ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 3.227
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.227.1
शिवा भार्या त्वङ्गिरसः शीलरूपगुणान्विता ।
तस्याः सा प्रथमं रूपं कृत्वादेवी जनाधिप ॥ ३.२२७.१ ॥
ಅಂಗಿರಸನ ಪತ್ನಿ ಶಿವಾ; ಅವಳು ಶೀಲ, ರೂಪ, ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವಳು. ಓ ಜನಾಧಿಪ, ದೇವಿ ಮೊದಲು ಅವಳ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು.
3.227.2
जगाम पावकाभ्याशं तं चोवाच वराङ्गना ।
मामग्ने कामसंतप्तां त्वं कामयितुमर्हसि ॥ ३.२२७.२ ॥
ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀ ಅಗ್ನಿಯ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ಓ ಅಗ್ನಿ, ಕಾಮದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾದ ನನ್ನನ್ನು ನೀನು ಬಯಸಬೇಕು.'
3.227.3
करिष्यसि न चेदेवं मृतां मामुपधारय ।
तवाप्यधर्मः सुमहान्भविता वै हुताशन ॥ ३.२२७.३ ॥
ನೀನು ಹಾಗೆ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ, ನನ್ನನ್ನು ಸತ್ತವಳೆಂದು ಭಾವಿಸು. ಓ ಹುತಾಶನ, ಆಗ ನಿನಗೂ ಮಹಾ ಅಧರ್ಮ ಉಂಟಾಗುವುದು.
3.227.4
अहमङ्गिरसो भार्या शिवा नाम हुताशन ।
सखीभिः सहिता प्राप्ता मन्त्रयित्वा विनिश्चयम् ॥ ३.२२७.४ ॥
ನಾನು ಅಂಗಿರಸನ ಪತ್ನಿ, ಶಿವಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವಳು, ಓ ಹುತಾಶನ. ಗೆಳತಿಯರೊಡನೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.
3.227.5
कथं मां त्वं विजानीषे कामार्तमितराः कथम् ।
यास्त्वया कीर्तिताः सर्वाः सप्तर्षीणां प्रियाः स्त्रियः ॥ ३.२२७.५ ॥
ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಮಪೀಡಿತನೆಂದು ಹೇಗೆ ತಿಳಿದಿರುವೆ? ನೀನು ಹೇಳಿದ ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳ ಪ್ರಿಯ ಸ್ತ್ರೀಯರಾದ ಇತರರು ಹೇಗೆ?
3.227.6
अस्माकं त्वं प्रियो नित्यं बिभीमस्तु वयं तव ।
त्वच्चित्तमिङ्गितैर्ज्ञात्वा प्रेषिताऽस्मि तवान्तिकम् ॥ ३.२२७.६ ॥
ನೀನು ನಮಗೆ ಸದಾ ಪ್ರಿಯನು; ನಾವು ನಿನಗೆ ಹೆದರುತ್ತೇವೆ. ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿನ್ನ ಸಂಕೇತಗಳಿಂದ ತಿಳಿದು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.
3.227.7
मैथुनायेह संप्राप्ता कामाच्चैव द्रुतं च माम् ।
उपयन्तुं महावीर्य पूर्वमेव त्वमर्हसि।
जामयो मां प्रतीक्षन्ते गमिष्यामि हुताशन ॥ ३.२२७.७ ॥
ಸಂಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ಕಾಮದಿಂದ ಶೀಘ್ರವಾಗಿಯೂ. ಓ ಮಹಾವೀರ್ಯನೇ, ನನ್ನನ್ನು ವಿವಾಹವಾಗಲು ನೀನು ಮೊದಲೇ ಅರ್ಹನಾಗಿದ್ದೀಯ. ಸ್ತ್ರೀಯರು ನನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಓ ಹುತಾಶನ, ನಾನು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.
3.227.8
ततोऽग्निरुपयेमे तां शिवां प्रीतिमुदायुतः ।
प्रीत्या देवी समायुक्ता शुक्रं जग्राह पाणिना ॥ ३.२२७.८ ॥
ಆಗ ಅಗ್ನಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆ ಶಿವೆಯನ್ನು ವಿವಾಹವಾದನು. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇವಿ ಕೈಯಿಂದ ಶುಕ್ರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಳು.
3.227.9
साऽचिन्तयन्ममेदं ये रूपं द्रक्ष्यन्ति कानने ।
ते ब्राह्मणीनामनृतं दोषं वक्ष्यन्ति पावके ॥ ३.२२७.९ ॥
ಅವಳು ಯೋಚಿಸಿದಳು: "ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಈ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡುವವರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮೇಲೆ ಸುಳ್ಳು ದೋಷವನ್ನು ಹೇಳುವರು, ಓ ಪಾವಕ."
3.227.10
तस्मादेतद्रक्षमाणा गरुडी संभवाम्यहम् ।
वनान्निर्गमनं चैव सुखं मम भविष्यति ॥ ३.२२७.१० ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಾ ನಾನು ಗರುಡಿ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕಾಡಿನಿಂದ ಹೊರಹೋಗುವುದೇ ನನಗೆ ಸುಖವಾಗುವುದು.
3.227.11
सुपर्णी सा तदा भूत्वा निर्जगाम महावनात् ।
अपश्यत्पर्वतं श्वेतं शरस्तम्बैः सुसंवृतम् ॥ ३.२२७.११ ॥
ಆಗ ಅವಳು ಸುಪರ್ಣಿಯಾಗಿ ಮಹಾವನದಿಂದ ಹೊರಟಳು. ರೀಡ್ ಗೊಂಚಲುಗಳಿಂದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆವೃತವಾದ ಬಿಳಿಯ ಪರ್ವತವನ್ನು ಕಂಡಳು.
3.227.12
दृष्टीविषैः सप्तशीर्षैर्गुप्तं भोगिभिरद्भुतैः ।
रक्षोभिश्च पिशाचैश्च रौद्रैर्भूतगणैस्तथा ॥ ३.२२७.१२ ॥
ಅದು ದೃಷ್ಟಿವಿಷದ, ಏಳು ತಲೆಯ ಅದ್ಭುತ ಸರ್ಪಗಳು, ರಾಕ್ಷಸರು, ಪಿಶಾಚರು ಮತ್ತು ಭೀಕರ ಭೂತಗಣಗಳಿಂದ ಕಾಯಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.
3.227.13
राक्षसीभिश्च संपूर्णमनेकैश्च मृगद्विजैः ।
नदीप्रस्रवणोपेतं नानातरुलताचितम् ॥ ३.२२७.१३ ॥
ಅದು ರಾಕ್ಷಸಿಯರಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು; ಅನೇಕ ಮೃಗಗಳು ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು; ನದಿಗಳು ಮತ್ತು ಝರಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು; ನಾನಾ ಬಗೆಯ ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಬಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಆವೃತವಾಗಿತ್ತು.
3.227.14
सा तत्र सहसा गत्वा शैलपृष्ठं सुदुर्गमम् ।
प्राक्षिपत्काञ्चने कुण्डे शुक्रं सा त्वरिता शुभा ॥ ३.२२७.१४ ॥
ಆ ಶುಭೆಯಾದ ದೇವಿ ತಕ್ಷಣ ಆ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಗಮವಾದ ಪರ್ವತ ಶಿಖರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಚಿನ್ನದ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಹಾಕಿದಳು.
3.227.15
शिष्टानामपि सा देवी सप्तर्षीणां महात्मनाम् ।
पत्नीसरूपतां कृत्वा रमयामास पावकम् ॥ ३.२२७.१५ ॥
ಆ ದೇವಿ ಮಹಾತ್ಮರಾದ ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳ ಪತ್ನಿಯರ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಶಿಷ್ಟರಾದ ಋಷಿಗಳಿದ್ದರೂ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ರಮಿಸಿದಳು.
3.227.16
दिव्यरूपमरुन्धत्याः कर्तुं न शकितं तया ।
तस्यास्तपःप्रभावेण भर्तृशुश्रूषणेन च ॥ ३.२२७.१६ ॥
ಅರುಂಧತಿಯ ದಿವ್ಯ ರೂಪವನ್ನು ಆಕೆ ಧರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ; ಆಕೆಯ ತಪಸ್ಸಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮತ್ತು ಪತಿಯ ಸೇವೆಯಿಂದ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
3.227.17
षट्कृत्वस्तत्तु निक्षिप्तमग्ने रेतः कुरुत्तम ।
तस्मन्कुण्डे प्रतिपदि कामिन्या स्वाहया तदा ॥ ३.२२७.१७ ॥
ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಆಗ ಪ್ರತಿಪದ ತಿಥಿಯಂದು ಕಾಮಿನಿಯಾದ ಸ್ವಾಹಾ ಆ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯ ಆ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಆರು ಬಾರಿ ಹಾಕಿದಳು.
3.227.18
तत्स्कन्नं तेजसा तत्रसंवृतंजनयत्सुतम् ।
ऋषिभिः पूजितं स्कन्नमनयन्स्कन्दतां ततः ॥ ३.२२७.१८ ॥
ಚೆಲ್ಲಿದ ಆ ವೀರ್ಯ ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಒಬ್ಬ ಮಗನನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿತು. ಋಷಿಗಳು ಅದನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು; ನಂತರ ಚೆಲ್ಲಿದ ಅದನ್ನು ಸ್ಕಂದನ ರೂಪಕ್ಕೆ ತಂದರು.
3.227.19
षट्शिरा द्विगुणश्रोत्रो द्वादशाक्षिभूजक्रमः ।
एकग्रीवस्त्वेककायः कुमारः समपद्यत ॥ ३.२२७.१९ ॥
ಆರು ತಲೆಗಳು, ದ್ವಿಗುಣ ಕಿವಿಗಳು, ಹನ್ನೆರಡು ಕಣ್ಣು ಮತ್ತು ಬಾಹುಗಳ ಕ್ರಮವುಳ್ಳ, ಒಂದೇ ಕತ್ತು ಒಂದೇ ದೇಹವುಳ್ಳ ಆ ಕುಮಾರನು ಉದಯಿಸಿದನು.
3.227.20
द्वितीयायामभिव्यक्तस्तृतीयायां शिशुर्बभौ ।
अङ्गप्रत्यङ्गसंभूतश्चतुर्थ्यामभवद्गुहः ॥ ३.२२७.२० ॥
ಎರಡನೆಯ ದಿನ ಅವನು ಪ್ರಕಟನಾದನು; ಮೂರನೆಯ ದಿನ ಶಿಶು ಹೊಳೆಯಿತು; ನಾಲ್ಕನೆಯ ದಿನ ಅಂಗ-ಪ್ರತ್ಯಂಗಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಗುಹನಾದನು.
3.227.21
लोहिताभ्रेण महता संवृतः सह विद्युता ।
लोहिताभ्रे सुमहति भाति सूर्य इवोदितः ॥ ३.२२७.२१ ॥
ದೊಡ್ಡ ಕೆಂಪು ಮೋಡದಿಂದ ಆವೃತನಾದವನು, ಮಿಂಚಿನೊಂದಿಗೆ; ಆ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಕೆಂಪು ಮೋಡದಲ್ಲಿ ಅವನು ಉದಯಿಸಿದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಹೊಳೆದನು.
3.227.22
गृहीतं तु धनुस्तेन विपुलं रोमहर्षणम् ।
न्यस्तं यत्रिपुरघ्नेन सुरारिविनिकृन्तनम् ॥ ३.२२७.२२ ॥
ಅವನು ಆ ವಿಶಾಲವಾದ, ರೋಮಾಂಚನಗೊಳಿಸುವ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು; ತ್ರಿಪುರಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದವನು ಇರಿಸಿದ್ದ, ದೇವಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವ ಆ ಬಿಲ್ಲನ್ನು.
3.227.23
तद्गृहीत्वा धनुःश्रेष्ठं ननाद बलवांस्तदा ।
संमोहयन्निमाँल्लोकान्गुहस्त्रीन्सचराचरान् ॥ ३.२२७.२३ ॥
ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಬಲಶಾಲಿ ಗುಹನು ಆಗ ಗರ್ಜಿಸಿದನು; ಚರಾಚರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಈ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಾ.
3.227.24
तस् तं निनदं श्रुत्वा महामेघौघनिःस्वनम् ।
उत्पेततुर्महानागौ चित्रश्चैरावतश्च ह ॥ ३.२२७.२४ ॥
ಆ ಗರ್ಜನೆಯನ್ನು, ಮಹಾ ಮೇಘಸಮೂಹದ ಶಬ್ದದಂತಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಎರಡು ಮಹಾಗಜಗಳು — ಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಐರಾವತ — ಜಿಗಿದೆದ್ದವು.
3.227.25
तावापतन्तौ संप्रेक्ष्यस बालोऽर्कसमद्युतिः ।
द्वाभ्यां गृहीत्वा पाणिभ्यां शक्तिं चान्येन पाणिना ॥ ३.२२७.२५ ॥
ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಧಾವಿಸಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಆ ಬಾಲಕ ಎರಡು ಕೈಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಿಂದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು.
3.227.26
अपरेणाग्निदायादस्ताम्रचूडं भुजेन सः ।
महाकायमुपश्लिष्टं कुक्कुटं बलिनां वरम्।
गृहीत्वा व्यनदद्भीमं चिक्रीड च महाभुजः ॥ ३.२२७.२६ ॥
ಅಗ್ನಿಯ ಮಗನು ಇನ್ನೊಂದು ತೋಳಿನಿಂದ, ಕೆಂಪು ಚೂಡೆಯ, ದೊಡ್ಡ ದೇಹದ, ಬಲಿಷ್ಠರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕೋಳಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ಹಿಡಿದು, ಭೀಕರವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿ ಆಟವಾಡಿದನು.
3.227.27
द्वाभ्यां भुजाभ्यां बलवान्गृहीत्वा शङ्खमुत्तमम् ।
प्राध्मापयत् भूतानां त्रासनं बलिनामपि।
द्वाभ्यां भुजाभ्यामाकाशं बहुशो निजघान ॥ ३.२२७.२७ ॥
ಬಲಶಾಲಿಯು ಎರಡು ತೋಳುಗಳಿಂದ ಉತ್ತಮ ಶಂಖವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೂ ಬಲಿಷ್ಠರಿಗೂ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತೆ ಜೋರಾಗಿ ಊದಿಸಿದನು; ಎರಡು ತೋಳುಗಳಿಂದ ಆಕಾಶವನ್ನು ಹಲವು ಬಾರಿ ಹೊಡೆದನು.
3.227.28
क्रीडन्भाति महासेनस्त्रींल्लोकान्वदनैः पिवन् ।
पर्वताग्रेऽप्रमेयात्मा रश्मिमानुदये यथा ॥ ३.२२७.२८ ॥
ಆಟವಾಡುತ್ತಿರುವ ಮಹಾಸೇನನು, ಅಳೆಯಲಾಗದ ಆತ್ಮವುಳ್ಳವನು, ಪರ್ವತ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಉದಯಕಾಲದ ರಶ್ಮಿಮಂತ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾನೆ; ತನ್ನ ಮುಖಗಳಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಕುಡಿಯುವಂತೆ.
3.227.29
स तस् पर्वतस्याग्रे निषण्णोऽद्भुतविक्रमः ।
व्यलोकयदमेयात्मा मुखैर्नानाविधैर्दिशः ॥ ३.२२७.२९ ॥
ಆ ಪರ್ವತ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಅದ್ಭುತ ಪರಾಕ್ರಮಿ, ಅಳೆಯಲಾಗದ ಆತ್ಮವುಳ್ಳವನು, ನಾನಾ ವಿಧದ ಮುಖಗಳಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು.
3.227.30
स पश्यन्विविधान्भावांश्चकार निनदं पुनः ।
तस्य तं निनदं श्रुत्वा न्यपतन्बहुधा जनाः।
भीताश्चोद्विग्रमनसस्तमेव शरणं ययुः ॥ ३.२२७.३० ॥
ಅವನು ವಿವಿಧ ಭಾವಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಗರ್ಜಿಸಿದನು. ಅವನ ಆ ಗರ್ಜನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಜನರು ಹಲವು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದರು; ಭಯಗೊಂಡು ಕಲಕಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನನ್ನೇ ಶರಣು ಹೊಕ್ಕರು.
3.227.31
ये तुं संश्रिता देवं नानावर्णास्तदा जनाः ।
तानप्याहुः पारिषदान्ब्राह्मणाः सुमहाबलान् ॥ ३.२२७.३१ ॥
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ದೇವನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ನಾನಾ ವರ್ಣದ ಜನರನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅತ್ಯಂತ ಬಲಶಾಲಿಗಳಾದ ಅವನ ಪಾರ್ಷದರು ಎಂದು ಕರೆದರು.
3.227.32
स तूत्थाय महाबाहुरुपसान्त्व्य च ताञ्जनान् ।
धनुर्विकृष्य व्यसृजद्बाणाञ्श्वेते महागिरौ ॥ ३.२२७.३२ ॥
ಆ ಮಹಾಬಾಹುವು ಎದ್ದು, ಆ ಜನರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಎಳೆದು ಬಿಳಿಯ ಮಹಾಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹೂಡಿದನು.
3.227.33
विभेद स शरैः शैलं क्रौञ्चं हिमवतः सुतम् ।
तेन हंसाश्च गृध्राश्च मेरुं गच्छन्ति पर्वतम् ॥ ३.२२७.३३ ॥
ಅವನು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹಿಮವಂತನ ಮಗನಾದ ಕ್ರೌಂಚ ಪರ್ವತವನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನು. ಅದರಿಂದಾಗಿ ಹಂಸಗಳೂ ಹದ್ದುಗಳೂ ಮೇರು ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ.
3.227.34
स विशीर्णोऽपतच्छैलो भृशमार्तस्वराव्रुवन् ॥ ३.२२७.३४ ॥
ಆ ಪರ್ವತವು ಒಡೆದು ಬಿದ್ದಿತು; ತೀವ್ರ ವೇದನೆಯ ಸ್ವರದಿಂದ ಅದು ಕೂಗಿತು.
3.227.35
तस्मिन्निपतिते त्वन्ये नेदुः शैला भृशं भयात् ।
घोरमार्तस्वरं चक्रुर्दृष्ट्वा क्रौञ्चं विदारितम् ॥ ३.२२७.३५ ॥
ಅದು ಬಿದ್ದಾಗ ಇತರ ಪರ್ವತಗಳೂ ಭಯದಿಂದ ಬಹಳವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿದವು. ಸೀಳಿದ ಕ್ರೌಂಚವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವು ಭೀಕರ ಆರ್ತ ಸ್ವರ ಹೊರಡಿಸಿದವು.
3.227.36
सतं नादं भृशार्तानां श्रुत्वाऽपि बलिनांवरः ।
न प्राव्यधदमेयात्मा शक्तिमुद्यम्य चानदत् ॥ ३.२२७.३६ ॥
ಅತ್ಯಂತ ಪೀಡಿತರ ನೂರಾರು ಆಕ್ರಂದನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಯೂ, ಬಲಿಷ್ಠರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಅಪ್ರಮೇಯಾತ್ಮನು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಗರ್ಜಿಸಿದನು, ಆದರೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸಲಿಲ್ಲ.
3.227.37
सा तदा विमला शक्तिः क्षिप्ता तेन महात्मना ।
बिभेद शिखरं घोरं श्वेतस् तरसा गिरेः ॥ ३.२२७.३७ ॥
ಆಗ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಎಸೆದ ಆ ನಿರ್ಮಲ ಶಕ್ತಿ ವೇಗದಿಂದ ಆ ಭಯಂಕರ ಶ್ವೇತ ಪರ್ವತದ ಶಿಖರವನ್ನು ಸೀಳಿತು.
3.227.38
स तेनाभिहतो दीर्णो गिरिः श्वेतोऽचलैः सह ।
पलायत महीं त्यक्त्वा भीतस्तस्मान्महात्मनः ॥ ३.२२७.३८ ॥
ಅದರಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ಸೀಳಿದ ಆ ಶ್ವೇತ ಪರ್ವತವು ತನ್ನ ಬಂಡೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಭಯಗೊಂಡು ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಂದ ಓಡಿ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ತೊರೆದಿತು.
3.227.39
ततः प्रव्यथिता भूमिर्व्यशीर्यत समन्ततः ।
आर्ता स्कन्दं समासाद्य पुनर्बलवती बभौ ॥ ३.२२७.३९ ॥
ಆಗ ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯಥೆಗೊಂಡ ಭೂಮಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸೀಳಿತು; ಪೀಡಿತಳಾಗಿ ಸ್ಕಂದನನ್ನು ಸೇರಿ ಪುನಃ ಬಲವತಿಯಾಗಿ ಹೊಳೆಯಿತು.
3.227.40
पर्वताश्च नमस्कृत्यतमेव पृथिवीं गताः ।
अथैनमभजल्लोकः स्कन्दं शुक्लस्य पञ्चमीम् ॥ ३.२२७.४० ॥
ಪರ್ವತಗಳೂ ಅವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದವು; ನಂತರ ಲೋಕವು ಶುಕ್ಲ ಪಂಚಮಿಯಂದು ಸ್ಕಂದನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿತು.