Mahābhārata · Adhyāya 3.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.21.1
एवं स पुरुषव्याघ्रः साल्वो राज्ञं महारिपुः ।
युध्यमानो मया सङ्ख्ये वियदभ्यगमत्पुनः ॥ ३.२१.१ ॥
Assim Sālva, tigre entre os homens, grande inimigo dos reis, lutando comigo na batalha, partiu novamente para o céu.
3.21.2
ततः शतघ्नीश्च महागदाश्च ।
दीप्ताश्च शूलान्मुसलानसींश्च।
चिक्षेप रोषान्मयि मन्दबुद्धिः ।
साल्वो महाराज जयाभिकाङ्क्षी ॥ ३.२१.२ ॥
Então Sālva, de mente insensata, desejoso de vitória, arremessou contra mim, com ira, ó grande rei, cem-matadores, grandes maças, lanças flamejantes, clavas e espadas.
3.21.3
तानाशुगैरापततोऽहमाशु ।
निवार्य तूर्णं खगमान्ख एव।
द्विधा त्रिता चाच्छिनमाशु मुक्तै-
स्ततोऽन्तरिक्षे निनदो बभूव ॥ ३.२१.३ ॥
Ao verá-los cair sobre mim, detive-os rapidamente com minhas flechas velozes e, ainda no céu, cortei-os depressa em duas e três partes; então um estrondo se ergueu no céu.
3.21.4
ततः शतसहस्रेण शराणां नतपर्वणाम् ।
दारुकं वाजिनश्चैव रथं च समवाकिरत् ॥ ३.२१.४ ॥
Então, com cem mil flechas de juntas curvadas, cobriu completamente Dāruka, os cavalos e o carro.
3.21.5
ततो मामब्रवीद्वीर दारुको विह्वलन्निव ।
स्थातव्यमिति तिष्ठामि साल्वबाणप्रपीडितः।
अवस्थातुं न शक्नोमि अङ्गं मे व्यवसीदति ॥ ३.२१.५ ॥
Então, herói, Dāruka, como que confuso, disse-me: «É preciso permanecer de pé»; assim eu fico de pé, atormentado pelas flechas de Sālva; mas não consigo permanecer de pé, meu corpo desfalece.
3.21.6
इति तस्य निशम्याहं सारथेः करुणं वचः ।
अवेक्षमाणो यन्तारमपश्यं शरपीडितम् ॥ ३.२१.६ ॥
Ao ouvir as palavras lastimosas daquele cocheiro, olhei em volta e vi o condutor atormentado pelas flechas.
3.21.7
न तस्योरसि नो मूर्ध्नि न काये न भुजद्वये ।
अन्तरं पाण्डवश्रेष्ठ पश्याम्यनिचितं शरैः ॥ ३.२१.७ ॥
Ó melhor dos Pāṇḍava, não vejo em seu peito, nem em sua cabeça, nem em seu corpo, nem em seus dois braços, nenhum lugar que não esteja coberto de flechas.
3.21.8
स तु बाणवरोत्पीडाद्विस्रवत्यसृगुल्बणम् ।
अभिवृष्टो यथा मेघैर्गिरिर्गैरिकधातुमान् ॥ ३.२१.८ ॥
Oprimido pela grande pressão das flechas, derrama sangue em abundância, como uma montanha rica em ocre vermelho encharcada pelas nuvens.
3.21.9
अभीशुहस्तं तं दृष्ट्वा सीदन्तं सारथिं रणे ।
अस्तम्भयं महाबाहो साल्वबाणप्रपीडितम् ॥ ३.२१.९ ॥
Ó de braços poderosos, ao ver o cocheiro, com as rédeas na mão, desfalecendo na batalha e atormentado pelas flechas de Sālva, eu o amparei.
3.21.10
अथ मां पुरुषः कश्चिद्द्वारकानिलयोऽब्रवीत् ।
त्वरितो रथमारोप्य सौहृदादिव भारत ॥ ३.२१.१० ॥
Então um homem de Dvārakā falou comigo, ó Bhārata: «Suba rapidamente em seu carro, por amizade.»
3.21.11
आहुकस्य वचो वीर तस्यैव परिचारकः ।
विषण्णः सन्नकण्ठेन तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ ३.२१.११ ॥
Ó herói, trago a mensagem de Āhuka; como seu servo, abatido, com a garganta embargada — ouça, ó Yudhiṣṭhira.
3.21.12
द्वारकाधिपतिर्वीर आह त्वामाहुको वचः ।
केशवैहि विजानीष्व यत्त्वां पितृसखोऽब्रवीत् ॥ ३.२१.१२ ॥
O herói Āhuka, senhor de Dvārakā, te dirige estas palavras: «Vem, Keśava, e compreende o que o amigo de teu pai te disse.»
3.21.13
उपयात्वा तु साल्वेन द्वारकां वृष्णिनन्दन ।
विषक्ते त्वयि दुर्धर्ष इतः शूरसुतो बलात् ॥ ३.२१.१३ ॥
Alegria dos Vṛṣṇi, Sālva atacou Dvārakā. Invencível, enquanto estavas ocupado aqui, o filho de Śūra foi levado à força daqui.
3.21.14
तदलं साधुयुद्धेन निवर्तस्व जनार्दन ।
द्वारकामेव रक्षस्व कार्यमेतन्महत्तव ॥ ३.२१.१४ ॥
Basta desta luta justa — volta atrás, Janārdana. Protege a própria Dvārakā; este é o teu grande dever.
3.21.15
इत्यहं तस्य वचनं श्रुत्वा परमदुर्मनाः ।
निश्चयं नाधिगच्छामि कर्तव्यस्येतरस्य च ॥ ३.२१.१५ ॥
Ao ouvir as suas palavras, fiquei profundamente perturbado de espírito, e não encontro resolução sobre o que deve ser feito, nem sobre o outro assunto.
3.21.16
सात्यकिं बलदेवं च प्रद्युम्नं च महांरथम् ।
जगर्हे मनसा वीर तच्छ्रुत्वा महदप्रियम् ॥ ३.२१.१६ ॥
Herói, no meu íntimo censurei Sātyaki, Balarāma e o grande cocheiro Pradyumna, ao ouvir aquela grande notícia desagradável.
3.21.17
अहं हि द्वारकायाश्च पितुश्च कुरुनन्दन ।
तेषु रक्षां समाधाय प्रयातः सौभयातने ॥ ३.२१.१७ ॥
Alegria dos Kuru, confiei a eles a proteção de Dvārakā e de meu pai, e parti na campanha contra Saubha.
3.21.18
बलदेवो महाबाहुः कच्चिज्जीवति शत्रुहा ।
सात्यकी रौक्मिणेयश्च चारुदेष्णश्च वीर्यवान्।
साम्बप्रभृतयश्चैवेत्यहमासं सुदुर्मनाः ॥ ३.२१.१८ ॥
Estará vivo Balarāma, o de grandes braços, matador de inimigos? Estão vivos Sātyaki, o filho de Rukmiṇī, o valente Cārudeṣṇa, Sāmba e os outros? Com esta inquietação estava profundamente perturbado de espírito.
3.21.19
एतेषु हि नरव्याघ्र जीवत्सु न कथंचन ।
शक्यः शूरसुतो हन्तुमपि वज्रभृता स्वयम् ॥ ३.२१.१९ ॥
Ó tigre entre os homens, enquanto estes estiverem vivos, o filho de Śūra não pode ser morto de modo algum, nem mesmo pelo portador do raio em pessoa.
3.21.20
हतः शूरसुतो व्यक्तं व्यक्तं चैते परासवः ।
बलदेवमुखाः सर्व इति मे निश्चिता मतिः ॥ ३.२१.२० ॥
O filho de Śūra certamente foi morto, e todos estes, tendo Balarāma à frente, certamente estão sem vida — tal é a minha firme convicção.
3.21.21
सोहं सर्वविनाशं तं चिन्तयानो मुहुर्मुहुः ।
अविह्वलो महाराज पुनः साल्वमयोधयम् ॥ ३.२१.२१ ॥
Ó grande rei, embora pensasse repetidamente naquela destruição total, permaneci imperturbável e voltei a combater Sālva.
3.21.22
तदोऽपश्यं महाराज प्रपतन्तमहं तदा ।
सौभाच्छूरसुतं वीर ततो मां मोह आविशत् ॥ ३.२१.२२ ॥
Ó grande rei, então vi o filho de Śūra cair de Saubha, ó herói; e então a confusão me tomou.
3.21.23
तस्य रूपं प्रपततः पितुर्मम नराधिप ।
ययातेः क्षीणपुण्यस्य स्वर्गादिव भहीतलम् ॥ ३.२१.२३ ॥
Ó senhor dos homens, sua forma ao cair era a de meu pai, como Yayāti caindo do céu à terra quando seu mérito se esgotou.
3.21.24
विशीर्णमलिनोष्णीपप्रकीर्णाम्बरमूर्धजः ।
प्रपतन्दृश्यते ह स्म क्षीणपुण्य इव ग्रहः ॥ ३.२१.२४ ॥
Com o turbante desarranjado, as vestes sujas e espalhadas e os cabelos soltos, ele era visto caindo, como um planeta que cai quando seu mérito se esgotou.
3.21.25
ततः शार्ङ्गं धनुःश्रेष्ठं करात्प्रपतितं मम ।
मोहापन्नश्च कौन्तेय रथोपस्थ उपाविशम् ॥ ३.२१.२५ ॥
Então o melhor dos arcos, o Śārṅga, caiu da minha mão, e, dominado pela confusão, ó filho de Kuntī, sentei-me no assoalho da carruagem.
3.21.26
ततो हाहाकृतं सर्वं सैन्यं मे गतचेतनम् ।
मां दृष्ट्वा रथनीडस्थं गतासुमिव भारत ॥ ३.२१.२६ ॥
Então, vendo-me sentado no assento da carruagem como se estivesse sem vida, todo o meu exército clamou em lamento e perdeu a consciência, ó Bhārata.
3.21.27
प्रसार्य बाहू पततः प्रसार्य चरणावपि ।
रूपं पितुर्मे विबभौ शकुने- पततो यथा ॥ ३.२१.२७ ॥
A forma de meu pai, caindo com ambos os braços estendidos e ambos os pés esticados, brilhou como a de um pássaro que cai.
3.21.28
तं पतन्तं महाबाहो शूलपट्टसपाणयः ।
अभिघ्नन्तो भृशं वीर मम चोतोह्यकम्पयन् ॥ ३.२१.२८ ॥
Eles, com lanças e espadas nas mãos, golpeando-me com fúria enquanto eu caía — ó de braços poderosos —, fizeram meus membros tremer, ó herói.
3.21.29
ततो मुहूर्तात्प्रतिलभ्य संज्ञा-
महं तदा वीर महाविमर्दे।
न तत्रसौमं न रिपुं च साल्वं ।
पश्यामि वृद्धं पितरं न चापि ॥ ३.२१.२९ ॥
Então, recobrando os sentidos após um momento, ó herói, naquela grande confusão da batalha não vi ali nem Saumya, nem o inimigo Sālva, nem mesmo meu pai idoso.
3.21.30
ततो ममासीन्मनसि मायेयमिति निश्चितम् ।
प्रबुद्धोस्मि ततो भूयः शतशो वाऽकिरं शरान् ॥ ३.२१.३० ॥
Então ficou certo em minha mente que aquilo era ilusão. Despertei e, mais uma vez, disparei flechas às centenas.