Mahābhārata · Adhyāya 3.227
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.227.1
शिवा भार्या त्वङ्गिरसः शीलरूपगुणान्विता ।
तस्याः सा प्रथमं रूपं कृत्वादेवी जनाधिप ॥ ३.२२७.१ ॥
Śivā, die Gemahlin Aṅgiras', mit gutem Wandel, Schönheit und Tugenden begabt: O Herr der Menschen, die Göttin nahm zuerst ihre Gestalt an.
3.227.2
जगाम पावकाभ्याशं तं चोवाच वराङ्गना ।
मामग्ने कामसंतप्तां त्वं कामयितुमर्हसि ॥ ३.२२७.२ ॥
Die vortreffliche Frau ging zum Feuer und sprach zu ihm: 'O Agni, du solltest mich begehren, von Verlangen gequält.'
3.227.3
करिष्यसि न चेदेवं मृतां मामुपधारय ।
तवाप्यधर्मः सुमहान्भविता वै हुताशन ॥ ३.२२७.३ ॥
Wirst du es nicht tun, so betrachte mich als tot. O Hutāśana, auch dir wird großes Unrecht erwachsen.
3.227.4
अहमङ्गिरसो भार्या शिवा नाम हुताशन ।
सखीभिः सहिता प्राप्ता मन्त्रयित्वा विनिश्चयम् ॥ ३.२२७.४ ॥
Ich bin die Gemahlin Aṅgiras', mit Namen Śivā, o Hutāśana. Nachdem ich mit meinen Gefährtinnen beraten und einen Entschluss gefasst habe, bin ich hierher gekommen.
3.227.5
कथं मां त्वं विजानीषे कामार्तमितराः कथम् ।
यास्त्वया कीर्तिताः सर्वाः सप्तर्षीणां प्रियाः स्त्रियः ॥ ३.२२७.५ ॥
Wie weißt du, dass ich von Verlangen gequält bin? Und wie steht es mit den anderen Frauen, die du als Lieblinge der sieben Seher genannt hast?
3.227.6
अस्माकं त्वं प्रियो नित्यं बिभीमस्तु वयं तव ।
त्वच्चित्तमिङ्गितैर्ज्ञात्वा प्रेषिताऽस्मि तवान्तिकम् ॥ ३.२२७.६ ॥
Du bist uns stets lieb, und wir fürchten dich. Da ich deinen Sinn an deinen Zeichen erkannt habe, bin ich zu dir gesandt worden.
3.227.7
मैथुनायेह संप्राप्ता कामाच्चैव द्रुतं च माम् ।
उपयन्तुं महावीर्य पूर्वमेव त्वमर्हसि।
जामयो मां प्रतीक्षन्ते गमिष्यामि हुताशन ॥ ३.२२७.७ ॥
Ich bin hierher gekommen zur Vereinigung, und aus Verlangen, eilig. O Mächtiger, du solltest mich zuerst heiraten. Die Gattinnen warten auf mich; ich werde gehen, o Hutāśana.
3.227.8
ततोऽग्निरुपयेमे तां शिवां प्रीतिमुदायुतः ।
प्रीत्या देवी समायुक्ता शुक्रं जग्राह पाणिना ॥ ३.२२७.८ ॥
Da heiratete Agni, von Freude erregt, jene glückverheißende; die Göttin, in Zuneigung vereint, nahm den Samen mit der Hand.
3.227.9
साऽचिन्तयन्ममेदं ये रूपं द्रक्ष्यन्ति कानने ।
ते ब्राह्मणीनामनृतं दोषं वक्ष्यन्ति पावके ॥ ३.२२७.९ ॥
Sie dachte: »Die, welche diese meine Gestalt im Wald sehen, werden gegen die Brahmanenfrauen eine falsche Schuld aussprechen, o Pāvaka.«
3.227.10
तस्मादेतद्रक्षमाणा गरुडी संभवाम्यहम् ।
वनान्निर्गमनं चैव सुखं मम भविष्यति ॥ ३.२२७.१० ॥
Darum werde ich, dies bewahrend, zu einer Garuḍī; und das Verlassen des Waldes wird mir Glück sein.
3.227.11
सुपर्णी सा तदा भूत्वा निर्जगाम महावनात् ।
अपश्यत्पर्वतं श्वेतं शरस्तम्बैः सुसंवृतम् ॥ ३.२२७.११ ॥
Da ging sie, zur weiblichen Garuḍa geworden, aus dem großen Wald hinaus und sah einen weißen Berg, gut umgeben von Schilfbüscheln.
3.227.12
दृष्टीविषैः सप्तशीर्षैर्गुप्तं भोगिभिरद्भुतैः ।
रक्षोभिश्च पिशाचैश्च रौद्रैर्भूतगणैस्तथा ॥ ३.२२७.१२ ॥
Jener Berg war bewacht von Schlangen mit giftigem Blick, siebenköpfig, wunderbar, und von Rākṣasas und Piśācas, ebenso von wilden Scharen von Geistern.
3.227.13
राक्षसीभिश्च संपूर्णमनेकैश्च मृगद्विजैः ।
नदीप्रस्रवणोपेतं नानातरुलताचितम् ॥ ३.२२७.१३ ॥
Es war voller Rākṣasīs und zahlreicher Hirsche und Vögel; es war mit Flüssen und Quellen ausgestattet und dicht bedeckt mit mannigfaltigen Bäumen und Ranken.
3.227.14
सा तत्र सहसा गत्वा शैलपृष्ठं सुदुर्गमम् ।
प्राक्षिपत्काञ्चने कुण्डे शुक्रं सा त्वरिता शुभा ॥ ३.२२७.१४ ॥
Sie, die Verheißungsvolle, ging plötzlich zum Gipfel jenes sehr unzugänglichen Berges und warf eilig den Samen in den goldenen Teich.
3.227.15
शिष्टानामपि सा देवी सप्तर्षीणां महात्मनाम् ।
पत्नीसरूपतां कृत्वा रमयामास पावकम् ॥ ३.२२७.१५ ॥
Jene Göttin nahm die Gestalt der Gattinnen der großherzigen sieben Seher an und erfreute, selbst unter den Tugendhaften, Pāvaka.
3.227.16
दिव्यरूपमरुन्धत्याः कर्तुं न शकितं तया ।
तस्यास्तपःप्रभावेण भर्तृशुश्रूषणेन च ॥ ३.२२७.१६ ॥
Die göttliche Gestalt der Arundhatī konnte sie nicht annehmen, wegen der Macht von deren Askese und ihres Dienstes am Gatten.
3.227.17
षट्कृत्वस्तत्तु निक्षिप्तमग्ने रेतः कुरुत्तम ।
तस्मन्कुण्डे प्रतिपदि कामिन्या स्वाहया तदा ॥ ३.२२७.१७ ॥
O Bester der Kurus, da warf die verlangende Svāhā am ersten Tag des Mondes sechsmal jenen Samen des Feuers in jenen Teich.
3.227.18
तत्स्कन्नं तेजसा तत्रसंवृतंजनयत्सुतम् ।
ऋषिभिः पूजितं स्कन्नमनयन्स्कन्दतां ततः ॥ ३.२२७.१८ ॥
Jener verschüttete Same, dort von seinem eigenen Glanz umhüllt, gebar einen Sohn. Die Seher verehrten ihn; dann machten sie das Verschüttete zu Skanda.
3.227.19
षट्शिरा द्विगुणश्रोत्रो द्वादशाक्षिभूजक्रमः ।
एकग्रीवस्त्वेककायः कुमारः समपद्यत ॥ ३.२२७.१९ ॥
Sechsköpfig, mit doppelt so vielen Ohren, zwölf Augen und Armen in Reihe, mit einem Hals und einem Leib, entstand jener Knabe Kumāra.
3.227.20
द्वितीयायामभिव्यक्तस्तृतीयायां शिशुर्बभौ ।
अङ्गप्रत्यङ्गसंभूतश्चतुर्थ्यामभवद्गुहः ॥ ३.२२७.२० ॥
Am zweiten Tag trat er hervor, am dritten strahlte das Kind, und am vierten wurde er, an Gliedern und Nebengliedern gebildet, Guha.
3.227.21
लोहिताभ्रेण महता संवृतः सह विद्युता ।
लोहिताभ्रे सुमहति भाति सूर्य इवोदितः ॥ ३.२२७.२१ ॥
Von einer großen roten Wolke umhüllt, zusammen mit dem Blitz, leuchtete er in jener gewaltigen roten Wolke wie die aufgehende Sonne.
3.227.22
गृहीतं तु धनुस्तेन विपुलं रोमहर्षणम् ।
न्यस्तं यत्रिपुरघ्नेन सुरारिविनिकृन्तनम् ॥ ३.२२७.२२ ॥
Er ergriff jenen gewaltigen, haarsträubenden Bogen, den der Vernichter der drei Städte niedergelegt hatte, der Abschneider der Feinde der Götter.
3.227.23
तद्गृहीत्वा धनुःश्रेष्ठं ननाद बलवांस्तदा ।
संमोहयन्निमाँल्लोकान्गुहस्त्रीन्सचराचरान् ॥ ३.२२७.२३ ॥
Jenen besten aller Bögen ergreifend, brüllte der mächtige Guha da und verwirrte diese drei Welten mit ihren beweglichen und unbeweglichen Wesen.
3.227.24
तस् तं निनदं श्रुत्वा महामेघौघनिःस्वनम् ।
उत्पेततुर्महानागौ चित्रश्चैरावतश्च ह ॥ ३.२२७.२४ ॥
Als sie jenes Brüllen hörten, gleich dem Tosen großer Wolkenmassen, sprangen die beiden mächtigen Elefanten, Citra und Airāvata, empor.
3.227.25
तावापतन्तौ संप्रेक्ष्यस बालोऽर्कसमद्युतिः ।
द्वाभ्यां गृहीत्वा पाणिभ्यां शक्तिं चान्येन पाणिना ॥ ३.२२७.२५ ॥
Als er die beiden herabstürzen sah, ergriff der Knabe, an Glanz der Sonne gleich, sie mit zwei Händen, und mit der anderen Hand ergriff er den Speer.
3.227.26
अपरेणाग्निदायादस्ताम्रचूडं भुजेन सः ।
महाकायमुपश्लिष्टं कुक्कुटं बलिनां वरम्।
गृहीत्वा व्यनदद्भीमं चिक्रीड च महाभुजः ॥ ३.२२७.२६ ॥
Mit dem anderen Arm ergriff der Sohn des Agni den rotkämmigen Hahn, groß von Körper, den besten der Starken, umschlang ihn, brüllte furchtbar und spielte, der Mächtigarmige.
3.227.27
द्वाभ्यां भुजाभ्यां बलवान्गृहीत्वा शङ्खमुत्तमम् ।
प्राध्मापयत् भूतानां त्रासनं बलिनामपि।
द्वाभ्यां भुजाभ्यामाकाशं बहुशो निजघान ॥ ३.२२७.२७ ॥
Der Starke nahm mit zwei Armen eine vortreffliche Muschel, ließ sie laut ertönen, einen Klang, der selbst Wesen und Starke in Schrecken versetzte; und mit zwei Armen schlug er den Himmel immer wieder.
3.227.28
क्रीडन्भाति महासेनस्त्रींल्लोकान्वदनैः पिवन् ।
पर्वताग्रेऽप्रमेयात्मा रश्मिमानुदये यथा ॥ ३.२२७.२८ ॥
Spielend strahlt Mahāsena, von unermesslichem Wesen, auf dem Gipfel des Berges wie die strahlende Sonne bei Sonnenaufgang, die drei Welten mit seinen Antlitzen trinkend.
3.227.29
स तस् पर्वतस्याग्रे निषण्णोऽद्भुतविक्रमः ।
व्यलोकयदमेयात्मा मुखैर्नानाविधैर्दिशः ॥ ३.२२७.२९ ॥
Auf dem Gipfel jenes Berges sitzend, der von wunderbarer Tapferkeit, von unermesslichem Wesen war, blickte er mit seinen vielerlei Antlitzen nach allen Richtungen.
3.227.30
स पश्यन्विविधान्भावांश्चकार निनदं पुनः ।
तस्य तं निनदं श्रुत्वा न्यपतन्बहुधा जनाः।
भीताश्चोद्विग्रमनसस्तमेव शरणं ययुः ॥ ३.२२७.३० ॥
Vielfältige Wesen betrachtend, brüllte er abermals. Als die Menschen dieses Gebrüll hörten, stürzten sie auf vielerlei Weise nieder; verängstigt und mit aufgewühltem Sinn suchten sie allein bei ihm Zuflucht.
3.227.31
ये तुं संश्रिता देवं नानावर्णास्तदा जनाः ।
तानप्याहुः पारिषदान्ब्राह्मणाः सुमहाबलान् ॥ ३.२२७.३१ ॥
Jene Menschen verschiedener Farben aber, die damals bei jenem Gott Zuflucht suchten, nannten die Brahmanen seine Gefolgsleute, überaus mächtig.
3.227.32
स तूत्थाय महाबाहुरुपसान्त्व्य च ताञ्जनान् ।
धनुर्विकृष्य व्यसृजद्बाणाञ्श्वेते महागिरौ ॥ ३.२२७.३२ ॥
Da erhob sich der Mächtigarmige, tröstete jene Menschen, spannte seinen Bogen und schoss Pfeile auf den großen weißen Berg.
3.227.33
विभेद स शरैः शैलं क्रौञ्चं हिमवतः सुतम् ।
तेन हंसाश्च गृध्राश्च मेरुं गच्छन्ति पर्वतम् ॥ ३.२२७.३३ ॥
Mit seinen Pfeilen durchbohrte er den Berg Krauñca, den Sohn des Himavat; deshalb ziehen auch Schwäne und Geier zum Berg Meru.
3.227.34
स विशीर्णोऽपतच्छैलो भृशमार्तस्वराव्रुवन् ॥ ३.२२७.३४ ॥
Dieser Berg fiel, zerschmettert, und schrie mit sehr qualvoller Stimme.
3.227.35
तस्मिन्निपतिते त्वन्ये नेदुः शैला भृशं भयात् ।
घोरमार्तस्वरं चक्रुर्दृष्ट्वा क्रौञ्चं विदारितम् ॥ ३.२२७.३५ ॥
Als er fiel, dröhnten auch die anderen Berge vor Furcht gewaltig; als sie Krauñca gespalten sahen, stießen sie einen schrecklichen Klagelaut aus.
3.227.36
सतं नादं भृशार्तानां श्रुत्वाऽपि बलिनांवरः ।
न प्राव्यधदमेयात्मा शक्तिमुद्यम्य चानदत् ॥ ३.२२७.३६ ॥
Obwohl er die hundert Klagerufe der tief Leidenden hörte, warf der Beste der Starken, von unermesslicher Seele, nicht; er erhob den Speer und brüllte.
3.227.37
सा तदा विमला शक्तिः क्षिप्ता तेन महात्मना ।
बिभेद शिखरं घोरं श्वेतस् तरसा गिरेः ॥ ३.२२७.३७ ॥
Da durchbohrte jener makellose Speer, geschleudert vom Großseligen, mit Wucht den schrecklichen Gipfel des weißen Berges.
3.227.38
स तेनाभिहतो दीर्णो गिरिः श्वेतोऽचलैः सह ।
पलायत महीं त्यक्त्वा भीतस्तस्मान्महात्मनः ॥ ३.२२७.३८ ॥
Von ihm getroffen und gespalten, floh der weiße Berg samt seinen Felsen in Furcht vor jenem Großseligen und verließ die Erde.
3.227.39
ततः प्रव्यथिता भूमिर्व्यशीर्यत समन्ततः ।
आर्ता स्कन्दं समासाद्य पुनर्बलवती बभौ ॥ ३.२२७.३९ ॥
Da zerbarst die tief erschütterte Erde nach allen Seiten; gequält trat sie zu Skanda und strahlte wieder, gestärkt.
3.227.40
पर्वताश्च नमस्कृत्यतमेव पृथिवीं गताः ।
अथैनमभजल्लोकः स्कन्दं शुक्लस्य पञ्चमीम् ॥ ३.२२७.४० ॥
Auch die Berge verneigten sich vor ihm und kehrten auf die Erde zurück; danach ehrte die Welt Skanda am fünften Tag der hellen Mondhälfte.