Mahābhārata · Adhyāya 3.227
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.227.1
शिवा भार्या त्वङ्गिरसः शीलरूपगुणान्विता ।
तस्याः सा प्रथमं रूपं कृत्वादेवी जनाधिप ॥ ३.२२७.१ ॥
Śivā, esposa de Aṅgiras, dotada de boa conduta, beleza e virtudes: ó senhor dos homens, a deusa primeiro tomou a forma dela.
3.227.2
जगाम पावकाभ्याशं तं चोवाच वराङ्गना ।
मामग्ने कामसंतप्तां त्वं कामयितुमर्हसि ॥ ३.२२७.२ ॥
A excelente mulher foi até o Fogo e disse-lhe: 'Ó Agni, deverias desejar-me, atormentada pelo desejo.'
3.227.3
करिष्यसि न चेदेवं मृतां मामुपधारय ।
तवाप्यधर्मः सुमहान्भविता वै हुताशन ॥ ३.२२७.३ ॥
Se não fizeres isso, considera-me morta. Ó Hutāśana, grande será também a tua falta.
3.227.4
अहमङ्गिरसो भार्या शिवा नाम हुताशन ।
सखीभिः सहिता प्राप्ता मन्त्रयित्वा विनिश्चयम् ॥ ३.२२७.४ ॥
Eu sou a esposa de Aṅgiras, chamada Śivā, ó Hutāśana. Depois de deliberar com as minhas companheiras e tomar uma decisão, vim aqui.
3.227.5
कथं मां त्वं विजानीषे कामार्तमितराः कथम् ।
यास्त्वया कीर्तिताः सर्वाः सप्तर्षीणां प्रियाः स्त्रियः ॥ ३.२२७.५ ॥
Como sabes que estou atormentado pelo desejo? E como estão as outras mulheres que nomeaste como amadas dos sete sábios?
3.227.6
अस्माकं त्वं प्रियो नित्यं बिभीमस्तु वयं तव ।
त्वच्चित्तमिङ्गितैर्ज्ञात्वा प्रेषिताऽस्मि तवान्तिकम् ॥ ३.२२७.६ ॥
Tu sempre nos és querido, e nós te tememos. Tendo conhecido a tua mente pelos teus sinais, fui enviada à tua presença.
3.227.7
मैथुनायेह संप्राप्ता कामाच्चैव द्रुतं च माम् ।
उपयन्तुं महावीर्य पूर्वमेव त्वमर्हसि।
जामयो मां प्रतीक्षन्ते गमिष्यामि हुताशन ॥ ३.२२७.७ ॥
Vim aqui para a união, e por desejo, depressa. Ó poderoso, deves desposar-me primeiro. As esposas me esperam; irei, ó Hutāśana.
3.227.8
ततोऽग्निरुपयेमे तां शिवां प्रीतिमुदायुतः ।
प्रीत्या देवी समायुक्ता शुक्रं जग्राह पाणिना ॥ ३.२२७.८ ॥
Então Agni, despertado pela alegria, desposou aquela auspiciosa; a deusa, unida em afeto, tomou o sêmen com a mão.
3.227.9
साऽचिन्तयन्ममेदं ये रूपं द्रक्ष्यन्ति कानने ।
ते ब्राह्मणीनामनृतं दोषं वक्ष्यन्ति पावके ॥ ३.२२७.९ ॥
Ela pensou: "Aqueles que virem esta minha forma na floresta proferirão uma falsa culpa contra as mulheres brâmanes, ó Pāvaka."
3.227.10
तस्मादेतद्रक्षमाणा गरुडी संभवाम्यहम् ।
वनान्निर्गमनं चैव सुखं मम भविष्यति ॥ ३.२२७.१० ॥
Portanto, protegendo isto, tornar-me-ei uma garuḍī; e sair da floresta será para mim uma felicidade.
3.227.11
सुपर्णी सा तदा भूत्वा निर्जगाम महावनात् ।
अपश्यत्पर्वतं श्वेतं शरस्तम्बैः सुसंवृतम् ॥ ३.२२७.११ ॥
Então ela, tornada uma garuḍa fêmea, saiu da grande floresta e viu uma montanha branca bem cercada de touceiras de juncos.
3.227.12
दृष्टीविषैः सप्तशीर्षैर्गुप्तं भोगिभिरद्भुतैः ।
रक्षोभिश्च पिशाचैश्च रौद्रैर्भूतगणैस्तथा ॥ ३.२२७.१२ ॥
Aquela montanha era guardada por serpentes de olhar venenoso, de sete cabeças, maravilhosas, e por rākṣasas e piśācas, e igualmente por hordas ferozes de espíritos.
3.227.13
राक्षसीभिश्च संपूर्णमनेकैश्च मृगद्विजैः ।
नदीप्रस्रवणोपेतं नानातरुलताचितम् ॥ ३.२२७.१३ ॥
Estava cheio de rākṣasīs e de muitos cervos e aves; era dotado de rios e nascentes, e densamente coberto de árvores e trepadeiras variadas.
3.227.14
सा तत्र सहसा गत्वा शैलपृष्ठं सुदुर्गमम् ।
प्राक्षिपत्काञ्चने कुण्डे शुक्रं सा त्वरिता शुभा ॥ ३.२२७.१४ ॥
Ela, a auspiciosa, foi de repente ao cume daquela montanha, muito difícil de alcançar, e apressadamente lançou a semente na piscina dourada.
3.227.15
शिष्टानामपि सा देवी सप्तर्षीणां महात्मनाम् ।
पत्नीसरूपतां कृत्वा रमयामास पावकम् ॥ ३.२२७.१५ ॥
Aquela deusa, assumindo a semelhança das esposas dos sete sábios magnânimos, mesmo diante dos virtuosos, deleitou Pāvaka.
3.227.16
दिव्यरूपमरुन्धत्याः कर्तुं न शकितं तया ।
तस्यास्तपःप्रभावेण भर्तृशुश्रूषणेन च ॥ ३.२२७.१६ ॥
Ela não conseguiu assumir a forma divina de Arundhatī, por causa do poder de ascese dela e de seu serviço ao marido.
3.227.17
षट्कृत्वस्तत्तु निक्षिप्तमग्ने रेतः कुरुत्तम ।
तस्मन्कुण्डे प्रतिपदि कामिन्या स्वाहया तदा ॥ ३.२२७.१७ ॥
Ó melhor dos Kurus, então, no primeiro dia lunar, a lasciva Svāhā lançou seis vezes aquela semente de Fogo naquele tanque.
3.227.18
तत्स्कन्नं तेजसा तत्रसंवृतंजनयत्सुतम् ।
ऋषिभिः पूजितं स्कन्नमनयन्स्कन्दतां ततः ॥ ३.२२७.१८ ॥
Aquela semente derramada, envolvida ali por seu próprio brilho, deu à luz um filho. Os sábios o veneraram; depois fizeram do que fora derramado Skanda.
3.227.19
षट्शिरा द्विगुणश्रोत्रो द्वादशाक्षिभूजक्रमः ।
एकग्रीवस्त्वेककायः कुमारः समपद्यत ॥ ३.२२७.१९ ॥
De seis cabeças, com o dobro de orelhas, doze olhos e braços em ordem, de um só pescoço e um só corpo, surgiu aquele jovem Kumāra.
3.227.20
द्वितीयायामभिव्यक्तस्तृतीयायां शिशुर्बभौ ।
अङ्गप्रत्यङ्गसंभूतश्चतुर्थ्यामभवद्गुहः ॥ ३.२२७.२० ॥
No segundo dia ele se manifestou; no terceiro, a criança resplandeceu; e no quarto, formado em membros e membros menores, tornou-se Guha.
3.227.21
लोहिताभ्रेण महता संवृतः सह विद्युता ।
लोहिताभ्रे सुमहति भाति सूर्य इवोदितः ॥ ३.२२७.२१ ॥
Envolto numa grande nuvem vermelha junto com o relâmpago, brilhava naquela vastíssima nuvem vermelha como o sol nascente.
3.227.22
गृहीतं तु धनुस्तेन विपुलं रोमहर्षणम् ।
न्यस्तं यत्रिपुरघ्नेन सुरारिविनिकृन्तनम् ॥ ३.२२७.२२ ॥
Pegou aquele arco vasto e arrepiante, que o destruidor de Tripura depositara, o cortador dos inimigos dos deuses.
3.227.23
तद्गृहीत्वा धनुःश्रेष्ठं ननाद बलवांस्तदा ।
संमोहयन्निमाँल्लोकान्गुहस्त्रीन्सचराचरान् ॥ ३.२२७.२३ ॥
Empunhando aquele melhor dos arcos, o poderoso Guha rugiu então, confundindo estes três mundos com seus seres móveis e imóveis.
3.227.24
तस् तं निनदं श्रुत्वा महामेघौघनिःस्वनम् ।
उत्पेततुर्महानागौ चित्रश्चैरावतश्च ह ॥ ३.२२७.२४ ॥
Ouvindo aquele rugido, semelhante ao estrondo de uma grande massa de nuvens, os dois grandes elefantes, Citra e Airāvata, saltaram.
3.227.25
तावापतन्तौ संप्रेक्ष्यस बालोऽर्कसमद्युतिः ।
द्वाभ्यां गृहीत्वा पाणिभ्यां शक्तिं चान्येन पाणिना ॥ ३.२२७.२५ ॥
Vendo os dois precipitarem-se, o menino, de esplendor igual ao do sol, agarrou-os com duas mãos e, com a outra mão, apanhou a lança.
3.227.26
अपरेणाग्निदायादस्ताम्रचूडं भुजेन सः ।
महाकायमुपश्लिष्टं कुक्कुटं बलिनां वरम्।
गृहीत्वा व्यनदद्भीमं चिक्रीड च महाभुजः ॥ ३.२२७.२६ ॥
Com o outro braço, o filho de Agni agarrou o galo de crista vermelha, de grande corpo, o melhor dos fortes, apertou-o contra si, rugiu terrivelmente e brincou, o de braços poderosos.
3.227.27
द्वाभ्यां भुजाभ्यां बलवान्गृहीत्वा शङ्खमुत्तमम् ।
प्राध्मापयत् भूतानां त्रासनं बलिनामपि।
द्वाभ्यां भुजाभ्यामाकाशं बहुशो निजघान ॥ ३.२२७.२७ ॥
O forte, tomando com dois braços uma excelente concha, fê-la soar com força, um som que infundia terror até nos seres e nos fortes; e com dois braços feriu o céu repetidas vezes.
3.227.28
क्रीडन्भाति महासेनस्त्रींल्लोकान्वदनैः पिवन् ।
पर्वताग्रेऽप्रमेयात्मा रश्मिमानुदये यथा ॥ ३.२२७.२८ ॥
Brincando, Mahāsena, de alma incomensurável, brilha no cume da montanha como o sol radiante ao amanhecer, bebendo os três mundos com os seus rostos.
3.227.29
स तस् पर्वतस्याग्रे निषण्णोऽद्भुतविक्रमः ।
व्यलोकयदमेयात्मा मुखैर्नानाविधैर्दिशः ॥ ३.२२७.२९ ॥
Sentado no cume daquela montanha, aquele de valor admirável, de alma incomensurável, olhou as direções com seus rostos de várias espécies.
3.227.30
स पश्यन्विविधान्भावांश्चकार निनदं पुनः ।
तस्य तं निनदं श्रुत्वा न्यपतन्बहुधा जनाः।
भीताश्चोद्विग्रमनसस्तमेव शरणं ययुः ॥ ३.२२७.३० ॥
Contemplando seres de toda espécie, rugiu novamente. Ao ouvir aquele rugido, o povo caiu de muitas maneiras; assustados e com a mente perturbada, buscaram refúgio nele.
3.227.31
ये तुं संश्रिता देवं नानावर्णास्तदा जनाः ।
तानप्याहुः पारिषदान्ब्राह्मणाः सुमहाबलान् ॥ ३.२२७.३१ ॥
Mas aqueles homens de cores variadas que então buscaram refúgio naquele deus, os brâmanes chamaram-nos de seus pāriṣadas, muito poderosos.
3.227.32
स तूत्थाय महाबाहुरुपसान्त्व्य च ताञ्जनान् ।
धनुर्विकृष्य व्यसृजद्बाणाञ्श्वेते महागिरौ ॥ ३.२२७.३२ ॥
Então o de braços poderosos levantou-se, consolou aquelas gentes, retesou o arco e disparou flechas contra a grande montanha branca.
3.227.33
विभेद स शरैः शैलं क्रौञ्चं हिमवतः सुतम् ।
तेन हंसाश्च गृध्राश्च मेरुं गच्छन्ति पर्वतम् ॥ ३.२२७.३३ ॥
Com suas flechas trespassou a montanha Krauñca, filho do Himavat; por isso também os cisnes e os abutres vão ao monte Meru.
3.227.34
स विशीर्णोऽपतच्छैलो भृशमार्तस्वराव्रुवन् ॥ ३.२२७.३४ ॥
Aquela montanha, despedaçada, caiu e gritou com voz muito angustiada.
3.227.35
तस्मिन्निपतिते त्वन्ये नेदुः शैला भृशं भयात् ।
घोरमार्तस्वरं चक्रुर्दृष्ट्वा क्रौञ्चं विदारितम् ॥ ३.२२७.३५ ॥
Quando ela caiu, as outras montanhas também rugiram com força de medo; ao ver Krauñca fendido, emitiram um grito de angústia terrível.
3.227.36
सतं नादं भृशार्तानां श्रुत्वाऽपि बलिनांवरः ।
न प्राव्यधदमेयात्मा शक्तिमुद्यम्य चानदत् ॥ ३.२२७.३६ ॥
Embora ouvisse os cem gritos dos profundamente aflitos, o melhor dos poderosos, de alma imensurável, não a arremessou; erguendo a lança, rugiu.
3.227.37
सा तदा विमला शक्तिः क्षिप्ता तेन महात्मना ।
बिभेद शिखरं घोरं श्वेतस् तरसा गिरेः ॥ ३.२२७.३७ ॥
Então aquela lança imaculada, arremessada pelo de grande alma, atravessou com força o terrível pico da montanha branca.
3.227.38
स तेनाभिहतो दीर्णो गिरिः श्वेतोऽचलैः सह ।
पलायत महीं त्यक्त्वा भीतस्तस्मान्महात्मनः ॥ ३.२२७.३८ ॥
Atingida e fendida por ela, a montanha branca, com suas rochas, fugiu aterrorizada daquele de grande alma, abandonando a terra.
3.227.39
ततः प्रव्यथिता भूमिर्व्यशीर्यत समन्ततः ।
आर्ता स्कन्दं समासाद्य पुनर्बलवती बभौ ॥ ३.२२७.३९ ॥
Então a terra, profundamente abalada, rachou por todos os lados; aflita, aproximou-se de Skanda e brilhou de novo, fortalecida.
3.227.40
पर्वताश्च नमस्कृत्यतमेव पृथिवीं गताः ।
अथैनमभजल्लोकः स्कन्दं शुक्लस्य पञ्चमीम् ॥ ३.२२७.४० ॥
As montanhas, também, prostrando-se diante dele, retornaram à própria terra; então o mundo honrou Skanda no quinto dia da quinzena clara.