மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.227
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.227.1
शिवा भार्या त्वङ्गिरसः शीलरूपगुणान्विता ।
तस्याः सा प्रथमं रूपं कृत्वादेवी जनाधिप ॥ ३.२२७.१ ॥
சிவா அங்கிரஸின் மனைவி; அவர் நற்பண்பு, அழகு, குணங்களால் நிறைந்தவர். ஓ மன்னா, தேவி முதலில் அவளுடைய வடிவை எடுத்தாள்.
3.227.2
जगाम पावकाभ्याशं तं चोवाच वराङ्गना ।
मामग्ने कामसंतप्तां त्वं कामयितुमर्हसि ॥ ३.२२७.२ ॥
அந்த அழகிய பெண் அக்கினியின் அருகே சென்று அவனிடம் சொன்னாள்: 'ஓ அக்னியே, காமத்தால் வாடும் என்னை நீ விரும்புவது தகும்.'
3.227.3
करिष्यसि न चेदेवं मृतां मामुपधारय ।
तवाप्यधर्मः सुमहान्भविता वै हुताशन ॥ ३.२२७.३ ॥
நீ அப்படிச் செய்யாவிட்டால், என்னை இறந்தவளாகக் கருது. ஓ ஹுதாசனா, அப்போது உனக்கும் பெரும் பாவம் உண்டாகும்.
3.227.4
अहमङ्गिरसो भार्या शिवा नाम हुताशन ।
सखीभिः सहिता प्राप्ता मन्त्रयित्वा विनिश्चयम् ॥ ३.२२७.४ ॥
நான் அங்கிரஸின் மனைவி, சிவா என்ற பெயருடையவள், ஓ ஹுதாசனா. தோழிகளுடன் கலந்து ஆலோசித்து முடிவு செய்து இங்கு வந்தேன்.
3.227.5
कथं मां त्वं विजानीषे कामार्तमितराः कथम् ।
यास्त्वया कीर्तिताः सर्वाः सप्तर्षीणां प्रियाः स्त्रियः ॥ ३.२२७.५ ॥
நீ என்னைக் காமத்தால் வாடுபவனாக எப்படி அறிகிறாய்? நீ சொன்ன சப்தரிஷிகளுக்கு உகந்த மற்ற பெண்கள் எப்படி அறியப்படுவார்கள்?
3.227.6
अस्माकं त्वं प्रियो नित्यं बिभीमस्तु वयं तव ।
त्वच्चित्तमिङ्गितैर्ज्ञात्वा प्रेषिताऽस्मि तवान्तिकम् ॥ ३.२२७.६ ॥
நீ எங்களுக்கு எப்போதும் பிரியமானவன்; நாங்கள் உன்னைக் கண்டு அஞ்சுகிறோம். உன் மனதை உன் குறிப்புகளால் அறிந்து நான் உன்னிடம் அனுப்பப்பட்டேன்.
3.227.7
मैथुनायेह संप्राप्ता कामाच्चैव द्रुतं च माम् ।
उपयन्तुं महावीर्य पूर्वमेव त्वमर्हसि।
जामयो मां प्रतीक्षन्ते गमिष्यामि हुताशन ॥ ३.२२७.७ ॥
கூடுவதற்காக நான் இங்கு வந்தேன்; காமத்தால் விரைவாகவும் வந்தேன். மகாவீரியனே, என்னை மணக்க நீ முதலில் தகுதியுடையவன். பெண்கள் எனக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்; ஹுதாசனா, நான் செல்வேன்.
3.227.8
ततोऽग्निरुपयेमे तां शिवां प्रीतिमुदायुतः ।
प्रीत्या देवी समायुक्ता शुक्रं जग्राह पाणिना ॥ ३.२२७.८ ॥
பின்னர் அக்னி மகிழ்ச்சியுடன் அந்த சிவையை மணந்தான். அன்புடன் இணைந்த தேவி கையால் சுக்கிலத்தைப் பற்றினாள்.
3.227.9
साऽचिन्तयन्ममेदं ये रूपं द्रक्ष्यन्ति कानने ।
ते ब्राह्मणीनामनृतं दोषं वक्ष्यन्ति पावके ॥ ३.२२७.९ ॥
அவள் நினைத்தாள்: "காட்டில் என் இந்த உருவைக் காண்பவர்கள், பிராமணப் பெண்களுக்கு பொய்யான குற்றத்தைச் சொல்வார்கள், ஓ பாவகா."
3.227.10
तस्मादेतद्रक्षमाणा गरुडी संभवाम्यहम् ।
वनान्निर्गमनं चैव सुखं मम भविष्यति ॥ ३.२२७.१० ॥
ஆகவே இதைக் காத்துக்கொண்டு நான் பெண் கருடியாக ஆவேன். காட்டிலிருந்து வெளியேறுவதே எனக்கு இன்பமாகும்.
3.227.11
सुपर्णी सा तदा भूत्वा निर्जगाम महावनात् ।
अपश्यत्पर्वतं श्वेतं शरस्तम्बैः सुसंवृतम् ॥ ३.२२७.११ ॥
அப்போது அவள் சுபர்ணியாக மாறி பெரிய காட்டிலிருந்து புறப்பட்டாள். நாணல் கொத்துகளால் நன்கு சூழப்பட்ட வெண்மையான மலையைக் கண்டாள்.
3.227.12
दृष्टीविषैः सप्तशीर्षैर्गुप्तं भोगिभिरद्भुतैः ।
रक्षोभिश्च पिशाचैश्च रौद्रैर्भूतगणैस्तथा ॥ ३.२२७.१२ ॥
அது கண் நஞ்சுடைய, ஏழு தலை கொண்ட அற்புத நாகங்களாலும், அரக்கர்களாலும் பிசாசுகளாலும், கொடிய பூதக்கூட்டங்களாலும் காக்கப்பட்டது.
3.227.13
राक्षसीभिश्च संपूर्णमनेकैश्च मृगद्विजैः ।
नदीप्रस्रवणोपेतं नानातरुलताचितम् ॥ ३.२२७.१३ ॥
அது ராட்சசிகளால் நிறைந்திருந்தது; பல மான்களும் பறவைகளும் நிறைந்திருந்தது; ஆறுகளும் நீரருவிகளும் கொண்டிருந்தது; பலவகை மரங்களாலும் கொடிகளாலும் அடர்ந்திருந்தது.
3.227.14
सा तत्र सहसा गत्वा शैलपृष्ठं सुदुर्गमम् ।
प्राक्षिपत्काञ्चने कुण्डे शुक्रं सा त्वरिता शुभा ॥ ३.२२७.१४ ॥
அந்த சுபையான தேவி உடனடியாக அந்த மிகக் கடினமான மலை உச்சிக்குச் சென்று, விரைவாக பொன்னிறக் குளத்தில் விந்தை இட்டாள்.
3.227.15
शिष्टानामपि सा देवी सप्तर्षीणां महात्मनाम् ।
पत्नीसरूपतां कृत्वा रमयामास पावकम् ॥ ३.२२७.१५ ॥
அந்த தேவி, மகாத்மாக்களாகிய சப்தரிஷிகளின் மனைவியர் வடிவை எடுத்து, சிறந்த முனிவர்களின் முன்னிலையிலும், அக்னியை மகிழ்வித்தாள்.
3.227.16
दिव्यरूपमरुन्धत्याः कर्तुं न शकितं तया ।
तस्यास्तपःप्रभावेण भर्तृशुश्रूषणेन च ॥ ३.२२७.१६ ॥
அருந்ததியின் தெய்வீக வடிவத்தை அவளால் எடுக்க இயலவில்லை; அவளுடைய தவத்தின் வலிமையாலும் கணவனுக்குச் செய்த பணிவிடையாலும் அது முடியவில்லை.
3.227.17
षट्कृत्वस्तत्तु निक्षिप्तमग्ने रेतः कुरुत्तम ।
तस्मन्कुण्डे प्रतिपदि कामिन्या स्वाहया तदा ॥ ३.२२७.१७ ॥
குரு குலத்தில் சிறந்தவனே, அப்போது, பிரதிபதி திதியில், காமமுள்ளவளான ஸ்வாஹா அந்தக் குளத்தில் அக்னியின் அந்த விந்தை ஆறு முறை இட்டாள்.
3.227.18
तत्स्कन्नं तेजसा तत्रसंवृतंजनयत्सुतम् ।
ऋषिभिः पूजितं स्कन्नमनयन्स्कन्दतां ततः ॥ ३.२२७.१८ ॥
சிதறிய அந்த விந்து தன் ஒளியால் அங்கேயே சூழப்பட்டு ஒரு மகனைப் பெற்றது. முனிவர்களால் அது வணங்கப்பட்டது; பின்னர் சிதறிய அது ஸ்கந்தனாக ஆக்கப்பட்டது.
3.227.19
षट्शिरा द्विगुणश्रोत्रो द्वादशाक्षिभूजक्रमः ।
एकग्रीवस्त्वेककायः कुमारः समपद्यत ॥ ३.२२७.१९ ॥
ஆறு தலைகளும், இரட்டிப்பு காதுகளும், பன்னிரண்டு கண்களும் கைகளும் வரிசையாகக் கொண்டவனும், ஒரே கழுத்தும் ஒரே உடலும் கொண்ட அந்தக் குமாரன் தோன்றினான்.
3.227.20
द्वितीयायामभिव्यक्तस्तृतीयायां शिशुर्बभौ ।
अङ्गप्रत्यङ्गसंभूतश्चतुर्थ्यामभवद्गुहः ॥ ३.२२७.२० ॥
இரண்டாம் நாளில் அவன் வெளிப்பட்டான்; மூன்றாம் நாளில் அந்தச் சிசு ஒளிர்ந்தது; நான்காம் நாளில் அங்கங்களும் உறுப்புகளும் முழுமையாகி அவன் குஹனானான்.
3.227.21
लोहिताभ्रेण महता संवृतः सह विद्युता ।
लोहिताभ्रे सुमहति भाति सूर्य इवोदितः ॥ ३.२२७.२१ ॥
பெரிய செந்நிற மேகத்தால் சூழப்பட்டவன், மின்னலுடன் கூடியவன்; அந்த மிகப் பெரிய செந்நிற மேகத்தில் அவன் உதித்த சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தான்.
3.227.22
गृहीतं तु धनुस्तेन विपुलं रोमहर्षणम् ।
न्यस्तं यत्रिपुरघ्नेन सुरारिविनिकृन्तनम् ॥ ३.२२७.२२ ॥
அவன் அந்த விரிந்த, மயிர் சிலிர்க்கச் செய்யும் வில்லை எடுத்துக்கொண்டான்; திரிபுரத்தை அழித்தவன் வைத்ததும், தேவர்களின் பகைவர்களை வெட்டி வீழ்த்துவதுமான அது.
3.227.23
तद्गृहीत्वा धनुःश्रेष्ठं ननाद बलवांस्तदा ।
संमोहयन्निमाँल्लोकान्गुहस्त्रीन्सचराचरान् ॥ ३.२२७.२३ ॥
அந்தச் சிறந்த வில்லை எடுத்துக்கொண்டு, வலிமைமிக்க குஹன் அப்போது முழங்கினான்; அசையும், அசையாதவற்றுடன் கூடிய இம்மூன்று உலகங்களையும் மயக்கியபடி.
3.227.24
तस् तं निनदं श्रुत्वा महामेघौघनिःस्वनम् ।
उत्पेततुर्महानागौ चित्रश्चैरावतश्च ह ॥ ३.२२७.२४ ॥
பெரும் மேகக்கூட்டத்தின் முழக்கம் போன்ற அந்த கர்ஜனையைக் கேட்டு, இரண்டு பெரிய யானைகள் பாய்ந்தெழுந்தன — சித்திரனும் ஐராவதமும்.
3.227.25
तावापतन्तौ संप्रेक्ष्यस बालोऽर्कसमद्युतिः ।
द्वाभ्यां गृहीत्वा पाणिभ्यां शक्तिं चान्येन पाणिना ॥ ३.२२७.२५ ॥
அவர்கள் இருவரும் பாய்ந்து வருவதைக் கண்டு, சூரியனுக்கு ஒப்பான ஒளியுடைய அந்தச் சிறுவன் இரு கைகளால் பிடித்து, மற்றொரு கையால் சக்தியைப் பற்றினான்.
3.227.26
अपरेणाग्निदायादस्ताम्रचूडं भुजेन सः ।
महाकायमुपश्लिष्टं कुक्कुटं बलिनां वरम्।
गृहीत्वा व्यनदद्भीमं चिक्रीड च महाभुजः ॥ ३.२२७.२६ ॥
அக்கினியின் மகன் மற்றொரு கையால், சிவந்த கொண்டையுடைய, பெரிய உடலுடைய, வலிமையுடையோரில் சிறந்த சேவலை அணைத்துப் பிடித்தான்; அந்த மகாபுஜன் அதைப் பிடித்து பயங்கரமாக முழங்கி விளையாடினான்.
3.227.27
द्वाभ्यां भुजाभ्यां बलवान्गृहीत्वा शङ्खमुत्तमम् ।
प्राध्मापयत् भूतानां त्रासनं बलिनामपि।
द्वाभ्यां भुजाभ्यामाकाशं बहुशो निजघान ॥ ३.२२७.२७ ॥
வலிமையுடையவன் இரு கைகளால் சிறந்த சங்கை எடுத்து, உயிரினங்களுக்கும் வலியோருக்கும்கூட அச்சம் தரும்படி அதை ஊதச் செய்தான்; இரு கைகளால் ஆகாயத்தை பலமுறை அடித்தான்.
3.227.28
क्रीडन्भाति महासेनस्त्रींल्लोकान्वदनैः पिवन् ।
पर्वताग्रेऽप्रमेयात्मा रश्मिमानुदये यथा ॥ ३.२२७.२८ ॥
விளையாடும் மகாசேனன், அளவிடமுடியாத ஆன்மா உடையவன், மலை உச்சியில் உதய காலத்தில் கதிர்வீசும் சூரியனைப் போல ஒளிர்கிறான்; தன் முகங்களால் மூன்று உலகங்களையும் பருகுவது போல்.
3.227.29
स तस् पर्वतस्याग्रे निषण्णोऽद्भुतविक्रमः ।
व्यलोकयदमेयात्मा मुखैर्नानाविधैर्दिशः ॥ ३.२२७.२९ ॥
அந்த மலை உச்சியில் அமர்ந்த அந்த அற்புத வலிமையுடையவன், அளவிடமுடியாத ஆன்மா கொண்டவன், பல்வேறு முகங்களால் திசைகளை நோக்கினான்.
3.227.30
स पश्यन्विविधान्भावांश्चकार निनदं पुनः ।
तस्य तं निनदं श्रुत्वा न्यपतन्बहुधा जनाः।
भीताश्चोद्विग्रमनसस्तमेव शरणं ययुः ॥ ३.२२७.३० ॥
அவன் பல்வேறு நிலைகளைக் கண்டவாறு மீண்டும் கர்ஜித்தான். அவனது அந்த கர்ஜனையைக் கேட்டு மக்கள் பலவாறாக வீழ்ந்தனர்; அஞ்சி கலங்கிய மனத்துடன் அவனையே சரணடைந்தனர்.
3.227.31
ये तुं संश्रिता देवं नानावर्णास्तदा जनाः ।
तानप्याहुः पारिषदान्ब्राह्मणाः सुमहाबलान् ॥ ३.२२७.३१ ॥
அப்போது அந்தத் தெய்வத்தைச் சரணடைந்த பல்வேறு வருணத்தவரான மக்களையும், பிராமணர்கள் மிகுந்த வலிமையுடைய அவனது பாரிஷதர்கள் என்று அழைத்தனர்.
3.227.32
स तूत्थाय महाबाहुरुपसान्त्व्य च ताञ्जनान् ।
धनुर्विकृष्य व्यसृजद्बाणाञ्श्वेते महागिरौ ॥ ३.२२७.३२ ॥
அந்த மகாபாகு எழுந்து, அம்மக்களை ஆறுதல்படுத்தி, வில்லை வளைத்து வெண்ணிற மாபெரும் மலையின் மீது அம்புகளை எய்தான்.
3.227.33
विभेद स शरैः शैलं क्रौञ्चं हिमवतः सुतम् ।
तेन हंसाश्च गृध्राश्च मेरुं गच्छन्ति पर्वतम् ॥ ३.२२७.३३ ॥
அவன் அம்புகளால் இமவானின் மகனான கிரௌஞ்ச மலையைத் துளைத்தான். அதனால் அன்னங்களும் கழுகுகளும் மேரு மலைக்குச் செல்கின்றன.
3.227.34
स विशीर्णोऽपतच्छैलो भृशमार्तस्वराव्रुवन् ॥ ३.२२७.३४ ॥
அந்த மலை சிதறி வீழ்ந்தது; மிகுந்த துயரக் குரலில் அது கதறியது.
3.227.35
तस्मिन्निपतिते त्वन्ये नेदुः शैला भृशं भयात् ।
घोरमार्तस्वरं चक्रुर्दृष्ट्वा क्रौञ्चं विदारितम् ॥ ३.२२७.३५ ॥
அது வீழ்ந்தபோது மற்ற மலைகளும் பெரும் அச்சத்தால் முழங்கின. பிளக்கப்பட்ட கிரௌஞ்சத்தைக் கண்டு அவை பயங்கரமான துயரக் குரல் எழுப்பின.
3.227.36
सतं नादं भृशार्तानां श्रुत्वाऽपि बलिनांवरः ।
न प्राव्यधदमेयात्मा शक्तिमुद्यम्य चानदत् ॥ ३.२२७.३६ ॥
துன்புற்றவர்களின் நூறு கதறல்களைக் கேட்டும், வலியவர்களில் சிறந்தவரான அளவற்ற ஆன்மா கொண்டவர் வேலைத் தூக்கி முழங்கினார்; ஆனால் அதை எறியவில்லை.
3.227.37
सा तदा विमला शक्तिः क्षिप्ता तेन महात्मना ।
बिभेद शिखरं घोरं श्वेतस् तरसा गिरेः ॥ ३.२२७.३७ ॥
அப்போது அந்த மகாத்மாவால் எறியப்பட்ட அந்தத் தூய வேல், வேகமாகச் சென்று அந்த பயங்கர வெண்மலையின் சிகரத்தைப் பிளந்தது.
3.227.38
स तेनाभिहतो दीर्णो गिरिः श्वेतोऽचलैः सह ।
पलायत महीं त्यक्त्वा भीतस्तस्मान्महात्मनः ॥ ३.२२७.३८ ॥
அதனால் தாக்கப்பட்டு பிளவுற்ற அந்த வெண்மலை, பாறைகளுடன் அஞ்சி, அந்த மகாத்மாவிடமிருந்து ஓடி, பூமியை விட்டு நீங்கியது.
3.227.39
ततः प्रव्यथिता भूमिर्व्यशीर्यत समन्ततः ।
आर्ता स्कन्दं समासाद्य पुनर्बलवती बभौ ॥ ३.२२७.३९ ॥
அப்போது மிகவும் வருந்திய பூமி எல்லாப் பக்கமும் பிளந்தது; துன்புற்று ஸ்கந்தரை அடைந்து, மீண்டும் வலிமையுடன் ஒளிர்ந்தது.
3.227.40
पर्वताश्च नमस्कृत्यतमेव पृथिवीं गताः ।
अथैनमभजल्लोकः स्कन्दं शुक्लस्य पञ्चमीम् ॥ ३.२२७.४० ॥
மலைகளும் அவரை வணங்கி பூமியிலேயே திரும்பின; அதன்பின் உலகம் சுக்லபக்ஷ பஞ்சமியில் ஸ்கந்தரை வழிபட்டது.