Mahābhārata · Adhyāya 3.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.21.1
एवं स पुरुषव्याघ्रः साल्वो राज्ञं महारिपुः ।
युध्यमानो मया सङ्ख्ये वियदभ्यगमत्पुनः ॥ ३.२१.१ ॥
So zog sich Sālva, der Tiger unter den Männern, der große Feind der Könige, im Kampf mit mir wieder in den Himmel zurück.
3.21.2
ततः शतघ्नीश्च महागदाश्च ।
दीप्ताश्च शूलान्मुसलानसींश्च।
चिक्षेप रोषान्मयि मन्दबुद्धिः ।
साल्वो महाराज जयाभिकाङ्क्षी ॥ ३.२१.२ ॥
Da warf Sālva, der Törichte, nach dem Sieg begierig, im Zorn auf mich, o großer König, Hunderttöter, mächtige Keulen, lodernde Speere, Keulen und Schwerter.
3.21.3
तानाशुगैरापततोऽहमाशु ।
निवार्य तूर्णं खगमान्ख एव।
द्विधा त्रिता चाच्छिनमाशु मुक्तै-
स्ततोऽन्तरिक्षे निनदो बभूव ॥ ३.२१.३ ॥
Als sie auf mich niederstürzten, hielt ich sie rasch mit meinen schnellen Pfeilen auf und zerschnitt sie im Himmel selbst schnell in zwei und drei Stücke; da erhob sich ein Dröhnen am Himmel.
3.21.4
ततः शतसहस्रेण शराणां नतपर्वणाम् ।
दारुकं वाजिनश्चैव रथं च समवाकिरत् ॥ ३.२१.४ ॥
Dann überschüttete er mit hunderttausend Pfeilen mit gebogenen Gelenken Dāruka, die Pferde und den Wagen vollständig.
3.21.5
ततो मामब्रवीद्वीर दारुको विह्वलन्निव ।
स्थातव्यमिति तिष्ठामि साल्वबाणप्रपीडितः।
अवस्थातुं न शक्नोमि अङ्गं मे व्यवसीदति ॥ ३.२१.५ ॥
Dann sprach Dāruka, o Held, wie verwirrt zu mir: „Man muss standhalten“; so stehe ich, von Sālvas Pfeilen gepeinigt; doch ich kann nicht standhalten, mein Körper sinkt zusammen.
3.21.6
इति तस्य निशम्याहं सारथेः करुणं वचः ।
अवेक्षमाणो यन्तारमपश्यं शरपीडितम् ॥ ३.२१.६ ॥
Als ich die klagenden Worte jenes Wagenlenkers vernahm, sah ich mich um und erblickte den von Pfeilen gepeinigten Lenker.
3.21.7
न तस्योरसि नो मूर्ध्नि न काये न भुजद्वये ।
अन्तरं पाण्डवश्रेष्ठ पश्याम्यनिचितं शरैः ॥ ३.२१.७ ॥
O Bester der Pāṇḍava, ich sehe an seiner Brust, an seinem Kopf, an seinem Körper und an seinen beiden Armen keine Stelle, die nicht mit Pfeilen bedeckt wäre.
3.21.8
स तु बाणवरोत्पीडाद्विस्रवत्यसृगुल्बणम् ।
अभिवृष्टो यथा मेघैर्गिरिर्गैरिकधातुमान् ॥ ३.२१.८ ॥
Vom gewaltigen Druck der Pfeile bedrängt, vergießt er reichlich Blut, wie ein an rotem Ocker reicher Berg, den Wolken übergießen.
3.21.9
अभीशुहस्तं तं दृष्ट्वा सीदन्तं सारथिं रणे ।
अस्तम्भयं महाबाहो साल्वबाणप्रपीडितम् ॥ ३.२१.९ ॥
O Starkarmiger, als ich den Wagenlenker mit den Zügeln in der Hand im Kampf wanken sah, von Sālvas Pfeilen gequält, stützte ich ihn.
3.21.10
अथ मां पुरुषः कश्चिद्द्वारकानिलयोऽब्रवीत् ।
त्वरितो रथमारोप्य सौहृदादिव भारत ॥ ३.२१.१० ॥
Da sprach ein Mann aus Dvārakā zu mir, o Bhārata: »Besteige eilends deinen Wagen, aus Freundschaft.«
3.21.11
आहुकस्य वचो वीर तस्यैव परिचारकः ।
विषण्णः सन्नकण्ठेन तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ ३.२१.११ ॥
O Held, ich bringe die Botschaft Āhukas; als sein Diener, betrübt, mit erstickter Kehle — höre sie, o Yudhiṣṭhira.
3.21.12
द्वारकाधिपतिर्वीर आह त्वामाहुको वचः ।
केशवैहि विजानीष्व यत्त्वां पितृसखोऽब्रवीत् ॥ ३.२१.१२ ॥
Der Held Āhuka, Herr von Dvārakā, spricht diese Worte zu dir: »Komm, Keśava, und verstehe, was der Freund deines Vaters dir gesagt hat.«
3.21.13
उपयात्वा तु साल्वेन द्वारकां वृष्णिनन्दन ।
विषक्ते त्वयि दुर्धर्ष इतः शूरसुतो बलात् ॥ ३.२१.१३ ॥
Freude der Vṛṣṇi, Sālva hat Dvārakā angegriffen. Unbezwingbarer, während du hier beschäftigt warst, wurde der Sohn Śūras mit Gewalt von hier fortgebracht.
3.21.14
तदलं साधुयुद्धेन निवर्तस्व जनार्दन ।
द्वारकामेव रक्षस्व कार्यमेतन्महत्तव ॥ ३.२१.१४ ॥
Genug dieses ehrenhaften Kampfes – kehre um, Janārdana. Beschütze Dvārakā selbst; das ist deine große Pflicht.
3.21.15
इत्यहं तस्य वचनं श्रुत्वा परमदुर्मनाः ।
निश्चयं नाधिगच्छामि कर्तव्यस्येतरस्य च ॥ ३.२१.१५ ॥
Als ich seine Worte hörte, war ich tief beunruhigt im Gemüt, und ich finde keinen Entschluss über das, was zu tun ist, noch über das andere.
3.21.16
सात्यकिं बलदेवं च प्रद्युम्नं च महांरथम् ।
जगर्हे मनसा वीर तच्छ्रुत्वा महदप्रियम् ॥ ३.२१.१६ ॥
Held, in meinem Herzen tadelte ich Sātyaki, Balarāma und den großen Wagenkämpfer Pradyumna, als ich jene große unerfreuliche Nachricht hörte.
3.21.17
अहं हि द्वारकायाश्च पितुश्च कुरुनन्दन ।
तेषु रक्षां समाधाय प्रयातः सौभयातने ॥ ३.२१.१७ ॥
Freude der Kuru, ich hatte ihnen den Schutz Dvārakās und meines Vaters anvertraut und brach zum Feldzug gegen Saubha auf.
3.21.18
बलदेवो महाबाहुः कच्चिज्जीवति शत्रुहा ।
सात्यकी रौक्मिणेयश्च चारुदेष्णश्च वीर्यवान्।
साम्बप्रभृतयश्चैवेत्यहमासं सुदुर्मनाः ॥ ३.२१.१८ ॥
Lebt Balarāma, der Großarmige, der Feindetöter, noch? Leben Sātyaki, Rukmiṇīs Sohn, der tapfere Cārudeṣṇa, Sāmba und die anderen noch? Mit dieser Sorge war ich tief beunruhigt im Gemüt.
3.21.19
एतेषु हि नरव्याघ्र जीवत्सु न कथंचन ।
शक्यः शूरसुतो हन्तुमपि वज्रभृता स्वयम् ॥ ३.२१.१९ ॥
O Tiger unter den Menschen, solange diese leben, kann der Sohn Śūras auf keine Weise getötet werden, nicht einmal vom Träger des Donnerkeils selbst.
3.21.20
हतः शूरसुतो व्यक्तं व्यक्तं चैते परासवः ।
बलदेवमुखाः सर्व इति मे निश्चिता मतिः ॥ ३.२१.२० ॥
Der Sohn Śūras ist gewiss erschlagen, und alle diese, an ihrer Spitze Balarāma, sind gewiss leblos – so ist meine feste Überzeugung.
3.21.21
सोहं सर्वविनाशं तं चिन्तयानो मुहुर्मुहुः ।
अविह्वलो महाराज पुनः साल्वमयोधयम् ॥ ३.२१.२१ ॥
O großer König, obwohl ich immer wieder an jene völlige Vernichtung dachte, blieb ich unerschüttert und kämpfte erneut gegen Sālva.
3.21.22
तदोऽपश्यं महाराज प्रपतन्तमहं तदा ।
सौभाच्छूरसुतं वीर ततो मां मोह आविशत् ॥ ३.२१.२२ ॥
O großer König, da sah ich den Sohn Śūras von Saubha herabstürzen, o Held; da überkam mich die Verwirrung.
3.21.23
तस्य रूपं प्रपततः पितुर्मम नराधिप ।
ययातेः क्षीणपुण्यस्य स्वर्गादिव भहीतलम् ॥ ३.२१.२३ ॥
O Herr der Menschen, seine Gestalt im Fallen war die meines Vaters, wie Yayāti, der vom Himmel zur Erde fiel, als sein Verdienst erschöpft war.
3.21.24
विशीर्णमलिनोष्णीपप्रकीर्णाम्बरमूर्धजः ।
प्रपतन्दृश्यते ह स्म क्षीणपुण्य इव ग्रहः ॥ ३.२१.२४ ॥
Mit zerzaustem Turban, beschmutzten und zerstreuten Gewändern und losem Haar sah man ihn fallen, wie einen Planeten, der fällt, wenn sein Verdienst erschöpft ist.
3.21.25
ततः शार्ङ्गं धनुःश्रेष्ठं करात्प्रपतितं मम ।
मोहापन्नश्च कौन्तेय रथोपस्थ उपाविशम् ॥ ३.२१.२५ ॥
Da fiel mir der beste Bogen, der Śārṅga, aus der Hand, und, von Verblendung überwältigt, o Sohn der Kuntī, setzte ich mich auf den Boden des Wagens.
3.21.26
ततो हाहाकृतं सर्वं सैन्यं मे गतचेतनम् ।
मां दृष्ट्वा रथनीडस्थं गतासुमिव भारत ॥ ३.२१.२६ ॥
Als meine ganze Armee mich auf dem Sitz des Wagens wie leblos sah, erhob sie ein Wehklagen und verlor das Bewusstsein, o Bhārata.
3.21.27
प्रसार्य बाहू पततः प्रसार्य चरणावपि ।
रूपं पितुर्मे विबभौ शकुने- पततो यथा ॥ ३.२१.२७ ॥
Die Gestalt meines Vaters, der mit ausgestreckten Armen und ausgestreckten Füßen fiel, leuchtete auf wie die eines fallenden Vogels.
3.21.28
तं पतन्तं महाबाहो शूलपट्टसपाणयः ।
अभिघ्नन्तो भृशं वीर मम चोतोह्यकम्पयन् ॥ ३.२१.२८ ॥
Sie, mit Speeren und Schwertern in den Händen, schlugen heftig auf mich ein, während ich fiel — o Starkarmiger —, und ließen meine Glieder zittern, o Held.
3.21.29
ततो मुहूर्तात्प्रतिलभ्य संज्ञा-
महं तदा वीर महाविमर्दे।
न तत्रसौमं न रिपुं च साल्वं ।
पश्यामि वृद्धं पितरं न चापि ॥ ३.२१.२९ ॥
Dann, nach einem Augenblick wieder zu Sinnen gekommen, o Held, sah ich in jenem großen Gedränge der Schlacht weder Saumya dort, noch den Feind Sālva, noch auch meinen greisen Vater.
3.21.30
ततो ममासीन्मनसि मायेयमिति निश्चितम् ।
प्रबुद्धोस्मि ततो भूयः शतशो वाऽकिरं शरान् ॥ ३.२१.३० ॥
Da stand in meinem Geist fest, dass dies eine Täuschung war. Ich erwachte, und wieder schoss ich Pfeile zu Hunderten.