः किं क्रियतामाज्ञापयतु भवानिति ॥ ३.२०१.१७ ॥
"يا شيبي، أنا أطلب الطعام." فقال له شيبي: "ماذا يُفعل؟ فليأمر سيادتك."
3.201.18
अथैनं ब्राह्मणोऽब्रवीद् य एष ते पुत्रो बृहद्गर्भो नाम एष प्रमातव्य इति तमेनं संस्कुरु अन्नं चोप- पादय ततोऽहं प्रतीक्ष्य इति । ततः पुत्रं प्रमाथ्य संस्कत्य विधिना साधयित्वा पाश्यामर्पयित्वा शिरसा प्रतिगृह्य ब्राह्मणममृगयत् ॥ ३.२०१.१८ ॥
فقال له البراهمي: "إن ابنك هذا المسمّى بريهادغربها يجب أن يُقتل؛ فأعدّه واطبخ الطعام، ثم أنتظر." ثم بعد أن قتل الابن وأعدّه وفق الشعيرة، ووضعه على طبق وقدّمه، أخذه على رأسه وبحث عن البراهمي.
3.201.19
अथास्य मृगयमाणस्य कश्चिदाचष्ट एव ते ब्राह्मणो नगरं प्रविश्य दहति ते गृहं कोशागारमायुधागारं स्त्र्यगारमश्वशालां हस्तिशालां च क्रुद्ध इति ॥ ३.२०१.१९ ॥
وبينما هو يبحث، أخبره أحدهم: "إن برهمانك دخل المدينة وهو غاضب يحرق بيتك وخزانتك ومخزن سلاحك ودار النساء وإسطبل خيلك وإسطبل فيلتك."
3.201.20
अथ शिबिस्तथैवाविकृतमुखवर्णो नगरं प्रविश्य ब्राह्मणं तमब्रवीत् सिद्धं भगवन्नन्नमिति ब्राह्मणो न किंचिद्व्याजहार विस्मयादधोमुखश्चासीत् ॥ ३.२०१.२० ॥
ثم دخل شيبي المدينة بوجه ولون لم يتغيّرا، وقال لذلك البراهمي: "أيها الجليل، الطعام معدّ." فلم يقل البراهمي شيئًا، بل بقي مطأطئ الوجه من الدهشة.
3.201.21
ततः प्रासादयद् ब्राह्मणं भगवन् भुज्यतामिति । मुहूर्तादुद्वीक्ष्य शिबिमब्रवीत् ॥ ३.२०१.२१ ॥
ثم، بعد أن أرضى البراهمي، قال: «أيها السيد المبجل، تفضل فكُل». وبعد لحظة، نظر إلى أعلى وقال لشيبي:
3.201.22
त्वमेवैतदशानेति तत्राह तथेति शिबिस्तथैवा- विमना महित्वा कपालमभ्युद्धार्य भोक्तुमैच्छत् ॥ ३.२०१.२२ ॥
«كُلْ أنتَ هذا بنفسك»، قال هناك. فقال شيبي: «ليكن كذلك»، ورفع الوعاء بقلب غير مضطرب وبوقار، وأراد أن يأكل.
3.201.23
अथास्य ब्राह्मणो हस्तमगृह्णात् । अब्रवीच्चैनं जितक्रोधोऽसि न ते किञ्चिदपरित्याज्यं ब्राह्मणार्थे ब्राह्मणोऽपि तं महाभागं सभाजयत् ॥ ३.२०१.२३ ॥
فأمسك البراهمي يده وقال له: «لقد غلبت الغضب؛ فليس لديك شيء لا يُبذل من أجل البراهمي». وأكرم البراهمي ذلك الرجل عظيم الحظ أيضًا.
3.201.24
स ह्युद्वीक्षमाणः पुत्रमपश्यदग्रे तिष्ठन्तं देव- कुमारमिव पुण्यगन्धान्वितमलङ्कृतं सर्वं च तमर्थं विधाय ब्राह्मणोऽन्तरधीयत ॥ ३.२०१.२४ ॥
فإنه لما نظر إلى أعلى رأى ابنه واقفًا أمامه، كفتى سماوي، متحليًا بعطر مقدس ومزينًا. ولما أتم كل ذلك، اختفى البراهمي.
3.201.25
तस्य राजर्षेर्विधाता तेनैव वेषेण परीक्षार्थमागत इति तस्मिन्नन्तर्हिते अमात्या राजानमूचुः । किं प्रेप्सुना भवता इदमेवं जानता कृतमिति ॥ ३.२०१.२५ ॥
لقد جاء خالق ذلك الحكيم الملكي في تلك الصورة نفسها ليختبره. ولما اختفى، قال الوزراء للملك: «وأنت تعلم هذا كله، فماذا كنت تريد حين فعلت هذا؟»
3.201.26
शिबिरुवाच ।
नैवाहमेतद् यशसे ददानि
न चार्थहेतोर्न च भोगतृष्णया ।
पापैरनासेवित एष मार्ग
इत्येवमेतत् सकलं करोमि ॥ ३.२०१.२६ ॥
قال شِبي: لا أعطي هذا طلبًا للشهرة، ولا من أجل المال، ولا من شهوة المتعة. هذا طريق لم يسلكه الأشرار، ولذلك أفعل كل هذا على هذا النحو.
3.201.27
सद्भिः सदाध्यासितं तु प्रशस्तं ।
तस्मात् प्रशस्तं श्रयते मतिर्मे ।
एतन्महाभाग्यवरं शिबेस्तु ।
तस्मादहं वेद यथावदेतत् ॥ ३.२०१.२७ ॥
الطريق الذي يمارسه الأخيار دائمًا ويمدحونه هو الأفضل؛ لذلك يتجه عقلي إليه. هذا الحظ العظيم الأسمى لشِبي هو الأفضل؛ ولذلك أعرفه على حقيقته.