Mahābhārata · Adhyāya 3.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.21.1
एवं स पुरुषव्याघ्रः साल्वो राज्ञं महारिपुः ।
युध्यमानो मया सङ्ख्ये वियदभ्यगमत्पुनः ॥ ३.२१.१ ॥
Así Sālva, tigre entre los hombres, gran enemigo de los reyes, combatiendo conmigo en la batalla, volvió a marcharse hacia el cielo.
3.21.2
ततः शतघ्नीश्च महागदाश्च ।
दीप्ताश्च शूलान्मुसलानसींश्च।
चिक्षेप रोषान्मयि मन्दबुद्धिः ।
साल्वो महाराज जयाभिकाङ्क्षी ॥ ३.२१.२ ॥
Entonces Sālva, de mente necia, deseando la victoria, lanzó contra mí con ira, oh gran rey, centenares de proyectiles, grandes mazas, lanzas ardientes, mazos y espadas.
3.21.3
तानाशुगैरापततोऽहमाशु ।
निवार्य तूर्णं खगमान्ख एव।
द्विधा त्रिता चाच्छिनमाशु मुक्तै-
स्ततोऽन्तरिक्षे निनदो बभूव ॥ ३.२१.३ ॥
Cuando caían sobre mí, los contuve rápidamente con mis flechas veloces y los corté al instante en dos y tres pedazos en pleno cielo; entonces se alzó un estruendo en el cielo.
3.21.4
ततः शतसहस्रेण शराणां नतपर्वणाम् ।
दारुकं वाजिनश्चैव रथं च समवाकिरत् ॥ ३.२१.४ ॥
Entonces, con cien mil flechas de juntas dobladas, cubrió por completo a Dāruka, los caballos y el carro.
3.21.5
ततो मामब्रवीद्वीर दारुको विह्वलन्निव ।
स्थातव्यमिति तिष्ठामि साल्वबाणप्रपीडितः।
अवस्थातुं न शक्नोमि अङ्गं मे व्यवसीदति ॥ ३.२१.५ ॥
Entonces, héroe, Dāruka, como si estuviera confundido, me dijo: «Hay que resistir»; así que me mantengo en pie, atormentado por las flechas de Sālva; pero no puedo seguir de pie, mi cuerpo se desploma.
3.21.6
इति तस्य निशम्याहं सारथेः करुणं वचः ।
अवेक्षमाणो यन्तारमपश्यं शरपीडितम् ॥ ३.२१.६ ॥
Al oír las palabras lastimeras de aquel auriga, mirando a mi alrededor, vi al conductor atormentado por las flechas.
3.21.7
न तस्योरसि नो मूर्ध्नि न काये न भुजद्वये ।
अन्तरं पाण्डवश्रेष्ठ पश्याम्यनिचितं शरैः ॥ ३.२१.७ ॥
Oh mejor de los Pāṇḍavas, no veo en su pecho, ni en su cabeza, ni en su cuerpo, ni en sus dos brazos, un solo lugar que no esté cubierto de flechas.
3.21.8
स तु बाणवरोत्पीडाद्विस्रवत्यसृगुल्बणम् ।
अभिवृष्टो यथा मेघैर्गिरिर्गैरिकधातुमान् ॥ ३.२१.८ ॥
Oprimido por la gran fuerza de las flechas, derrama sangre a raudales, como una montaña rica en ocre rojo empapada por las nubes.
3.21.9
अभीशुहस्तं तं दृष्ट्वा सीदन्तं सारथिं रणे ।
अस्तम्भयं महाबाहो साल्वबाणप्रपीडितम् ॥ ३.२१.९ ॥
Oh de brazos poderosos, al ver al auriga, con las riendas en la mano, desfalleciendo en la batalla y atormentado por las flechas de Sālva, lo sostuve.
3.21.10
अथ मां पुरुषः कश्चिद्द्वारकानिलयोऽब्रवीत् ।
त्वरितो रथमारोप्य सौहृदादिव भारत ॥ ३.२१.१० ॥
Entonces un hombre de Dvārakā me habló, oh Bhārata: «Sube rápido a tu carro, por amistad».
3.21.11
आहुकस्य वचो वीर तस्यैव परिचारकः ।
विषण्णः सन्नकण्ठेन तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ ३.२१.११ ॥
Oh héroe, traigo el mensaje de Āhuka; como su servidor, abatido, con la garganta quebrada — escúchalo, oh Yudhiṣṭhira.
3.21.12
द्वारकाधिपतिर्वीर आह त्वामाहुको वचः ।
केशवैहि विजानीष्व यत्त्वां पितृसखोऽब्रवीत् ॥ ३.२१.१२ ॥
El héroe Āhuka, señor de Dvārakā, te dirige estas palabras: «Ven, Keśava, y comprende lo que el amigo de tu padre te ha dicho.»
3.21.13
उपयात्वा तु साल्वेन द्वारकां वृष्णिनन्दन ।
विषक्ते त्वयि दुर्धर्ष इतः शूरसुतो बलात् ॥ ३.२१.१३ ॥
Alegría de los Vṛṣṇis, Sālva ha atacado Dvārakā. Invencible, mientras tú estabas ocupado aquí, el hijo de Śūra fue llevado por la fuerza desde aquí.
3.21.14
तदलं साधुयुद्धेन निवर्तस्व जनार्दन ।
द्वारकामेव रक्षस्व कार्यमेतन्महत्तव ॥ ३.२१.१४ ॥
Basta ya de esta justa batalla; vuelve atrás, Janārdana. Protege Dvārakā misma; este es tu gran deber.
3.21.15
इत्यहं तस्य वचनं श्रुत्वा परमदुर्मनाः ।
निश्चयं नाधिगच्छामि कर्तव्यस्येतरस्य च ॥ ३.२१.१५ ॥
Al oír sus palabras, quedé profundamente afligido de ánimo, y no encuentro resolución sobre lo que debe hacerse, ni sobre lo otro.
3.21.16
सात्यकिं बलदेवं च प्रद्युम्नं च महांरथम् ।
जगर्हे मनसा वीर तच्छ्रुत्वा महदप्रियम् ॥ ३.२१.१६ ॥
Héroe, en mi mente reproché a Sātyaki, a Balarāma y al gran auriga Pradyumna, al oír aquella gran noticia desagradable.
3.21.17
अहं हि द्वारकायाश्च पितुश्च कुरुनन्दन ।
तेषु रक्षां समाधाय प्रयातः सौभयातने ॥ ३.२१.१७ ॥
Alegría de los Kuru, confié a ellos la protección de Dvārakā y de mi padre, y partí en la campaña contra Saubha.
3.21.18
बलदेवो महाबाहुः कच्चिज्जीवति शत्रुहा ।
सात्यकी रौक्मिणेयश्च चारुदेष्णश्च वीर्यवान्।
साम्बप्रभृतयश्चैवेत्यहमासं सुदुर्मनाः ॥ ३.२१.१८ ॥
¿Vive aún Balarāma, el de grandes brazos, matador de enemigos? ¿Viven Sātyaki, el hijo de Rukmiṇī, el valiente Cārudeṣṇa, Sāmba y los demás? Con esta inquietud estaba profundamente afligido de ánimo.
3.21.19
एतेषु हि नरव्याघ्र जीवत्सु न कथंचन ।
शक्यः शूरसुतो हन्तुमपि वज्रभृता स्वयम् ॥ ३.२१.१९ ॥
Oh tigre entre los hombres, mientras éstos estén vivos, el hijo de Śūra no puede ser muerto de ninguna manera, ni siquiera por el portador del rayo en persona.
3.21.20
हतः शूरसुतो व्यक्तं व्यक्तं चैते परासवः ।
बलदेवमुखाः सर्व इति मे निश्चिता मतिः ॥ ३.२१.२० ॥
El hijo de Śūra ciertamente ha sido muerto, y todos éstos, encabezados por Balarāma, sin duda están sin vida: tal es mi firme convicción.
3.21.21
सोहं सर्वविनाशं तं चिन्तयानो मुहुर्मुहुः ।
अविह्वलो महाराज पुनः साल्वमयोधयम् ॥ ३.२१.२१ ॥
Oh gran rey, aunque pensaba una y otra vez en aquella destrucción total, permanecí imperturbable y volví a combatir contra Sālva.
3.21.22
तदोऽपश्यं महाराज प्रपतन्तमहं तदा ।
सौभाच्छूरसुतं वीर ततो मां मोह आविशत् ॥ ३.२१.२२ ॥
Oh gran rey, entonces vi caer al hijo de Śūra desde Saubha, oh héroe; y entonces la confusión se apoderó de mí.
3.21.23
तस्य रूपं प्रपततः पितुर्मम नराधिप ।
ययातेः क्षीणपुण्यस्य स्वर्गादिव भहीतलम् ॥ ३.२१.२३ ॥
Oh señor de los hombres, su forma al caer era la de mi padre, como Yayāti cayendo del cielo a la tierra cuando su mérito se agotó.
3.21.24
विशीर्णमलिनोष्णीपप्रकीर्णाम्बरमूर्धजः ।
प्रपतन्दृश्यते ह स्म क्षीणपुण्य इव ग्रहः ॥ ३.२१.२४ ॥
Con el turbante desordenado, las vestiduras manchadas y dispersas, y el cabello suelto, se le veía caer, como un planeta que cae cuando su mérito se ha agotado.
3.21.25
ततः शार्ङ्गं धनुःश्रेष्ठं करात्प्रपतितं मम ।
मोहापन्नश्च कौन्तेय रथोपस्थ उपाविशम् ॥ ३.२१.२५ ॥
Entonces el mejor de los arcos, el Śārṅga, cayó de mi mano, y, abrumado por la confusión, oh hijo de Kuntī, me senté en el suelo del carro.
3.21.26
ततो हाहाकृतं सर्वं सैन्यं मे गतचेतनम् ।
मां दृष्ट्वा रथनीडस्थं गतासुमिव भारत ॥ ३.२१.२६ ॥
Entonces, al verme sentado en el asiento del carro como si estuviera sin vida, todo mi ejército clamó en lamentos y perdió el conocimiento, oh Bhārata.
3.21.27
प्रसार्य बाहू पततः प्रसार्य चरणावपि ।
रूपं पितुर्मे विबभौ शकुने- पततो यथा ॥ ३.२१.२७ ॥
La forma de mi padre, cayendo con ambos brazos extendidos y ambos pies estirados, resplandeció como la de un pájaro que cae.
3.21.28
तं पतन्तं महाबाहो शूलपट्टसपाणयः ।
अभिघ्नन्तो भृशं वीर मम चोतोह्यकम्पयन् ॥ ३.२१.२८ ॥
Ellos, con lanzas y espadas en las manos, golpeándome con furia mientras caía —oh de poderosos brazos—, hicieron temblar mis miembros, oh héroe.
3.21.29
ततो मुहूर्तात्प्रतिलभ्य संज्ञा-
महं तदा वीर महाविमर्दे।
न तत्रसौमं न रिपुं च साल्वं ।
पश्यामि वृद्धं पितरं न चापि ॥ ३.२१.२९ ॥
Entonces, recobrando el sentido tras un momento, oh héroe, en aquella gran confusión de batalla no vi allí ni a Saumya, ni al enemigo Sālva, ni siquiera a mi anciano padre.
3.21.30
ततो ममासीन्मनसि मायेयमिति निश्चितम् ।
प्रबुद्धोस्मि ततो भूयः शतशो वाऽकिरं शरान् ॥ ३.२१.३० ॥
Entonces quedó en mi mente la certeza de que esto era una ilusión. Desperté y, una vez más, disparé flechas por centenares.