ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 3.227
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.227.1
शिवा भार्या त्वङ्गिरसः शीलरूपगुणान्विता ।
तस्याः सा प्रथमं रूपं कृत्वादेवी जनाधिप ॥ ३.२२७.१ ॥
ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଶିବା ଶୀଳ, ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଥିଲେ। ହେ ଜନାଧିପ, ସେହି ଦେବୀ ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
3.227.2
जगाम पावकाभ्याशं तं चोवाच वराङ्गना ।
मामग्ने कामसंतप्तां त्वं कामयितुमर्हसि ॥ ३.२२७.२ ॥
ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ଅଗ୍ନି, କାମରେ ସନ୍ତପ୍ତ ମୋତେ ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କରିବା ଉଚିତ।'
3.227.3
करिष्यसि न चेदेवं मृतां मामुपधारय ।
तवाप्यधर्मः सुमहान्भविता वै हुताशन ॥ ३.२२७.३ ॥
ତୁମେ ଯଦି ସେପରି ନ କର, ତେବେ ମୋତେ ମୃତା ବୋଲି ଜାଣ। ହେ ହୁତାଶନ, ତେବେ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ମହା ଅଧର୍ମ ହେବ।
3.227.4
अहमङ्गिरसो भार्या शिवा नाम हुताशन ।
सखीभिः सहिता प्राप्ता मन्त्रयित्वा विनिश्चयम् ॥ ३.२२७.४ ॥
ମୁଁ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଶିବା ନାମରେ। ହେ ହୁତାଶନ, ସଖୀମାନଙ୍କ ସହ ପରାମର୍ଶ କରି ନିଶ୍ଚୟ କରି ମୁଁ ଆସିଛି।
3.227.5
कथं मां त्वं विजानीषे कामार्तमितराः कथम् ।
यास्त्वया कीर्तिताः सर्वाः सप्तर्षीणां प्रियाः स्त्रियः ॥ ३.२२७.५ ॥
ତୁମେ ମୋତେ କାମରେ ପୀଡିତ ବୋଲି କିପରି ଜାଣିଛ? ତୁମେ କହିଥିବା ସପ୍ତର୍ଷିଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଅନ୍ୟ ନାରୀମାନେ କିପରି?
3.227.6
अस्माकं त्वं प्रियो नित्यं बिभीमस्तु वयं तव ।
त्वच्चित्तमिङ्गितैर्ज्ञात्वा प्रेषिताऽस्मि तवान्तिकम् ॥ ३.२२७.६ ॥
ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ସର୍ବଦା ପ୍ରିୟ; ଆମେ ତୁମକୁ ଭୟ କରୁ। ତୁମ ମନକୁ ତୁମ ଇଙ୍ଗିତରୁ ଜାଣି ମୁଁ ତୁମ ନିକଟକୁ ପଠାଯାଇଛି।
3.227.7
मैथुनायेह संप्राप्ता कामाच्चैव द्रुतं च माम् ।
उपयन्तुं महावीर्य पूर्वमेव त्वमर्हसि।
जामयो मां प्रतीक्षन्ते गमिष्यामि हुताशन ॥ ३.२२७.७ ॥
ମିଳନ ପାଇଁ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, କାମବଶତଃ ଶୀଘ୍ର ମଧ୍ୟ। ହେ ମହାବୀର୍ଯ୍ୟ, ମୋତେ ବିବାହ କରିବା ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରଥମେ ଉଚିତ। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି; ହେ ହୁତାଶନ, ମୁଁ ଯିବି।
3.227.8
ततोऽग्निरुपयेमे तां शिवां प्रीतिमुदायुतः ।
प्रीत्या देवी समायुक्ता शुक्रं जग्राह पाणिना ॥ ३.२२७.८ ॥
ତା'ପରେ ଅଗ୍ନି ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସେହି ଶିବାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ପ୍ରୀତିରେ ଯୁକ୍ତ ଦେବୀ ହାତରେ ଶୁକ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ।
3.227.9
साऽचिन्तयन्ममेदं ये रूपं द्रक्ष्यन्ति कानने ।
ते ब्राह्मणीनामनृतं दोषं वक्ष्यन्ति पावके ॥ ३.२२७.९ ॥
ସେ ଭାବିଲେ: "ଅରଣ୍ୟରେ ମୋର ଏହି ରୂପ ଯେଉଁମାନେ ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମିଥ୍ୟା ଦୋଷ କହିବେ, ହେ ପାବକ।"
3.227.10
तस्मादेतद्रक्षमाणा गरुडी संभवाम्यहम् ।
वनान्निर्गमनं चैव सुखं मम भविष्यति ॥ ३.२२७.१० ॥
ତେଣୁ ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରି ମୁଁ ଗରୁଡୀ ହେବି। ଅରଣ୍ୟରୁ ବାହାରିବା ମୋ ପାଇଁ ସୁଖ ହେବ।
3.227.11
सुपर्णी सा तदा भूत्वा निर्जगाम महावनात् ।
अपश्यत्पर्वतं श्वेतं शरस्तम्बैः सुसंवृतम् ॥ ३.२२७.११ ॥
ତା'ପରେ ସେ ସୁପର୍ଣୀ ହୋଇ ମହାବନରୁ ବାହାରିଗଲେ। ଶରସ୍ତମ୍ବରେ ଭଲଭାବେ ଆବୃତ ଏକ ଧଳା ପର୍ବତ ସେ ଦେଖିଲେ।
3.227.12
दृष्टीविषैः सप्तशीर्षैर्गुप्तं भोगिभिरद्भुतैः ।
रक्षोभिश्च पिशाचैश्च रौद्रैर्भूतगणैस्तथा ॥ ३.२२७.१२ ॥
ସେହି ପର୍ବତ ଦୃଷ୍ଟିବିଷ, ସପ୍ତଶିର ଅଦ୍ଭୁତ ସର୍ପ, ରାକ୍ଷସ, ପିଶାଚ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଭୂତଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଥିଲା।
3.227.13
राक्षसीभिश्च संपूर्णमनेकैश्च मृगद्विजैः ।
नदीप्रस्रवणोपेतं नानातरुलताचितम् ॥ ३.२२७.१३ ॥
ତାହା ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଅନେକ ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କରେ ଯୁକ୍ତ ଥିଲା, ନଦୀ ଓ ନିର୍ଝରରେ ସମୃଦ୍ଧ ଥିଲା, ଏବଂ ନାନା ବୃକ୍ଷ ଓ ଲତାରେ ଘନ ଆଚ୍ଛାଦିତ ଥିଲା।
3.227.14
सा तत्र सहसा गत्वा शैलपृष्ठं सुदुर्गमम् ।
प्राक्षिपत्काञ्चने कुण्डे शुक्रं सा त्वरिता शुभा ॥ ३.२२७.१४ ॥
ସେଇ ଶୁଭା ଦେବୀ ହଠାତ୍ ସେଇ ଅତି ଦୁର୍ଗମ ପର୍ବତ-ଶିଖରକୁ ଯାଇ, ଶୀଘ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣ କୁଣ୍ଡରେ ଶୁକ୍ର ପକାଇଲେ।
3.227.15
शिष्टानामपि सा देवी सप्तर्षीणां महात्मनाम् ।
पत्नीसरूपतां कृत्वा रमयामास पावकम् ॥ ३.२२७.१५ ॥
ସେଇ ଦେବୀ ମହାତ୍ମା ସପ୍ତର୍ଷିମାନଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କ ରୂପ ଧରି, ଶିଷ୍ଟ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ରମାଇଲେ।
3.227.16
दिव्यरूपमरुन्धत्याः कर्तुं न शकितं तया ।
तस्यास्तपःप्रभावेण भर्तृशुश्रूषणेन च ॥ ३.२२७.१६ ॥
ଅରୁନ୍ଧତୀଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ସେ ଧାରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ପ୍ରଭାବ ଓ ସ୍ୱାମୀ-ସେବା ଯୋଗୁଁ ତାହା ସମ୍ଭବ ହୋଇନଥିଲା।
3.227.17
षट्कृत्वस्तत्तु निक्षिप्तमग्ने रेतः कुरुत्तम ।
तस्मन्कुण्डे प्रतिपदि कामिन्या स्वाहया तदा ॥ ३.२२७.१७ ॥
ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରତିପଦ ତିଥିରେ କାମିନୀ ସ୍ୱାହା ସେ କୁଣ୍ଡରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସେ ଶୁକ୍ର ଛଅ ଥର ପକାଇଲେ।
3.227.18
तत्स्कन्नं तेजसा तत्रसंवृतंजनयत्सुतम् ।
ऋषिभिः पूजितं स्कन्नमनयन्स्कन्दतां ततः ॥ ३.२२७.१८ ॥
ସେ ଛିଟିକି ପଡ଼ିଥିବା ଶୁକ୍ର ନିଜ ତେଜରେ ସେଠାରେ ଆବୃତ ହୋଇ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମାଇଲା। ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ; ତା'ପରେ ଛିଟିକି ପଡ଼ିଥିବାକୁ ସେମାନେ ସ୍କନ୍ଦରେ ପରିଣତ କଲେ।
3.227.19
षट्शिरा द्विगुणश्रोत्रो द्वादशाक्षिभूजक्रमः ।
एकग्रीवस्त्वेककायः कुमारः समपद्यत ॥ ३.२२७.१९ ॥
ଛଅ ମୁଣ୍ଡ, ଦ୍ୱିଗୁଣ କାନ, ବାର ଆଖି ଓ ବାହୁର କ୍ରମଯୁକ୍ତ, ଏକ ବେକ ଓ ଏକ ଶରୀରବିଶିଷ୍ଟ ସେ କୁମାର ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।
3.227.20
द्वितीयायामभिव्यक्तस्तृतीयायां शिशुर्बभौ ।
अङ्गप्रत्यङ्गसंभूतश्चतुर्थ्यामभवद्गुहः ॥ ३.२२७.२० ॥
ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ ସେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ତୃତୀୟ ଦିନରେ ସେ ଶିଶୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ; ଚତୁର୍ଥ ଦିନରେ ଅଙ୍ଗ-ପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ ସହିତ ସେ ଗୁହ ହେଲେ।
3.227.21
लोहिताभ्रेण महता संवृतः सह विद्युता ।
लोहिताभ्रे सुमहति भाति सूर्य इवोदितः ॥ ३.२२७.२१ ॥
ବଡ଼ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ମେଘ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ବିଦ୍ୟୁତ ସହିତ; ସେହି ଅତି ବଡ଼ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ମେଘରେ ସେ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକିଲେ।
3.227.22
गृहीतं तु धनुस्तेन विपुलं रोमहर्षणम् ।
न्यस्तं यत्रिपुरघ्नेन सुरारिविनिकृन्तनम् ॥ ३.२२७.२२ ॥
ସେ ସେହି ବିଶାଳ, ରୋମାଞ୍ଚକର ଧନୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ତ୍ରିପୁରହନ୍ତା ଯାହା ରଖିଥିଲେ, ଦେବଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଛେଦନ କରୁଥିବା ସେ ଧନୁ।
3.227.23
तद्गृहीत्वा धनुःश्रेष्ठं ननाद बलवांस्तदा ।
संमोहयन्निमाँल्लोकान्गुहस्त्रीन्सचराचरान् ॥ ३.२२७.२३ ॥
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁ ଧରି ବଳବାନ ଗୁହ ତେବେ ଗର୍ଜନ କଲେ; ଚର-ଅଚର ସହିତ ଏହି ତିନି ଲୋକଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି।
3.227.24
तस् तं निनदं श्रुत्वा महामेघौघनिःस्वनम् ।
उत्पेततुर्महानागौ चित्रश्चैरावतश्च ह ॥ ३.२२७.२४ ॥
ମହାମେଘସମୂହର ଘୋଷ ପରି ସେହି ଗର୍ଜନ ଶୁଣି ଦୁଇ ମହାଗଜ — ଚିତ୍ର ଓ ଐରାବତ — ଉଛୁଳି ଉଠିଲେ।
3.227.25
तावापतन्तौ संप्रेक्ष्यस बालोऽर्कसमद्युतिः ।
द्वाभ्यां गृहीत्वा पाणिभ्यां शक्तिं चान्येन पाणिना ॥ ३.२२७.२५ ॥
ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଝାମ୍ପି ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ତେଜସ୍ୱୀ ସେ ବାଳକ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରିଲା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ହାତରେ ଶକ୍ତିକୁ ଧରିଲା।
3.227.26
अपरेणाग्निदायादस्ताम्रचूडं भुजेन सः ।
महाकायमुपश्लिष्टं कुक्कुटं बलिनां वरम्।
गृहीत्वा व्यनदद्भीमं चिक्रीड च महाभुजः ॥ ३.२२७.२६ ॥
ଅଗ୍ନିପୁତ୍ର ଅନ୍ୟ ବାହୁରେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଚୂଡ଼ାଯୁକ୍ତ, ବିଶାଳଦେହୀ, ବଳବାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁକୁଡ଼ାକୁ ଧରିଲା; ସେ ମହାବାହୁ ତାକୁ ଧରି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲା ଓ ଖେଳିଲା।
3.227.27
द्वाभ्यां भुजाभ्यां बलवान्गृहीत्वा शङ्खमुत्तमम् ।
प्राध्मापयत् भूतानां त्रासनं बलिनामपि।
द्वाभ्यां भुजाभ्यामाकाशं बहुशो निजघान ॥ ३.२२७.२७ ॥
ବଳବାନ ସେ ଦୁଇ ବାହୁରେ ଉତ୍ତମ ଶଙ୍ଖ ଧରି ତାକୁ ଜୋରରେ ବଜାଇଲା, ଯାହା ପ୍ରାଣୀ ଓ ବଳବାନମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ ଦେଉଥିଲା; ଦୁଇ ବାହୁରେ ଆକାଶକୁ ବହୁବାର ଆଘାତ କଲା।
3.227.28
क्रीडन्भाति महासेनस्त्रींल्लोकान्वदनैः पिवन् ।
पर्वताग्रेऽप्रमेयात्मा रश्मिमानुदये यथा ॥ ३.२२७.२८ ॥
କ୍ରୀଡ଼ାରତ ମହାସେନ, ଅପ୍ରମେୟ ଆତ୍ମା, ପର୍ବତଶିଖରରେ ଉଦୟକାଳର ରଶ୍ମିମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଶୋଭା ପାଉଛି; ନିଜ ମୁଖରେ ତିନି ଲୋକକୁ ପାନ କରୁଥିବା ପରି।
3.227.29
स तस् पर्वतस्याग्रे निषण्णोऽद्भुतविक्रमः ।
व्यलोकयदमेयात्मा मुखैर्नानाविधैर्दिशः ॥ ३.२२७.२९ ॥
ସେ ପର୍ବତଶିଖରରେ ବସି ଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ ପରାକ୍ରମୀ, ଅପ୍ରମେୟ ଆତ୍ମା, ନାନା ପ୍ରକାର ମୁଖରେ ଦିଗସମୂହକୁ ଦେଖିଲା।
3.227.30
स पश्यन्विविधान्भावांश्चकार निनदं पुनः ।
तस्य तं निनदं श्रुत्वा न्यपतन्बहुधा जनाः।
भीताश्चोद्विग्रमनसस्तमेव शरणं ययुः ॥ ३.२२७.३० ॥
ସେ ବିବିଧ ଭାବ ଦେଖି ପୁଣି ଗର୍ଜନ କଲା। ତାର ସେହି ଗର୍ଜନ ଶୁଣି ଲୋକମାନେ ନାନା ପ୍ରକାରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ଭୀତ ଓ ବିଚଳିତ ମନରେ ସେମାନେ ତାହାରି ଶରଣ ନେଲେ।
3.227.31
ये तुं संश्रिता देवं नानावर्णास्तदा जनाः ।
तानप्याहुः पारिषदान्ब्राह्मणाः सुमहाबलान् ॥ ३.२२७.३१ ॥
ସେହି ସମୟରେ ସେହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିବା ନାନା ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅତି ବଳବାନ ତାଙ୍କର ପାର୍ଷଦ ବୋଲି କହିଲେ।
3.227.32
स तूत्थाय महाबाहुरुपसान्त्व्य च ताञ्जनान् ।
धनुर्विकृष्य व्यसृजद्बाणाञ्श्वेते महागिरौ ॥ ३.२२७.३२ ॥
ସେ ମହାବାହୁ ଉଠି, ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ଧନୁ ଟାଣି ଧଳା ମହାପର୍ବତ ଉପରେ ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କଲା।
3.227.33
विभेद स शरैः शैलं क्रौञ्चं हिमवतः सुतम् ।
तेन हंसाश्च गृध्राश्च मेरुं गच्छन्ति पर्वतम् ॥ ३.२२७.३३ ॥
ସେ ବାଣରେ ହିମବାନଙ୍କ ପୁତ୍ର କ୍ରୌଞ୍ଚ ପର୍ବତକୁ ବିଦ୍ଧ କଲା। ତଦ୍ଦ୍ୱାରା ହଂସ ଓ ଗିଧ ମଧ୍ୟ ମେରୁ ପର୍ବତ ଆଡ଼କୁ ଯାଆନ୍ତି।
3.227.34
स विशीर्णोऽपतच्छैलो भृशमार्तस्वराव्रुवन् ॥ ३.२२७.३४ ॥
ସେ ପର୍ବତ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲା ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆର୍ତ୍ତ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲା।
3.227.35
तस्मिन्निपतिते त्वन्ये नेदुः शैला भृशं भयात् ।
घोरमार्तस्वरं चक्रुर्दृष्ट्वा क्रौञ्चं विदारितम् ॥ ३.२२७.३५ ॥
ତାହା ପଡ଼ିବାରୁ ଅନ୍ୟ ପର୍ବତମାନେ ଭୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗର୍ଜନ କଲେ। ବିଦାରିତ କ୍ରୌଞ୍ଚକୁ ଦେଖି ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଆର୍ତ୍ତ ସ୍ୱର କଲେ।
3.227.36
सतं नादं भृशार्तानां श्रुत्वाऽपि बलिनांवरः ।
न प्राव्यधदमेयात्मा शक्तिमुद्यम्य चानदत् ॥ ३.२२७.३६ ॥
ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡ଼ିତଙ୍କର ଶହେ ଚିତ୍କାର ଶୁଣି ମଧ୍ୟ ବଳବାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅମେୟାତ୍ମା ଶକ୍ତି ଉଠାଇ ଗର୍ଜନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହା ନିକ୍ଷେପ କଲେ ନାହିଁ।
3.227.37
सा तदा विमला शक्तिः क्षिप्ता तेन महात्मना ।
बिभेद शिखरं घोरं श्वेतस् तरसा गिरेः ॥ ३.२२७.३७ ॥
ସେତେବେଳେ ସେଇ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିକ୍ଷିପ୍ତ ସେହି ନିର୍ମଳ ଶକ୍ତି ବେଗରେ ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଶ୍ୱେତ ପର୍ବତର ଶିଖର ବିଦାରଣ କଲା।
3.227.38
स तेनाभिहतो दीर्णो गिरिः श्वेतोऽचलैः सह ।
पलायत महीं त्यक्त्वा भीतस्तस्मान्महात्मनः ॥ ३.२२७.३८ ॥
ତାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହତ ଓ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ସେହି ଶ୍ୱେତ ପର୍ବତ ନିଜର ପଥରସହିତ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କଠାରୁ ପଳାଇଲା ଏବଂ ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ିଲା।
3.227.39
ततः प्रव्यथिता भूमिर्व्यशीर्यत समन्ततः ।
आर्ता स्कन्दं समासाद्य पुनर्बलवती बभौ ॥ ३.२२७.३९ ॥
ସେତେବେଳେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟଥିତା ପୃଥିବୀ ଚାରିପଟେ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା; ପୀଡ଼ିତା ହୋଇ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ପୁନଶ୍ଚ ବଳବତୀ ହୋଇ ଶୋଭିଲା।
3.227.40
पर्वताश्च नमस्कृत्यतमेव पृथिवीं गताः ।
अथैनमभजल्लोकः स्कन्दं शुक्लस्य पञ्चमीम् ॥ ३.२२७.४० ॥
ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ପୃଥିବୀରେ ହିଁ ଫେରିଗଲେ; ତାପରେ ଲୋକମାନେ ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ପଞ୍ଚମୀରେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ଆରାଧନା କଲେ।