Mahābhārata · Adhyāya 3.219
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.219.1
एवं शप्तोऽहमृषिणा तदा द्विजबरोत्तम ।
अहं प्रासादयमृषिं गिरा वाक्यविशारदम् ॥ ३.२१९.१ ॥
Assim amaldiçoado pelo sábio, ó melhor dos duas vezes nascidos, então procurei apaziguar aquele sábio, hábil na palavra, com palavras.
3.219.2
अजानता मयाऽकार्यमिदमद्य कृतं मुने ।
क्षन्तुमर्हसि तत्सर्वं प्रसीद भगवन्निति ॥ ३.२१९.२ ॥
Sem saber, hoje cometi esta falta, ó sábio. Deves perdoar tudo isso. Sê benevolente, ó venerável.
3.219.3
नान्यथा भविता शाप एवमेतदसंशयम् ।
आनृशंस्यात्त्वंहकिंचित्कर्ताऽनुग्रहमद्य ते ॥ ३.२१९.३ ॥
Esta maldição não será de outro modo; sem dúvida será assim. Mas, por compaixão, hoje te concederei alguma graça.
3.219.4
शूद्रयोन्यां वर्तमानो धर्मज्ञो हि भविष्यसि ।
मातापित्रोश् शुश्रूषां करिष्यसि न संशयः ॥ ३.२१९.४ ॥
Vivendo num ventre de śūdra, serás sem dúvida um conhecedor do dharma. Servirás a tua mãe e o teu pai; não há dúvida.
3.219.5
तयोः शुश्रूषया सिद्धिं महतीं समवाप्स्यसि ।
जातिस्मरश् भविता स्वर्गं चैव गमिष्यसि ॥ ३.२१९.५ ॥
Pelo serviço a esses dois alcançarás grande perfeição. Serás quem recorda os seus nascimentos anteriores, e certamente irás ao céu.
3.219.6
भूत्वाच धार्मिको व्याधः पित्रोः शुश्रूषणे रतः ।
शापक्षये तु निर्वृत्ते भविताऽसि पुनर्द्विजः ॥ ३.२१९.६ ॥
Tornando-te um caçador justo, dedicado ao serviço dos teus pais, quando a maldição se esgotar serás de novo um duas vezes nascido.
3.219.7
एवं शप्तः पुरा तेन ऋषिणाऽस्म्युग्रतेजसा ।
प्रसादश्च कृतस्तेन ममैव द्विपदांवर ॥ ३.२१९.७ ॥
Assim, outrora, fui amaldiçoado por aquele sábio de fulgor terrível, e por ele mesmo me foi concedida a graça, ó melhor dos bípedes.
3.219.8
शरं चोद्धृतवानस्मि तस्य वै द्विजसत्तम ।
आश्रमं च मया नीतो न च प्राणैर्व्ययुज्यत ॥ ३.२१९.८ ॥
E eu retirei a flecha dele, ó melhor dos dvijas, e levei-o ao eremitério; e a vida dele não se separou.
3.219.9
एतत्ते सर्वमाख्यातं यथा मम पुराऽभवत् ।
अभितश्चापि गन्तव्यो मया स्वर्गो द्विजोत्तम ॥ ३.२१९.९ ॥
Tudo isto te foi contado, como me aconteceu outrora; e, ó melhor dos dvijas, devo andar por toda parte e alcançar o céu.
3.219.10
एवमेतानि पुरुषा दुःखानि च सुखानि च ।
आप्नुवन्ति महाबुद्धे नोत्कण्ठां कर्तुमर्हसि ॥ ३.२१९.१० ॥
Assim os homens obtêm tanto dores quanto alegrias; ó grande sábio, não deves cair em desânimo.
3.219.11
दुष्करं हि कृतंकर्म जानता जातिमात्मनः ।
लोकवृत्तान्ततत्त्वज्ञ नित्यं धर्मपरायण ॥ ३.२१९.११ ॥
Conhecendo o teu próprio nascimento, ó conhecedor da verdade dos assuntos do mundo, sempre devotado ao dharma, realizaste de fato um ato difícil.
3.219.12
कर्मदोषाच्च वै विद्वन्नात्मजातिकृतेन वै ।
कंचित्कालं मृष्यतां वै ततोसि भविता द्विजः ॥ ३.२१९.१२ ॥
Ó sábio, suporta por algum tempo o que vem da falta da ação e do teu próprio nascimento; depois te tornarás um dvija.
3.219.13
सांप्रतं च मतो मेऽसि ब्राह्मणो नात्र संशयः ॥ ३.२१९.१३ ॥
Agora considero-te um brāhmaṇa; não há dúvida disso.
3.219.14
ब्राह्मणः पतनीयेषु वर्तमानो विकर्मसु ।
दाम्भिक्वो दुष्कृतप्रायः शूद्रेण सदृशो भवेत् ॥ ३.२१९.१४ ॥
O brāhmaṇa que se entrega a ações que levam à queda, a atos proibidos, que é hipócrita e na maior parte faz o mal, torna-se semelhante a um śūdra.
3.219.15
यस्तु शूद्रो दमे सत्ये धर्मे च सततोत्थितः ।
तं ब्राह्मणमहं मन्ये वृत्तेन हि भवेद्द्विजः ॥ ३.२१९.१५ ॥
Mas o śūdra constantemente firme no domínio de si, na verdade e no dharma, considero-o um brāhmaṇa, pois pela conduta alguém se torna dvija.
3.219.16
कर्मदोषेण विषमां गतिमाप्तोसि दारुणाम् ।
क्षीणदोषमहं मन्ये चाभितस्त्वां नरोत्तम ॥ ३.२१९.१६ ॥
Pela falta de tuas ações obtiveste um destino terrível e desigual; mas considero-te alguém cujas faltas se esgotaram, ó melhor dos homens.
3.219.17
कर्तुमर्हसि नोत्कण्ठां त्वद्विधा ह्यविषादिनः ।
लोकवृत्तान्ततत्वज्ञा नित्यं धर्मपरायणाः ॥ ३.२१९.१७ ॥
Não deves inquietar-te; os que são como tu, livres do desânimo, que conhecem a verdade do curso do mundo e são sempre devotados ao dharma, não o fazem.
3.219.18
प्रज्ञया मानसं दुःखं हन्याच्छारीरमौषधैः ।
एतद्विज्ञानसामर्थ्यं न बालै समतामियात् ॥ ३.२१९.१८ ॥
Deve-se destruir a dor mental pela sabedoria e a dor corporal pelos remédios; este é o poder do conhecimento, que as crianças não podem igualar.
3.219.19
अनिष्टसंप्रयोगाच्च विप्रयोगात्प्रयिस्य च ।
मनुष्या मानसैर्दुःखैर्युज्यन्ते चाल्पबुद्धयः ॥ ३.२१९.१९ ॥
Pelo contato com o indesejado, pela separação do querido e pelo temor de perdas futuras, os homens de pouca inteligência são atormentados por sofrimentos mentais.
3.219.20
गुणैर्भूतानि युज्यन्ते वियुज्यन्ते तथैव च ।
सर्वाणि नैतदेकस्य शोकस्थानं हि विद्यते ॥ ३.२१९.२० ॥
Os seres se unem e se separam pelas qualidades da natureza; tudo isso não é o lugar do sofrimento de uma só pessoa.
3.219.21
अनिष्टनान्वितं पश्यंस्तथा क्षिप्रं विरज्यते ।
ततश्च प्रतिकुर्वन्ति यदि पश्यन्त्युपक्रमम् ॥ ३.२१९.२१ ॥
Ao ver as coisas ligadas ao indesejado, logo se torna desapegado; então, se veem um meio, agem para contrariá-lo.
3.219.22
शोचतो न भवेत्किंचित्केवलं परितप्यते ।
परित्यजन्ति ये दुःखं सुखं वाऽप्युभयं नराः ॥ ३.२१९.२२ ॥
Lamentando-se nada se obtém; apenas se atormenta. Os homens que abandonam a dor, ou a alegria, ou ambas—
3.219.23
त एव सुखमेधन्ते ज्ञानतृप्ता मनीषिणः ।
असंतोषपरा मूढाः संतोषं यानति पण्डिताः ॥ ३.२१९.२३ ॥
Só eles prosperam na felicidade: os sábios, saciados pelo conhecimento. Os tolos, entregues ao descontentamento, e os eruditos, que alcançam o contentamento—
3.219.24
असंतोषस्य नास्त्यन्तस्तुष्टिस्तु परमं सुखम् ।
न शोचन्ति गताध्वानः पश्यन्तः परमां गतिं ॥ ३.२१९.२४ ॥
O descontentamento não tem fim; mas o contentamento é a maior felicidade. Aqueles que completaram o caminho, vendo a meta suprema, não se lamentam.
3.219.25
न विषादे मनः कार्यं विषादो विषमुत्तमम् ।
मारयत्यकृतप्रज्ञं बालं क्रुद्ध इवोरगः ॥ ३.२१९.२५ ॥
A mente não deve ser entregue ao desalento, pois o desalento é o veneno supremo. Ele mata o insensato de discernimento imaturo, como uma serpente irada.
3.219.26
यंविषादोऽभिभवति विषमे समुपस्थिते ।
तेजसा तस् हीनस्य पुरुषार्थो न विद्यते ॥ ३.२१९.२६ ॥
Aquele a quem o desalento vence quando sobrevém a adversidade, e que está privado de vigor, não tem mais esforço humano algum.
3.219.27
अवश्यं क्रियमाणस् कर्मणो दृश्यते फलम् ।
न हि निर्वेदमागम्य किंचित्प्राप्नोति शोभनम् ॥ ३.२१९.२७ ॥
O fruto da ação que se realiza certamente se vê. Pois quem cai no desespero nada de auspicioso obtém.
3.219.28
अथाप्युपायं पश्येत दुःखस् परिमोक्षणे ।
अशोचन्नारभेतैव युक्तश्चाव्यसनी भवेत् ॥ ३.२१९.२८ ॥
Ainda assim, deve-se buscar um meio de libertação do sofrimento. Sem lamentar, que se comece a obra; sendo firme, que se torne livre da calamidade.
3.219.29
भूतेष्वभावं संचिन्त्य ये तु बुद्धेः परं गताः ।
न शोचन्ति कृतप्रज्ञाः पश्यन्तः परमां गतिम् ॥ ३.२१९.२९ ॥
Aqueles que, tendo refletido sobre a impermanência dos seres, foram além do intelecto, não se lamentam; de sabedoria madura, contemplam a meta suprema.
3.219.30
न शोचामि रमे विद्वन्कालाकाङ्क्षी स्थितोस्म्यहम् ।
एतैर्निदर्शनैर्ब्रह्मन्नावसीदामि सत्तम ॥ ३.२१९.३० ॥
Ó sábio, não me aflijo; permaneço aguardando o tempo. Por estes exemplos, ó brâmane, ó melhor dos bons, não me afundo no desespero.
3.219.31
कृतप्रज्ञोसि मेधावी बुद्धिश्च विपुला तव ।
पापान्निवृत्तोसि सदा ज्ञानवृद्धोसि धर्मवित् ॥ ३.२१९.३१ ॥
És sábio e inteligente, e a tua compreensão é vasta. Sempre te afastaste do pecado; és avançado no conhecimento e conhecedor do dharma.
3.219.32
आपृच्छे त्वां स्वस्ति तेऽस्तु धर्मस्त्वां परिरक्षतु ।
अप्रमादस्तु कर्तव्यो धर्मे धर्मभृतांवर ॥ ३.२१९.३२ ॥
Despeço-me de ti. Que te vá bem, e que o dharma te proteja. Deve-se praticar a vigilância no dharma, ó melhor dos que sustentam o dharma.
3.219.33
बाढमित्येव तं व्याधः कृताञ्जलिरुवाच ह ।
प्रदक्षिणमथो कृत्वा प्रस्थितो द्विजसत्तमः ॥ ३.२१९.३३ ॥
Dizendo «muito bem», o caçador, de mãos postas, falou-lhe. Então, tendo-o circundado em reverência, o melhor dos duas vezes nascidos partiu.
3.219.34
स तु गत्वाद्विजः सर्वां शुश्रूषां कृतवांस्तदा ।
मातापितृभ्यामन्धाभ्यां यथान्यायं सुसंशितः ॥ ३.२१९.३४ ॥
Chegado lá, o duas vezes nascido prestou a seus pais cegos todo o serviço, como era justo e com firme resolução.
3.219.35
एतत्ते सर्वमाख्यातं निखिलेन युधिष्ठिर ।
पृष्टवानसि यं तात धर्मं धर्मभृतांवर ॥ ३.२१९.३५ ॥
Ó Yudhiṣṭhira, tudo isto te foi contado por completo, o dharma sobre o qual perguntaste, ó querido, melhor dos que sustentam o dharma.
3.219.36
पतिव्रताया माहात्म्यं ब्राह्मणस्य च सत्तम ।
मातापित्रोश्च शुश्रूषा धर्मव्याधेन कीर्तिता ॥ ३.२१९.३६ ॥
Ó melhor, a grandeza da esposa devota, a grandeza do brâmane e o serviço à mãe e ao pai foram proclamados por Dharmavyādha.
3.219.37
अत्यद्भुतमिदं ब्रह्मन्धर्माख्यानमनुत्तमम् ।
सर्वधर्मविदांश्रेष्ठ कथितं मुनिसत्तम ॥ ३.२१९.३७ ॥
Ó brâmane, esta narrativa do dharma, maravilhosa e incomparável, foi contada. Ó melhor dos conhecedores do dharma, ó melhor dos sábios.
3.219.38
सुखश्राव्यतया विद्वन्मुहूर्त इव मे गतः ।
न हि तृप्तोस्मि भगवञ्शृण्वानो धर्ममुत्तमम् ॥ ३.२१९.३८ ॥
Ó sábio, por ser tão agradável de ouvir, este tempo passou para mim como se fosse um instante. Ó bem-aventurado, ainda não estou saciado ao ouvir este dharma supremo.