மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.21.1
एवं स पुरुषव्याघ्रः साल्वो राज्ञं महारिपुः ।
युध्यमानो मया सङ्ख्ये वियदभ्यगमत्पुनः ॥ ३.२१.१ ॥
இவ்வாறு அந்த மனிதப் புலியும், அரசர்களின் பெரும் பகைவனுமான சால்வன், என்னோடு போரிட்டபடி மீண்டும் ஆகாயத்தை நோக்though சென்றான்.
3.21.2
ततः शतघ्नीश्च महागदाश्च ।
दीप्ताश्च शूलान्मुसलानसींश्च।
चिक्षेप रोषान्मयि मन्दबुद्धिः ।
साल्वो महाराज जयाभिकाङ्क्षी ॥ ३.२१.२ ॥
அப்போது மந்தபுத்தியான சால்வன், மகாராஜனே, வெற்றியை விரும்பி, கோபத்துடன் என்மீது சதக்னிகளையும், பெரிய கதைகளையும், ஒளிரும் சூலங்களையும், உலக்கைகளையும், வாள்களையும் வீசினான்.
3.21.3
तानाशुगैरापततोऽहमाशु ।
निवार्य तूर्णं खगमान्ख एव।
द्विधा त्रिता चाच्छिनमाशु मुक्तै-
स्ततोऽन्तरिक्षे निनदो बभूव ॥ ३.२१.३ ॥
அவை என்மீது விழுவதைக் கண்டு, நான் விரைவாக என் கணைகளால் அவற்றைத் தடுத்து, ஆகாயத்திலேயே அவற்றை இரண்டு மூன்று துண்டுகளாக விரைவில் வெட்டினேன்; அப்போது ஆகாயத்தில் முழக்கம் எழுந்தது.
3.21.4
ततः शतसहस्रेण शराणां नतपर्वणाम् ।
दारुकं वाजिनश्चैव रथं च समवाकिरत् ॥ ३.२१.४ ॥
அப்போது வளைந்த முடிச்சுகளையுடைய நூறாயிரம் அம்புகளால் அவன் தாருகனையும், குதிரைகளையும், தேரையும் முழுவதுமாக மூடினான்.
3.21.5
ततो मामब्रवीद्वीर दारुको विह्वलन्निव ।
स्थातव्यमिति तिष्ठामि साल्वबाणप्रपीडितः।
अवस्थातुं न शक्नोमि अङ्गं मे व्यवसीदति ॥ ३.२१.५ ॥
அப்போது, வீரனே, தாருகன் கலங்கியவன்போல் என்னிடம் சொன்னான்: 'நிற்க வேண்டும்' என்று நான் நிற்கிறேன்; சால்வனின் அம்புகளால் வருந்துகிறேன்; என்னால் நிற்க முடியவில்லை, என் உடல் சோர்கிறது.
3.21.6
इति तस्य निशम्याहं सारथेः करुणं वचः ।
अवेक्षमाणो यन्तारमपश्यं शरपीडितम् ॥ ३.२१.६ ॥
அந்த சாரதியின் இரக்கமான சொற்களைக் கேட்டு, நான் பார்த்தபோது, அம்புகளால் வருந்திய சாரதியைக் கண்டேன்.
3.21.7
न तस्योरसि नो मूर्ध्नि न काये न भुजद्वये ।
अन्तरं पाण्डवश्रेष्ठ पश्याम्यनिचितं शरैः ॥ ३.२१.७ ॥
பாண்டவர்களில் சிறந்தவனே, அவனுடைய மார்பிலும் தலையிலும் உடலிலும் இரு புயங்களிலும் அம்புகள் நிறையாத இடம் ஒன்றும் எனக்குத் தெரியவில்லை.
3.21.8
स तु बाणवरोत्पीडाद्विस्रवत्यसृगुल्बणम् ।
अभिवृष्टो यथा मेघैर्गिरिर्गैरिकधातुमान् ॥ ३.२१.८ ॥
சிறந்த அம்புகளின் அழுத்தத்தால் அவன் மிகுதியாக இரத்தம் வடிக்கிறான்; மேகங்களால் நனைந்த காவி தாது நிறைந்த மலையைப் போல.
3.21.9
अभीशुहस्तं तं दृष्ट्वा सीदन्तं सारथिं रणे ।
अस्तम्भयं महाबाहो साल्वबाणप्रपीडितम् ॥ ३.२१.९ ॥
மகாபாகுவே, போர்க்களத்தில் கடிவாளம் கையில் பிடித்த, சால்வனின் அம்புகளால் துன்புற்று சோர்ந்து விழுந்த அந்தச் சாரதியைக் கண்டு நான் அவனைத் தாங்கினேன்.
3.21.10
अथ मां पुरुषः कश्चिद्द्वारकानिलयोऽब्रवीत् ।
त्वरितो रथमारोप्य सौहृदादिव भारत ॥ ३.२१.१० ॥
அப்போது துவாரகையில் வசிக்கும் ஒருவன் எனக்குச் சொன்னான் — பரதனே, நட்பின் காரணமாக விரைவாக ரதத்தில் ஏறி.
3.21.11
आहुकस्य वचो वीर तस्यैव परिचारकः ।
विषण्णः सन्नकण्ठेन तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ ३.२१.११ ॥
வீரனே, நான் ஆஹுகனின் செய்தியைச் சொல்கிறேன்; அவனுடைய பணியாளனாக, துயருற்று தொண்டை அடைக்க — யுதிஷ்டிரா, அதைக் கேள்.
3.21.12
द्वारकाधिपतिर्वीर आह त्वामाहुको वचः ।
केशवैहि विजानीष्व यत्त्वां पितृसखोऽब्रवीत् ॥ ३.२१.१२ ॥
துவாரகையின் அதிபதியான வீரன் ஆஹுகன் உனக்கு இச்சொற்களைச் சொல்கிறான் — கேசவா, வா, உன் தந்தையின் நண்பன் உன்னிடம் என்ன சொன்னான் என்பதை அறிந்துகொள்.
3.21.13
उपयात्वा तु साल्वेन द्वारकां वृष्णिनन्दन ।
विषक्ते त्वयि दुर्धर्ष इतः शूरसुतो बलात् ॥ ३.२१.१३ ॥
விருஷ்ணிகளின் மகிழ்ச்சியே, சால்வன் துவாரகையைத் தாக்கிவிட்டான். வெல்ல முடியாதவனே, நீ இங்கே ஈடுபட்டிருந்தபோது, சூரனின் மகனை பலவந்தமாக இங்கிருந்து கொண்டுசென்றனர்.
3.21.14
तदलं साधुयुद्धेन निवर्तस्व जनार्दन ।
द्वारकामेव रक्षस्व कार्यमेतन्महत्तव ॥ ३.२१.१४ ॥
ஆகையால் இந்த நல்ல போரை விட்டுவிடு. ஜனார்த்தனனே, திரும்பு. துவாரகையையே காப்பாற்று; இதுவே உனது பெரிய கடமை.
3.21.15
इत्यहं तस्य वचनं श्रुत्वा परमदुर्मनाः ।
निश्चयं नाधिगच्छामि कर्तव्यस्येतरस्य च ॥ ३.२१.१५ ॥
அவனது இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு நான் மிகவும் மனக்கலக்கம் அடைந்தேன். செய்ய வேண்டியதைப் பற்றியும், மற்றதைப் பற்றியும் என்னால் உறுதி காண முடியவில்லை.
3.21.16
सात्यकिं बलदेवं च प्रद्युम्नं च महांरथम् ।
जगर्हे मनसा वीर तच्छ्रुत्वा महदप्रियम् ॥ ३.२१.१६ ॥
வீரனே, சாத்யகி, பலதேவன், மகாரதன் பிரத்யும்னன் ஆகியோரை மனதுக்குள் நான் நிந்தித்தேன்; அந்தப் பெரிய துன்பச் செய்தியைக் கேட்டு.
3.21.17
अहं हि द्वारकायाश्च पितुश्च कुरुनन्दन ।
तेषु रक्षां समाधाय प्रयातः सौभयातने ॥ ३.२१.१७ ॥
குருக்களின் மகிழ்ச்சியே, துவாரகைக்கும் என் தந்தைக்கும் பாதுகாப்பை அவர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு நான் சௌப அழிப்புக்காகப் புறப்பட்டேன்.
3.21.18
बलदेवो महाबाहुः कच्चिज्जीवति शत्रुहा ।
सात्यकी रौक्मिणेयश्च चारुदेष्णश्च वीर्यवान्।
साम्बप्रभृतयश्चैवेत्यहमासं सुदुर्मनाः ॥ ३.२१.१८ ॥
பெரும் தோள்களையுடைய பலதேவன், எதிரிகளைக் கொல்பவன், உயிரோடு இருக்கிறானா? சாத்யகி, ருக்மிணியின் மகன், வீரியமுள்ள சாருதேஷ்ணன், சாம்பன் முதலியோரும் உயிருடன் இருக்கிறார்களா என்ற கவலையில் நான் மிகவும் மனம் கலங்கினேன்.
3.21.19
एतेषु हि नरव्याघ्र जीवत्सु न कथंचन ।
शक्यः शूरसुतो हन्तुमपि वज्रभृता स्वयम् ॥ ३.२१.१९ ॥
ஓ நரவியாக்கிரனே, இவர்கள் உயிருடன் இருக்கும்போது சூரனின் மகனை எவ்வகையிலும் கொல்ல முடியாது; வஜ்ரதாரியே தானாக இருந்தாலும் கூட.
3.21.20
हतः शूरसुतो व्यक्तं व्यक्तं चैते परासवः ।
बलदेवमुखाः सर्व इति मे निश्चिता मतिः ॥ ३.२१.२० ॥
சூரனின் மகன் நிச்சயமாகக் கொல்லப்பட்டான்; பலதேவர் தலைமையிலுள்ள இவர்கள் அனைவரும் நிச்சயமாக உயிரற்றவர்களாகிவிட்டார்கள் — என் உறுதியான கருத்து இதுவே.
3.21.21
सोहं सर्वविनाशं तं चिन्तयानो मुहुर्मुहुः ।
अविह्वलो महाराज पुनः साल्वमयोधयम् ॥ ३.२१.२१ ॥
ஓ மகாராஜா, அந்த முழுமையான அழிவை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக் கொண்டிருந்தும், நான் கலங்காமல் மீண்டும் சால்வனுடன் போரிட்டேன்.
3.21.22
तदोऽपश्यं महाराज प्रपतन्तमहं तदा ।
सौभाच्छूरसुतं वीर ततो मां मोह आविशत् ॥ ३.२१.२२ ॥
ஓ மகாராஜா, அப்போது சௌபத்திலிருந்து விழுந்துகொண்டிருந்த சூரனின் மகனை நான் கண்டேன்; ஓ வீரனே, அப்போதே என்னை மயக்கம் சூழ்ந்தது.
3.21.23
तस्य रूपं प्रपततः पितुर्मम नराधिप ।
ययातेः क्षीणपुण्यस्य स्वर्गादिव भहीतलम् ॥ ३.२१.२३ ॥
ஓ நராதிபனே, விழுந்துகொண்டிருந்த அவன் உருவம் என் தந்தையுடையதாக இருந்தது; புண்ணியம் குறைந்த யயாதி சொர்க்கத்திலிருந்து பூமியில் விழுவது போல.
3.21.24
विशीर्णमलिनोष्णीपप्रकीर्णाम्बरमूर्धजः ।
प्रपतन्दृश्यते ह स्म क्षीणपुण्य इव ग्रहः ॥ ३.२१.२४ ॥
சிதைந்த தலைப்பாகையும், அழுக்கான, சிதறிய ஆடைகளும், விரிந்த தலைமுடியுமாக அவன் விழுந்துகொண்டிருந்தான்; புண்ணியம் தீர்ந்த கிரகம் விழுவது போல.
3.21.25
ततः शार्ङ्गं धनुःश्रेष्ठं करात्प्रपतितं मम ।
मोहापन्नश्च कौन्तेय रथोपस्थ उपाविशम् ॥ ३.२१.२५ ॥
அப்போது சிறந்த சார்ங்க வில் என் கையிலிருந்து விழுந்தது; குந்தியின் மகனே, மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து நான் தேர்த்தட்டில் அமர்ந்தேன்.
3.21.26
ततो हाहाकृतं सर्वं सैन्यं मे गतचेतनम् ।
मां दृष्ट्वा रथनीडस्थं गतासुमिव भारत ॥ ३.२१.२६ ॥
பின்னர் தேரின் இருக்கையில் உயிரற்றவன்போல் அமர்ந்திருந்த என்னைக் கண்டு, என் முழுப் படையும் அலறி உணர்வற்றுப் போனது, பாரதா.
3.21.27
प्रसार्य बाहू पततः प्रसार्य चरणावपि ।
रूपं पितुर्मे विबभौ शकुने- पततो यथा ॥ ३.२१.२७ ॥
கைகளை விரித்தும் கால்களை விரித்தும் விழுந்துகொண்டிருந்த என்னுடைய தந்தையின் உருவம், பறவை விழுவதுபோல் ஒளிர்ந்தது.
3.21.28
तं पतन्तं महाबाहो शूलपट्टसपाणयः ।
अभिघ्नन्तो भृशं वीर मम चोतोह्यकम्पयन् ॥ ३.२१.२८ ॥
மகாபாஹுவே, சூலமும் பட்டிசமும் கையில் ஏந்தி, கடுமையாக அடித்தவாறு, விழுந்துகொண்டிருந்த என்னை, வீரனே, என் உடலை நடுங்கச் செய்தனர்.
3.21.29
ततो मुहूर्तात्प्रतिलभ्य संज्ञा-
महं तदा वीर महाविमर्दे।
न तत्रसौमं न रिपुं च साल्वं ।
पश्यामि वृद्धं पितरं न चापि ॥ ३.२१.२९ ॥
பின்னர் ஒரு கணத்தில் உணர்வு பெற்ற நான், வீரனே, அந்தப் பெரும் போர் நெரிசலில் அங்கே சௌம்யனையும், எதிரி சால்வனையும், என் முதிய தந்தையையும்கூட காணவில்லை.
3.21.30
ततो ममासीन्मनसि मायेयमिति निश्चितम् ।
प्रबुद्धोस्मि ततो भूयः शतशो वाऽकिरं शरान् ॥ ३.२१.३० ॥
பின்னர் இது மாயை என்று என் மனத்தில் உறுதியானது. அதன்பின் நான் விழித்தெழுந்து மீண்டும் நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளை ஏவினேன்.