Mahābhārata · Adhyāya 3.206
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.206.1
स एवमुक्तो राजर्षिरुदङ्केनापराजितः ।
उदङ्कं कौरवश्रेष्ठ कृताञ्जलिथाब्रवीत् ॥ ३.२०६.१ ॥
Así interpelado por Uttaṅka, el sabio real invicto, con las manos juntas, habló a Uttaṅka, el mejor de los Kurus.
3.206.2
न हि मे गमनं ब्रह्मन्मोघमेतद्भविष्यति ।
पुत्रो ममायं भगवन्कुवलाश्व इति स्मृतः ॥ ३.२०६.२ ॥
Brahmán, mi partida no será en vano. Venerable, este es mi hijo, conocido como Kuvalāśva.
3.206.3
धृतिमान्क्षिप्रकारी च वीर्येणाप्रतिमो भुवि ।
प्रियं च ते सर्वमेतत्करिष्यति न संशयः ॥ ३.२०६.३ ॥
Firme y rápido en la acción, sin igual en valor sobre la tierra, hará todo esto que te es grato; no hay duda.
3.206.4
पुत्रैः परिवृतः सर्वैः शूरैः परिघबाहुभिः ।
हनिष्यति महाबाहुस्तं वै धुन्धुं महाऽसुरम्।
विसर्जयस्व मां ब्रह्मन्न्यस्तशस्त्रोस्मि सांप्रतम् ॥ ३.२०६.४ ॥
Rodeado de todos sus hijos heroicos, de brazos como mazas, este de grandes brazos ciertamente matará a aquel gran demonio Dhundhu. Brahmán, ahora libérame; ahora he depuesto mis armas.
3.206.5
तथाऽस्त्विति च तेनोक्तो मुनिनाऽमिततेजसा ।
स तमादिश्य तनयमुदङ्काय महात्मने।
क्रियतामिति राजर्षिर्जगाम वनमुत्तमम् ॥ ३.२०६.५ ॥
Así interpelado por el sabio de esplendor sin límite, 'Así sea', el sabio real confió a su hijo al magnánimo Uttaṅka, diciendo: 'Que se haga', y marchó al excelso bosque.
3.206.6
क एष भगवन्दैत्यो महावीर्यस्तपोधन ।
कस्य पुत्रोऽथ नप्ता वा एतदिच्छामि वेदितुम् ॥ ३.२०६.६ ॥
Venerable, tesoro de austeridad, ¿quién es este demonio de gran valor? ¿De quién es hijo o nieto? Deseo saberlo.
3.206.7
एवं महाबलो दैत्यो न श्रुतो मे तपोधन ।
यस्य निश्वासवातेन कम्पते भूः सपर्वता ॥ ३.२०६.७ ॥
Así, oh rico en austeridad, nunca he oído de un daitya de tan gran fuerza, por cuyo soplo de viento tiembla la tierra junto con sus montañas.
3.206.8
एतदिच्छामि भगवन्याथातथ्येन वेदितुम् ।
सर्वमेव महाप्राज्ञ विस्तरेण तपोधन ॥ ३.२०६.८ ॥
Oh venerable, deseo conocer todo esto tal como es en verdad. Oh muy sabio, oh rico en austeridad, cuéntalo todo con detalle.
3.206.9
शृणु राजननिदं सर्वं यथावृत्तं नराधिप ।
कथ्यमानं महाप्राज्ञ विस्तरेण यथातथम् ॥ ३.२०६.९ ॥
Escucha, oh rey, oh señor de los hombres, todo esto tal como ocurrió. Oh muy sabio, lo cuento con detalle y exactamente como es.
3.206.10
एकार्णवे निरालोके नष्टे स्थावरजङ्गमे ।
प्रनष्टेषु च भूतेषु सर्वेषु भरतर्षभ ॥ ३.२०६.१० ॥
En el océano único, sin luz, lo inmóvil y lo móvil fueron destruidos; y perecidos todos los seres, oh toro de los Bharatas,
3.206.11
प्रभवं लोककर्तारं विष्णुं शाश्वतमव्ययम् ।
यमाहुर्मुनयः सिद्धाः सर्वलोकमहेश्वरम्।
चतुर्भुजमुदाराङ्गं दृष्टवानस्मि भारत ॥ ३.२०६.११ ॥
He visto a Viṣṇu, el origen, creador de los mundos, eterno e imperecedero, a quien los sabios y los perfectos llaman gran señor de todos los mundos, de cuatro brazos y forma noble, oh Bhārata.
3.206.12
सुष्वाप भगवान्विष्णुरप्शय्यामेक एव हि ।
नागस् भोगे महति शेपस्यामिततेजसः ॥ ३.२०६.१२ ॥
El venerable Viṣṇu dormía solo sobre un lecho de aguas, sobre las grandes espiras de la serpiente Śeṣa de esplendor sin límites.
3.206.13
लोककर्ता महाभाग भगवानच्युतो हरिः ।
नागभगेन महता परिरभ्य महीमिमाम् ॥ ३.२०६.१३ ॥
El creador de los mundos, el gran bienaventurado Señor Acyuta Hari, yacía abrazando esta tierra con las grandes anillas de la serpiente.
3.206.14
स्वपतस्तस्य देवस्य पद्मं सूर्यसमप्रभम् ।
नाभ्या विनिःसृतं दिव्यं तत्रोत्पन्नः पितामहः ॥ ३.२०६.१४ ॥
Del ombligo de aquel dios dormido brotó un loto divino, resplandeciente como el sol, y en él surgió el Abuelo (Brahmā).
3.206.15
साक्षाल्लोकगुरुर्ब्रह्मा पद्मे सूर्यसमप्रभः ।
चतुर्वेदश्चतुर्मूर्तिश्चतुर्वर्गश्चतुर्मुखः ॥ ३.२०६.१५ ॥
El mismísimo Brahmā, maestro de los mundos, resplandeciente como el sol, estaba sobre el loto: poseedor de los cuatro Vedas, de cuatro formas, de cuatro fines de la vida, de cuatro rostros.
3.206.16
स्वप्रभावाद्दुराधर्षो महाबलपराक्रमः ।
कस्यचित्त्वथ कालस्य दानवौ वीर्यवत्तमौ ॥ ३.२०६.१६ ॥
Por su propio poder, el inaccesible de gran fuerza y valor (Brahmā). Luego, tras algún tiempo, aparecieron dos Dānavas poderosísimos.
3.206.17
मधुश्च कैटभश्चैव दृष्टवन्तौ हरिं प्रभुम् ।
शयानं शयने दिव्ये नागभोगे महाद्युतिम् ॥ ३.२०६.१७ ॥
También Madhu y Kaiṭabha vieron al Señor Hari reposando en un lecho divino, sobre las anillas de la serpiente, de gran resplandor.
3.206.18
बहुयोजनविस्तीर्णे बहुयोजनमायते ।
किरीटकौस्तुभधरं पीतकौशेयवाससम् ॥ ३.२०६.१८ ॥
(El lecho) se extendía a lo largo de muchos yojanas y medía muchos yojanas de longitud; portaba la corona y la joya Kaustubha, vestido con seda amarilla.
3.206.19
दीप्यमानं श्रिया राजंस्तेजसा वपुपा तथा ।
सहस्रसूर्यप्रतिममद्भुतोपमदर्शनम् ॥ ३.२०६.१९ ॥
Oh rey, resplandeciente de esplendor, brillo y forma corporal, era como mil soles, de aspecto maravilloso.
3.206.20
विस्मय सुमहानासीन्मधुकैटभयोस्तदा ॥ ३.२०६.२० ॥
Entonces Madhu y Kaiṭabha se llenaron de gran asombro.
3.206.21
दृष्ट्वा पितामहं चापि पद्मे पद्मनिभेक्षणम् ।
वित्रासयेतामथ तौ ब्रह्माणममितौजसम् ॥ ३.२०६.२१ ॥
Al ver al abuelo, de ojos de loto, sobre el loto, los dos comenzaron a aterrorizar a Brahmā, de vigor sin límites.
3.206.22
वित्रास्यमानो बहुधा ब्रह्मा ताभ्यां महायशाः ।
अकम्पयत्पद्मनालं ततोऽबुध्यत केशवः ॥ ३.२०६.२२ ॥
Aterrorizado de muchas maneras por esos dos, el gloriosísimo Brahmā sacudió el tallo del loto; entonces Keśava se despertó.
3.206.23
अथापश्त गोविन्दो दानवौ वीर्यवत्तरौ ॥ ३.२०६.२३ ॥
Entonces Govinda vio a los dos Dānavas, sumamente poderosos.
3.206.24
दृष्ट्वा तावब्रवीद्देवः स्वागतं वां महाबलौ ।
ददामि वां वरं श्रेष्ठं रप्रीतिर्हि मम जायते ॥ ३.२०६.२४ ॥
Al ver a los dos, el dios dijo: "Bienvenidos seáis ambos, oh poderosos. Os concedo a ambos un excelente don, pues en mí nace la alegría."
3.206.25
तौ प्रहस्य हृषीकेशं महादर्पौ महाबलौ ।
प्रत्यब्रूतां महाराज सहितौ मधुसूदनम् ॥ ३.२०६.२५ ॥
Oh gran rey, aquellos dos, de gran orgullo y gran poder, riendo, respondieron juntos a Madhusūdana.
3.206.26
आवां वरय देव त्वं वरदौ स्वः सुरोत्तम ।
दातारौ स्वो वरं तुभ्यं तद्ब्रवीह्यविचारयन् ॥ ३.२०६.२६ ॥
Oh dios, pide tú un don de nosotros; oh mejor de los dioses, nosotros dos somos dadores de dones. Te concederemos un don; dilo sin vacilar.
3.206.27
भगवानुवाच ।
प्रतिगृह्णे वरं वीरावीप्सितश्च वरो मम।
युवां हि वीर्यसंपन्नौ न वामस्ति समः पुमान् ॥ ३.२०६.२७ ॥
El Señor dijo: Acepto el don, oh héroes; este es el don que deseo. Vosotros dos estáis dotados de valor; no hay hombre igual a vosotros.
3.206.28
वध्यत्वमुपगच्छेतां मम सत्यपराक्रमौ ।
एतदिच्छाम्यहं कामं प्राप्तुं लोकहिताय वै ॥ ३.२०६.२८ ॥
Oh vosotros dos de verdadero valor, alcanzad el estado de ser muertos por mí. Esto es lo que deseo; quiero obtenerlo para el bienestar de los mundos.
3.206.29
मधुकैटभावूचतुः ।
अनृतंनोक्तपूर्वं नौ स्वैरेष्वपि कुतोऽन्यथा।
सत्ये धर्मे च निरतौ विद्ध्यावां पुरुषोत्तम ॥ ३.२०६.२९ ॥
Madhu y Kaiṭabha dijeron: Nunca antes hemos dicho falsedad, ni siquiera en broma; ¿cómo entonces de otra manera? Oh mejor de los hombres, sabe que nosotros dos estamos consagrados a la verdad y al dharma.
3.206.30
बले रूपे च शौर्ये च शमे न च समोस्ति नौ ।
धर्मे तपसि दाने च शीलसत्वदमेषु च ॥ ३.२०६.३० ॥
En fuerza, belleza, valor y calma no hay nadie igual a nosotros; en dharma, austeridad y generosidad, y en buena conducta, bondad y dominio de sí, también.
3.206.31
उपप्लवो महानस्मानुपावर्तत केशव ।
उक्तं प्रतिकुरुष्व त्वं कालो हि दुरतिक्रमः ॥ ३.२०६.३१ ॥
Keśava, una gran calamidad se nos ha echado encima. Actúa como se ha dicho, pues el tiempo es difícil de superar.
3.206.32
आवामिच्छावहे देव कृतमेकं त्वया विभो ।
अनावृतेऽवकाशे त्वं जह्यावां सुरसत्तम ॥ ३.२०६.३२ ॥
Oh dios, los dos deseamos una cosa; oh poderoso, haz una cosa por nosotros. Oh mejor de los dioses, en un lugar abierto y despejado, déjanos a los dos.
3.206.33
पुत्रत्वमधिगच्छाव तव चापि सुलोचन ।
वर एष वृतोदेव तद्विद्धि सुरसत्तम ॥ ३.२०६.३३ ॥
Oh de hermosos ojos, que nosotros dos también alcancemos tu filiación. Oh dios, este es el don que hemos elegido; sábelo, oh mejor de los dioses.
3.206.34
अनृतं मा भवेद्देव यद्धि नौ संश्रुतं तदा ॥ ३.२०६.३४ ॥
Oh dios, que lo que nos fue prometido a nosotros dos entonces no resulte falso.
3.206.35
भगवानुवाच ।
बाढमेवं करिष्यामि सर्वमेतद्भविष्यति ॥ ३.२०६.३५ ॥
El Bienaventurado dijo: Muy bien, así lo haré; todo esto sucederá.
3.206.36
सविचिन्त्याथ गोविन्दो नापश्यद्यदनावृतम् ।
अवकाशंपृथिव्यां वा दिवि वा मधुसूदनः ॥ ३.२०६.३६ ॥
Tras reflexionar bien, Govinda (Kṛṣṇa) no vio ningún lugar abierto y despejado en la tierra ni en el cielo; Madhusūdana no encontró ninguno.
3.206.37
स्वकावनावृतावूरू दृष्ट्वा देववरस्तदा ।
मधुकैटभयो राजञ्शिरसी मधुसूदनः।
चक्रेण शितधारेण न्यकृन्तत महायशाः ॥ ३.२०६.३७ ॥
Al ver sus dos muslos descubiertos, el mejor de los dioses, el gran Madhusūdana, cortó entonces, oh rey, las dos cabezas de Madhu y Kaiṭabha con su disco de filo afilado.