Mahābhārata · Adhyāya 3.201
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.201.1
भूय एव महाभाग्यं कथ्यतामित्यब्रवीत् पाण्डवो मार्कण्डेयम् । अथाचष्ट मार्कण्डेयः । अष्टकस्य वैश्वामित्रेरश्वमेधे सर्वे राजानः प्रागच्छन् ॥ ३.२०१.१ ॥
Da sprach der Pāṇḍava erneut zu Mārkaṇḍeya: »Erzähle noch von dem großen Glück.« Da berichtete Mārkaṇḍeya: Beim Pferdeopfer des Aṣṭaka, des Sohnes Viśvāmitras, kamen alle Könige herbei.
3.201.2
भ्रातरश्चास्य प्रतर्दनो वसुमनाः शिबिरौशीनर इति । स च समाप्तयज्ञो भ्रातृभिः सह रथेन प्रायात् । ते च नारदमागच्छन्तमभिवाद्यारोहतु भवान् रथमित्यब्रुवन् ॥ ३.२०१.२ ॥
Seine Brüder waren Pratardana, Vasumanas und Śibi, der Sohn des Uśīnara. Nachdem er das Opfer vollendet hatte, fuhr er mit seinen Brüdern im Wagen los. Den herannahenden Nārada grüßend, sagten sie: »Steigt auf den Wagen, Herr.«
3.201.3
तांस्तथेत्युक्त्वा रथमारुरोह । अथ तेषामेकः सुरर्षिं नारदमब्रवीत् । प्रसाद्य भगवन्तं किंचि- दिच्छेयं प्रष्टुमिति ॥ ३.२०१.३ ॥
Er sagte: »So sei es«, nahm ihre Bitte an und bestieg den Wagen. Da sagte einer von ihnen zu dem göttlichen Weisen Nārada: »Ehrwürdiger, wenn ich dich erfreuen kann, möchte ich dich etwas fragen.«
3.201.4
पृच्छेत्यब्रवीदृषिः । सोऽब्रवीदायुष्मन्तः सर्व- गुणप्रमुदिताः । अथायुष्मन्तं स्वर्गस्थानं चतुर्भि- र्यातव्यं स्यात् कोऽवतरेत् । अयमष्टकोऽवतरेदित्यब्रवीदृषिः ॥ ३.२०१.४ ॥
»Frage«, sprach der Weise. Er antwortete: »Langlebige, an jeder Tugend erfreut: Wenn der Langlebige mit vier anderen in den Himmel gehen muss, wer soll herabsteigen?« Der Weise sprach: »Dieser Aṣṭaka soll herabsteigen.«
3.201.6
किं कारणमित्यपृच्छत् । अथाचष्टाष्टकस्य गृहे मया उषितं स मां रथेनानुप्रावहदथापश्यमनेकानिगोसहस्राणि वर्णशो विविक्तानि तमहमपृच्छं कस्येमे गाव इति सोऽब्रवीत् । मया निसृष्टा इत्येतास्तेनैव स्वयं श्लाघति कथितेन । एषोऽवतरेदथ त्रिभिर्यातव्यं साम्प्रतं कोऽवतरेत् ।
प्रतर्दन इत्यब्रवीदृषिः । तत्र किं कारणं प्रत- र्दनस्यापि गृहे मयोषितं स मां रथेनानुप्रावहत् ॥ ३.२०१.६ ॥
»Was ist der Grund?«, fragte er. Dann erzählte er: »Als ich im Hause Aṣṭakas weilte, trug er mich auf seinem Wagen. Dann sah ich tausende Kühe, nach Farbe getrennt. Ich fragte ihn: 'Wessen sind diese Kühe?' Er sagte: 'Sie wurden von mir freigelassen.' So rühmt er sich selbst durch seine eigene Rede. Dieser soll absteigen; dann muss er mit dreien gehen. Wer soll nun absteigen?« Der Weise sagte: »Pratardana.« Was ist dort der Grund? Als ich auch im Hause Pratardanas weilte, trug er mich auf seinem Wagen.
3.201.7
अथैनं ब्राह्मणोऽभिक्षेताश्वं मे ददातु भवान् निवृत्तो दास्यामीत्यब्रवीद् ब्राह्मणं त्वरितमेव दीयतामित्यब्रवीद् ब्राह्मणस्त्वरितमेव स ब्राह्मणस्यैवमुक्त्वा दक्षिणं पार्श्वमददत् ॥ ३.२०१.७ ॥
Da bat ihn ein Brahmane um ein Pferd. »Gib es mir; ich werde es zurückgeben, wenn ich zurückkehre«, sagte er. Der Brahmane sagte: »Gib es schnell.« Nachdem er so zum Brahmanen gesprochen hatte, gab er die rechte Seite.
3.201.8
अथान्योऽप्यश्वार्थी ब्राह्मण आगच्छत् । तथैव चैनमुक्त्वा वामपार्ष्णिमभ्यदादथ प्रायात् पुनरपि चान्योऽप्यश्वार्थी ब्राह्मण आगच्छत् त्वरितोऽथ तस्मै अपनह्य वामं धुर्यमददत् ॥ ३.२०१.८ ॥
Dann kam ein weiterer Brahmane, der ein Pferd suchte. Ihm gegenüber in gleicher Weise sprechend, gab er ihm das linke Hinterbein; dann ging der Brahmane fort. Wieder kam ein anderer Brahmane, der ein Pferd suchte, eilig; nachdem er es ausgespannt hatte, gab er ihm das linke Joch-Pferd.
3.201.9
अथ प्रायात् पुनरन्य आगच्छदश्वार्थी ब्राह्मण- स्तमब्रवीदतियातो दास्यामि त्वरितमेव मे दीयतामित्यब्रवीद् ब्राह्मणस्तस्मै दत्त्वाश्वं रथधुरं गृह्णता व्याहृतं ब्राह्मणानां साम्प्रतं नास्ति किंचिदिति ॥ ३.२०१.९ ॥
Dann ging er fort, und wieder kam ein anderer Brahmane, der ein Pferd suchte. Er sprach zu ihm: 'Ich werde es dem geben, der vorübergegangen ist; mir möge es schnell gegeben werden.' Der Brahmane, nachdem er ihm das Pferd gegeben hatte, sprach zu dem, der die Wagendeichsel hielt: 'Für die Brahmanen gibt es im Moment nichts.'
3.201.10
य एष ददाति चासूयति च तेन व्याहृतेन तथावतरेत् । अथ द्वाभ्यां यातव्यमिति कोऽव- तरेत् ॥ ३.२०१.१० ॥
Wer gibt und zugleich neidet, soll durch dieses gesprochene Wort ebenso herabsteigen. Dann heißt es, man solle mit zweien gehen; wer soll herabsteigen?
3.201.11
वसुमना अवतरेदित्यब्रवीदृषिः ॥ ३.२०१.११ ॥
'Vasumanas soll herabsteigen', sprach der Weise.
3.201.12
किं कारणमित्यपृच्छदथाचष्ट नारदः । अहं परिभ्रमन् वसुमनसो गृहमुपस्थितः ॥ ३.२०१.१२ ॥
'Was ist der Grund?', fragte er. Da erklärte Nārada: 'Umherwandernd gelangte ich zum Haus des Vasumanas.'
3.201.13
स्वस्तिवचनमासीत् पुष्परथस्य प्रयोजनेन तमहमन्वगच्छं स्वस्तिवाचितेषु ब्राह्मणेषु रथो ब्राह्मणानां दर्शितः ॥ ३.२०१.१३ ॥
Für Puṣparatha wurde ein Segensspruch rezitiert, und ich folgte ihm dazu. Unter den Brahmanen, die die Segenssprüche gesprochen hatten, wurde den Brahmanen der Wagen gezeigt.
3.201.14
तमहं रथं प्राशंसमथ राजाब्रवीद्भगवता रथः प्रशस्तः । एष भगवतो रथ इति ॥ ३.२०१.१४ ॥
Ich pries jenen Wagen. Da sagte der König: "Dieser Wagen wurde vom Verehrungswürdigen gepriesen; es ist der Wagen des Verehrungswürdigen."
3.201.16
अथ कदाचित् पुनरप्यहमुपस्थितः पुनरेव च रथप्रयोजनमासीत् । सम्यगयमेष भगवत इत्येवं राजाब्रवीदिति पुनरेव तृतीयं स्वस्तिवाचनं समभावयमथ राजा ब्राह्मणानां दर्शयन् मामभि प्रेक्ष्याब्रवीत् । अथो भगवता पुष्परथस्य स्वस्ति- वाचनानि सुष्ठु सम्भावितानि एतेन द्रोहवचनेनावतरेत् ।
अथैकेन यातव्यं स्यात् कोऽवतरेत् पुनर्नारद आह शिबिर्यायादहमवतरेयमत्र किं कारण- मित्यब्रवीत् । असावहं शिबिना समो नास्मि यतो ब्राह्मणः कश्चिदेनमब्रवीत् ॥ ३.२०१.१६ ॥
Dann kam ich einmal wieder, und wieder war ein Wagen nötig. "Dies ist zu Recht der Wagen des Verehrungswürdigen", sagte der König. Dann ließ ich zum dritten Mal den Segensspruch rezitieren. Da sah der König, die Brahmanen zeigend, mich an und sprach: "Die Segenssprüche für den Verehrungswürdigen Puṣparatha wurden gut geehrt. Er möge durch dieses feindselige Wort absteigen." Wenn nun nur einer gehen sollte, wer solle absteigen? Nārada fragte wieder: "Śibi möge gehen, ich werde absteigen; was ist hier der Grund?" Er sagte: "Ich bin Śibi nicht gleich; darum sagte ein Brahmane dies zu ihm."
3.201.17
शिबे अन्नार्थ्यस्मीति तमब्रवीच्छिविः किं क्रियतामाज्ञापयतु भवानिति ॥ ३.२०१.१७ ॥
"O Śibi, ich suche nach Nahrung." Śibi sprach zu ihm: "Was soll geschehen? Eure Hoheit möge befehlen."
3.201.18
अथैनं ब्राह्मणोऽब्रवीद् य एष ते पुत्रो बृहद्गर्भो नाम एष प्रमातव्य इति तमेनं संस्कुरु अन्नं चोप- पादय ततोऽहं प्रतीक्ष्य इति । ततः पुत्रं प्रमाथ्य संस्कत्य विधिना साधयित्वा पाश्यामर्पयित्वा शिरसा प्रतिगृह्य ब्राह्मणममृगयत् ॥ ३.२०१.१८ ॥
Da sprach der Brahmane zu ihm: "Dieser dein Sohn, namens Bṛhadgarbha, soll erschlagen werden; bereite ihn zu und koche Speise, dann werde ich warten." Darauf, nachdem er den Sohn erschlagen, ihn gemäß dem Ritus bereitet, auf eine Schale gelegt und dargebracht hatte, nahm er ihn auf sein Haupt und suchte den Brahmanen.
3.201.19
अथास्य मृगयमाणस्य कश्चिदाचष्ट एव ते ब्राह्मणो नगरं प्रविश्य दहति ते गृहं कोशागारमायुधागारं स्त्र्यगारमश्वशालां हस्तिशालां च क्रुद्ध इति ॥ ३.२०१.१९ ॥
Während er suchte, sagte ihm jemand: "Dein Brahmane ist in die Stadt eingedrungen und verbrennt in Zorn dein Haus, die Schatzkammer, das Zeughaus, die Frauengemächer, den Pferdestall und den Elefantenstall."
3.201.20
अथ शिबिस्तथैवाविकृतमुखवर्णो नगरं प्रविश्य ब्राह्मणं तमब्रवीत् सिद्धं भगवन्नन्नमिति ब्राह्मणो न किंचिद्व्याजहार विस्मयादधोमुखश्चासीत् ॥ ३.२०१.२० ॥
Da trat Śibi, mit unverändertem Antlitz und Farbe, ebenso in die Stadt und sprach zu jenem Brahmanen: "Ehrwürdiger, die Speise ist bereit." Der Brahmane sagte nichts; vor Verwunderung blieb er mit gesenktem Haupt.
3.201.21
ततः प्रासादयद् ब्राह्मणं भगवन् भुज्यतामिति । मुहूर्तादुद्वीक्ष्य शिबिमब्रवीत् ॥ ३.२०१.२१ ॥
Dann besänftigte er den Brahmanen und sprach: »Verehrter Herr, bitte esst.« Nach einem Augenblick, aufblickend, sprach er zu Śibi:
3.201.22
त्वमेवैतदशानेति तत्राह तथेति शिबिस्तथैवा- विमना महित्वा कपालमभ्युद्धार्य भोक्तुमैच्छत् ॥ ३.२०१.२२ ॥
»Iss du selbst dies«, sagte er dort. Śibi sprach: »So sei es«, und mit unerschütterlichem Geist und Würde hob er die Schale und wollte essen.
3.201.23
अथास्य ब्राह्मणो हस्तमगृह्णात् । अब्रवीच्चैनं जितक्रोधोऽसि न ते किञ्चिदपरित्याज्यं ब्राह्मणार्थे ब्राह्मणोऽपि तं महाभागं सभाजयत् ॥ ३.२०१.२३ ॥
Da ergriff der Brahmane seine Hand und sprach zu ihm: »Du hast den Zorn besiegt; für einen Brahmanen ist nichts von dir zu schade zum Hingeben.« Auch der Brahmane ehrte diesen hochbeglückten Mann.
3.201.24
स ह्युद्वीक्षमाणः पुत्रमपश्यदग्रे तिष्ठन्तं देव- कुमारमिव पुण्यगन्धान्वितमलङ्कृतं सर्वं च तमर्थं विधाय ब्राह्मणोऽन्तरधीयत ॥ ३.२०१.२४ ॥
Denn als er aufblickte, sah er seinen Sohn vor sich stehen, wie ein himmlischer Jüngling, mit heiligem Duft erfüllt und geschmückt. Nachdem er all dies vollbracht hatte, verschwand der Brahmane.
3.201.25
तस्य राजर्षेर्विधाता तेनैव वेषेण परीक्षार्थमागत इति तस्मिन्नन्तर्हिते अमात्या राजानमूचुः । किं प्रेप्सुना भवता इदमेवं जानता कृतमिति ॥ ३.२०१.२५ ॥
Der Schöpfer jenes königlichen Weisen war in eben dieser Gestalt gekommen, um ihn zu prüfen. Als er verschwunden war, sprachen die Minister zum König: »Was wolltest du, da du all dies wusstest, als du so handeltest?«
3.201.26
शिबिरुवाच ।
नैवाहमेतद् यशसे ददानि
न चार्थहेतोर्न च भोगतृष्णया ।
पापैरनासेवित एष मार्ग
इत्येवमेतत् सकलं करोमि ॥ ३.२०१.२६ ॥
Śibi sprach: Ich gebe dies weder um des Ruhmes willen, noch um des Reichtums willen, noch aus Gier nach Genuss. Dies ist ein Pfad, den die Bösen nicht beschreiten; so tue ich all dies auf diese Weise.
3.201.27
सद्भिः सदाध्यासितं तु प्रशस्तं ।
तस्मात् प्रशस्तं श्रयते मतिर्मे ।
एतन्महाभाग्यवरं शिबेस्तु ।
तस्मादहं वेद यथावदेतत् ॥ ३.२०१.२७ ॥
Der von den Guten stets geübte und gepriesene Pfad ist der vorzüglichste; deshalb wendet sich mein Sinn ihm zu. Dieses höchste große Glück Śibis ist das beste; daher kenne ich es richtig.