Mahābhārata · Adhyāya 3.207
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.207.1
धुन्धुर्नाम महाराज तयोः पुत्रो महाद्युतिः ।
स तपोऽतप्यत महन्महावीर्यपराक्रमः ॥ ३.२०७.१ ॥
O großer König, ihr Sohn hieß Dhundhu, von großem Glanz. Er, von großer Tapferkeit und Heldenkraft, übte eine große Askese.
3.207.2
अतिष्ठदेकपादेन कृशो धमनिसंततः ।
तस्मै ब्रह्मा ददौ प्रीतो वरं वव्रे स च प्रभुम् ॥ ३.२०७.२ ॥
Er stand auf einem Bein, abgemagert, die Adern über den ganzen Körper hervortretend. Erfreut gewährte ihm Brahmā eine Gabe, und er wählte eine Gabe vom Herrn.
3.207.3
देवदानवयक्षाणां सर्पगन्धर्वरक्षसाम् ।
अवध्योऽहं भवेयं वै वर एष वृतो मया ॥ ३.२०७.३ ॥
"Möge ich unbesiegbar sein gegenüber Göttern, Dānavas, Yakṣas, Schlangen, Gandharvas und Rākṣasas – dies ist die Gabe, die ich gewählt habe."
3.207.4
एवं भवतु गच्छेति तमुवाच पितामहः ।
स एवमुक्तस्तत्पादौ मूर्ध्ना स्पृष्ट्वा जगाम ह ॥ ३.२०७.४ ॥
„So sei es – geh“, sprach der Großvater zu ihm. So angesprochen berührte er seine Füße mit dem Kopf und ging davon.
3.207.5
सतु धुन्धुर्वरं लब्ध्वा महवीर्यपराक्रमः ।
अनुस्मरन्पितृवधं द्रुतं विष्णुमुपागमत् ॥ ३.२०७.५ ॥
Nachdem er jene Gabe erlangt hatte, näherte sich Dhundhu, von großer Tapferkeit und Heldenkraft, der sich des Mordes an seinem Vater erinnerte, rasch Viṣṇu.
3.207.6
सतु देवान्सगन्धर्वाञ्जित्वा धुन्धुरमर्षणः ।
बबाध सर्वानसकृद्विष्णुं देवांश्च वै भृशम् ॥ ३.२०७.६ ॥
Doch Dhundhu, unduldsam und zornig, besiegte die Götter samt den Gandharvas und bedrängte immer wieder alle, Viṣṇu und die Götter, aufs Heftigste.
3.207.7
समुद्रवालुकापूर्णे उज्जानक इति स्मृते ।
आगम्य च स दुष्टात्मा तं देशं भरतर्षभ।
बाधतेस्म परं शक्त्या तमुदङ्काश्रमं विभो ॥ ३.२०७.७ ॥
Dorthin, in jene vom Meersand erfüllte Gegend, die als Ujjānaka bekannt ist, kam jener Bösgesinnte und quälte, o Bester der Bharatas, o Mächtiger, mit seiner Kraft heftig die Einsiedelei des Udaṅka.
3.207.8
अन्तर्भूमिगतस्तत्र वालुकान्तर्हितस्तथा ।
मधुकैटभयोः पुत्रो धुन्धुर्भीमपराक्रमः ॥ ३.२०७.८ ॥
Dort, in die Erde hinabgegangen und im Sand verborgen, war Dhundhu, Sohn von Madhu und Kaiṭabha, von schrecklicher Tapferkeit.
3.207.9
शेते लोकविनाशाय तपोबलमुपाश्रितः ।
उदङ्कस्याश्रमाभ्याशे निःश्वसन्पावकार्चिषः ॥ ३.२०७.९ ॥
Zur Vernichtung der Welten, auf die Kraft der Askese gestützt, liegt er nahe der Einsiedelei des Udaṅka und atmet Flammen des Feuers aus.
3.207.10
एतस्मिन्नेव काले तु राजा सबलवाहनः ।
कुवलाश्वो नरपतिरन्वितो बलशालिनाम् ॥ ३.२०७.१० ॥
Zu eben dieser Zeit kam König Kuvalāśva, der Herr der Menschen, mit seinem Heer und seinen Reittieren, begleitet von mächtigen Kriegern.
3.207.11
सहस्रैरेकविंशत्या पुत्राणामरिमर्दनः ।
प्रायादुदङ्कसहितो धुन्धोस्तस्य वधाय वै ॥ ३.२०७.११ ॥
Der Bezwinger der Feinde zog mit einundzwanzigtausend Söhnen und mit Udaṅka aus, um Dhundhu zu erschlagen.
3.207.12
तमाविशत्ततो विष्णुर्भगवांस्तेजसा प्रभुः ।
उदङ्कस् नियोगेन लोकानां हितकाम्यया ॥ ३.२०७.१२ ॥
Da drang der erhabene Herr Viṣṇu mit seinem Glanz in ihn ein, auf Befehl des Udaṅka, aus dem Wunsch nach dem Wohl der Welten.
3.207.13
तस्मिन्प्रयाते दुर्धर्षे दिवि शब्दो महानभूत् ।
एष श्रीमान्नृपसुतो धुन्धुमारो भविष्यति ॥ ३.२०७.१३ ॥
Als jener Unbezwingbare fortgegangen war, erhob sich am Himmel ein gewaltiger Klang: Dieser glanzvolle Königssohn wird Dhundhumāra sein.
3.207.14
दिव्यैश्च पुष्पैस्तं देवाः समन्तात्पर्यवाकिरन् ।
देवदुन्दुभयश्चापि नेदुः स्वयमनीरिताः ॥ ३.२०७.१४ ॥
Die Götter überschütteten ihn von allen Seiten mit göttlichen Blumen, und die göttlichen Trommeln erklangen von selbst.
3.207.15
शीतश्च वायुः प्रववौ प्रयाणे तस्य धीमतः ।
विपांसुलां महीं कुर्वन्ववर्ष च सुरेश्वरः।
प्रदक्षिणाश्चाप्यभवन्वन्यास्तं समृगद्विजाः ॥ ३.२०७.१५ ॥
Beim Aufbruch jenes Weisen wehte ein kühler Wind; der Herr der Götter ließ Regen fallen und machte die Erde staubfrei; die Waldtiere und Vögel umkreisten ihn zum Heil.
3.207.16
अन्तरिक्षे विमानानि देवतानां युधिष्ठिर ।
तत्रैव समदृश्यन्त धुन्धुर्यत्र महासुरः ॥ ३.२०७.१६ ॥
Dort am Himmel, o Yudhiṣṭhira, erschienen die himmlischen Wagen der Götter, genau dort, wo der große Dämon Dhundhu war.
3.207.17
कुवलाश्वस्य धुन्योश्च युद्धकौतूहलान्विताः ।
देवगन्धर्वसहिताः समवैक्षन्महर्षयः ॥ ३.२०७.१७ ॥
Die großen Weisen, erfüllt von Begierde nach dem Kampf zwischen Kuvalāśva und Dhundhu, sahen zusammen mit Göttern und Gandharvas zu.
3.207.18
नारायणेन कौरव्य तेजसाऽऽप्यायितस्तदा ।
स गतो नृपतिः क्षिप्रं पुत्रैस्तैः सर्वतो दिशम् ॥ ३.२०७.१८ ॥
Da zog jener König, o Kaurava, gestärkt durch die Kraft Nārāyaṇas, rasch mit jenen seinen Söhnen nach allen Richtungen davon.
3.207.19
अर्णवं स्वानयामास कुवलाश्वो महीपतिः ।
हितार्तं सर्वलोकानामुदङ्कस्य वशे स्थितः ॥ ३.२०७.१९ ॥
König Kuvalāśva, um das Wohl aller Welten bemüht und unter Udaṅkas Gewalt stehend, ließ den Ozean für sich herbeiholen.
3.207.20
कुवलाश्वस् पुत्रैश्च तस्मिन्वै वालुकार्णवे ।
सप्तभिर्दिवसैः स्वात्वा दृष्टो धुन्धुर्महाबलः ॥ ३.२०७.२० ॥
Kuvalāśva und seine Söhne sahen, nachdem sie sieben Tage in jenem Sandmeer gebadet hatten, den mächtigen Dhundhu.
3.207.21
आसीद्धोरं वपुस्तस्य वालुकान्तर्हितं महत् ।
दीप्यमानं यथा सूर्यस्तेजसा भरतर्षभ ॥ ३.२०७.२१ ॥
Stier der Bharatas, sein schrecklicher und gewaltiger Körper, im Sand verborgen, strahlte mit einem Glanz wie die Sonne.
3.207.22
ततो धुन्धुर्महाराज दिशमावृत्य पश्चिमाम् ।
सुप्तोऽभूद्राजशार्दूल कालानलसमद्युतिः ॥ ३.२०७.२२ ॥
Da lag Dhundhu, großer König, Tiger unter den Königen, schlafend und die westliche Richtung bedeckend, mit einem Glanz wie das Feuer der Zeit.
3.207.23
कुवलाश्वस्य पुत्रैस्तु सर्वतः परिवारितः ।
अभिद्रुतः शरैस्तीक्ष्णैर्गदाभिर्मुसलैरपि ॥ ३.२०७.२३ ॥
Von allen Seiten von den Söhnen Kuvalāśvas umringt, wurde er mit scharfen Pfeilen, Keulen und Streitkolben angegriffen.
3.207.24
प्टसैः परिधैः प्रासैः खङ्गैश् विमलैः शितैः ।
सवध्यमानः संक्रुद्धः समुत्तस्थौ महाबलः ॥ ३.२०७.२४ ॥
Von eisernen Keulen, Stangen, Speeren und hellen, scharfen Schwertern getroffen, erhob sich der Mächtige voller Zorn.
3.207.25
क्रुद्धश्चाभक्षयत्तेषां शस्त्राणि विविधानि च ।
आस्याद्वमन्पावकं स संवर्तकसमं तदा ॥ ३.२०७.२५ ॥
Zornig verschlang er ihre vielfältigen Waffen, und Feuer aus dem Mund speiend glich er damals dem Weltenbrand Saṃvartaka.
3.207.26
तान्सर्वान्नृपतेः पुत्रानदहत्स्वेन तेजसा ।
मुखजेनाग्निना क्रुद्धो लोकानुद्वर्तयन्निव ॥ ३.२०७.२६ ॥
Zornig verbrannte er mit seiner eigenen Glut alle diese Söhne des Königs; mit dem Feuer aus seinem Mund schien er die Welten umzustürzen.
3.207.27
क्षणेन राजशार्दूल पुरेव कपिलः प्रभुः ।
सगरस्यात्मजान्क्रुद्धस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ३.२०७.२७ ॥
O Tiger unter den Königen, so wie einst der Herr Kapila im Zorn in einem Augenblick die Söhne Sagaras verbrannte, so wurde jenes wunderbar.
3.207.28
तेषु क्रोधाग्निदग्धेषु तदा भरतसत्तम ।
तं प्रबुद्धं महात्मानं कुम्भकर्णमिवापरम्।
आससाद महातेजाः कुवलाश्वो महीपतिः ॥ ३.२०७.२८ ॥
O Bester der Bharatas, unter den vom Feuer des Zorns Verbrannten näherte sich damals der Herrscher Kuvalāśva von großer Glanzkraft jenem erwachten Großgesinnten, der wie ein anderer Kumbhakarṇa war.
3.207.29
तस्य वारिमहाराज सुस्राव बहु देहतः ।
तत्तदापीयतेतेजो राज्ञा वारिमयं नृप ॥ ३.२०७.२९ ॥
O großer König, viel Wasser floss aus seinem Körper; da, o König, trank der König jene aus Wasser bestehende Feuerkraft aus.
3.207.30
योगी योगेन सृष्टं स समयित्वा च वारिणा ।
ब्रह्मास्त्रेण ततो राजा दैत्यंक्रूरपराक्रमम्।
ददाह भरतश्रेष्ठ सर्वलोकभवाय वै ॥ ३.२०७.३० ॥
Der Yogin löschte das durch seinen Yoga erschaffene Feuer mit Wasser; dann verbrannte der König mit der Brahmā-Waffe jenen Daitya von grausamer Tapferkeit, o Bester der Bharatas, zum Wohl aller Welten.
3.207.31
सोऽस्त्रेण दग्ध्वा राजर्षिः कुवलाश्वो महासुरम् ।
सुरशत्रुममित्रघ्नस्त्रैलोक्येश इवापरः ॥ ३.२०७.३१ ॥
Mit seiner Waffe verbrannte er jenen großen Dämon, den Feind der Götter; jener königliche Weise, Vernichter der Feinde, wurde wie ein anderer Herr der drei Welten.
3.207.32
धुन्धोर्वधात्तदा राजा कुवलाश्वो महामनाः ।
धुन्धुमार इतिख्यातो नाम्ना समभवत्ततः ॥ ३.२०७.३२ ॥
Durch die Tötung des Dhundhu wurde der großherzige König Kuvalāśva da unter dem Namen Dhundhumāra berühmt.
3.207.33
प्रीतैश्च त्रेदशैः सर्वैर्महर्षिमसितैस्तदा ।
परं वृणीष्वत्युक्तः स प्राञ्जलिः प्रणतस्तदा।
अतीव मुदितो राजन्निदंवचनमब्रवीत् ॥ ३.२०७.३३ ॥
Da sprachen die Götter, alle großen Weisen und Asita erfreut: 'Wähle das Beste.' Da sprach er, die Hände gefaltet und verneigt, überaus froh, o König, diese Worte.
3.207.34
दद्यां वित्तं द्विजाग्र्येभ्यः शत्रूणां चापि दुर्जयः ।
सख्यं च विष्णुना मे स्याद्भूतेष्वद्रोह एव च।
धर्मे रतिश् सततं स्वर्गे वासस्तथाऽक्षयः ॥ ३.२०७.३४ ॥
Möge ich den Vorzüglichsten der Zweimalgeborenen Reichtum geben, für Feinde unbesiegbar sein, Freundschaft mit Viṣṇu haben, gegen Wesen nicht feindlich sein, stets Freude am Dharma haben und eine unvergängliche Wohnstatt im Himmel finden.
3.207.35
तथाऽस्त्विति ततो देवैः प्रीतैरुक्तः स पार्थिवः ।
ऋषिभिश्च सगन्धर्वैरुदङ्केन च धीमता ॥ ३.२०७.३५ ॥
»So sei es« — so wurde der König von den erfreuten Göttern, den Weisen, den Gandharvas und dem weisen Uddaṅka angesprochen.
3.207.36
संभाष्य चैनं विविधैराशीर्वादैस्ततो नृषम् ।
देवा महर्षयश्चापि स्वानि स्तानानि भेजिरे ॥ ३.२०७.३६ ॥
Nachdem sie dem König mit vielen Segenswünschen zugesprochen hatten, kehrten auch die Götter und großen Weisen an ihre eigenen Wohnstätten zurück.
3.207.37
तस्य पुत्रास्त्रयः शिष्टा युधिष्ठिर तदाऽभवन् ।
दृढाश्वः कपिलाश्वश्च भद्राश्वश्चैव भारत ॥ ३.२०७.३७ ॥
Yudhiṣṭhira, dann blieben ihm drei Söhne: Dṛḍhāśva, Kapilāśva und Bhadrāśva, o Bhārata.
3.207.38
तेभ्यः परम्परा राजन्निक्ष्वाकूणां महात्मनाम् ।
वंशस्य सुमहाभाग राज्ञाममिततेजसाम् ॥ ३.२०७.३८ ॥
Von ihnen, o König, ging die Abstammung der großherzigen Ikṣvākus aus, das Geschlecht der Könige von unermesslicher Strahlkraft, o Glückseliger.
3.207.39
एवंसं निहतस्तेन कुवलाश्वेन सत्तम ।
धुन्धुर्नाम महादैत्यो मधुकैटभयोः सुतः ॥ ३.२०७.३९ ॥
So wurde, o Bester der Guten, der große Dämon Dhundhu, Sohn von Madhu und Kaiṭabha, von ihm, von Kuvalāśva, erschlagen.
3.207.40
कुवलाश्वश्च नृपतिर्धुन्धुमार इति स्मृतः ।
नाम्ना च गुणयुक्तेन तदाप्रभृति सोऽभवत् ॥ ३.२०७.४० ॥
Und König Kuvalāśva wurde von da an unter dem verdienstvollen Namen Dhundhumāra überliefert.
3.207.41
एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि ।
धौन्धुमारमुपाख्यानं प्रथितं यस्य कर्मणा ॥ ३.२०७.४१ ॥
Alles, wonach du mich fragtest, ist dir nun erzählt worden: diese Episode von Dhundhumāra, berühmt durch seine Tat.
3.207.42
इदं तु पुण्यमाख्यानं विष्णोः समनुकीर्तनम् ।
शृणुयाद्यः स धर्मात्मा पुत्रवांश्च भवेन्नरः ॥ ३.२०७.४२ ॥
Diese verdienstvolle Erzählung ist ein Preis Viṣṇus; der Mann, der sie hört, wird rechtschaffen im Herzen und mit Söhnen gesegnet.
3.207.43
आयुष्मान्भूतिमांश्चैव श्रुत्वा भवति पर्वसु ।
न च व्याधिभंयकिंचित्प्राप्नोति विगतज्वरः ॥ ३.२०७.४३ ॥
Wer dies an den Festtagen hört, wird langlebig und wohlhabend; er hat keinerlei Furcht vor Krankheit und wird fieberfrei.