Mahābhārata · Adhyāya 3.202
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.202.1
मार्कण्डेयमृषयः पाण्डवाश्च पर्यपृच्छन् ।
अस्ति कश्चिद्भवतश्चिरजाततर इति ॥ ३.२०२.१ ॥
Die Weisen und die Pāṇḍavas fragten Mārkaṇḍeya: "Gibt es unter euch jemanden, der länger gelebt hat als du?"
3.202.2
स तानुवाच ।
अस्ति खलु राजर्षिरिन्द्रद्युम्नो नाम क्षीणपुण्यस्त्रिदिवात्प्रच्युतः
कीर्तिस्ते व्युच्छिन्नेति ।
स मामुपातिष्ठत्
अथ प्रत्यभिजानाति मां भवानिति ॥ ३.२०२.२ ॥
Er sprach: "Es gab einen königlichen Weisen namens Indradyumna, dessen Verdienst erschöpft war und der vom Himmel fiel; sein Ruhm ist erloschen." Er kam zu mir und fragte dann: "Erkennst du mich?"
3.202.3
तमहमब्रुवम् ।
न वयं रासायनिकाः शरीरोपतापेनात्मनः समारभामहेऽर्थानामनुष्ठानम् ॥ ३.२०२.३ ॥
Ich sagte zu ihm: "Wir sind keine Praktiker der Rasāyana-Verjüngung; wir unternehmen die Verwirklichung unserer Ziele nicht, indem wir unseren eigenen Körper quälen."
3.202.4
अस्ति खलु हिमवति प्राकारकर्णो नामोलूकः ।
स भवन्तं यदि जानीयात्
प्रकृष्टे चाध्वनि हिमवान् ।
तत्रासौ प्रतिवसतीति ॥ ३.२०२.४ ॥
Auf dem Himālaya gibt es in der Tat eine Eule namens Prākāra-karṇa. Wenn er dich kennte… Auf dem weiten Weg liegt der Himālaya; dort wohnt er.
3.202.5
स मामश्वो भूत्वा तत्रावहद्यत्र बभूवोलूकः ॥ ३.२०२.५ ॥
Er wurde zum Pferd und trug mich dorthin, wo die Eule war.
3.202.6
अथैनं स राजर्षिः पर्यपृच्छत् ।
प्रत्यभिजानाति मां भवानिति ॥ ३.२०२.६ ॥
Da fragte ihn jener königliche Weise: "Erkennst du mich?"
3.202.7
स मुहूर्तं ध्यात्वाब्रवीदेनम् ।
नाभिजाने भवन्तमिति ॥ ३.२०२.७ ॥
Nach kurzem Nachdenken sprach er zu ihm: Ich erkenne dich nicht.
3.202.8
स एवमुक्तो राजर्षिरिन्द्रद्युम्नः पुनस्तमुलूकमब्रवीत् ।
अस्ति कश्चिद्भवतश्चिरजाततर इति ॥ ३.२०२.८ ॥
So angesprochen, sprach der königliche Weise Indradyumna erneut zu jener Eule: Gibt es jemanden, der weit älter ist als du?
3.202.9
स एवमुक्तोऽब्रवीदेनम् ।
अस्ति खल्विन्द्रद्युम्नसरो नाम
तस्मिन्नाडीजङ्घो नाम बकः प्रतिवसति ।
सोऽस्मत्तश्चिरजाततरः
तं पृच्छेति ॥ ३.२०२.९ ॥
So angesprochen, sprach er zu ihm: Es gibt tatsächlich einen See namens Indradyumna, und dort lebt ein Kranich namens Nāḍījaṅgha. Er ist weit älter als wir; frage ihn.
3.202.10
तत इन्द्रद्युम्नो मां चोलूकं चादाय तत्सरोऽगच्छद्यत्रासौ नाडीजङ्घो नाम बको बभूव ॥ ३.२०२.१० ॥
Da nahm Indradyumna mich und die Eule und ging zu jenem See, wo jener Kranich namens Nāḍījaṅgha war.
3.202.11
सोऽस्माभिः पृष्टः ।
भवानिन्द्रद्युम्नं राजानं प्रत्यभिजानातीति ॥ ३.२०२.११ ॥
Wir fragten ihn: Erkennst du König Indradyumna?
3.202.12
स एवमुक्तोऽब्रवीन्मुहूर्तं ध्यात्वा ।
नाभिजानाम्यहमिन्द्रद्युम्नं राजानमिति ॥ ३.२०२.१२ ॥
So befragt, überlegte er einen Augenblick und sprach: Ich erkenne König Indradyumna nicht.
3.202.13
ततः सोऽस्माभिः पृष्टः ।
अस्ति कश्चिदन्यो भवतश्चिरजाततर इति ॥ ३.२०२.१३ ॥
Da fragten wir ihn: Gibt es noch jemanden, der älter ist als du?
3.202.14
स नोऽब्रवीदस्ति खल्विहैव सरस्यकूपारो नाम कच्छपः प्रतिवसति ।
स मत्तश्चिरजाततर इति
स यदि कथञ्चिदभिजानीयादिमं राजानं तमकूपारं पृच्छाम इति ॥ ३.२०२.१४ ॥
Er sagte zu uns: In diesem See lebt eine Schildkröte namens Akūpāra. Sie hat länger gelebt als ich. Wenn sie diesen König irgendwie kennt, so wollen wir jenen Akūpāra fragen.
3.202.15
ततः स बकस्तमकूपारं कच्छपं विज्ञापयामास ।
अस्त्यस्माकमभिप्रेतं भवन्तं कञ्चिदर्थमभिप्रष्टुम्
साध्वागम्यतां तावदिति ॥ ३.२०२.१५ ॥
Da wandte sich jener Reiher an die Schildkröte Akūpāra: Wir wünschen, Euch über eine Angelegenheit zu befragen. Kommt doch einstweilen hierher.
3.202.16
एतच्छ्रुत्वा स कच्छपस्तस्मात्सरस उत्थायाभ्यगच्छद्यत्र तिष्ठामो वयं तस्य सरसस्तीरे ॥ ३.२०२.१६ ॥
Als die Schildkröte dies hörte, erhob sie sich aus dem See und ging dorthin, wo wir am Ufer des Sees standen.
3.202.17
आगतं चैनं वयमपृच्छाम ।
भवानिन्द्रद्युम्नं राजानमभिजानातीति ॥ ३.२०२.१७ ॥
Als er gekommen war, fragten wir ihn: Kennst du den König Indradyumna?
3.202.18
स मुहूर्तं ध्यात्वा बाष्पपूर्णनयन उद्विग्नहृदयो वेपमानो विसञ्ज्ञकल्पः प्राञ्जलिरब्रवीत् ।
किमहमेनं न प्रत्यभिजानामि
अहं ह्यनेन सहस्रकृत्वः पूर्वमग्निचितिषूपहितपूर्वः ।
सरश्चेदमस्य दक्षिणादत्ताभिर्गोभिरतिक्रममाणाभिः कृतम्
अत्र चाहं प्रतिवसामीति ॥ ३.२०२.१८ ॥
Er besann sich einen Augenblick, und mit tränenerfüllten Augen und bewegtem Herzen, zitternd, als wäre er besinnungslos, sprach er mit gefalteten Händen: Warum sollte ich ihn nicht erkennen? Ich war früher tausendmal sein Gefährte beim Bau der Feueraltäre. Dieser See wurde von ihm mit Kühen als Opferspende geschaffen, überfließend; und hier wohne ich.
3.202.19
अथैतत्कच्छपेनोदाहृतं श्रुत्वा समनन्तरं देवलोकाद्देवरथः प्रादुरासीत् ॥ ३.२०२.१९ ॥
Als er gehört hatte, was die Schildkröte gesagt hatte, erschien sogleich ein göttlicher Wagen aus der Welt der Götter.
3.202.20
वाचश्चाश्रूयन्तेन्द्रद्युम्नं प्रति ।
प्रस्तुतस्ते स्वर्गः
यथोचितं स्थानमभिपद्यस्व ।
कीर्तिमानसि
अव्यग्रो याहीति ॥ ३.२०२.२० ॥
Und Stimmen wurden über Indradyumna vernommen: Der Himmel ist für dich bereitet; geh an den dir gebührenden Ort. Du bist berühmt; geh ohne Sorge.
3.202.21
दिवं स्पृशति भूमिं च शब्दः पुण्यस्य कर्मणः ।
यावत्स शब्दो भवति तावत्पुरुष उच्यते ॥ ३.२०२.२१ ॥
Der Klang einer verdienstvollen Tat berührt Himmel und Erde; solange dieser Klang währt, heißt der Mensch »puruṣa« (Person).
3.202.23
तस्मात्कल्याणवृत्तः स्यादत्यन्ताय नरो भुवि ।
विहाय वृत्तं पापिष्ठं धर्ममेवाभिसंश्रयेत् ॥ ३.२०२.२३ ॥
Darum soll der Mensch auf Erden für immer rechtschaffen handeln; das sündhafteste Verhalten aufgebend, soll er allein beim Dharma Zuflucht suchen.
3.202.24
इत्येतच्छ्रुत्वा स राजाब्रवीत् ।
तिष्ठ तावद्यावदिदानीमिमौ वृद्धौ यथास्थानं प्रतिपादयामीति ॥ ३.२०२.२४ ॥
Als er dies hörte, sprach der König: "Warte einen Augenblick; zuerst bringe ich diese beiden Alten an ihre angemessenen Plätze."
3.202.25
स मां प्राकारकर्णं चोलूकं यथोचिते स्थाने प्रतिपाद्य तेनैव यानेन संसिद्धो यथोचितं स्थानं प्रतिपन्नः ॥ ३.२०२.२५ ॥
Nachdem er mich, Prākārakarṇa und Cūlūka an unsere passenden Plätze gebracht hatte, gelangte er, durch eben dieses Gefährt vollendet, an seinen eigenen angemessenen Ort.
3.202.26
एतन्मयानुभूतं चिरजीविना दृष्टमिति पाण्डवानुवाच मार्कण्डेयः ॥ ३.२०२.२६ ॥
"Dies habe ich erlebt und gesehen", sprach Mārkaṇḍeya, der Langlebige, zu den Pāṇḍavas.
3.202.27
पाण्डवाश्चोचुः प्रीताः ।
साधु
शोभनं कृतं भवता राजानमिन्द्रद्युम्नं स्वर्गलोकाच्च्युतं स्वे स्थाने स्वर्गे पुनः प्रतिपादयतेति ॥ ३.२०२.२७ ॥
Erfreut sprachen die Pāṇḍavas: "Gut gemacht! Du hast eine ausgezeichnete Tat vollbracht, indem du König Indradyumna, vom Himmelreich gefallen, wieder an seinen Platz im Himmel gebracht hast."