مهابهاراتا · أدهيايا 3.237
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.237.1
एवं वने वर्तमाना नराग्र्याः ।
शीतोष्णवातातपकर्शिताङ्गाः।
सरस्तदासाद्यवनं च पुण्यं ।
ततः परंकिमकुर्वन्त पार्थाः ॥ ३.२३७.१ ॥
وهكذا كان الأبطال خيرة الرجال يقيمون في الغابة، وأجسادهم منهكة من البرد والحر والريح والشمس. فلما بلغوا تلك البحيرة والغابة المقدسة، ماذا فعل أبناء برثا بعد ذلك؟
3.237.2
सरस्तदासाद्य तु पाण्डुपुत्रा ।
जनं समुत्सृज्य विधाय चेष्टम्।
वनानि रम्याण्यथ पर्वतांश्च ।
नदीप्रदेशांश्च तदा विचेरुः ॥ ३.२३७.२ ॥
ولما بلغوا تلك البحيرة، ترك أبناء بانду الناس وأعدّوا أمورهم، ثم جالوا في الغابات الجميلة والجبال ومناطق الأنهار.
3.237.3
तथा वने तान्वसतः प्रवीरान् ।
स्वाध्यायवन्तश्च तपोधनाश्च।
अभ्याययुर्वेदविदः पुराणा-
स्तान्पूजयामासुरथो नराग्र्याः ॥ ३.२३७.३ ॥
وهكذا، بينما كان أولئك الأبطال يقيمون في الغابة، كان يأتيهم حكماء قدماء مكرّسون لدراسة الفيدا، أغنياء بالزهد، عارفون بالفيدا، فكان خيرة الرجال يكرّمونهم.
3.237.4
ततः कदाचित्कुशलः कथासु ।
विप्रोऽभ्यगच्छद्भुवि कौरवेयान्।
स तैः समेत्याथ यदृच्छयैव ।
वैचित्रवीर्यं नृपमभ्यगच्छत् ॥ ३.२३७.४ ॥
ثم في يوم ما جاء إلى الكوراڤيين على الأرض براهمي ماهر في الحكايات؛ ولما التقى بهم، ذهب صدفةً إلى الملك ابن فيتشيترافيريا.
3.237.5
अथोपविष्टः प्रतिसत्कृतश्च ।
वृद्धेन राज्ञा कुरुसत्तमेन।
प्रचोदितः संकथयांबभूव ।
धर्मानिलेन्द्रप्रभवान्यमौ च ॥ ३.२३७.५ ॥
ثم جلس، وأكرمه الملك الشيخ، خير الكوروين، وحثّه، فشرع يحكي عن الذين وُلدوا من دهارما وفايو وإندرا، وعن التوأمين.
3.237.6
कृशांश्च वातातपकर्शिताङ्गान् ।
दुःखस्य चोग्रस् मुखे प्रपन्नान्।
तां चाप्यनाथामिव वीरनाथां ।
कृष्णां परिक्लेशगुणेन युक्ताम् ॥ ३.२३७.६ ॥
رأى أجسادهم هزيلة، أنهكتها الريح والشمس، وقد وقعوا في فم حزن شديد، ورأى كرishnā، كأنها بلا وليّ مع أن الأبطال أولياؤها، مثقلة بأشد البلاء.
3.237.7
ततः कथास्तस्य निशम्य राजा ।
वैचित्रवीर्यः कृपयाऽभितप्तः।
वने तथा पार्थिवपुत्रपौत्रा-
ञ्श्रुत्वा तथा दुःखनदींप्रपन्नान् ॥ ३.२३७.७ ॥
فلما سمع الملك فيتشيترافيريا (دهريتراشترا) أخباره، تألم بشدة من الشفقة، وسمع كذلك بأبناء الملك وأحفاده في الغابة وقد سقطوا في نهر الحزن.
3.237.8
प्रोवाच दैन्याभिहतान्तरात्मा ।
निश्वासवातोपहतस्तदानीम्।
वाचं कथंचित्स्थिरतामुपेत्य ।
तत्सर्वमात्मप्रभवं विचिन्त्य ॥ ३.२३७.८ ॥
تكلم، وقد أصابت الكآبة روحه الداخلية، فأصابته يومئذ ريح الزفرات؛ وقد استعاد ثباته بطريقة ما، وتأمّل في كل ما نشأ من ذاته.
3.237.9
कथंनु सत्यः शुचिरार्यवृत्तः ।
श्रेष्ठः सुतानां मम धर्मराजः।
अजातशत्रुः पृथिवीतले स्म ।
शेते पुरा राङ्कवकूटशायी ॥ ३.२३७.९ ॥
كيف يرقد على الأرض الجرداء ملك الدهرما (يودهيشثيرا)، الصادق الطاهر ذو السلوك النبيل، خير أبنائي، الذي لا عدو له، والذي كان من قبل ينام على فراش من جلود الرانكافا؟
3.237.10
प्रबोध्यते मागधसूतपुत्रै-
र्नित्यं स्तुवद्भिः स्वयमिन्द्रकल्पः।
पतत्रिसङ्घैः स जघन्यरात्रे ।
प्रबोध्यते नूनमिलातलस्थः ॥ ३.२३७.१० ॥
كان يوقظه كل يوم المدّاحون من الماغادا وأبناء السوتا بمدائحهم، وهو مثل إندرا نفسه؛ أما الآن ففي آخر سهر الليل لا شك أنه يوقظه أسراب الطيور، وهو راقد على الأرض.
3.237.11
कथंनु वातातपकर्शिताङ्गो ।
वृकोदरः कोपपरिप्लुताङ्गः।
शेते पृथिव्यामतथोचिताङ्गः ।
कृष्णासमक्षं वसुधातलस्थः ॥ ३.२३७.११ ॥
كيف يرقد فركودرا على الأرض، وقد أنهكت أعضاءه الريح والشمس، واجتاحت أعضاءه الغضب، وأعضاؤه غير معتادة على مثل هذه الحال، أمام كريشنا؟
3.237.12
तथाऽर्जुनः सुकुमारो मनस्वी ।
वशे स्थितो धर्मसुतस्य राज्ञः।
विदूयमानैरिव सर्वगात्रै-
र्ध्रुवं न शेते वसतीरमर्षात् ॥ ३.२३७.१२ ॥
وكذلك أرجونا، الرقيق السامي النفس، يبقى تحت سلطان الملك ابن دارما؛ ولكن كأن جميع أعضائه تتعذب، فلا ينام في مسكنه، لا شك، من شدة الغضب.
3.237.13
यमौ च कृष्णां च युधिष्ठिरं च ।
भीमं च दृष्ट्वा सुखविप्रयुक्तान्।
विनिःश्वसन्सर्प इवोग्रतेजा ।
ध्रुवं न शेते वसतीरमर्षात् ॥ ३.२३७.१३ ॥
إذ يرى التوأمين وكريشنا ويديشثيرا وبهيما محرومين من السعادة، فيتنهد كالثعبان، وهو ذو البهاء الشديد، فلا ينام في مسكنه، لا شك، من شدة الغضب.
3.237.14
तथा यमौ चाप्यसुखौ सुखार्हौ ।
समृद्धरीपावमरौ दिवीव।
प्रजागरस्थौ ध्रुवमप्रशान्तौ ।
क्रोधेन सत्येन च वार्यमाणौ ॥ ३.२३७.१४ ॥
وكذلك التوأمان أيضًا، تعيسان مع أنهما أهل للسعادة؛ والأعداء قد أثروا وهم كالآلهة في السماء. لا شك أن الاثنين يرقدان مستيقظين، قلقين، مكبوحين بالغضب وبالصدق.
3.237.15
समीरणेनाथ समो बलेन ।
समीरणस्यैवसुतो बलीयान्।
स धर्मपासेन सितोऽग्रजेन ।
ध्रुवं विनिःश्वस्य सहत्यमर्षम् ॥ ३.२३७.१५ ॥
ثم إنه، المساوي للريح في القوة، ابن إله الريح نفسه، الأشد بأسًا، المقيّد بحبل الدارما، المقيّد بأخيه الأكبر، يتنهد بعمق ويحتمل الغضب، لا شك.
3.237.16
स चापिभूमौ परिवर्तमानो ।
वधं सुतानां मम काङ्क्षमाणः।
सत्येन धर्मेण च वार्यमाणः ।
कालंप्रतीक्षत्यधिको रणेऽन्यैः ॥ ३.२३७.१६ ॥
وهو يتقلب على الأرض، راغبًا في موت أبنائي، ومع أنه مكبوح بالحق والدارما، ينتظر الوقت ليتفوق على الآخرين في القتال.
3.237.17
अजातशत्रौ तु जिते निकृत्या ।
दुःशासनो यत्परुषाण्यवोचत्।
तानि प्रविष्टानि वृकोदराङ्गं ।
दहन्ति कक्षाग्निरिवेन्धनानि ॥ ३.२३७.१७ ॥
لما هُزم أجاتشاترو بالخداع، دخلت الكلمات القاسية التي نطق بها دُحشاسانا في جسد بهيما، فهي تحرقه كما تحرق نار الغابة الحطب.
3.237.18
न पापकं ध्यास्यति धर्मपुत्रो ।
धनंजयश्चाप्यनुवर्त्स्यते तम्।
अरण्यवासेन विवर्धते तु ।
भीमस्य कोपोऽग्निरिवानिलेन ॥ ३.२३७.१८ ॥
ابن الدارما لن يفكر في الشر، وداناجايا سيتبعه أيضًا؛ لكن غضب بهيما يتعاظم بسبب إقامة الغابة، كما تزداد النار بفعل الريح.
3.237.19
स तेन कोपेन विदीर्यमाणः ।
करं करेणाभिनिपीड्यवीरः।
विनिःश्वसत्युष्णमतीव घोरं ।
दहन्निवेमां मम पुत्रसेनाम् ॥ ३.२३७.१९ ॥
ممزقًا بذلك الغضب، يضغط البطل يدًا على يد، ويزفر أنفاسًا حارة جدًا ومرعبة، كأنه سيحرق جيش أبنائي هذا.
3.237.20
गाण्डीवधन्वा च वृकोदरश्च ।
संरम्भिणावन्तककालकल्पौ।
न शेषयेतां युधि शत्रुसेनां ।
शरान्किरन्तावनिप्रकाशान् ॥ ३.२३७.२० ॥
أرجونا حامل قوس غاندیفا، وفريكودارا، كلاهما مغتاظ كالموت والزمن، لن يتركا في المعركة بقية من جيش العدو، يبعثرون سهامًا تكاد تغطي الأرض.
3.237.21
दुर्योधनः शकुनिः सूतपुत्रो ।
दुःशासनश्चापि सुमन्दचेताः।
मधु प्रपश्यन्ति न तु प्रपातं ।
वृकोदरं चैव धनंजयं च ॥ ३.२३७.२१ ॥
ودُرْيودْهَنَ وشَكُنِي وابنُ السائق وduḥśāsana أيضًا ذوو عقلٍ بالغِ الحماقة. يرون العسلَ ولا يرون السقوط، ولا يرون Vṛkodara ولا Dhanaṃjaya.
3.237.22
शुभाशुभं कर्म नरोहि कृत्वा ।
प्रतीक्षतेचेत्स फलंविपाके।
सतेन युज्यत्यवशः फलेन ।
मोक्षः कथं स्यात्पुरुषस्य तस्मात् ॥ ३.२३७.२२ ॥
إنْ عمِلَ الإنسانُ عملًا خيرًا أو شرًّا، ثم انتظر ثمرتَه عند نُضجها، فإنه يرتبط بتلك الثمرة عاجزًا. فكيف إذن يبلغ الإنسان الخلاص؟
3.237.23
क्षेत्रे सुकृष्टे ह्युपिते च बीजे ।
देवेच वर्षत्यृतुकालयुक्तम्।
न स्यात्फलंतस्य कुतः प्रसिद्धि-
रन्यत्रदैवादिति नास्ति हेतुः ॥ ३.२३७.२३ ॥
بذرةٌ زُرعت في حقلٍ محروثٍ جيدًا، ونزل المطرُ الإلهيُّ في أوانه، ومع ذلك لم تُثمر: فمِن غير القدَر، من أين تأتيها النجاح؟ لا سببَ آخر.
3.237.24
कृतं मताक्षेण यथा न साधु ।
साधुप्रवृत्तेन च पाण्डवेन।
मया च दुष्पुत्रवशानुगेन ।
कृतः कुरूणामयमन्तकालः ॥ ३.२३७.२४ ॥
ما فعله صاحبُ عين النرد لم يكن حسنًا؛ وأنا، مُنقادًا لإرادة أبنائي الأشرار، والـPāṇḍava ذو السلوك الحسن، قد جلبنا على الكوروين هذا الوقتَ الأخيرَ.
3.237.25
ध्रुवं प्रशाम्यत्यसमीरितोऽग्नि-
र्ध्रुवं प्रजास्यत्युत गर्भिणी या।
ध्रुवं दिनादौ रजनीप्रणाश-
स्तथा क्षपादौ च दिनप्रणाशः ॥ ३.२३७.२५ ॥
النارُ التي لا تُنفَخُ لا بدّ أن تخمد؛ والحامل لا بدّ أن تلد؛ وعند بداية النهار يكون زوال الليل حتمًا، وكذلك عند بداية الليل زوال النهار.
3.237.26
कृतेच कस्मान्न परेच कुर्यु-
र्दत्ते च दद्युः पुरुषाः कथंस्वित्।
प्राप्यार्थकालं च भवेदनर्थः ।
कथंचन स्यादितितत्कुतः स्यात् ॥ ३.२३७.२६ ॥
لماذا لا يفعل الآخرون ما قد فُعل؟ وإذا أُعطيت الصدقة، كيف يعطي الناس ثانيةً؟ وإذا جاء وقت الغاية، كيف يقع الخسران؟ كيف يمكن أن يحدث، ومن أين يأتي؟
3.237.27
कथं न भिद्येत न च स्रवेत ।
न च प्रसिच्येदितिरक्षितव्यम्।
अरक्ष्यमाणं शतधा प्रकीर्ये-
द्भ्रुवं न नाशोऽस्ति कृतस्य लोके ॥ ३.२३७.२७ ॥
كيف لا ينكسر، ولا يتسرب، ولا ينسكب؟ لذلك يجب حفظه. وإن لم يُحفظ تبعثر بمائة وجه. لا شك أنه لا فناء لما فُعل في العالم.
3.237.28
गतो ह्यरण्यादपिशक्रलोकं ।
धनंजयः पशय्त वीर्यमस्य।
अस्त्राणि दिव्यानि चतुर्विधानि ।
ज्ञात्वा पुनर्लोकमिमं प्रपन्नः ॥ ३.२३७.२८ ॥
لقد مضى ذو الغنى من الغابة حتى إلى عالم إندرا. فانظر إلى بسالته. وبعد أن تعلّم الأسلحة الإلهية ذات الأنواع الأربعة، عاد ثانيةً إلى هذا العالم.
3.237.29
स्वर्गं हि गत्वा सशरीर एव ।
को मानुषः पुनरागन्तुमिच्छेत्।
अन्यत्रकालोपहताननेका-
न्समीक्षमाणस्तुकुरून्मुमूर्षून् ॥ ३.२३७.२९ ॥
من ذا الذي، بعد أن يذهب إلى السماء بجسده، يريد أن يعود ثانيةً؟ لكنه، وهو يرى كثيرين من الكورو قد أصابهم الزمن، يتمنون الموت، عاد.
3.237.30
धनुर्ग्राहश्चार्जुनः सव्यसाची ।
धनुश्च तद्गाण्डिवं भीमवेगम्।
अस्त्राणि दिव्यानि च तानि तस्य ।
त्रयस्य तेजः प्रसहेत कोऽत्र ॥ ३.२३७.३० ॥
أرجونا رامي القوس، الرامي بكلتا يديه، وذلك القوس غانديفا ذو السرعة المرعبة، وأسلحته الإلهية — من هنا يقوى على احتمال قوة هذه الثلاثة؟
3.237.31
निशम्य तद्वचनं पार्थिवस्य ।
दुर्योधनं रहिते सौबलोऽथ।
अबोधयत्कर्णमुपेत्य सर्वं ।
स चाप्यहृष्टोऽभवदल्पचेताः ॥ ३.२३७.३१ ॥
وبعد أن سمع سوبالا (شكوني) كلام الملك، ذهب سرًّا إلى دوريودهانا وشرح لكارنا كل شيء. لكنه هو أيضًا لم يُسرّ، لأن عقله كان ضيقًا.