മഹാഭാരതം · അധ്യായം 3.227
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.227.1
शिवा भार्या त्वङ्गिरसः शीलरूपगुणान्विता ।
तस्याः सा प्रथमं रूपं कृत्वादेवी जनाधिप ॥ ३.२२७.१ ॥
അംഗിരസിന്റെ ഭാര്യയായ ശിവ ശീലം, രൂപം, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവയാൽ സമ്പന്നയായിരുന്നു. ഹേ ജനാധിപാ, ദേവി ആദ്യം അവളുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു.
3.227.2
जगाम पावकाभ्याशं तं चोवाच वराङ्गना ।
मामग्ने कामसंतप्तां त्वं कामयितुमर्हसि ॥ ३.२२७.२ ॥
ആ ശ്രേഷ്ഠയായ സ്ത്രീ അഗ്നിയുടെ അരികിൽ ചെന്ന് അവനോട് പറഞ്ഞു: 'ഹേ അഗ്നേ, കാമത്താൽ പീഡിതയായ എന്നെ നീ ആഗ്രഹിക്കണം.'
3.227.3
करिष्यसि न चेदेवं मृतां मामुपधारय ।
तवाप्यधर्मः सुमहान्भविता वै हुताशन ॥ ३.२२७.३ ॥
നീ അങ്ങനെ ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ എന്നെ മരിച്ചവളായി കരുതുക. ഹേ ഹുതാശനാ, അപ്പോൾ നിനക്കും വലിയ അധർമ്മം ഉണ്ടാകും.
3.227.4
अहमङ्गिरसो भार्या शिवा नाम हुताशन ।
सखीभिः सहिता प्राप्ता मन्त्रयित्वा विनिश्चयम् ॥ ३.२२७.४ ॥
ഞാൻ അംഗിരസിന്റെ ഭാര്യയായ ശിവ എന്ന പേരുള്ളവളാണ്, ഹേ ഹുതാശനാ. കൂട്ടുകാരികളോടൊപ്പം ആലോചിച്ച് തീരുമാനമെടുത്താണ് ഞാൻ വന്നത്.
3.227.5
कथं मां त्वं विजानीषे कामार्तमितराः कथम् ।
यास्त्वया कीर्तिताः सर्वाः सप्तर्षीणां प्रियाः स्त्रियः ॥ ३.२२७.५ ॥
നീ എന്നെ കാമത്താൽ പീഡിതനായവനായി എങ്ങനെ അറിയുന്നു? നീ പറഞ്ഞ സപ്തർഷികളുടെ പ്രിയ സ്ത്രീകളായ മറ്റുള്ളവർ എങ്ങനെ?
3.227.6
अस्माकं त्वं प्रियो नित्यं बिभीमस्तु वयं तव ।
त्वच्चित्तमिङ्गितैर्ज्ञात्वा प्रेषिताऽस्मि तवान्तिकम् ॥ ३.२२७.६ ॥
നീ ഞങ്ങൾക്ക് എപ്പോഴും പ്രിയനാണ്; ഞങ്ങൾ നിന്നെ ഭയപ്പെടുന്നു. നിന്റെ മനസ്സ് നിന്റെ ഭാവങ്ങളാൽ അറിഞ്ഞ് ഞാൻ നിന്റെ അടുത്തേക്ക് അയക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
3.227.7
मैथुनायेह संप्राप्ता कामाच्चैव द्रुतं च माम् ।
उपयन्तुं महावीर्य पूर्वमेव त्वमर्हसि।
जामयो मां प्रतीक्षन्ते गमिष्यामि हुताशन ॥ ३.२२७.७ ॥
സംയോഗത്തിനായി ഞാൻ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു, കാമത്താൽ വേഗത്തിലും. ഹേ മഹാവീര്യനേ, എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് നിനക്ക് ആദ്യം തന്നെ യോജിച്ചതാണ്. സ്ത്രീകൾ എനിക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു; ഹുതാശനാ, ഞാൻ പോകും.
3.227.8
ततोऽग्निरुपयेमे तां शिवां प्रीतिमुदायुतः ।
प्रीत्या देवी समायुक्ता शुक्रं जग्राह पाणिना ॥ ३.२२७.८ ॥
അപ്പോൾ അഗ്നി സന്തോഷത്തോടെ ആ ശിവയെ വിവാഹം ചെയ്തു. പ്രീതിയോടെ യുക്തയായ ദേവി കൈകൊണ്ട് ശുക്രത്തെ സ്വീകരിച്ചു.
3.227.9
साऽचिन्तयन्ममेदं ये रूपं द्रक्ष्यन्ति कानने ।
ते ब्राह्मणीनामनृतं दोषं वक्ष्यन्ति पावके ॥ ३.२२७.९ ॥
അവൾ ചിന്തിച്ചു: "കാട്ടിൽ എന്റെ ഈ രൂപം കാണുന്നവർ ബ്രാഹ്മണ സ്ത്രീകളുടെമേൽ വ്യാജദോഷം പറയും, ഹേ പാവകാ."
3.227.10
तस्मादेतद्रक्षमाणा गरुडी संभवाम्यहम् ।
वनान्निर्गमनं चैव सुखं मम भविष्यति ॥ ३.२२७.१० ॥
അതിനാൽ ഇതിനെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ഗരുഡിയായി മാറും. കാട്ടിൽനിന്ന് പുറത്തുപോകുന്നതും എനിക്ക് സുഖമാകും.
3.227.11
सुपर्णी सा तदा भूत्वा निर्जगाम महावनात् ।
अपश्यत्पर्वतं श्वेतं शरस्तम्बैः सुसंवृतम् ॥ ३.२२७.११ ॥
അപ്പോൾ അവൾ സുപർണിയായി മഹാവനത്തിൽനിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. ഞാങ്ങണക്കൂട്ടങ്ങളാൽ നന്നായി മൂടപ്പെട്ട വെള്ള പർവതം അവൾ കണ്ടു.
3.227.12
दृष्टीविषैः सप्तशीर्षैर्गुप्तं भोगिभिरद्भुतैः ।
रक्षोभिश्च पिशाचैश्च रौद्रैर्भूतगणैस्तथा ॥ ३.२२७.१२ ॥
ദൃഷ്ടിവിഷമുള്ള, ഏഴു തലയുള്ള അത്ഭുത സർപ്പങ്ങളാലും, രാക്ഷസന്മാരാലും പിശാചുക്കളാലും, ഭയങ്കര ഭൂതഗണങ്ങളാലും അത് കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
3.227.13
राक्षसीभिश्च संपूर्णमनेकैश्च मृगद्विजैः ।
नदीप्रस्रवणोपेतं नानातरुलताचितम् ॥ ३.२२७.१३ ॥
അത് രാക്ഷസിമാരാൽ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു; നിരവധി മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും ഉള്ളതായിരുന്നു; നദികളും നീരുറവകളും ഉള്ളതായിരുന്നു; നാനാവിധ വൃക്ഷങ്ങളും വള്ളികളും കൊണ്ട് നിബിഡമായിരുന്നു.
3.227.14
सा तत्र सहसा गत्वा शैलपृष्ठं सुदुर्गमम् ।
प्राक्षिपत्काञ्चने कुण्डे शुक्रं सा त्वरिता शुभा ॥ ३.२२७.१४ ॥
ആ ശുഭയായ ദേവി ഉടനെ ആ അതിദുർഗമമായ പർവതശിഖരത്തിലേക്ക് ചെന്ന്, വേഗത്തിൽ സ്വർണ്ണക്കുളത്തിൽ ശുക്ലം നിക്ഷേപിച്ചു.
3.227.15
शिष्टानामपि सा देवी सप्तर्षीणां महात्मनाम् ।
पत्नीसरूपतां कृत्वा रमयामास पावकम् ॥ ३.२२७.१५ ॥
ആ ദേവി മഹാത്മാക്കളായ സപ്തർഷിമാരുടെ ഭാര്യമാരുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ശിഷ്ടരായ ഋഷിമാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിലും അഗ്നിയെ രമിപ്പിച്ചു.
3.227.16
दिव्यरूपमरुन्धत्याः कर्तुं न शकितं तया ।
तस्यास्तपःप्रभावेण भर्तृशुश्रूषणेन च ॥ ३.२२७.१६ ॥
അരുന്ധതിയുടെ ദിവ്യരൂപം അവൾക്ക് സ്വീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അവളുടെ തപസ്സിന്റെ പ്രഭാവത്താലും ഭർത്താവിന്റെ ശുശ്രൂഷയാലും അത് അസാധ്യമായിരുന്നു.
3.227.17
षट्कृत्वस्तत्तु निक्षिप्तमग्ने रेतः कुरुत्तम ।
तस्मन्कुण्डे प्रतिपदि कामिन्या स्वाहया तदा ॥ ३.२२७.१७ ॥
കുരുശ്രേഷ്ഠാ, അപ്പോൾ പ്രതിപദ തിഥിയിൽ കാമമുള്ള സ്വാഹ ആ കുളത്തിൽ അഗ്നിയുടെ ആ ശുക്ലം ആറു തവണ നിക്ഷേപിച്ചു.
3.227.18
तत्स्कन्नं तेजसा तत्रसंवृतंजनयत्सुतम् ।
ऋषिभिः पूजितं स्कन्नमनयन्स्कन्दतां ततः ॥ ३.२२७.१८ ॥
ചിതറിയ ആ ശുക്ലം തന്റെ തേജസ്സാൽ അവിടെത്തന്നെ പൊതിയപ്പെട്ട് ഒരു പുത്രനെ ജനിപ്പിച്ചു. ഋഷിമാർ അവനെ പൂജിച്ചു; പിന്നീട് ചിതറിയതിനെ അവർ സ്കന്ദനാക്കി.
3.227.19
षट्शिरा द्विगुणश्रोत्रो द्वादशाक्षिभूजक्रमः ।
एकग्रीवस्त्वेककायः कुमारः समपद्यत ॥ ३.२२७.१९ ॥
ആറ് തലകളും ഇരട്ടി ചെവികളും പന്ത്രണ്ട് കണ്ണുകളും ക്രമത്തിലുള്ള കൈകളും ഒരേ കഴുത്തും ഒരേ ശരീരവുമുള്ള ആ കുമാരൻ പ്രത്യക്ഷനായി.
3.227.20
द्वितीयायामभिव्यक्तस्तृतीयायां शिशुर्बभौ ।
अङ्गप्रत्यङ्गसंभूतश्चतुर्थ्यामभवद्गुहः ॥ ३.२२७.२० ॥
രണ്ടാം ദിവസം അവൻ പ്രകടനായി; മൂന്നാം ദിവസം ആ ശിശു പ്രകാശിച്ചു; നാലാം ദിവസം അവയവങ്ങളും ഉപാംഗങ്ങളും പൂർണ്ണമായ ഗുഹൻ ആയി.
3.227.21
लोहिताभ्रेण महता संवृतः सह विद्युता ।
लोहिताभ्रे सुमहति भाति सूर्य इवोदितः ॥ ३.२२७.२१ ॥
വലിയ ചുവന്ന മേഘത്താൽ മൂടപ്പെട്ടവനും മിന്നലോടുകൂടിയവനുമായി; ആ അതിമഹത്തായ ചുവന്ന മേഘത്തിൽ ഉദിച്ച സൂര്യനെപ്പോലെ അവൻ പ്രകാശിച്ചു.
3.227.22
गृहीतं तु धनुस्तेन विपुलं रोमहर्षणम् ।
न्यस्तं यत्रिपुरघ्नेन सुरारिविनिकृन्तनम् ॥ ३.२२७.२२ ॥
ആ വിശാലവും രോമാഞ്ചം ഉണർത്തുന്നതുമായ വില്ല് അവൻ എടുത്തു; ത്രിപുരത്തെ വധിച്ചവൻ വെച്ചതും ദേവശത്രുക്കളെ വെട്ടിവീഴ്ത്തുന്നതുമായ ആ വില്ല്.
3.227.23
तद्गृहीत्वा धनुःश्रेष्ठं ननाद बलवांस्तदा ।
संमोहयन्निमाँल्लोकान्गुहस्त्रीन्सचराचरान् ॥ ३.२२७.२३ ॥
ആ ശ്രേഷ്ഠമായ വില്ല് എടുത്ത്, ബലവാനായ ഗുഹൻ അപ്പോൾ ഗർജ്ജിച്ചു; ചരാചരങ്ങളോടുകൂടിയ ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും മോഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്.
3.227.24
तस् तं निनदं श्रुत्वा महामेघौघनिःस्वनम् ।
उत्पेततुर्महानागौ चित्रश्चैरावतश्च ह ॥ ३.२२७.२४ ॥
മഹാമേഘസമൂഹത്തിന്റെ ഗർജ്ജനം പോലുള്ള ആ ശബ്ദം കേട്ട്, രണ്ടു മഹാഗജങ്ങൾ — ചിത്രനും ഐരാവതവും — കുതിച്ചുയർന്നു.
3.227.25
तावापतन्तौ संप्रेक्ष्यस बालोऽर्कसमद्युतिः ।
द्वाभ्यां गृहीत्वा पाणिभ्यां शक्तिं चान्येन पाणिना ॥ ३.२२७.२५ ॥
അവർ ഇരുവരും കുതിച്ചുവരുന്നത് കണ്ട്, സൂര്യതേജസ്സുള്ള ആ ബാലൻ രണ്ടു കൈകൾകൊണ്ട് പിടിച്ചു; മറ്റൊരു കൈകൊണ്ട് ശക്തിയെയും പിടിച്ചു.
3.227.26
अपरेणाग्निदायादस्ताम्रचूडं भुजेन सः ।
महाकायमुपश्लिष्टं कुक्कुटं बलिनां वरम्।
गृहीत्वा व्यनदद्भीमं चिक्रीड च महाभुजः ॥ ३.२२७.२६ ॥
അഗ്നിപുത്രൻ മറ്റൊരു ഭുജംകൊണ്ട് ചെമ്പൻ ചുട്ടിയുള്ള, വലിയ ശരീരമുള്ള, ബലവാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ കോഴിയെ പിടിച്ചു; ആ മഹാബാഹു അതിനെ പിടിച്ച് ഭയങ്കരമായി ഗർജിച്ച് കളിച്ചു.
3.227.27
द्वाभ्यां भुजाभ्यां बलवान्गृहीत्वा शङ्खमुत्तमम् ।
प्राध्मापयत् भूतानां त्रासनं बलिनामपि।
द्वाभ्यां भुजाभ्यामाकाशं बहुशो निजघान ॥ ३.२२७.२७ ॥
ബലവാൻ രണ്ടു ഭുജങ്ങളാൽ ഉത്തമമായ ശംഖ് എടുത്ത്, ജീവികൾക്കും ബലവാന്മാർക്കും പോലും ഭയമുണ്ടാക്കുംവിധം ഉച്ചത്തിൽ ഊതിച്ചു; രണ്ടു ഭുജങ്ങളാൽ ആകാശത്തെ പലതവണ പ്രഹരിച്ചു.
3.227.28
क्रीडन्भाति महासेनस्त्रींल्लोकान्वदनैः पिवन् ।
पर्वताग्रेऽप्रमेयात्मा रश्मिमानुदये यथा ॥ ३.२२७.२८ ॥
കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മഹാസേനൻ, അപ്രമേയാത്മാവ്, പർവതശിഖരത്തിൽ ഉദയകാലത്തെ രശ്മിമാനായ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു; തന്റെ മുഖങ്ങളാൽ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും പാനം ചെയ്യുന്നതുപോലെ.
3.227.29
स तस् पर्वतस्याग्रे निषण्णोऽद्भुतविक्रमः ।
व्यलोकयदमेयात्मा मुखैर्नानाविधैर्दिशः ॥ ३.२२७.२९ ॥
ആ പർവതശിഖരത്തിൽ ഇരുന്ന അത്ഭുതവിക്രമൻ, അപ്രമേയാത്മാവ്, വിവിധ മുഖങ്ങളാൽ ദിശകളെ നോക്കി.
3.227.30
स पश्यन्विविधान्भावांश्चकार निनदं पुनः ।
तस्य तं निनदं श्रुत्वा न्यपतन्बहुधा जनाः।
भीताश्चोद्विग्रमनसस्तमेव शरणं ययुः ॥ ३.२२७.३० ॥
വിവിധ ഭാവങ്ങൾ കണ്ടുകൊണ്ട് അവൻ വീണ്ടും ഗർജ്ജിച്ചു. ആ ഗർജ്ജനം കേട്ട് ജനങ്ങൾ പലവിധത്തിൽ വീണുപോയി; ഭയന്നും മനം കലങ്ങിയും അവർ അവനെത്തന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ചു.
3.227.31
ये तुं संश्रिता देवं नानावर्णास्तदा जनाः ।
तानप्याहुः पारिषदान्ब्राह्मणाः सुमहाबलान् ॥ ३.२२७.३१ ॥
അന്ന് ആ ദേവനെ ശരണം പ്രാപിച്ച വിവിധ വർണ്ണക്കാരായ ജനങ്ങളെയും ബ്രാഹ്മണർ അതിബലവാന്മാരായ അവന്റെ പാർഷദന്മാർ എന്നു വിളിച്ചു.
3.227.32
स तूत्थाय महाबाहुरुपसान्त्व्य च ताञ्जनान् ।
धनुर्विकृष्य व्यसृजद्बाणाञ्श्वेते महागिरौ ॥ ३.२२७.३२ ॥
ആ മഹാബാഹു എഴുന്നേറ്റ് ആ ജനങ്ങളെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്, വില്ലു വലിച്ചുകുലച്ച് വെളുത്ത മഹാപർവ്വതത്തിനുനേരെ അമ്പുകൾ തൊടുത്തു.
3.227.33
विभेद स शरैः शैलं क्रौञ्चं हिमवतः सुतम् ।
तेन हंसाश्च गृध्राश्च मेरुं गच्छन्ति पर्वतम् ॥ ३.२२७.३३ ॥
അവൻ അമ്പുകൊണ്ട് ഹിമവാന്റെ പുത്രനായ ക്രൗഞ്ചപർവ്വതത്തെ പിളർന്നു. അതിനാൽ അരയന്നങ്ങളും കഴുകന്മാരും മേരുപർവ്വതത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
3.227.34
स विशीर्णोऽपतच्छैलो भृशमार्तस्वराव्रुवन् ॥ ३.२२७.३४ ॥
ആ പർവ്വതം ചിതറി വീണു; കഠിനമായ വേദനയുടെ സ്വരത്തിൽ അത് നിലവിളിച്ചു.
3.227.35
तस्मिन्निपतिते त्वन्ये नेदुः शैला भृशं भयात् ।
घोरमार्तस्वरं चक्रुर्दृष्ट्वा क्रौञ्चं विदारितम् ॥ ३.२२७.३५ ॥
അത് വീണപ്പോൾ മറ്റു പർവ്വതങ്ങളും ഭയത്താൽ അതിശക്തമായി ഗർജ്ജിച്ചു. പിളർന്ന ക്രൗഞ്ചത്തെ കണ്ട് അവ ഭയങ്കരമായ ആർത്തസ്വരം മുഴക്കി.
3.227.36
सतं नादं भृशार्तानां श्रुत्वाऽपि बलिनांवरः ।
न प्राव्यधदमेयात्मा शक्तिमुद्यम्य चानदत् ॥ ३.२२७.३६ ॥
അത്യന്തം പീഡിതരുടെ നൂറു നിലവിളികൾ കേട്ടിട്ടും, ബലവാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അപരിമിതാത്മാവ് ശക്തിയെ ഉയർത്തി ഗർജിച്ചു; പക്ഷേ അതെറിഞ്ഞില്ല.
3.227.37
सा तदा विमला शक्तिः क्षिप्ता तेन महात्मना ।
बिभेद शिखरं घोरं श्वेतस् तरसा गिरेः ॥ ३.२२७.३७ ॥
അപ്പോൾ ആ മഹാത്മാവ് എറിഞ്ഞ ആ നിർമ്മലമായ ശക്തി വേഗത്തിൽ ആ ഭയങ്കരമായ ശ്വേതപർവതത്തിന്റെ ശിഖരം പിളർന്നു.
3.227.38
स तेनाभिहतो दीर्णो गिरिः श्वेतोऽचलैः सह ।
पलायत महीं त्यक्त्वा भीतस्तस्मान्महात्मनः ॥ ३.२२७.३८ ॥
അതിനാൽ പ്രഹരമേറ്റ് പിളർന്ന ആ ശ്വേതപർവതം, പാറകളോടൊപ്പം ഭയന്ന് ആ മഹാത്മാവിൽ നിന്ന് ഓടി, ഭൂമിയെ ഉപേക്ഷിച്ചു.
3.227.39
ततः प्रव्यथिता भूमिर्व्यशीर्यत समन्ततः ।
आर्ता स्कन्दं समासाद्य पुनर्बलवती बभौ ॥ ३.२२७.३९ ॥
അപ്പോൾ അത്യന്തം വ്യഥപ്പെട്ട ഭൂമി ചുറ്റും പിളർന്നു; പീഡിതയായി സ്കന്ദനെ സമീപിച്ച് വീണ്ടും ബലവതിയായി പ്രകാശിച്ചു.
3.227.40
पर्वताश्च नमस्कृत्यतमेव पृथिवीं गताः ।
अथैनमभजल्लोकः स्कन्दं शुक्लस्य पञ्चमीम् ॥ ३.२२७.४० ॥
പർവതങ്ങളും അദ്ദേഹത്തെ നമസ്കരിച്ച് ഭൂമിയിൽത്തന്നെ തിരിച്ചെത്തി; പിന്നീട് ലോകം ശുക്ലപക്ഷ പഞ്ചമിയിൽ സ്കന്ദനെ ആരാധിച്ചു.