Mahābhārata · Adhyāya 3.219
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.219.1
एवं शप्तोऽहमृषिणा तदा द्विजबरोत्तम ।
अहं प्रासादयमृषिं गिरा वाक्यविशारदम् ॥ ३.२१९.१ ॥
So verflucht vom Weisen, o Bester der Zweimalgeborenen, suchte ich damals jenen Weisen, der in der Rede geschickt war, mit Worten zu besänftigen.
3.219.2
अजानता मयाऽकार्यमिदमद्य कृतं मुने ।
क्षन्तुमर्हसि तत्सर्वं प्रसीद भगवन्निति ॥ ३.२१९.२ ॥
Unwissend habe ich heute dieses Unrecht begangen, o Weiser. Du mögest all dies verzeihen. Sei gnädig, o Ehrwürdiger.
3.219.3
नान्यथा भविता शाप एवमेतदसंशयम् ।
आनृशंस्यात्त्वंहकिंचित्कर्ताऽनुग्रहमद्य ते ॥ ३.२१९.३ ॥
Dieser Fluch wird nicht anders sein; ohne Zweifel wird es so geschehen. Doch aus Mitgefühl werde ich dir heute eine Gunst erweisen.
3.219.4
शूद्रयोन्यां वर्तमानो धर्मज्ञो हि भविष्यसि ।
मातापित्रोश् शुश्रूषां करिष्यसि न संशयः ॥ ३.२१९.४ ॥
Im Schoß einer Śūdra geboren, wirst du gewiss ein Kenner des Dharma sein. Du wirst Mutter und Vater dienen; daran ist kein Zweifel.
3.219.5
तयोः शुश्रूषया सिद्धिं महतीं समवाप्स्यसि ।
जातिस्मरश् भविता स्वर्गं चैव गमिष्यसि ॥ ३.२१९.५ ॥
Durch den Dienst an diesen beiden wirst du große Vollkommenheit erlangen. Du wirst dich an frühere Geburten erinnern und gewiss zum Himmel gehen.
3.219.6
भूत्वाच धार्मिको व्याधः पित्रोः शुश्रूषणे रतः ।
शापक्षये तु निर्वृत्ते भविताऽसि पुनर्द्विजः ॥ ३.२१९.६ ॥
Wenn du ein gerechter Jäger geworden bist, den Eltern treu dienend, wirst du, sobald der Fluch erschöpft ist, wieder ein Zweimalgeborener sein.
3.219.7
एवं शप्तः पुरा तेन ऋषिणाऽस्म्युग्रतेजसा ।
प्रसादश्च कृतस्तेन ममैव द्विपदांवर ॥ ३.२१९.७ ॥
So wurde ich einst von jenem Weisen von furchtbarer Glut verflucht, und von ihm selbst wurde mir auch Gnade gewährt, o Bester der Zweifüßigen.
3.219.8
शरं चोद्धृतवानस्मि तस्य वै द्विजसत्तम ।
आश्रमं च मया नीतो न च प्राणैर्व्ययुज्यत ॥ ३.२१९.८ ॥
Und ich zog seinen Pfeil heraus, o Bester der Zweimalgeborenen, und ich brachte ihn zur Einsiedelei; und sein Leben wich nicht von ihm.
3.219.9
एतत्ते सर्वमाख्यातं यथा मम पुराऽभवत् ।
अभितश्चापि गन्तव्यो मया स्वर्गो द्विजोत्तम ॥ ३.२१९.९ ॥
Dies alles habe ich dir erzählt, wie es mir einst geschah; und, o Bester der Zweimalgeborenen, ich muss ringsum gehen und den Himmel erreichen.
3.219.10
एवमेतानि पुरुषा दुःखानि च सुखानि च ।
आप्नुवन्ति महाबुद्धे नोत्कण्ठां कर्तुमर्हसि ॥ ३.२१९.१० ॥
So erlangen die Menschen sowohl Leiden als auch Freuden; o Großweiser, du solltest nicht verzagt werden.
3.219.11
दुष्करं हि कृतंकर्म जानता जातिमात्मनः ।
लोकवृत्तान्ततत्त्वज्ञ नित्यं धर्मपरायण ॥ ३.२१९.११ ॥
Obwohl du deine eigene Geburt kanntest, o Kenner der Wahrheit der weltlichen Angelegenheiten, stets dem Dharma ergeben, hast du wahrlich eine schwere Tat vollbracht.
3.219.12
कर्मदोषाच्च वै विद्वन्नात्मजातिकृतेन वै ।
कंचित्कालं मृष्यतां वै ततोसि भविता द्विजः ॥ ३.२१९.१२ ॥
O Gelehrter, ertrage eine Zeit lang, was aus der Schuld der Tat und aus deiner eigenen Geburt entstanden ist; danach wirst du ein Zweimalgeborener.
3.219.13
सांप्रतं च मतो मेऽसि ब्राह्मणो नात्र संशयः ॥ ३.२१९.१३ ॥
Jetzt halte ich dich für einen Brāhmaṇa; daran gibt es keinen Zweifel.
3.219.14
ब्राह्मणः पतनीयेषु वर्तमानो विकर्मसु ।
दाम्भिक्वो दुष्कृतप्रायः शूद्रेण सदृशो भवेत् ॥ ३.२१९.१४ ॥
Ein Brāhmaṇa, der sich mit zum Verfall führenden, verbotenen Handlungen befasst, heuchlerisch ist und meist Böses tut, wird einem Śūdra gleich.
3.219.15
यस्तु शूद्रो दमे सत्ये धर्मे च सततोत्थितः ।
तं ब्राह्मणमहं मन्ये वृत्तेन हि भवेद्द्विजः ॥ ३.२१९.१५ ॥
Doch einen Śūdra, der stets in Selbstbeherrschung, Wahrheit und Dharma verharrt, halte ich für einen Brāhmaṇa, denn durch Wandel wird man zum Zweimalgeborenen.
3.219.16
कर्मदोषेण विषमां गतिमाप्तोसि दारुणाम् ।
क्षीणदोषमहं मन्ये चाभितस्त्वां नरोत्तम ॥ ३.२१९.१६ ॥
Durch die Schuld deiner Handlung hast du ein schreckliches, ungleiches Geschick erlangt; doch ich halte dich für einen, dessen Schuld erschöpft ist, o Bester der Menschen.
3.219.17
कर्तुमर्हसि नोत्कण्ठां त्वद्विधा ह्यविषादिनः ।
लोकवृत्तान्ततत्वज्ञा नित्यं धर्मपरायणाः ॥ ३.२१९.१७ ॥
Du solltest nicht unruhig sein; Menschen wie du, frei von Verzagtheit, die die Wahrheit des Weltlaufs kennen und stets dem Dharma ergeben sind, tun das nicht.
3.219.18
प्रज्ञया मानसं दुःखं हन्याच्छारीरमौषधैः ।
एतद्विज्ञानसामर्थ्यं न बालै समतामियात् ॥ ३.२१९.१८ ॥
Mentalen Schmerz soll man durch Weisheit beseitigen, körperlichen durch Arzneien; das ist die Kraft des Wissens, der Kinder nicht gleichkommen.
3.219.19
अनिष्टसंप्रयोगाच्च विप्रयोगात्प्रयिस्य च ।
मनुष्या मानसैर्दुःखैर्युज्यन्ते चाल्पबुद्धयः ॥ ३.२१९.१९ ॥
Durch die Berührung mit dem Unerwünschten, durch die Trennung vom Geliebten und durch die Furcht vor künftigem Verlust werden Menschen von geringer Einsicht von geistigen Leiden heimgesucht.
3.219.20
गुणैर्भूतानि युज्यन्ते वियुज्यन्ते तथैव च ।
सर्वाणि नैतदेकस्य शोकस्थानं हि विद्यते ॥ ३.२१९.२० ॥
Die Wesen werden durch die Eigenschaften der Natur verbunden und getrennt; all dies ist nicht der Ort des Kummers für einen Einzelnen.
3.219.21
अनिष्टनान्वितं पश्यंस्तथा क्षिप्रं विरज्यते ।
ततश्च प्रतिकुर्वन्ति यदि पश्यन्त्युपक्रमम् ॥ ३.२१९.२१ ॥
Wer das Unerwünschte mit den Dingen verbunden sieht, wird schnell gleichgültig; dann, wenn sie ein Mittel erkennen, wirken sie ihm entgegen.
3.219.22
शोचतो न भवेत्किंचित्केवलं परितप्यते ।
परित्यजन्ति ये दुःखं सुखं वाऽप्युभयं नराः ॥ ३.२१९.२२ ॥
Durch Kummer wird nichts erreicht; man quält sich nur. Jene Menschen, die Leid, Freude oder beides aufgeben—
3.219.23
त एव सुखमेधन्ते ज्ञानतृप्ता मनीषिणः ।
असंतोषपरा मूढाः संतोषं यानति पण्डिताः ॥ ३.२१९.२३ ॥
Sie allein gedeihen im Glück: die Weisen, durch Erkenntnis gesättigt. Die Verblendeten, dem Unzufriedensein ergeben, und die Gelehrten, die Zufriedenheit erlangen—
3.219.24
असंतोषस्य नास्त्यन्तस्तुष्टिस्तु परमं सुखम् ।
न शोचन्ति गताध्वानः पश्यन्तः परमां गतिं ॥ ३.२१९.२४ ॥
Unzufriedenheit hat kein Ende; doch Zufriedenheit ist das höchste Glück. Wer den Weg vollendet hat und das höchste Ziel erblickt, trauert nicht.
3.219.25
न विषादे मनः कार्यं विषादो विषमुत्तमम् ।
मारयत्यकृतप्रज्ञं बालं क्रुद्ध इवोरगः ॥ ३.२१९.२५ ॥
Der Geist soll nicht in Verzweiflung versinken, denn Verzweiflung ist das höchste Gift. Sie tötet den Unreifen, den Unweisen, wie eine erzürnte Schlange.
3.219.26
यंविषादोऽभिभवति विषमे समुपस्थिते ।
तेजसा तस् हीनस्य पुरुषार्थो न विद्यते ॥ ३.२१९.२६ ॥
Wen die Verzweiflung überwältigt, wenn das Unglück hereinbricht, und wer seiner Kraft beraubt ist, dem bleibt kein menschliches Bemühen.
3.219.27
अवश्यं क्रियमाणस् कर्मणो दृश्यते फलम् ।
न हि निर्वेदमागम्य किंचित्प्राप्नोति शोभनम् ॥ ३.२१९.२७ ॥
Die Frucht der vollzogenen Handlung wird sicher sichtbar. Wer in Verzweiflung verfällt, erlangt in der Tat nichts Gutes.
3.219.28
अथाप्युपायं पश्येत दुःखस् परिमोक्षणे ।
अशोचन्नारभेतैव युक्तश्चाव्यसनी भवेत् ॥ ३.२१९.२८ ॥
Dennoch soll man ein Mittel zur Befreiung vom Leid suchen. Ohne zu klagen soll man beginnen; gesammelt soll man vom Unglück frei werden.
3.219.29
भूतेष्वभावं संचिन्त्य ये तु बुद्धेः परं गताः ।
न शोचन्ति कृतप्रज्ञाः पश्यन्तः परमां गतिम् ॥ ३.२१९.२९ ॥
Wer über die Vergänglichkeit der Wesen nachgedacht hat und über den Verstand hinausgelangt ist, trauert nicht; mit vollendeter Weisheit schaut er das höchste Ziel.
3.219.30
न शोचामि रमे विद्वन्कालाकाङ्क्षी स्थितोस्म्यहम् ।
एतैर्निदर्शनैर्ब्रह्मन्नावसीदामि सत्तम ॥ ३.२१९.३० ॥
O Weiser, ich trauere nicht; ich stehe und erwarte die Zeit. Durch diese Beispiele, o Brahmane, o Bester der Guten, versinke ich nicht in Verzweiflung.
3.219.31
कृतप्रज्ञोसि मेधावी बुद्धिश्च विपुला तव ।
पापान्निवृत्तोसि सदा ज्ञानवृद्धोसि धर्मवित् ॥ ३.२१९.३१ ॥
Du bist weise und klug, und dein Verstand ist weit. Du hast dich stets von der Sünde abgewandt; du bist im Wissen gereift und kennst den Dharma.
3.219.32
आपृच्छे त्वां स्वस्ति तेऽस्तु धर्मस्त्वां परिरक्षतु ।
अप्रमादस्तु कर्तव्यो धर्मे धर्मभृतांवर ॥ ३.२१९.३२ ॥
Ich verabschiede mich von dir. Möge es dir wohlergehen, und möge der Dharma dich schützen. Im Dharma muss Achtsamkeit geübt werden, o Bester unter den Hütern des Dharma.
3.219.33
बाढमित्येव तं व्याधः कृताञ्जलिरुवाच ह ।
प्रदक्षिणमथो कृत्वा प्रस्थितो द्विजसत्तमः ॥ ३.२१९.३३ ॥
Mit den Worten »Gut so« sprach der Jäger mit gefalteten Händen zu ihm. Dann, nachdem er ihn umschritten hatte, brach der Beste der Zweimalgeborenen auf.
3.219.34
स तु गत्वाद्विजः सर्वां शुश्रूषां कृतवांस्तदा ।
मातापितृभ्यामन्धाभ्यां यथान्यायं सुसंशितः ॥ ३.२१९.३४ ॥
Dort angekommen, leistete der Zweimalgeborene seinen blinden Eltern jeden Dienst, wie es recht war, mit festem Entschluss.
3.219.35
एतत्ते सर्वमाख्यातं निखिलेन युधिष्ठिर ।
पृष्टवानसि यं तात धर्मं धर्मभृतांवर ॥ ३.२१९.३५ ॥
O Yudhiṣṭhira, dies alles ist dir vollständig erzählt worden, der Dharma, nach dem du gefragt hast, o Lieber, Bester unter den Hütern des Dharma.
3.219.36
पतिव्रताया माहात्म्यं ब्राह्मणस्य च सत्तम ।
मातापित्रोश्च शुश्रूषा धर्मव्याधेन कीर्तिता ॥ ३.२१९.३६ ॥
O Bester, die Größe der treuen Gattin, die Größe des Brahmanen und der Dienst an Mutter und Vater wurden von Dharmavyādha verkündet.
3.219.37
अत्यद्भुतमिदं ब्रह्मन्धर्माख्यानमनुत्तमम् ।
सर्वधर्मविदांश्रेष्ठ कथितं मुनिसत्तम ॥ ३.२१९.३७ ॥
O Brahmane, diese überaus wundersame und unübertroffene Erzählung über das Dharma wurde vorgetragen. O Bester aller Kenner des Dharma, O Bester der Weisen.
3.219.38
सुखश्राव्यतया विद्वन्मुहूर्त इव मे गतः ।
न हि तृप्तोस्मि भगवञ्शृण्वानो धर्ममुत्तमम् ॥ ३.२१९.३८ ॥
O Gelehrter, weil es so angenehm zu hören ist, ist diese Zeit für mich wie ein Augenblick vergangen. O Erhabener, ich bin noch nicht gesättigt, während ich dieses höchste Dharma höre.