مهابهاراتا · أدهيايا 3.227
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.227.1
शिवा भार्या त्वङ्गिरसः शीलरूपगुणान्विता ।
तस्याः सा प्रथमं रूपं कृत्वादेवी जनाधिप ॥ ३.२२७.१ ॥
شيفا، زوجة أنغيراس، المتحلية بالسلوك الحسن والجمال والفضائل. أيها السيد على البشر، اتخذت الإلهة أولاً صورتها.
3.227.2
जगाम पावकाभ्याशं तं चोवाच वराङ्गना ।
मामग्ने कामसंतप्तां त्वं कामयितुमर्हसि ॥ ३.२२७.२ ॥
ذهبت المرأة الفاضلة إلى النار وقالت له: «أيها النار، ينبغي أن تشتهيني وأنا المعذبة بالشهوة.»
3.227.3
करिष्यसि न चेदेवं मृतां मामुपधारय ।
तवाप्यधर्मः सुमहान्भविता वै हुताशन ॥ ३.२२७.३ ॥
إن لم تفعل ذلك، فاعتبرني ميتة. أيها هوتاشانا، سيكون عليك أيضاً إثم عظيم.
3.227.4
अहमङ्गिरसो भार्या शिवा नाम हुताशन ।
सखीभिः सहिता प्राप्ता मन्त्रयित्वा विनिश्चयम् ॥ ३.२२७.४ ॥
أنا زوجة أنغيراس واسمي شيفا، أيها هوتاشانا. بعد أن تشاورت مع صديقاتي وعزمت على أمري، جئت إلى هنا.
3.227.5
कथं मां त्वं विजानीषे कामार्तमितराः कथम् ।
यास्त्वया कीर्तिताः सर्वाः सप्तर्षीणां प्रियाः स्त्रियः ॥ ३.२२७.५ ॥
كيف تعلمين أنني أعاني من الشهوة؟ وكيف حال النساء الأخريات اللواتي ذكرتِهن محبوبات الحكماء السبعة؟
3.227.6
अस्माकं त्वं प्रियो नित्यं बिभीमस्तु वयं तव ।
त्वच्चित्तमिङ्गितैर्ज्ञात्वा प्रेषिताऽस्मि तवान्तिकम् ॥ ३.२२७.६ ॥
أنت دائماً عزيز علينا، ونحن نخافك. ولقد عرفتُ نيتك من إشاراتك، فأُرسلتُ إليك.
3.227.7
मैथुनायेह संप्राप्ता कामाच्चैव द्रुतं च माम् ।
उपयन्तुं महावीर्य पूर्वमेव त्वमर्हसि।
जामयो मां प्रतीक्षन्ते गमिष्यामि हुताशन ॥ ३.२२७.७ ॥
لقد جئت إلى هنا للاتحاد، ومن الشهوة مسرعةً. أيها العظيم القوة، ينبغي لك أن تتزوجني أولاً. الزوجات تنتظرنني؛ سأذهب، يا هوتاشانا.
3.227.8
ततोऽग्निरुपयेमे तां शिवां प्रीतिमुदायुतः ।
प्रीत्या देवी समायुक्ता शुक्रं जग्राह पाणिना ॥ ३.२२७.८ ॥
ثم تزوج أغني، المتحفز بالفرح، تلك المباركة؛ وأخذت الإلهة، المتحدة في المودة، المنيّ بيدها.
3.227.9
साऽचिन्तयन्ममेदं ये रूपं द्रक्ष्यन्ति कानने ।
ते ब्राह्मणीनामनृतं दोषं वक्ष्यन्ति पावके ॥ ३.२२७.९ ॥
ففكرت: "الذين يرون صورتي هذه في الغابة سيقولون بحق نساء البراهمة عيبًا كاذبًا، يا باواكا."
3.227.10
तस्मादेतद्रक्षमाणा गरुडी संभवाम्यहम् ।
वनान्निर्गमनं चैव सुखं मम भविष्यति ॥ ३.२२७.१० ॥
لذلك، وأنا أحفظ هذا، سأصبح غارودية؛ وخروجي من الغابة سيكون سعادة لي.
3.227.11
सुपर्णी सा तदा भूत्वा निर्जगाम महावनात् ।
अपश्यत्पर्वतं श्वेतं शरस्तम्बैः सुसंवृतम् ॥ ३.२२७.११ ॥
ثم خرجت من الغابة الكبيرة متحولةً إلى غارودا أنثى، فرأت جبلًا أبيض محاطًا جيدًا بعناقيد القصب.
3.227.12
दृष्टीविषैः सप्तशीर्षैर्गुप्तं भोगिभिरद्भुतैः ।
रक्षोभिश्च पिशाचैश्च रौद्रैर्भूतगणैस्तथा ॥ ३.२२७.१२ ॥
كان ذلك الجبل محروسًا بثعابين ذات نظرات سامة، سباعية الرؤوس، عجيبة، وبالرقشاسا والبيشاتشا، وكذلك بجيوش الأرواح الضارية.
3.227.13
राक्षसीभिश्च संपूर्णमनेकैश्च मृगद्विजैः ।
नदीप्रस्रवणोपेतं नानातरुलताचितम् ॥ ३.२२७.१३ ॥
كان مملوءًا بالراكشاسيات، وبكثير من الغزلان والطيور، ذا أنهار وينابيع، ومكتسيًا كثيفًا بأشجار ولبلاب شتى.
3.227.14
सा तत्र सहसा गत्वा शैलपृष्ठं सुदुर्गमम् ।
प्राक्षिपत्काञ्चने कुण्डे शुक्रं सा त्वरिता शुभा ॥ ३.२२७.१४ ॥
فذهبت تلك المباركة فجأة إلى قمة ذلك الجبل العسير المنال، وألقت بالنطفة في البركة الذهبية على عجل.
3.227.15
शिष्टानामपि सा देवी सप्तर्षीणां महात्मनाम् ।
पत्नीसरूपतां कृत्वा रमयामास पावकम् ॥ ३.२२७.१५ ॥
فتلك الإلهة، متخذةً صورة زوجات الحكماء السبعة ذوي النفوس العظيمة، أمتعت النار (باوَكا) حتى في حضور الأخيار.
3.227.16
दिव्यरूपमरुन्धत्याः कर्तुं न शकितं तया ।
तस्यास्तपःप्रभावेण भर्तृशुश्रूषणेन च ॥ ३.२२७.१६ ॥
لم تستطع أن تتخذ الصورة الإلهية لأرونداتي، بسبب قوة تقشفها وخدمتها لزوجها.
3.227.17
षट्कृत्वस्तत्तु निक्षिप्तमग्ने रेतः कुरुत्तम ।
तस्मन्कुण्डे प्रतिपदि कामिन्या स्वाहया तदा ॥ ३.२२७.१७ ॥
يا خير الكورو، حينئذٍ في اليوم الأول من القمر، ألقت سواها الشهوانية تلك النطفة من النار في تلك البركة ستّ مرات.
3.227.18
तत्स्कन्नं तेजसा तत्रसंवृतंजनयत्सुतम् ।
ऋषिभिः पूजितं स्कन्नमनयन्स्कन्दतां ततः ॥ ३.२२७.१८ ॥
ذلك النطفة المنسكبة، وقد احتوتها هناك إشراقتها، ولدت ابنًا. فعبده الحكماء، ثم جعلوا المنسكب سكندا.
3.227.19
षट्शिरा द्विगुणश्रोत्रो द्वादशाक्षिभूजक्रमः ।
एकग्रीवस्त्वेककायः कुमारः समपद्यत ॥ ३.२२७.१९ ॥
ذو ستة رؤوس، وضعف الآذان، واثنتا عشرة عينًا وأذرعٌ مرتبةٌ، برقبةٍ واحدةٍ وجسدٍ واحدٍ، ظهر ذلك الفتى كُمارا.
3.227.20
द्वितीयायामभिव्यक्तस्तृतीयायां शिशुर्बभौ ।
अङ्गप्रत्यङ्गसंभूतश्चतुर्थ्यामभवद्गुहः ॥ ३.२२७.२० ॥
في اليوم الثاني ظهر، وفي الثالث لمع الطفل، وفي الرابع، متكوّنًا بالأطراف والأعضاء الصغرى، صار غُهًا.
3.227.21
लोहिताभ्रेण महता संवृतः सह विद्युता ।
लोहिताभ्रे सुमहति भाति सूर्य इवोदितः ॥ ३.२२७.२१ ॥
محاطًا بسحابة حمراء عظيمة مع البرق، لمع في تلك السحابة الحمراء الهائلة كالشمس المشرقة.
3.227.22
गृहीतं तु धनुस्तेन विपुलं रोमहर्षणम् ।
न्यस्तं यत्रिपुरघ्नेन सुरारिविनिकृन्तनम् ॥ ३.२२७.२२ ॥
فأخذ ذلك القوس العظيم المُقشعِرّ للأبدان، الذي وضعه مُهلِك تريبورا، وهو القاطع لأعداء الآلهة.
3.227.23
तद्गृहीत्वा धनुःश्रेष्ठं ननाद बलवांस्तदा ।
संमोहयन्निमाँल्लोकान्गुहस्त्रीन्सचराचरान् ॥ ३.२२७.२३ ॥
فأخذ ذلك القوس الأفضل، فزأر حينها غُهٌ القوي، مُربكًا هذه العوالم الثلاثة بأحيائها وجماداتها.
3.227.24
तस् तं निनदं श्रुत्वा महामेघौघनिःस्वनम् ।
उत्पेततुर्महानागौ चित्रश्चैरावतश्च ह ॥ ३.२२७.२४ ॥
عند سماع ذلك الزئير، كصوت سيل من السحب العظيمة، وثب الفيلان العظيمان، تشيترا وإيرافاتا.
3.227.25
तावापतन्तौ संप्रेक्ष्यस बालोऽर्कसमद्युतिः ।
द्वाभ्यां गृहीत्वा पाणिभ्यां शक्तिं चान्येन पाणिना ॥ ३.२२७.२५ ॥
ولما رأى الاثنين ينقضّان، أمسك الصبيّ، الساطع كالشمس، بهما بيديه، وبيده الأخرى أمسك الرمح.
3.227.26
अपरेणाग्निदायादस्ताम्रचूडं भुजेन सः ।
महाकायमुपश्लिष्टं कुक्कुटं बलिनां वरम्।
गृहीत्वा व्यनदद्भीमं चिक्रीड च महाभुजः ॥ ३.२२७.२६ ॥
وبذراعه الأخرى أمسك ابن أغني الديك ذا العرف الأحمر، عظيم الجسم، أفضل الأقوياء، وضمّه إليه، فصاح صيحةً مرعبة ولعب، ذو الذراعين القويتين.
3.227.27
द्वाभ्यां भुजाभ्यां बलवान्गृहीत्वा शङ्खमुत्तमम् ।
प्राध्मापयत् भूतानां त्रासनं बलिनामपि।
द्वाभ्यां भुजाभ्यामाकाशं बहुशो निजघान ॥ ३.२२७.२७ ॥
أخذ القويّ بذراعيه صدفةً ممتازة، فجعلها تُنفخ بصوتٍ عالٍ، صوتٌ يبعث الرعب حتى في الكائنات والأقوياء؛ وبذراعيه ضرب السماء مرارًا.
3.227.28
क्रीडन्भाति महासेनस्त्रींल्लोकान्वदनैः पिवन् ।
पर्वताग्रेऽप्रमेयात्मा रश्मिमानुदये यथा ॥ ३.२२७.२८ ॥
يلعب ماهاسينا، ذو الذات التي لا تُقاس، فيتلألأ على قمة الجبل كالشمس المشرقة عند الفجر، يشرب العوالم الثلاثة بوجوهه.
3.227.29
स तस् पर्वतस्याग्रे निषण्णोऽद्भुतविक्रमः ।
व्यलोकयदमेयात्मा मुखैर्नानाविधैर्दिशः ॥ ३.२२७.२९ ॥
جالسًا على قمة ذلك الجبل، ذو البأس العجيب، ذو الذات التي لا تُقاس، نظر إلى الجهات بوجوهه المتنوعة.
3.227.30
स पश्यन्विविधान्भावांश्चकार निनदं पुनः ।
तस्य तं निनदं श्रुत्वा न्यपतन्बहुधा जनाः।
भीताश्चोद्विग्रमनसस्तमेव शरणं ययुः ॥ ३.२२७.३० ॥
وهو يرى أحوالًا شتى، زأر من جديد. فلما سمع الناس ذلك الزئير سقطوا على أشكال شتى، وفزعين مضطربي القلوب لجأوا إليه وحده.
3.227.31
ये तुं संश्रिता देवं नानावर्णास्तदा जनाः ।
तानप्याहुः पारिषदान्ब्राह्मणाः सुमहाबलान् ॥ ३.२२७.३१ ॥
أما أولئك الناس ذوو الألوان المختلفة الذين لجأوا حينئذ إلى ذلك الإله، فقد سماهم البراهمة أتباعه الأشداء.
3.227.32
स तूत्थाय महाबाहुरुपसान्त्व्य च ताञ्जनान् ।
धनुर्विकृष्य व्यसृजद्बाणाञ्श्वेते महागिरौ ॥ ३.२२७.३२ ॥
فنهض ذو الذراعين القويتين، وطمأن أولئك الناس، ثم شد قوسه وأطلق السهام نحو الجبل الأبيض العظيم.
3.227.33
विभेद स शरैः शैलं क्रौञ्चं हिमवतः सुतम् ।
तेन हंसाश्च गृध्राश्च मेरुं गच्छन्ति पर्वतम् ॥ ३.२२७.३३ ॥
فثقب بسهامه الجبل كراونچا ابن الهيمالايا، ولذلك تذهب البجع والنسور أيضًا إلى جبل ميرو.
3.227.34
स विशीर्णोऽपतच्छैलो भृशमार्तस्वराव्रुवन् ॥ ३.२२७.३४ ॥
سقط ذلك الجبل محطمًا، وصرخ بصوت شديد الألم.
3.227.35
तस्मिन्निपतिते त्वन्ये नेदुः शैला भृशं भयात् ।
घोरमार्तस्वरं चक्रुर्दृष्ट्वा क्रौञ्चं विदारितम् ॥ ३.२२७.३५ ॥
ولما سقط، زأرت الجبال الأخرى بشدة من الخوف؛ ولما رأت كراونچا مشقوقًا أطلقت صرخة ألم مروعة.
3.227.36
सतं नादं भृशार्तानां श्रुत्वाऽपि बलिनांवरः ।
न प्राव्यधदमेयात्मा शक्तिमुद्यम्य चानदत् ॥ ३.२२७.३६ ॥
وإن سمع مئات صرخات المتألمين بشدة، فإن أعظم الأقوياء، ذو النفس اللامتناهية، لم يقذف الرمح، بل رفعه وزأر.
3.227.37
सा तदा विमला शक्तिः क्षिप्ता तेन महात्मना ।
बिभेद शिखरं घोरं श्वेतस् तरसा गिरेः ॥ ३.२२७.३७ ॥
فاخترقت تلك الرمحة النقية التي قذفها العظيم النفس بقوة قمة الجبل الأبيض المرعبة.
3.227.38
स तेनाभिहतो दीर्णो गिरिः श्वेतोऽचलैः सह ।
पलायत महीं त्यक्त्वा भीतस्तस्मान्महात्मनः ॥ ३.२२७.३८ ॥
فالجبل الأبيض، بعد أن أصابته الرمحة وانشق، هرب مع صخوره خوفًا من ذلك العظيم النفس، تاركًا الأرض.
3.227.39
ततः प्रव्यथिता भूमिर्व्यशीर्यत समन्ततः ।
आर्ता स्कन्दं समासाद्य पुनर्बलवती बभौ ॥ ३.२२७.३९ ॥
ثم انشقت الأرض المضطربة جدًا من كل جانب؛ وقد أصابها الألم، فدنت من سكندا، فأشرقت من جديد قوية.
3.227.40
पर्वताश्च नमस्कृत्यतमेव पृथिवीं गताः ।
अथैनमभजल्लोकः स्कन्दं शुक्लस्य पञ्चमीम् ॥ ३.२२७.४० ॥
وعادت الجبال أيضًا بعد أن سجدت له إلى الأرض نفسها؛ ثم أكرم العالم سكندا في اليوم الخامس من النصف المضيء.