ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 3.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.21.1
एवं स पुरुषव्याघ्रः साल्वो राज्ञं महारिपुः ।
युध्यमानो मया सङ्ख्ये वियदभ्यगमत्पुनः ॥ ३.२१.१ ॥
ಹೀಗೆ ಆ ಪುರುಷವ್ಯಾಘ್ರನೂ, ರಾಜರ ಮಹಾಶತ್ರುವೂ ಆದ ಶಾಲ್ವನು ನನ್ನೊಡನೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹೋದನು.
3.21.2
ततः शतघ्नीश्च महागदाश्च ।
दीप्ताश्च शूलान्मुसलानसींश्च।
चिक्षेप रोषान्मयि मन्दबुद्धिः ।
साल्वो महाराज जयाभिकाङ्क्षी ॥ ३.२१.२ ॥
ಆಗ ಮಂದಬುದ್ಧಿಯಾದ ಶಾಲ್ವನು, ಮಹಾರಾಜನೇ, ಜಯವನ್ನು ಬಯಸಿ, ಕೋಪದಿಂದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಶತಘ್ನಿಗಳನ್ನೂ, ಮಹಾಗದೆಗಳನ್ನೂ, ಹೊಳೆಯುವ ಶೂಲಗಳನ್ನೂ, ಮುಸಲಗಳನ್ನೂ, ಖಡ್ಗಗಳನ್ನೂ ಎಸೆದನು.
3.21.3
तानाशुगैरापततोऽहमाशु ।
निवार्य तूर्णं खगमान्ख एव।
द्विधा त्रिता चाच्छिनमाशु मुक्तै-
स्ततोऽन्तरिक्षे निनदो बभूव ॥ ३.२१.३ ॥
ಅವು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ನಾನು ವೇಗದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ತಡೆದು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿಯೇ ಅವನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಎರಡು ಮೂರು ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದೆ; ಆಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಘರ್ಜನೆ ಉಂಟಾಯಿತು.
3.21.4
ततः शतसहस्रेण शराणां नतपर्वणाम् ।
दारुकं वाजिनश्चैव रथं च समवाकिरत् ॥ ३.२१.४ ॥
ಆಗ ಅವನು ಬಾಗಿದ ಗಂಟುಗಳ ಲಕ್ಷ ಬಾಣಗಳಿಂದ ದಾರುಕನನ್ನೂ, ಕುದುರೆಗಳನ್ನೂ, ರಥವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಬಿಟ್ಟನು.
3.21.5
ततो मामब्रवीद्वीर दारुको विह्वलन्निव ।
स्थातव्यमिति तिष्ठामि साल्वबाणप्रपीडितः।
अवस्थातुं न शक्नोमि अङ्गं मे व्यवसीदति ॥ ३.२१.५ ॥
ಆಗ ಓ ವೀರನೇ, ದಾರುಕನು ಕಳವಳಗೊಂಡವನಂತೆ ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನಿಲ್ಲಬೇಕು' ಎಂದು ನಾನು ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ; ಶಾಲ್ವನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ನೊಂದಿದ್ದೇನೆ; ನಿಲ್ಲಲು ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಅಂಗಗಳು ಕುಸಿಯುತ್ತಿವೆ.
3.21.6
इति तस्य निशम्याहं सारथेः करुणं वचः ।
अवेक्षमाणो यन्तारमपश्यं शरपीडितम् ॥ ३.२१.६ ॥
ಆ ಸಾರಥಿಯ ಕರುಣೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಾನು ನೋಡಿದಾಗ ಬಾಣಗಳಿಂದ ನೊಂದಿದ್ದ ಸಾರಥಿಯನ್ನು ಕಂಡೆ.
3.21.7
न तस्योरसि नो मूर्ध्नि न काये न भुजद्वये ।
अन्तरं पाण्डवश्रेष्ठ पश्याम्यनिचितं शरैः ॥ ३.२१.७ ॥
ಪಾಂಡವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಅವನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ, ತಲೆಯಲ್ಲಿ, ದೇಹದಲ್ಲಿ, ಎರಡು ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಣಗಳು ತುಂಬದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.
3.21.8
स तु बाणवरोत्पीडाद्विस्रवत्यसृगुल्बणम् ।
अभिवृष्टो यथा मेघैर्गिरिर्गैरिकधातुमान् ॥ ३.२१.८ ॥
ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬಾಣಗಳ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಅವನು ಅಧಿಕವಾಗಿ ರಕ್ತ ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಮೇಘಗಳಿಂದ ತೋಯ್ದ ಗೈರಿಕ ಧಾತು ತುಂಬಿದ ಪರ್ವತದಂತೆ.
3.21.9
अभीशुहस्तं तं दृष्ट्वा सीदन्तं सारथिं रणे ।
अस्तम्भयं महाबाहो साल्वबाणप्रपीडितम् ॥ ३.२१.९ ॥
ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ರಣದಲ್ಲಿ ಕಡಿವಾಣ ಹಿಡಿದು ಸಾಲ್ವನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಕುಸಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸಾರಥಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದೆ.
3.21.10
अथ मां पुरुषः कश्चिद्द्वारकानिलयोऽब्रवीत् ।
त्वरितो रथमारोप्य सौहृदादिव भारत ॥ ३.२१.१० ॥
ಆಗ ದ್ವಾರಕೆಯ ನಿವಾಸಿಯೊಬ್ಬ ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು — ಭಾರತನೇ, ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ ಬೇಗನೆ ರಥವೇರಿ.
3.21.11
आहुकस्य वचो वीर तस्यैव परिचारकः ।
विषण्णः सन्नकण्ठेन तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ ३.२१.११ ॥
ವೀರನೇ, ಆಹುಕನ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅವನ ಸೇವಕನಾಗಿ, ವಿಷಾದದಿಂದ ಗಂಟಲು ಕಟ್ಟಿ — ಯುಧಿಷ್ಠಿರನೇ, ಅದನ್ನು ಕೇಳು.
3.21.12
द्वारकाधिपतिर्वीर आह त्वामाहुको वचः ।
केशवैहि विजानीष्व यत्त्वां पितृसखोऽब्रवीत् ॥ ३.२१.१२ ॥
ದ್ವಾರಕೆಯ ಅಧಿಪತಿ ವೀರ ಆಹುಕನು ನಿನಗೆ ಈ ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಕೇಶವ, ಬಾ, ನಿನ್ನ ತಂದೆಯ ಗೆಳೆಯನು ನಿನಗೆ ಏನು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿ.
3.21.13
उपयात्वा तु साल्वेन द्वारकां वृष्णिनन्दन ।
विषक्ते त्वयि दुर्धर्ष इतः शूरसुतो बलात् ॥ ३.२१.१३ ॥
ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಆನಂದವೇ, ಸಾಲ್ವನು ದ್ವಾರಕೆಯ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಅಜೇಯನೇ, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ, ಶೂರನ ಮಗನನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಂದ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲಾಯಿತು.
3.21.14
तदलं साधुयुद्धेन निवर्तस्व जनार्दन ।
द्वारकामेव रक्षस्व कार्यमेतन्महत्तव ॥ ३.२१.१४ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಉತ್ತಮ ಯುದ್ಧ ಸಾಕು, ಜನಾರ್ದನನೇ, ಹಿಂತಿರುಗು. ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನೇ ರಕ್ಷಿಸು; ಇದು ನಿನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಕರ್ತವ್ಯ.
3.21.15
इत्यहं तस्य वचनं श्रुत्वा परमदुर्मनाः ।
निश्चयं नाधिगच्छामि कर्तव्यस्येतरस्य च ॥ ३.२१.१५ ॥
ಅವನ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಮನಸ್ಸು ಕದಡಿಕೊಂಡೆ. ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯದ ಅಥವಾ ಇನ್ನೊಂದರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ನಿಶ್ಚಯ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
3.21.16
सात्यकिं बलदेवं च प्रद्युम्नं च महांरथम् ।
जगर्हे मनसा वीर तच्छ्रुत्वा महदप्रियम् ॥ ३.२१.१६ ॥
ವೀರನೇ, ಸಾತ್ಯಕಿ, ಬಲದೇವ ಮತ್ತು ಮಹಾರಥ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನರನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ನಾನು ದೂಷಿಸಿದೆ; ಆ ಮಹಾ ಅಪ್ರಿಯ ವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ.
3.21.17
अहं हि द्वारकायाश्च पितुश्च कुरुनन्दन ।
तेषु रक्षां समाधाय प्रयातः सौभयातने ॥ ३.२१.१७ ॥
ಕುರುನಂದನನೇ, ದ್ವಾರಕೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂದೆಯ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಅವರ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಿ, ನಾನು ಸೌಭನ ವಿರುದ್ಧ ಹೊರಟೆ.
3.21.18
बलदेवो महाबाहुः कच्चिज्जीवति शत्रुहा ।
सात्यकी रौक्मिणेयश्च चारुदेष्णश्च वीर्यवान्।
साम्बप्रभृतयश्चैवेत्यहमासं सुदुर्मनाः ॥ ३.२१.१८ ॥
ಮಹಾಬಾಹುವಾದ ಬಲದೇವನು, ಶತ್ರುಘ್ನನು ಜೀವಂತವಿರುವನೇ? ಸಾತ್ಯಕಿ, ರುಕ್ಮಿಣೀಪುತ್ರ, ವೀರ್ಯವಂತ ಚಾರುದೇಷ್ಣ, ಸಾಂಬ ಮೊದಲಾದವರು ಜೀವಂತರೇ ಎಂಬ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಕಳವಳಗೊಂಡಿದ್ದೆ.
3.21.19
एतेषु हि नरव्याघ्र जीवत्सु न कथंचन ।
शक्यः शूरसुतो हन्तुमपि वज्रभृता स्वयम् ॥ ३.२१.१९ ॥
ಓ ನರವ್ಯಾಘ್ರನೇ, ಇವರು ಬದುಕಿರುವಾಗ ಶೂರಸುತನನ್ನು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ವಜ್ರಧಾರಿಯೇ ಸ್ವತಃ ಬಂದರೂ ಸಹ.
3.21.20
हतः शूरसुतो व्यक्तं व्यक्तं चैते परासवः ।
बलदेवमुखाः सर्व इति मे निश्चिता मतिः ॥ ३.२१.२० ॥
ಶೂರಸುತನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹತನಾದನು; ಬಲದೇವನನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರಾಣರಹಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ—ಇದು ನನ್ನ ದೃಢ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.
3.21.21
सोहं सर्वविनाशं तं चिन्तयानो मुहुर्मुहुः ।
अविह्वलो महाराज पुनः साल्वमयोधयम् ॥ ३.२१.२१ ॥
ಓ ಮಹಾರಾಜನೇ, ಆ ಸರ್ವನಾಶವನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಲೂ ನಾನು ವಿಚಲಿತನಾಗದೆ ಮತ್ತೆ ಸಾಳ್ವನೊಡನೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದೆ.
3.21.22
तदोऽपश्यं महाराज प्रपतन्तमहं तदा ।
सौभाच्छूरसुतं वीर ततो मां मोह आविशत् ॥ ३.२१.२२ ॥
ಓ ಮಹಾರಾಜನೇ, ಆಗ ಸೌಭದಿಂದ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಶೂರಸುತನನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ, ಓ ವೀರನೇ; ಆಗ ನನ್ನನ್ನು ಮೋಹ ಆವರಿಸಿತು.
3.21.23
तस्य रूपं प्रपततः पितुर्मम नराधिप ।
ययातेः क्षीणपुण्यस्य स्वर्गादिव भहीतलम् ॥ ३.२१.२३ ॥
ಓ ನರಾಧಿಪನೇ, ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ರೂಪವು ನನ್ನ ತಂದೆಯದಾಗಿತ್ತು; ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದ ಯಯಾತಿ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದಂತೆ.
3.21.24
विशीर्णमलिनोष्णीपप्रकीर्णाम्बरमूर्धजः ।
प्रपतन्दृश्यते ह स्म क्षीणपुण्य इव ग्रहः ॥ ३.२१.२४ ॥
ಚದುರಿದ ಮುಂಡಾಸು, ಕೊಳೆಯಾದ ಹಾಗೂ ಹರಡಿದ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಚದುರಿದ ಕೂದಲಿನೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಬೀಳುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು; ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದ ಗ್ರಹ ಬೀಳುವಂತೆ.
3.21.25
ततः शार्ङ्गं धनुःश्रेष्ठं करात्प्रपतितं मम ।
मोहापन्नश्च कौन्तेय रथोपस्थ उपाविशम् ॥ ३.२१.२५ ॥
ಆಗ ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಶಾರ್ಙ್ಗ ಧನುಸ್ಸು ಜಾರಿಬಿತ್ತು; ಓ ಕೌಂತೇಯ, ಮೋಹದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ನಾನು ರಥದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತೆ.
3.21.26
ततो हाहाकृतं सर्वं सैन्यं मे गतचेतनम् ।
मां दृष्ट्वा रथनीडस्थं गतासुमिव भारत ॥ ३.२१.२६ ॥
ಆಗ ರಥದ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದಂತೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ನನ್ನ ಇಡೀ ಸೈನ್ಯ ಹಾಹಾಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಾ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು, ಓ ಭಾರತ.
3.21.27
प्रसार्य बाहू पततः प्रसार्य चरणावपि ।
रूपं पितुर्मे विबभौ शकुने- पततो यथा ॥ ३.२१.२७ ॥
ಕೈಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ, ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ತಂದೆಯ ರೂಪವು, ಬೀಳುವ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯಿತು.
3.21.28
तं पतन्तं महाबाहो शूलपट्टसपाणयः ।
अभिघ्नन्तो भृशं वीर मम चोतोह्यकम्पयन् ॥ ३.२१.२८ ॥
ಓ ಮಹಾಬಾಹು, ಶೂಲ ಮತ್ತು ಪಟ್ಟಿಸಗಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ, ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು, ಓ ವೀರ, ನನ್ನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ನಡುಗಿಸಿದರು.
3.21.29
ततो मुहूर्तात्प्रतिलभ्य संज्ञा-
महं तदा वीर महाविमर्दे।
न तत्रसौमं न रिपुं च साल्वं ।
पश्यामि वृद्धं पितरं न चापि ॥ ३.२१.२९ ॥
ಆ ನಂತರ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮರಳಿ ಪಡೆದು, ಓ ವೀರ, ಆ ಮಹಾ ಯುದ್ಧಸಂಕುಲದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಸೌಮ್ಯನನ್ನಾಗಲಿ, ಶತ್ರು ಸಾಲ್ವನನ್ನಾಗಲಿ, ವೃದ್ಧನಾದ ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನಾಗಲಿ ನಾನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.
3.21.30
ततो ममासीन्मनसि मायेयमिति निश्चितम् ।
प्रबुद्धोस्मि ततो भूयः शतशो वाऽकिरं शरान् ॥ ३.२१.३० ॥
ಆಗ ಇದು ಮಾಯೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಯಿತು. ನಂತರ ನಾನು ಎಚ್ಚೆತ್ತು ಮತ್ತೆ ನೂರಾರು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದೆ.