महाभारत · अध्याय 3.227
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.227.1
शिवा भार्या त्वङ्गिरसः शीलरूपगुणान्विता ।
तस्याः सा प्रथमं रूपं कृत्वादेवी जनाधिप ॥ ३.२२७.१ ॥
शिवा अङ्गिरस की भार्या थीं, जो शील, रूप और गुणों से युक्त थीं। हे जनाधिप, उन्होंने पहले उसका रूप धारण किया।
3.227.2
जगाम पावकाभ्याशं तं चोवाच वराङ्गना ।
मामग्ने कामसंतप्तां त्वं कामयितुमर्हसि ॥ ३.२२७.२ ॥
वह श्रेष्ठ स्त्री अग्नि के समीप गई और उससे बोली, 'हे अग्नि, कामपीड़ित मुझको तुम्हें चाहना चाहिए।'
3.227.3
करिष्यसि न चेदेवं मृतां मामुपधारय ।
तवाप्यधर्मः सुमहान्भविता वै हुताशन ॥ ३.२२७.३ ॥
यदि तुम ऐसा नहीं करोगे, तो मुझे मृत समझो। हे हुताशन, तब तुम्हें भी बहुत बड़ा अधर्म लगेगा।
3.227.4
अहमङ्गिरसो भार्या शिवा नाम हुताशन ।
सखीभिः सहिता प्राप्ता मन्त्रयित्वा विनिश्चयम् ॥ ३.२२७.४ ॥
मैं अङ्गिरस की भार्या शिवा नामक हूँ, हे हुताशन। सखियों के साथ निश्चय पर विचार करके मैं यहाँ आई हूँ।
3.227.5
कथं मां त्वं विजानीषे कामार्तमितराः कथम् ।
यास्त्वया कीर्तिताः सर्वाः सप्तर्षीणां प्रियाः स्त्रियः ॥ ३.२२७.५ ॥
तुम मुझे कामपीड़ित कैसे जानती हो, और वे दूसरी स्त्रियाँ कैसे (जानी जा सकती हैं), जिन्हें तुमने सप्तर्षियों की प्रिय स्त्रियाँ बताया है?
3.227.6
अस्माकं त्वं प्रियो नित्यं बिभीमस्तु वयं तव ।
त्वच्चित्तमिङ्गितैर्ज्ञात्वा प्रेषिताऽस्मि तवान्तिकम् ॥ ३.२२७.६ ॥
तुम हमारे सदा प्रिय हो, और हम तुमसे डरती हैं। तुम्हारे मन को तुम्हारे संकेतों से जानकर मैं तुम्हारे पास भेजी गई हूँ।
3.227.7
मैथुनायेह संप्राप्ता कामाच्चैव द्रुतं च माम् ।
उपयन्तुं महावीर्य पूर्वमेव त्वमर्हसि।
जामयो मां प्रतीक्षन्ते गमिष्यामि हुताशन ॥ ३.२२७.७ ॥
मैथुन के लिए मैं यहाँ आयी हूँ, और कामवश शीघ्र ही। हे महापराक्रमी, मुझसे विवाह करना तुम्हें पहले ही उचित है। स्त्रियाँ मेरी प्रतीक्षा कर रही हैं; हे हुताशन, मैं जाऊँगी।
3.227.8
ततोऽग्निरुपयेमे तां शिवां प्रीतिमुदायुतः ।
प्रीत्या देवी समायुक्ता शुक्रं जग्राह पाणिना ॥ ३.२२७.८ ॥
तब अग्नि ने प्रसन्नता से भरकर उस शिवा से विवाह किया। प्रीति से युक्त देवी ने हाथ से शुक्र को ग्रहण किया।
3.227.9
साऽचिन्तयन्ममेदं ये रूपं द्रक्ष्यन्ति कानने ।
ते ब्राह्मणीनामनृतं दोषं वक्ष्यन्ति पावके ॥ ३.२२७.९ ॥
उसने सोचा, "जो लोग वन में मेरा यह रूप देखेंगे, वे ब्राह्मणियों के प्रति झूठा दोष लगाएँगे, हे पावक।"
3.227.10
तस्मादेतद्रक्षमाणा गरुडी संभवाम्यहम् ।
वनान्निर्गमनं चैव सुखं मम भविष्यति ॥ ३.२२७.१० ॥
इसलिए इसकी रक्षा करते हुए मैं गरुड़ी बन जाऊँगी। और वन से निकलना ही मेरे लिए सुखकर होगा।
3.227.11
सुपर्णी सा तदा भूत्वा निर्जगाम महावनात् ।
अपश्यत्पर्वतं श्वेतं शरस्तम्बैः सुसंवृतम् ॥ ३.२२७.११ ॥
तब वह सुपर्णी बनकर महावन से निकल गयी। उसने एक श्वेत पर्वत देखा, जो सरकंडों के झुरमुटों से भली-भाँति घिरा था।
3.227.12
दृष्टीविषैः सप्तशीर्षैर्गुप्तं भोगिभिरद्भुतैः ।
रक्षोभिश्च पिशाचैश्च रौद्रैर्भूतगणैस्तथा ॥ ३.२२७.१२ ॥
वह पर्वत दृष्टिविष, सात फनों वाले, अद्भुत नागों से, राक्षसों और पिशाचों से, तथा भयानक भूतगणों से रक्षित था।
3.227.13
राक्षसीभिश्च संपूर्णमनेकैश्च मृगद्विजैः ।
नदीप्रस्रवणोपेतं नानातरुलताचितम् ॥ ३.२२७.१३ ॥
वह वन राक्षसियों से भरा था, अनेक मृगों और पक्षियों से युक्त, नदियों और झरनों से सम्पन्न, तथा नाना प्रकार के वृक्षों और लताओं से आच्छादित था।
3.227.14
सा तत्र सहसा गत्वा शैलपृष्ठं सुदुर्गमम् ।
प्राक्षिपत्काञ्चने कुण्डे शुक्रं सा त्वरिता शुभा ॥ ३.२२७.१४ ॥
वह शुभ देवी तुरन्त उस अत्यन्त दुर्गम पर्वत-शिखर पर जाकर शीघ्रता से स्वर्णिम कुण्ड में वीर्य डाल आई।
3.227.15
शिष्टानामपि सा देवी सप्तर्षीणां महात्मनाम् ।
पत्नीसरूपतां कृत्वा रमयामास पावकम् ॥ ३.२२७.१५ ॥
उस देवी ने महात्मा सप्तर्षियों की पत्नियों का रूप धारण करके, श्रेष्ठ ऋषियों के होते हुए भी, अग्नि को रमाया।
3.227.16
दिव्यरूपमरुन्धत्याः कर्तुं न शकितं तया ।
तस्यास्तपःप्रभावेण भर्तृशुश्रूषणेन च ॥ ३.२२७.१६ ॥
अरुन्धती का दिव्य रूप वह (देवी) धारण नहीं कर सकी, क्योंकि उसके तप के प्रभाव से और पति की सेवा से (ऐसा होना असम्भव था)।
3.227.17
षट्कृत्वस्तत्तु निक्षिप्तमग्ने रेतः कुरुत्तम ।
तस्मन्कुण्डे प्रतिपदि कामिन्या स्वाहया तदा ॥ ३.२२७.१७ ॥
हे कुरुश्रेष्ठ, तब उस कुण्ड में, प्रतिपदा तिथि पर, कामिनी स्वाहा ने अग्नि का वह वीर्य छह बार डाला।
3.227.18
तत्स्कन्नं तेजसा तत्रसंवृतंजनयत्सुतम् ।
ऋषिभिः पूजितं स्कन्नमनयन्स्कन्दतां ततः ॥ ३.२२७.१८ ॥
वह बिखरा हुआ वीर्य अपने तेज से वहीं घिर गया और एक पुत्र को जन्म दिया। ऋषियों ने उसकी पूजा की, और फिर बिखरे हुए (उस तेज) को उन्होंने स्कन्द के रूप में परिणत कर दिया।
3.227.19
षट्शिरा द्विगुणश्रोत्रो द्वादशाक्षिभूजक्रमः ।
एकग्रीवस्त्वेककायः कुमारः समपद्यत ॥ ३.२२७.१९ ॥
छह सिर, दुगुने कान, बारह नेत्र और भुजाओं के क्रम वाला, एक गर्दन और एक शरीर वाला — वह कुमार प्रकट हुआ।
3.227.20
द्वितीयायामभिव्यक्तस्तृतीयायां शिशुर्बभौ ।
अङ्गप्रत्यङ्गसंभूतश्चतुर्थ्यामभवद्गुहः ॥ ३.२२७.२० ॥
दूसरे दिन वह प्रकट हुआ, तीसरे दिन शिशु चमका, और चौथे दिन अंग-प्रत्यंगों से पूर्ण गुह हो गया।
3.227.21
लोहिताभ्रेण महता संवृतः सह विद्युता ।
लोहिताभ्रे सुमहति भाति सूर्य इवोदितः ॥ ३.२२७.२१ ॥
वह एक विशाल लाल मेघ से घिरा था, बिजली के साथ; उस अत्यंत विशाल लाल मेघ में वह ऐसे चमक रहा था जैसे उगता हुआ सूर्य।
3.227.22
गृहीतं तु धनुस्तेन विपुलं रोमहर्षणम् ।
न्यस्तं यत्रिपुरघ्नेन सुरारिविनिकृन्तनम् ॥ ३.२२७.२२ ॥
उसने वह विशाल, रोंगटे खड़े कर देने वाला धनुष थाम लिया, जिसे त्रिपुरहन्ता ने रखा था और जो देवताओं के शत्रुओं को काट डालने वाला था।
3.227.23
तद्गृहीत्वा धनुःश्रेष्ठं ननाद बलवांस्तदा ।
संमोहयन्निमाँल्लोकान्गुहस्त्रीन्सचराचरान् ॥ ३.२२७.२३ ॥
उस श्रेष्ठ धनुष को लेकर बलवान गुह तब गरजा, इन तीनों लोकों को, चर और अचर सहित, मोहित करते हुए।
3.227.24
तस् तं निनदं श्रुत्वा महामेघौघनिःस्वनम् ।
उत्पेततुर्महानागौ चित्रश्चैरावतश्च ह ॥ ३.२२७.२४ ॥
उस गर्जन को, जो महामेघों के समूह के घोष जैसा था, सुनकर दो महान गज उछल पड़े — चित्र और ऐरावत।
3.227.25
तावापतन्तौ संप्रेक्ष्यस बालोऽर्कसमद्युतिः ।
द्वाभ्यां गृहीत्वा पाणिभ्यां शक्तिं चान्येन पाणिना ॥ ३.२२७.२५ ॥
उन दोनों को झपटते हुए देखकर सूर्य के समान तेजस्वी उस बालक ने दो हाथों से और दूसरे हाथ से शक्ति को पकड़ लिया।
3.227.26
अपरेणाग्निदायादस्ताम्रचूडं भुजेन सः ।
महाकायमुपश्लिष्टं कुक्कुटं बलिनां वरम्।
गृहीत्वा व्यनदद्भीमं चिक्रीड च महाभुजः ॥ ३.२२७.२६ ॥
अग्निपुत्र ने दूसरी भुजा से लाल कलगी वाले, विशाल शरीर के, बलवानों में श्रेष्ठ मुर्गे को, जो उससे लिपटा हुआ था, पकड़ लिया; उस महाभुज ने उसे पकड़कर भयानक गर्जना की और खेलने लगा।
3.227.27
द्वाभ्यां भुजाभ्यां बलवान्गृहीत्वा शङ्खमुत्तमम् ।
प्राध्मापयत् भूतानां त्रासनं बलिनामपि।
द्वाभ्यां भुजाभ्यामाकाशं बहुशो निजघान ॥ ३.२२७.२७ ॥
बलवान् उसने दो भुजाओं से उत्तम शंख लेकर उसे ज़ोर से बजाया, जो प्राणियों और बलवानों को भी भय देने वाला था; और दो भुजाओं से आकाश को अनेक बार प्रहार किया।
3.227.28
क्रीडन्भाति महासेनस्त्रींल्लोकान्वदनैः पिवन् ।
पर्वताग्रेऽप्रमेयात्मा रश्मिमानुदये यथा ॥ ३.२२७.२८ ॥
खेलता हुआ महासेन, अप्रमेय आत्मा वाला, पर्वत की चोटी पर ऐसे शोभित होता है जैसे उदय होते समय रश्मिमान् (सूर्य); वह अपने मुखों से तीनों लोकों को पीता हुआ मानो।
3.227.29
स तस् पर्वतस्याग्रे निषण्णोऽद्भुतविक्रमः ।
व्यलोकयदमेयात्मा मुखैर्नानाविधैर्दिशः ॥ ३.२२७.२९ ॥
वह उस पर्वत की चोटी पर बैठा हुआ, अद्भुत पराक्रमी, अप्रमेय आत्मा वाला, अपने नाना प्रकार के मुखों से सब दिशाओं को देखने लगा।
3.227.30
स पश्यन्विविधान्भावांश्चकार निनदं पुनः ।
तस्य तं निनदं श्रुत्वा न्यपतन्बहुधा जनाः।
भीताश्चोद्विग्रमनसस्तमेव शरणं ययुः ॥ ३.२२७.३० ॥
वह अनेक प्रकार के भावों को देखते हुए फिर से गर्जना करने लगा। उसकी उस गर्जना को सुनकर बहुत से लोग अनेक प्रकार से गिर पड़े, भयभीत और व्याकुल मन वाले लोग उसी की शरण में गए।
3.227.31
ये तुं संश्रिता देवं नानावर्णास्तदा जनाः ।
तानप्याहुः पारिषदान्ब्राह्मणाः सुमहाबलान् ॥ ३.२२७.३१ ॥
परन्तु जो लोग उस समय उस देवता की शरण में आए, अनेक वर्णों वाले, उन्हें भी ब्राह्मणों ने अत्यंत बलवान उसके पार्षद कहा।
3.227.32
स तूत्थाय महाबाहुरुपसान्त्व्य च ताञ्जनान् ।
धनुर्विकृष्य व्यसृजद्बाणाञ्श्वेते महागिरौ ॥ ३.२२७.३२ ॥
वह महाबाहु उठकर उन लोगों को सांत्वना देकर धनुष खींचकर श्वेत महापर्वत पर बाण चलाने लगा।
3.227.33
विभेद स शरैः शैलं क्रौञ्चं हिमवतः सुतम् ।
तेन हंसाश्च गृध्राश्च मेरुं गच्छन्ति पर्वतम् ॥ ३.२२७.३३ ॥
उसने बाणों से हिमवान के पुत्र क्रौञ्च पर्वत को भेद डाला। उसके कारण हंस और गिद्ध भी मेरु पर्वत की ओर जाते हैं।
3.227.34
स विशीर्णोऽपतच्छैलो भृशमार्तस्वराव्रुवन् ॥ ३.२२७.३४ ॥
वह पर्वत विदीर्ण होकर गिर पड़ा और अत्यंत पीड़ा के स्वर में चिल्लाने लगा।
3.227.35
तस्मिन्निपतिते त्वन्ये नेदुः शैला भृशं भयात् ।
घोरमार्तस्वरं चक्रुर्दृष्ट्वा क्रौञ्चं विदारितम् ॥ ३.२२७.३५ ॥
उसके गिरने पर दूसरे पर्वत भी भय से अत्यंत गर्जने लगे। क्रौञ्च को विदीर्ण देखकर उन्होंने भयानक आर्त स्वर किया।
3.227.36
सतं नादं भृशार्तानां श्रुत्वाऽपि बलिनांवरः ।
न प्राव्यधदमेयात्मा शक्तिमुद्यम्य चानदत् ॥ ३.२२७.३६ ॥
अत्यन्त पीड़ितों की सैकड़ों चीखें सुनकर भी बलवानों में श्रेष्ठ, अमित आत्मा वाले उन्होंने भाला नहीं चलाया, बल्कि उसे उठाकर गर्जना की।
3.227.37
सा तदा विमला शक्तिः क्षिप्ता तेन महात्मना ।
बिभेद शिखरं घोरं श्वेतस् तरसा गिरेः ॥ ३.२२७.३७ ॥
तब उस महात्मा द्वारा फेंकी गई वह निर्मल शक्ति वेग से उस भयानक श्वेत पर्वत के शिखर को भेद गई।
3.227.38
स तेनाभिहतो दीर्णो गिरिः श्वेतोऽचलैः सह ।
पलायत महीं त्यक्त्वा भीतस्तस्मान्महात्मनः ॥ ३.२२७.३८ ॥
उससे आहत और विदीर्ण वह श्वेत पर्वत अपनी चट्टानों सहित भयभीत होकर उस महात्मा से भागा और पृथ्वी छोड़ गया।
3.227.39
ततः प्रव्यथिता भूमिर्व्यशीर्यत समन्ततः ।
आर्ता स्कन्दं समासाद्य पुनर्बलवती बभौ ॥ ३.२२७.३९ ॥
तब अत्यन्त व्यथित पृथ्वी चारों ओर से फट गई; पीड़ित होकर वह फिर स्कन्द के पास पहुँचकर बलवती होकर शोभित हुई।
3.227.40
पर्वताश्च नमस्कृत्यतमेव पृथिवीं गताः ।
अथैनमभजल्लोकः स्कन्दं शुक्लस्य पञ्चमीम् ॥ ३.२२७.४० ॥
पर्वत भी उन्हें नमस्कार करके पृथ्वी पर ही लौट गए; तब लोक ने शुक्ल पक्ष की पंचमी को स्कन्द की आराधना की।