மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.207

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

சொற்பொருளுடன் படிக்க

3.207.1

धुन्धुर्नाम महाराज तयोः पुत्रो महाद्युतिः ।
स तपोऽतप्यत महन्महावीर्यपराक्रमः ॥ ३.२०७.१ ॥

மகாராஜாவே, அவர்களுடைய மகனான துந்து என்ற பெயருடைய மிக ஒளிமிகுந்தவன் இருந்தான். மகா வீரியமும் பெரும் பராக்கிரமமும் கொண்ட அவன் பெரும் தவம் புரிந்தான்.

3.207.2

अतिष्ठदेकपादेन कृशो धमनिसंततः ।
तस्मै ब्रह्मा ददौ प्रीतो वरं वव्रे स च प्रभुम् ॥ ३.२०७.२ ॥

அவன் ஒற்றைக் காலில் நின்றான்; மெலிந்து நரம்புகள் புடைத்த உடலுடன் இருந்தான். மகிழ்ந்த பிரம்மா அவனுக்கு வரம் அளித்தார்; அவனும் அந்தப் பிரபுவிடம் ஒரு வரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.

3.207.3

देवदानवयक्षाणां सर्पगन्धर्वरक्षसाम् ।
अवध्योऽहं भवेयं वै वर एष वृतो मया ॥ ३.२०७.३ ॥

"தேவர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள், நாகங்கள், கந்தர்வர்கள், ராக்ஷசர்கள் ஆகியோரால் நான் கொல்லப்படாதவனாக இருக்க வேண்டும்—இதுவே நான் தேர்ந்தெடுத்த வரம்."

3.207.4

एवं भवतु गच्छेति तमुवाच पितामहः ।
स एवमुक्तस्तत्पादौ मूर्ध्ना स्पृष्ट्वा जगाम ह ॥ ३.२०७.४ ॥

"அவ்வாறே ஆகட்டும், போ" என்று பிதாமகர் அவனிடம் கூறினார். அவ்வாறு சொல்லப்பட்டவன் தன் தலையால் அவருடைய பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கிச் சென்றான்.

3.207.5

सतु धुन्धुर्वरं लब्ध्वा महवीर्यपराक्रमः ।
अनुस्मरन्पितृवधं द्रुतं विष्णुमुपागमत् ॥ ३.२०७.५ ॥

துந்து அந்த வரத்தைப் பெற்று, மகா வீரியமும் பெரும் பராக்கிரமமும் கொண்டவனாக, தன் தந்தையின் வதத்தை நினைத்தபடி விரைவாக விஷ்ணுவிடம் சென்றான்.

3.207.6

सतु देवान्सगन्धर्वाञ्जित्वा धुन्धुरमर्षणः ।
बबाध सर्वानसकृद्विष्णुं देवांश्च वै भृशम् ॥ ३.२०७.६ ॥

ஆனால் அந்த சகிப்பற்ற துந்து தேவர்களையும் கந்தர்வர்களையும் வென்று, திரும்பத் திரும்ப அனைவரையும், விஷ்ணுவையும் தேவர்களையும், மிகவும் துன்புறுத்தினான்.

3.207.7

समुद्रवालुकापूर्णे उज्जानक इति स्मृते ।
आगम्य च स दुष्टात्मा तं देशं भरतर्षभ।
बाधतेस्म परं शक्त्या तमुदङ्काश्रमं विभो ॥ ३.२०७.७ ॥

கடல் மணலால் நிறைந்த, உஜ்ஜானகம் என்று அறியப்படும் அந்த இடத்திற்கு வந்து, ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, ஓ வல்லவனே, அந்தத் தீய மனமுடையவன் தன் சக்தியால் உதங்கரின் ஆசிரமத்தை மிகவும் துன்புறுத்தினான்.

3.207.8

अन्तर्भूमिगतस्तत्र वालुकान्तर्हितस्तथा ।
मधुकैटभयोः पुत्रो धुन्धुर्भीमपराक्रमः ॥ ३.२०७.८ ॥

அங்கே பூமிக்குள் சென்று மணலுக்குள் மறைந்திருந்தவன், மதுவின் கைடபனின் மகனான துந்துன், பயங்கர வீரம் கொண்டவன்.

3.207.9

शेते लोकविनाशाय तपोबलमुपाश्रितः ।
उदङ्कस्याश्रमाभ्याशे निःश्वसन्पावकार्चिषः ॥ ३.२०७.९ ॥

உலகங்களின் அழிவுக்காக, தவ வலிமையைப் பற்றிக்கொண்டு, உதங்கரின் ஆசிரமத்திற்கு அருகில் படுத்துக்கொண்டு, நெருப்புச் சுடர்களைப் போன்ற மூச்சை விட்டான்.

3.207.10

एतस्मिन्नेव काले तु राजा सबलवाहनः ।
कुवलाश्वो नरपतिरन्वितो बलशालिनाम् ॥ ३.२०७.१० ॥

அதே சமயத்தில், படையும் வாகனங்களும் கொண்ட அரசன் குவலாஸ்வன், மனிதர்களின் தலைவன், வலிமைமிக்க வீரர்களுடன் சேர்ந்து வந்தான்.

3.207.11

सहस्रैरेकविंशत्या पुत्राणामरिमर्दनः ।
प्रायादुदङ्कसहितो धुन्धोस्तस्य वधाय वै ॥ ३.२०७.११ ॥

எதிரிகளை அழிப்பவனான அவன், இருபத்தொரு ஆயிரம் மகன்களுடன், உதங்கருடன் சேர்ந்து, துந்துவைக் கொல்வதற்காகப் புறப்பட்டான்.

3.207.12

तमाविशत्ततो विष्णुर्भगवांस्तेजसा प्रभुः ।
उदङ्कस् नियोगेन लोकानां हितकाम्यया ॥ ३.२०७.१२ ॥

பின்னர் பகவான் விஷ்ணு, இறைவன், தனது தேஜஸால் அவனுள் (உதங்கருள்) புகுந்தான், உலகங்களின் நன்மையை விரும்பி, அவருடைய கட்டளையால்.

3.207.13

तस्मिन्प्रयाते दुर्धर्षे दिवि शब्दो महानभूत् ।
एष श्रीमान्नृपसुतो धुन्धुमारो भविष्यति ॥ ३.२०७.१३ ॥

அந்த அடக்க முடியாதவன் புறப்பட்டதும் வானில் ஒரு பெரும் ஒலி எழுந்தது: இந்த ஒளிமிக்க அரசகுமாரன் துந்துமாரன் ஆவான்.

3.207.14

दिव्यैश्च पुष्पैस्तं देवाः समन्तात्पर्यवाकिरन् ।
देवदुन्दुभयश्चापि नेदुः स्वयमनीरिताः ॥ ३.२०७.१४ ॥

தேவர்கள் அவனை எல்லாப் பக்கங்களிலும் தெய்வீக மலர்களால் பொழிந்தனர்; தேவ துந்துபிகளும் தாமாகவே முழங்கின.

3.207.15

शीतश्च वायुः प्रववौ प्रयाणे तस्य धीमतः ।
विपांसुलां महीं कुर्वन्ववर्ष च सुरेश्वरः।
प्रदक्षिणाश्चाप्यभवन्वन्यास्तं समृगद्विजाः ॥ ३.२०७.१५ ॥

அந்த ஞானியின் புறப்பாட்டில் குளிர்ந்த காற்று வீசியது; தேவர்களின் தலைவன் பூமியைத் தூசியின்றிச் செய்து மழை பொழிந்தான்; காட்டு மிருகங்களும் பறவைகளும் அவனை வலம் வந்தன.

3.207.16

अन्तरिक्षे विमानानि देवतानां युधिष्ठिर ।
तत्रैव समदृश्यन्त धुन्धुर्यत्र महासुरः ॥ ३.२०७.१६ ॥

யுதிஷ்டிரா! வானில் தேவர்களின் விமானங்கள் தெரிந்தன; அங்கேயே மகா அசுரன் துந்து இருந்தான்.

3.207.17

कुवलाश्वस्य धुन्योश्च युद्धकौतूहलान्विताः ।
देवगन्धर्वसहिताः समवैक्षन्महर्षयः ॥ ३.२०७.१७ ॥

குவலாஷ்வனுக்கும் துந்துவுக்கும் நடந்த போரைக் காண ஆவல் நிறைந்த மகரிஷிகள் தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் சேர்ந்து பார்த்தனர்.

3.207.18

नारायणेन कौरव्य तेजसाऽऽप्यायितस्तदा ।
स गतो नृपतिः क्षिप्रं पुत्रैस्तैः सर्वतो दिशम् ॥ ३.२०७.१८ ॥

கௌரவா! அப்போது நாராயணனின் தேஜஸால் வலிமை பெற்ற அந்த அரசன் தன் அந்த மகன்களுடன் விரைவில் எல்லாத் திசைகளிலும் சென்றான்.

3.207.19

अर्णवं स्वानयामास कुवलाश्वो महीपतिः ।
हितार्तं सर्वलोकानामुदङ्कस्य वशे स्थितः ॥ ३.२०७.१९ ॥

அனைத்து உலகங்களின் நலனுக்காக வருந்தியவனும், உதங்கனின் வசத்தில் நின்றவனுமான மன்னன் குவலாஷ்வன் தனக்காகக் கடலை வரவழைத்தான்.

3.207.20

कुवलाश्वस् पुत्रैश्च तस्मिन्वै वालुकार्णवे ।
सप्तभिर्दिवसैः स्वात्वा दृष्टो धुन्धुर्महाबलः ॥ ३.२०७.२० ॥

குவலாஷ்வனும் அவனது புதல்வர்களும் அந்த மணல்-கடலில் ஏழு நாட்கள் நீராடிய பின் வலிமை மிக்க துந்துவைக் கண்டனர்.

3.207.21

आसीद्धोरं वपुस्तस्य वालुकान्तर्हितं महत् ।
दीप्यमानं यथा सूर्यस्तेजसा भरतर्षभ ॥ ३.२०७.२१ ॥

பரதர்களில் காளையே, மணலில் மறைந்திருந்த அவனது பெரிய, பயங்கரமான உடல் சூரியனைப் போல ஒளியுடன் ஒளிர்ந்தது.

3.207.22

ततो धुन्धुर्महाराज दिशमावृत्य पश्चिमाम् ।
सुप्तोऽभूद्राजशार्दूल कालानलसमद्युतिः ॥ ३.२०७.२२ ॥

பின்னர், மகாராஜனே, அரசர்களில் புலியே, துந்து மேற்குத் திசையை மறைத்தபடி உறங்கிக் கிடந்தான்; அவனுடைய ஒளி காலாக்கினியைப் போல இருந்தது.

3.207.23

कुवलाश्वस्य पुत्रैस्तु सर्वतः परिवारितः ।
अभिद्रुतः शरैस्तीक्ष्णैर्गदाभिर्मुसलैरपि ॥ ३.२०७.२३ ॥

குவலாஷ்வனின் புதல்வர்கள் அவனை எல்லாப் பக்கங்களிலும் சூழ்ந்து, கூர்மையான அம்புகளாலும், கதைகளாலும், உலக்கைகளாலும் தாக்கினர்.

3.207.24

प्टसैः परिधैः प्रासैः खङ्गैश् विमलैः शितैः ।
सवध्यमानः संक्रुद्धः समुत्तस्थौ महाबलः ॥ ३.२०७.२४ ॥

பட்டிசங்கள், பரிதங்கள், ஈட்டிகள், தெளிவான கூர்வாள்கள் ஆகியவற்றால் தாக்கப்பட்ட அவன், கோபமுற்று வலிமைமிக்கவனாக எழுந்தான்.

3.207.25

क्रुद्धश्चाभक्षयत्तेषां शस्त्राणि विविधानि च ।
आस्याद्वमन्पावकं स संवर्तकसमं तदा ॥ ३.२०७.२५ ॥

கோபங்கொண்டு அவர் அவர்களின் பலவகை ஆயுதங்களை விழுங்கினார்; வாயிலிருந்து நெருப்பை உமிழ்ந்தபடி அவர் அப்போது சம்வர்தக அக்கினிக்கு ஒப்பானார்.

3.207.26

तान्सर्वान्नृपतेः पुत्रानदहत्स्वेन तेजसा ।
मुखजेनाग्निना क्रुद्धो लोकानुद्वर्तयन्निव ॥ ३.२०७.२६ ॥

கோபமுற்ற அவர் தம் சொந்த தேஜஸால் அரசனின் அந்தப் புதல்வர்கள் அனைவரையும் எரித்தார்; வாயிலிருந்து தோன்றிய அக்கினியால் உலகங்களைப் புரட்டுவது போல் இருந்தது.

3.207.27

क्षणेन राजशार्दूल पुरेव कपिलः प्रभुः ।
सगरस्यात्मजान्क्रुद्धस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ३.२०७.२७ ॥

அரசர்களில் புலியே, முன்பு சகரனின் புதல்வர்களைக் கோபத்துடன் கபில பிரபு ஒரு கணத்தில் எரித்தது போல், அது அற்புதமாக இருந்தது.

3.207.28

तेषु क्रोधाग्निदग्धेषु तदा भरतसत्तम ।
तं प्रबुद्धं महात्मानं कुम्भकर्णमिवापरम्।
आससाद महातेजाः कुवलाश्वो महीपतिः ॥ ३.२०७.२८ ॥

பரதசிரேஷ்டா, கோபாக்கினியால் எரிந்தவர்களிடையே, அப்போது மகாதேஜஸ்வியான குவலாஷ்வ அரசன், விழித்தெழுந்த அந்த மகாத்மாவை — மற்றொரு கும்பகர்ணன் போன்றவரை — அணுகினார்.

3.207.29

तस्य वारिमहाराज सुस्राव बहु देहतः ।
तत्तदापीयतेतेजो राज्ञा वारिमयं नृप ॥ ३.२०७.२९ ॥

மகாராஜனே, அவனுடைய உடலிலிருந்து அதிக நீர் பெருக்கெடுத்து ஓடியது; அரசே, அப்போது அரசன் அந்த நீர்மயமான தேஜஸை அருந்தினான்.

3.207.30

योगी योगेन सृष्टं स समयित्वा च वारिणा ।
ब्रह्मास्त्रेण ततो राजा दैत्यंक्रूरपराक्रमम्।
ददाह भरतश्रेष्ठ सर्वलोकभवाय वै ॥ ३.२०७.३० ॥

யோகி யோகத்தால் உண்டாக்கப்பட்ட அந்த நெருப்பை நீரால் அடக்கினார்; பின் அரசன் பிரம்மாஸ்திரத்தால் கொடும் வீரமுடைய அந்த தைத்யனை எரித்தார் — பரதசிரேஷ்டா, எல்லா உலகங்களின் நன்மைக்காக.

3.207.31

सोऽस्त्रेण दग्ध्वा राजर्षिः कुवलाश्वो महासुरम् ।
सुरशत्रुममित्रघ्नस्त्रैलोक्येश इवापरः ॥ ३.२०७.३१ ॥

அவன் அஸ்திரத்தால் அந்த மகாசுரனை எரித்தான். தேவர்களின் எதிரியும் பகைவர்களை அழிப்பவனுமான அவன், மூன்று உலகங்களின் மற்றொரு அதிபதியைப் போல் ஆனான்.

3.207.32

धुन्धोर्वधात्तदा राजा कुवलाश्वो महामनाः ।
धुन्धुमार इतिख्यातो नाम्ना समभवत्ततः ॥ ३.२०७.३२ ॥

துந்துவைக் கொன்றதால், அப்போது பெருந்தன்மையுள்ள அரசன் குவலாசுவன் பின்னர் துந்துமாரன் என்ற பெயரால் புகழ் பெற்றான்.

3.207.33

प्रीतैश्च त्रेदशैः सर्वैर्महर्षिमसितैस्तदा ।
परं वृणीष्वत्युक्तः स प्राञ्जलिः प्रणतस्तदा।
अतीव मुदितो राजन्निदंवचनमब्रवीत् ॥ ३.२०७.३३ ॥

அப்போது தேவர்களும், அனைத்து மகரிஷிகளும், அசிதரும் மகிழ்ந்து, 'சிறந்ததை வேண்டு' என்று கூறினர். அப்போது கைகூப்பி வணங்கிய அவன், மிகவும் மகிழ்ந்து, அரசே, இந்த சொற்களைச் சொன்னான்.

3.207.34

दद्यां वित्तं द्विजाग्र्येभ्यः शत्रूणां चापि दुर्जयः ।
सख्यं च विष्णुना मे स्याद्भूतेष्वद्रोह एव च।
धर्मे रतिश् सततं स्वर्गे वासस्तथाऽक्षयः ॥ ३.२०७.३४ ॥

நான் சிறந்த அந்தணர்களுக்குச் செல்வம் கொடுக்க வேண்டும்; பகைவர்களால் வெல்லப்படாதவனாக இருக்க வேண்டும்; விஷ்ணுவுடன் நட்பு இருக்க வேண்டும்; உயிர்களிடம் துரோகமின்மை இருக்க வேண்டும்; எப்போதும் தர்மத்தில் விருப்பம் இருக்க வேண்டும்; அழியாத சொர்க்கவாசம் இருக்க வேண்டும்.