Mahābhārata · Adhyāya 3.227
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.227.1
शिवा भार्या त्वङ्गिरसः शीलरूपगुणान्विता ।
तस्याः सा प्रथमं रूपं कृत्वादेवी जनाधिप ॥ ३.२२७.१ ॥
Śivā, esposa de Aṅgiras, dotada de buena conducta, belleza y virtudes. Oh señor de los hombres, la diosa primero tomó su forma.
3.227.2
जगाम पावकाभ्याशं तं चोवाच वराङ्गना ।
मामग्ने कामसंतप्तां त्वं कामयितुमर्हसि ॥ ३.२२७.२ ॥
La excelente mujer se acercó al Fuego y le dijo: 'Oh Agni, deberías desearme a mí, atormentada por el deseo.'
3.227.3
करिष्यसि न चेदेवं मृतां मामुपधारय ।
तवाप्यधर्मः सुमहान्भविता वै हुताशन ॥ ३.२२७.३ ॥
Si no lo haces, considérame muerta. Oh Hutāśana, también tú incurrirás en un gran pecado.
3.227.4
अहमङ्गिरसो भार्या शिवा नाम हुताशन ।
सखीभिः सहिता प्राप्ता मन्त्रयित्वा विनिश्चयम् ॥ ३.२२७.४ ॥
Soy la esposa de Aṅgiras, llamada Śivā, oh Hutāśana. Tras consultar con mis compañeras y tomar una decisión, he venido aquí.
3.227.5
कथं मां त्वं विजानीषे कामार्तमितराः कथम् ।
यास्त्वया कीर्तिताः सर्वाः सप्तर्षीणां प्रियाः स्त्रियः ॥ ३.२२७.५ ॥
¿Cómo me conoces como afligido por el deseo? ¿Y cómo están las demás mujeres, a quienes nombraste como amadas de los siete sabios?
3.227.6
अस्माकं त्वं प्रियो नित्यं बिभीमस्तु वयं तव ।
त्वच्चित्तमिङ्गितैर्ज्ञात्वा प्रेषिताऽस्मि तवान्तिकम् ॥ ३.२२७.६ ॥
Siempre eres querido para nosotras, y te tememos. Habiendo conocido tu ánimo por tus señales, he sido enviada hacia ti.
3.227.7
मैथुनायेह संप्राप्ता कामाच्चैव द्रुतं च माम् ।
उपयन्तुं महावीर्य पूर्वमेव त्वमर्हसि।
जामयो मां प्रतीक्षन्ते गमिष्यामि हुताशन ॥ ३.२२७.७ ॥
He venido aquí para la unión, y por deseo, de prisa. Oh poderoso, deberías desposarme primero. Las esposas me esperan; me iré, oh Hutāśana.
3.227.8
ततोऽग्निरुपयेमे तां शिवां प्रीतिमुदायुतः ।
प्रीत्या देवी समायुक्ता शुक्रं जग्राह पाणिना ॥ ३.२२७.८ ॥
Entonces Agni, impulsado por el gozo, desposó a aquella auspiciosa; la diosa, unida en afecto, tomó el semen con la mano.
3.227.9
साऽचिन्तयन्ममेदं ये रूपं द्रक्ष्यन्ति कानने ।
ते ब्राह्मणीनामनृतं दोषं वक्ष्यन्ति पावके ॥ ३.२२७.९ ॥
Ella pensó: "Quienes vean esta mi forma en el bosque dirán una falsa falta contra las mujeres brahmanas, oh Pāvaka."
3.227.10
तस्मादेतद्रक्षमाणा गरुडी संभवाम्यहम् ।
वनान्निर्गमनं चैव सुखं मम भविष्यति ॥ ३.२२७.१० ॥
Por tanto, protegiendo esto, me convertiré en una garudī; y salir del bosque será para mí una dicha.
3.227.11
सुपर्णी सा तदा भूत्वा निर्जगाम महावनात् ।
अपश्यत्पर्वतं श्वेतं शरस्तम्बैः सुसंवृतम् ॥ ३.२२७.११ ॥
Entonces ella, convertida en una garuḍa hembra, salió del gran bosque y vio una montaña blanca bien rodeada de matas de cañas.
3.227.12
दृष्टीविषैः सप्तशीर्षैर्गुप्तं भोगिभिरद्भुतैः ।
रक्षोभिश्च पिशाचैश्च रौद्रैर्भूतगणैस्तथा ॥ ३.२२७.१२ ॥
Aquella montaña estaba custodiada por serpientes de mirada venenosa, de siete cabezas, maravillosas, y por rākṣasas y piśācas, y asimismo por feroces huestes de espíritus.
3.227.13
राक्षसीभिश्च संपूर्णमनेकैश्च मृगद्विजैः ।
नदीप्रस्रवणोपेतं नानातरुलताचितम् ॥ ३.२२७.१३ ॥
Estaba lleno de rākṣasīs, y de muchos ciervos y aves; estaba dotado de ríos y manantiales, y densamente cubierto de árboles y enredaderas diversas.
3.227.14
सा तत्र सहसा गत्वा शैलपृष्ठं सुदुर्गमम् ।
प्राक्षिपत्काञ्चने कुण्डे शुक्रं सा त्वरिता शुभा ॥ ३.२२७.१४ ॥
Ella, la auspiciosa, fue de repente a la cima de aquella montaña, muy difícil de alcanzar, y con prisa arrojó la simiente en el estanque dorado.
3.227.15
शिष्टानामपि सा देवी सप्तर्षीणां महात्मनाम् ।
पत्नीसरूपतां कृत्वा रमयामास पावकम् ॥ ३.२२७.१५ ॥
Esa diosa, tomando la semejanza de las esposas de los sabios de las siete estrellas, de gran alma, aun entre los virtuosos, deleitó a Pāvaka.
3.227.16
दिव्यरूपमरुन्धत्याः कर्तुं न शकितं तया ।
तस्यास्तपःप्रभावेण भर्तृशुश्रूषणेन च ॥ ३.२२७.१६ ॥
No pudo asumir la forma divina de Arundhatī, debido al poder de la ascesis de esta y a su servicio a su esposo.
3.227.17
षट्कृत्वस्तत्तु निक्षिप्तमग्ने रेतः कुरुत्तम ।
तस्मन्कुण्डे प्रतिपदि कामिन्या स्वाहया तदा ॥ ३.२२७.१७ ॥
Oh, mejor de los Kurus, entonces, en el día primero de la quincena, la lasciva Svāhā arrojó seis veces aquella simiente de Fuego en aquel estanque.
3.227.18
तत्स्कन्नं तेजसा तत्रसंवृतंजनयत्सुतम् ।
ऋषिभिः पूजितं स्कन्नमनयन्स्कन्दतां ततः ॥ ३.२२७.१८ ॥
Aquella simiente derramada, envuelta allí por su propio resplandor, dio a luz a un hijo. Los sabios lo veneraron; luego convirtieron lo derramado en Skanda.
3.227.19
षट्शिरा द्विगुणश्रोत्रो द्वादशाक्षिभूजक्रमः ।
एकग्रीवस्त्वेककायः कुमारः समपद्यत ॥ ३.२२७.१९ ॥
De seis cabezas, con el doble de orejas, doce ojos y brazos en orden, de un solo cuello y un solo cuerpo, nació aquel joven Kumāra.
3.227.20
द्वितीयायामभिव्यक्तस्तृतीयायां शिशुर्बभौ ।
अङ्गप्रत्यङ्गसंभूतश्चतुर्थ्यामभवद्गुहः ॥ ३.२२७.२० ॥
En el segundo día se manifestó; en el tercero, el niño resplandeció; y en el cuarto, formado en miembros y miembros menores, se convirtió en Guha.
3.227.21
लोहिताभ्रेण महता संवृतः सह विद्युता ।
लोहिताभ्रे सुमहति भाति सूर्य इवोदितः ॥ ३.२२७.२१ ॥
Envuelto en una gran nube roja junto con el rayo, brillaba en aquella inmensa nube roja como el sol naciente.
3.227.22
गृहीतं तु धनुस्तेन विपुलं रोमहर्षणम् ।
न्यस्तं यत्रिपुरघ्नेन सुरारिविनिकृन्तनम् ॥ ३.२२७.२२ ॥
Tomó aquel arco vasto y que eriza los cabellos, que había dejado el destructor de Tripura, el cortador de los enemigos de los dioses.
3.227.23
तद्गृहीत्वा धनुःश्रेष्ठं ननाद बलवांस्तदा ।
संमोहयन्निमाँल्लोकान्गुहस्त्रीन्सचराचरान् ॥ ३.२२७.२३ ॥
Tomando aquel mejor de los arcos, el poderoso Guha rugió entonces, confundiendo estos tres mundos con sus seres móviles e inmóviles.
3.227.24
तस् तं निनदं श्रुत्वा महामेघौघनिःस्वनम् ।
उत्पेततुर्महानागौ चित्रश्चैरावतश्च ह ॥ ३.२२७.२४ ॥
Al oír aquel rugido, semejante al estruendo de una gran masa de nubes, los dos grandes elefantes, Citra y Airāvata, se alzaron de un salto.
3.227.25
तावापतन्तौ संप्रेक्ष्यस बालोऽर्कसमद्युतिः ।
द्वाभ्यां गृहीत्वा पाणिभ्यां शक्तिं चान्येन पाणिना ॥ ३.२२७.२५ ॥
Al ver que ambos se precipitaban, el niño, de un esplendor igual al del sol, los agarró con dos manos y con la otra mano tomó la lanza.
3.227.26
अपरेणाग्निदायादस्ताम्रचूडं भुजेन सः ।
महाकायमुपश्लिष्टं कुक्कुटं बलिनां वरम्।
गृहीत्वा व्यनदद्भीमं चिक्रीड च महाभुजः ॥ ३.२२७.२६ ॥
Con el otro brazo, el hijo de Agni tomó al gallo de cresta roja, de gran cuerpo, el mejor de los fuertes, lo estrechó contra sí, rugió terriblemente y jugó, el de brazos poderosos.
3.227.27
द्वाभ्यां भुजाभ्यां बलवान्गृहीत्वा शङ्खमुत्तमम् ।
प्राध्मापयत् भूतानां त्रासनं बलिनामपि।
द्वाभ्यां भुजाभ्यामाकाशं बहुशो निजघान ॥ ३.२२७.२७ ॥
El fuerte, tomando con dos brazos una excelente concha, hizo que sonara con fuerza, un sonido que infundía terror incluso a las criaturas y a los fuertes; y con dos brazos golpeó el cielo una y otra vez.
3.227.28
क्रीडन्भाति महासेनस्त्रींल्लोकान्वदनैः पिवन् ।
पर्वताग्रेऽप्रमेयात्मा रश्मिमानुदये यथा ॥ ३.२२७.२८ ॥
Jugando, Mahāsena, de alma inconmensurable, resplandece en la cima del monte como el sol radiante al amanecer, bebiendo los tres mundos con sus rostros.
3.227.29
स तस् पर्वतस्याग्रे निषण्णोऽद्भुतविक्रमः ।
व्यलोकयदमेयात्मा मुखैर्नानाविधैर्दिशः ॥ ३.२२७.२९ ॥
Sentado en la cima de aquella montaña, aquel de valor maravilloso, de alma inconmensurable, miró las direcciones con sus rostros de diversas clases.
3.227.30
स पश्यन्विविधान्भावांश्चकार निनदं पुनः ।
तस्य तं निनदं श्रुत्वा न्यपतन्बहुधा जनाः।
भीताश्चोद्विग्रमनसस्तमेव शरणं ययुः ॥ ३.२२७.३० ॥
Mirando diversos seres, rugió de nuevo. Al oír aquel rugido, la gente cayó de muchas maneras; asustados y con la mente turbada, acudieron a él en busca de refugio.
3.227.31
ये तुं संश्रिता देवं नानावर्णास्तदा जनाः ।
तानप्याहुः पारिषदान्ब्राह्मणाः सुमहाबलान् ॥ ३.२२७.३१ ॥
Pero a aquellos hombres de diversos colores que en aquel tiempo se acogieron a aquel dios, los brahmanes los llamaron sus pārṣadas, de gran poder.
3.227.32
स तूत्थाय महाबाहुरुपसान्त्व्य च ताञ्जनान् ।
धनुर्विकृष्य व्यसृजद्बाणाञ्श्वेते महागिरौ ॥ ३.२२७.३२ ॥
Entonces el de brazos poderosos se levantó, consoló a aquellas gentes, tensó su arco y disparó flechas contra la gran montaña blanca.
3.227.33
विभेद स शरैः शैलं क्रौञ्चं हिमवतः सुतम् ।
तेन हंसाश्च गृध्राश्च मेरुं गच्छन्ति पर्वतम् ॥ ३.२२७.३३ ॥
Con sus flechas atravesó la montaña Krauñca, hijo del Himavat; por eso también los cisnes y buitres van al monte Meru.
3.227.34
स विशीर्णोऽपतच्छैलो भृशमार्तस्वराव्रुवन् ॥ ३.२२७.३४ ॥
Aquella montaña, destrozada, cayó y gritó con una voz muy angustiada.
3.227.35
तस्मिन्निपतिते त्वन्ये नेदुः शैला भृशं भयात् ।
घोरमार्तस्वरं चक्रुर्दृष्ट्वा क्रौञ्चं विदारितम् ॥ ३.२२७.३५ ॥
Cuando aquél cayó, las demás montañas rugieron con fuerza por el miedo; al ver a Krauñca partido, emitieron un terrible grito de angustia.
3.227.36
सतं नादं भृशार्तानां श्रुत्वाऽपि बलिनांवरः ।
न प्राव्यधदमेयात्मा शक्तिमुद्यम्य चानदत् ॥ ३.२२७.३६ ॥
Aunque oyó los cientos de gritos de los muy afligidos, el mejor de los poderosos, de alma inmensurable, no lo arrojó; alzando la lanza, rugió.
3.227.37
सा तदा विमला शक्तिः क्षिप्ता तेन महात्मना ।
बिभेद शिखरं घोरं श्वेतस् तरसा गिरेः ॥ ३.२२७.३७ ॥
Entonces aquella lanza inmaculada, lanzada por el de gran alma, atravesó con fuerza la terrible cumbre de la montaña blanca.
3.227.38
स तेनाभिहतो दीर्णो गिरिः श्वेतोऽचलैः सह ।
पलायत महीं त्यक्त्वा भीतस्तस्मान्महात्मनः ॥ ३.२२७.३८ ॥
Golpeado y hendido por ella, el monte blanco, junto con sus rocas, huyó aterrado de aquel de gran alma, abandonando la tierra.
3.227.39
ततः प्रव्यथिता भूमिर्व्यशीर्यत समन्ततः ।
आर्ता स्कन्दं समासाद्य पुनर्बलवती बभौ ॥ ३.२२७.३९ ॥
Entonces la tierra, profundamente turbada, se abrió por todos lados; afligida, se acercó a Skanda y de nuevo resplandeció, fortalecida.
3.227.40
पर्वताश्च नमस्कृत्यतमेव पृथिवीं गताः ।
अथैनमभजल्लोकः स्कन्दं शुक्लस्य पञ्चमीम् ॥ ३.२२७.४० ॥
Las montañas, tras inclinarse ante él, regresaron a la tierra misma; luego el mundo honró a Skanda en el quinto día de la quincena clara.