ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 3.237
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.237.1
एवं वने वर्तमाना नराग्र्याः ।
शीतोष्णवातातपकर्शिताङ्गाः।
सरस्तदासाद्यवनं च पुण्यं ।
ततः परंकिमकुर्वन्त पार्थाः ॥ ३.२३७.१ ॥
ಹೀಗೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನರಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ ಪಾಂಡವರ ದೇಹಗಳು ಚಳಿ, ಬಿಸಿಲು, ಗಾಳಿ, ಶಾಖಗಳಿಂದ ಕೃಶವಾದವು. ಆ ಪವಿತ್ರ ವನ ಮತ್ತು ಸರೋವರವನ್ನು ತಲುಪಿ ಪಾರ್ಥರು ಮುಂದೆ ಏನು ಮಾಡಿದರು?
3.237.2
सरस्तदासाद्य तु पाण्डुपुत्रा ।
जनं समुत्सृज्य विधाय चेष्टम्।
वनानि रम्याण्यथ पर्वतांश्च ।
नदीप्रदेशांश्च तदा विचेरुः ॥ ३.२३७.२ ॥
ಆ ಸರೋವರವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಪಾಂಡುಪುತ್ರರು ಜನರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೊಳಿಸಿ, ರಮಣೀಯ ವನಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು ಮತ್ತು ನದೀತೀರಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿದರು.
3.237.3
तथा वने तान्वसतः प्रवीरान् ।
स्वाध्यायवन्तश्च तपोधनाश्च।
अभ्याययुर्वेदविदः पुराणा-
स्तान्पूजयामासुरथो नराग्र्याः ॥ ३.२३७.३ ॥
ಹೀಗೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ವೀರರ ಬಳಿಗೆ ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯನಿರತರಾದ, ತಪಸ್ಸೇ ಧನವಾದ, ವೇದಜ್ಞರಾದ ಪ್ರಾಚೀನ ಋಷಿಗಳು ಬಂದರು. ನರಶ್ರೇಷ್ಠರು ಅವರನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರು.
3.237.4
ततः कदाचित्कुशलः कथासु ।
विप्रोऽभ्यगच्छद्भुवि कौरवेयान्।
स तैः समेत्याथ यदृच्छयैव ।
वैचित्रवीर्यं नृपमभ्यगच्छत् ॥ ३.२३७.४ ॥
ಆಮೇಲೆ ಒಮ್ಮೆ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಕೌರವರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು. ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ವಿಚಿತ್ರವೀರ್ಯನ ಮಗನಾದ ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.
3.237.5
अथोपविष्टः प्रतिसत्कृतश्च ।
वृद्धेन राज्ञा कुरुसत्तमेन।
प्रचोदितः संकथयांबभूव ।
धर्मानिलेन्द्रप्रभवान्यमौ च ॥ ३.२३७.५ ॥
ಆಗ ಕುಳಿತು, ವೃದ್ಧನಾದ ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಅವನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಧರ್ಮ, ವಾಯು, ಇಂದ್ರರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವರನ್ನೂ ಅವಳಿಗಳನ್ನೂ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.
3.237.6
कृशांश्च वातातपकर्शिताङ्गान् ।
दुःखस्य चोग्रस् मुखे प्रपन्नान्।
तां चाप्यनाथामिव वीरनाथां ।
कृष्णां परिक्लेशगुणेन युक्ताम् ॥ ३.२३७.६ ॥
ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಬಾಡಿದ ದೇಹದ ಕೃಶರಾದ, ಭೀಕರ ದುಃಖದ ಬಾಯಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ (ಪಾಂಡವರನ್ನು), ವೀರರು ರಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದರೂ ಅನಾಥೆಯಂತಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣೆಯನ್ನು (ದ್ರೌಪದಿಯನ್ನು) ಕೂಡ, ಅತಿಯಾದ ಕ್ಲೇಶದಿಂದ ಕೂಡಿದವಳನ್ನು.
3.237.7
ततः कथास्तस्य निशम्य राजा ।
वैचित्रवीर्यः कृपयाऽभितप्तः।
वने तथा पार्थिवपुत्रपौत्रा-
ञ्श्रुत्वा तथा दुःखनदींप्रपन्नान् ॥ ३.२३७.७ ॥
ಆಗ ಅವನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ವೈಚಿತ್ರವೀರ್ಯನಾದ ರಾಜನು (ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು) ಕರುಣೆಯಿಂದ ಅತಿಯಾಗಿ ನೊಂದನು. ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾಜಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ದುಃಖನದಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆಂದು ಕೇಳಿ.
3.237.8
प्रोवाच दैन्याभिहतान्तरात्मा ।
निश्वासवातोपहतस्तदानीम्।
वाचं कथंचित्स्थिरतामुपेत्य ।
तत्सर्वमात्मप्रभवं विचिन्त्य ॥ ३.२३७.८ ॥
ದೈನ್ಯದಿಂದ ಹತವಾದ ಅಂತರಾತ್ಮವುಳ್ಳವನು, ಆಗ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿನ ಗಾಳಿಗೆ ಬಾಡಿದವನು (ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು), ಹೇಗೋ ಸ್ಥಿರತೆ ಪಡೆದು, ತನ್ನಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.
3.237.9
कथंनु सत्यः शुचिरार्यवृत्तः ।
श्रेष्ठः सुतानां मम धर्मराजः।
अजातशत्रुः पृथिवीतले स्म ।
शेते पुरा राङ्कवकूटशायी ॥ ३.२३७.९ ॥
ಹೇಗೆ? ಸತ್ಯವಾದಿ, ಶುಚಿಯಾದವನು, ಆರ್ಯ ನಡತೆಯುಳ್ಳವನು, ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಧರ್ಮರಾಜ, ಶತ್ರುರಹಿತ (ಯುಧಿಷ್ಠಿರ) — ಮೊದಲು ರಾಂಕವ ಚರ್ಮದ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದವನು — ಈಗ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಹೇಗೆ ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ?
3.237.10
प्रबोध्यते मागधसूतपुत्रै-
र्नित्यं स्तुवद्भिः स्वयमिन्द्रकल्पः।
पतत्रिसङ्घैः स जघन्यरात्रे ।
प्रबोध्यते नूनमिलातलस्थः ॥ ३.२३७.१० ॥
ಮಾಗಧ ಮತ್ತು ಸೂತರ ಮಕ್ಕಳು ನಿತ್ಯ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಸಮನಾದವನು. ಈಗ ರಾತ್ರಿಯ ಕೊನೆಯ ಯಾಮದಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿರುವವನು.
3.237.11
कथंनु वातातपकर्शिताङ्गो ।
वृकोदरः कोपपरिप्लुताङ्गः।
शेते पृथिव्यामतथोचिताङ्गः ।
कृष्णासमक्षं वसुधातलस्थः ॥ ३.२३७.११ ॥
ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಕೃಶವಾದ ಅಂಗಗಳುಳ್ಳ, ಕೋಪದಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಅಂಗಗಳುಳ್ಳ ವೃಕೋದರನು ಹೇಗೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ? ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದ ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣೆಯ ಮುಂದೆ ನೆಲದ ಮೇಲಿದ್ದಾನೆ.
3.237.12
तथाऽर्जुनः सुकुमारो मनस्वी ।
वशे स्थितो धर्मसुतस्य राज्ञः।
विदूयमानैरिव सर्वगात्रै-
र्ध्रुवं न शेते वसतीरमर्षात् ॥ ३.२३७.१२ ॥
ಅದೇ ರೀತಿ ಸುಕುಮಾರನೂ ಮನಸ್ವಿಯೂ ಆದ ಅರ್ಜುನನು ಧರ್ಮಪುತ್ರ ರಾಜನ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ; ಆದರೆ ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳೂ ನೋವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನ ವಾಸಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.
3.237.13
यमौ च कृष्णां च युधिष्ठिरं च ।
भीमं च दृष्ट्वा सुखविप्रयुक्तान्।
विनिःश्वसन्सर्प इवोग्रतेजा ।
ध्रुवं न शेते वसतीरमर्षात् ॥ ३.२३७.१३ ॥
ಯಮಳರನ್ನು, ಕೃಷ್ಣೆಯನ್ನು, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನನ್ನು, ಭೀಮನನ್ನು ಸುಖರಹಿತರಾಗಿ ನೋಡಿ, ಉಗ್ರ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಅವನು ಸರ್ಪದಂತೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಡುತ್ತಾ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನ ವಾಸಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.
3.237.14
तथा यमौ चाप्यसुखौ सुखार्हौ ।
समृद्धरीपावमरौ दिवीव।
प्रजागरस्थौ ध्रुवमप्रशान्तौ ।
क्रोधेन सत्येन च वार्यमाणौ ॥ ३.२३७.१४ ॥
ಅದೇ ರೀತಿ ಯಮಳರಾದ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ದುಃಖಿತರು; ಸುಖಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರು. ಶತ್ರುಗಳು ಸಮೃದ್ಧರಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳಂತಿದ್ದಾರೆ. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಜಾಗರಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಶಾಂತರಾಗಿ, ಕೋಪ ಮತ್ತು ಸತ್ಯದಿಂದ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಇಬ್ಬರಿದ್ದಾರೆ.
3.237.15
समीरणेनाथ समो बलेन ।
समीरणस्यैवसुतो बलीयान्।
स धर्मपासेन सितोऽग्रजेन ।
ध्रुवं विनिःश्वस्य सहत्यमर्षम् ॥ ३.२३७.१५ ॥
ಆಗ ವಾಯುವಿನ ಸಮಾನ ಬಲವುಳ್ಳ, ವಾಯುದೇವನ ಮಗನೇ ಆದ ಆ ಬಲಿಷ್ಠನು ಧರ್ಮಪಾಶದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿ, ಹಿರಿಯಣ್ಣನಿಂದ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟು, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಡುತ್ತಾ ಕೋಪವನ್ನು ಸಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
3.237.16
स चापिभूमौ परिवर्तमानो ।
वधं सुतानां मम काङ्क्षमाणः।
सत्येन धर्मेण च वार्यमाणः ।
कालंप्रतीक्षत्यधिको रणेऽन्यैः ॥ ३.२३७.१६ ॥
ಅವನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಉರುಳಾಡುತ್ತಾ, ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ವಧೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದಿಂದ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಇತರರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಲು ಕಾಲವನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾನೆ.
3.237.17
अजातशत्रौ तु जिते निकृत्या ।
दुःशासनो यत्परुषाण्यवोचत्।
तानि प्रविष्टानि वृकोदराङ्गं ।
दहन्ति कक्षाग्निरिवेन्धनानि ॥ ३.२३७.१७ ॥
ಅಜಾತಶತ್ರುವನ್ನು ವಂಚನೆಯಿಂದ ಸೋಲಿಸಿದಾಗ ದುಃಶಾಸನನು ಆಡಿದ ಕಠೋರ ಮಾತುಗಳು ವೃಕೋದರನ ದೇಹವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಕಾಡ್ಗಿಚ್ಚು ಸೌದೆಯನ್ನು ಸುಡುವಂತೆ ಅವನನ್ನು ದಹಿಸುತ್ತಿವೆ.
3.237.18
न पापकं ध्यास्यति धर्मपुत्रो ।
धनंजयश्चाप्यनुवर्त्स्यते तम्।
अरण्यवासेन विवर्धते तु ।
भीमस्य कोपोऽग्निरिवानिलेन ॥ ३.२३७.१८ ॥
ಧರ್ಮಪುತ್ರನು ಪಾಪವನ್ನು ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಧನಂಜಯನೂ ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವನು. ಆದರೆ ಅರಣ್ಯವಾಸದಿಂದ ಭೀಮನ ಕೋಪವು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಬೆಂಕಿ ಹೆಚ್ಚುವಂತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ.
3.237.19
स तेन कोपेन विदीर्यमाणः ।
करं करेणाभिनिपीड्यवीरः।
विनिःश्वसत्युष्णमतीव घोरं ।
दहन्निवेमां मम पुत्रसेनाम् ॥ ३.२३७.१९ ॥
ಆ ಕೋಪದಿಂದ ಬಿರಿಯುತ್ತಿರುವ ಆ ವೀರನು ಕೈಯನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಒತ್ತಿ, ಅತ್ಯಂತ ಬಿಸಿಯಾದ ಭಯಂಕರ ಉಸಿರನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ನನ್ನ ಈ ಪುತ್ರಸೇನೆಯನ್ನು ಸುಡುವಂತೆ.
3.237.20
गाण्डीवधन्वा च वृकोदरश्च ।
संरम्भिणावन्तककालकल्पौ।
न शेषयेतां युधि शत्रुसेनां ।
शरान्किरन्तावनिप्रकाशान् ॥ ३.२३७.२० ॥
ಗಾಂಡೀವ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದ ಅರ್ಜುನನೂ ವೃಕೋದರನೂ ಕೋಪದಿಂದ ಕೂಡಿದವರಾಗಿ, ಯಮ ಮತ್ತು ಕಾಲನಂತಿದ್ದಾರೆ; ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಸೇನೆಯನ್ನು ಉಳಿಸರು; ಭೂಮಿಯಂತೆ ವಿಶಾಲ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಸುರಿಸುವರು.
3.237.21
दुर्योधनः शकुनिः सूतपुत्रो ।
दुःशासनश्चापि सुमन्दचेताः।
मधु प्रपश्यन्ति न तु प्रपातं ।
वृकोदरं चैव धनंजयं च ॥ ३.२३७.२१ ॥
ದುರ್ಯೋಧನ, ಶಕುನಿ, ಸೂತಪುತ್ರ ಮತ್ತು ದುಶ್ಶಾಸನರೂ ಅತಿ ಮಂದಬುದ್ಧಿಯವರು. ಅವರು ಜೇನನ್ನು (ಸಿಹಿ ಲಾಭವನ್ನು) ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಪತನವನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ; ವೃಕೋದರನನ್ನೂ ಧನಂಜಯನನ್ನೂ ಅವರು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ.
3.237.22
शुभाशुभं कर्म नरोहि कृत्वा ।
प्रतीक्षतेचेत्स फलंविपाके।
सतेन युज्यत्यवशः फलेन ।
मोक्षः कथं स्यात्पुरुषस्य तस्मात् ॥ ३.२३७.२२ ॥
ಮನುಷ್ಯನು ಶುಭ ಅಥವಾ ಅಶುಭ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅದರ ಪಕ್ವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಫಲವನ್ನು ಎದುರುನೋಡಿದರೆ, ಅವನು ಅವಶನಾಗಿ ಆ ಫಲದೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮೋಕ್ಷ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?
3.237.23
क्षेत्रे सुकृष्टे ह्युपिते च बीजे ।
देवेच वर्षत्यृतुकालयुक्तम्।
न स्यात्फलंतस्य कुतः प्रसिद्धि-
रन्यत्रदैवादिति नास्ति हेतुः ॥ ३.२३७.२३ ॥
ಚೆನ್ನಾಗಿ ಉತ್ತ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿದ ಬೀಜಕ್ಕೆ, ಋತುಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ದೇವ (ಮಳೆ) ಸುರಿದರೂ ಫಲ ಬಾರದಿದ್ದರೆ, ದೈವವಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಅದರ ಸಿದ್ಧಿ? ಬೇರೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ.
3.237.24
कृतं मताक्षेण यथा न साधु ।
साधुप्रवृत्तेन च पाण्डवेन।
मया च दुष्पुत्रवशानुगेन ।
कृतः कुरूणामयमन्तकालः ॥ ३.२३७.२४ ॥
ದಾಳದ ಕಣ್ಣಿನವನು (ಜೂಜುಕೋರ) ಮಾಡಿದ್ದು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ; ಸಾಧು ನಡೆಯ ಪಾಂಡವನೂ, ದುಷ್ಟ ಪುತ್ರರ ವಶದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ನಾನೂ ಕುರುಗಳಿಗೆ ಈ ಅಂತ್ಯಕಾಲವನ್ನು ತಂದಿದ್ದೇವೆ.
3.237.25
ध्रुवं प्रशाम्यत्यसमीरितोऽग्नि-
र्ध्रुवं प्रजास्यत्युत गर्भिणी या।
ध्रुवं दिनादौ रजनीप्रणाश-
स्तथा क्षपादौ च दिनप्रणाशः ॥ ३.२३७.२५ ॥
ಊದದ ಬೆಂಕಿ ಖಚಿತವಾಗಿ ಆರಿಹೋಗುತ್ತದೆ; ಗರ್ಭಿಣಿ ಖಚಿತವಾಗಿ ಪ್ರಸವಿಸುತ್ತಾಳೆ; ದಿನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಯ ನಾಶ ಖಚಿತ, ಹಾಗೆಯೇ ರಾತ್ರಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ದಿನದ ನಾಶವೂ.
3.237.26
कृतेच कस्मान्न परेच कुर्यु-
र्दत्ते च दद्युः पुरुषाः कथंस्वित्।
प्राप्यार्थकालं च भवेदनर्थः ।
कथंचन स्यादितितत्कुतः स्यात् ॥ ३.२३७.२६ ॥
ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮವನ್ನು ಇತರರು ಏಕೆ ಮಾಡಬಾರದು? ದಾನ ನೀಡಿದ ನಂತರ ಮನುಷ್ಯರು ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ನೀಡುವರು? ಪ್ರಯೋಜನದ ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ನಷ್ಟ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುವುದು? ಅದು ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸುವುದು, ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುವುದು?
3.237.27
कथं न भिद्येत न च स्रवेत ।
न च प्रसिच्येदितिरक्षितव्यम्।
अरक्ष्यमाणं शतधा प्रकीर्ये-
द्भ्रुवं न नाशोऽस्ति कृतस्य लोके ॥ ३.२३७.२७ ॥
ಇದು ಹೇಗೆ ಒಡೆಯದೆ, ಸೋರದೆ, ಚೆಲ್ಲದೆ ಇರಬಹುದು? ಆದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು. ರಕ್ಷಿಸದಿದ್ದರೆ ಅದು ನೂರು ವಿಧದಲ್ಲಿ ಚದುರಿಹೋಗುವುದು. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ನಾಶವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಿತ.
3.237.28
गतो ह्यरण्यादपिशक्रलोकं ।
धनंजयः पशय्त वीर्यमस्य।
अस्त्राणि दिव्यानि चतुर्विधानि ।
ज्ञात्वा पुनर्लोकमिमं प्रपन्नः ॥ ३.२३७.२८ ॥
ಅರಣ್ಯದಿಂದಲೇ ಧನಂಜಯನು ಇಂದ್ರಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅವನ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ನೋಡಿರಿ. ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ದಿವ್ಯ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ತಿಳಿದು ಅವನು ಮತ್ತೆ ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು.
3.237.29
स्वर्गं हि गत्वा सशरीर एव ।
को मानुषः पुनरागन्तुमिच्छेत्।
अन्यत्रकालोपहताननेका-
न्समीक्षमाणस्तुकुरून्मुमूर्षून् ॥ ३.२३७.२९ ॥
ದೇಹಸಹಿತ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದ ಬಳಿಕ ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನು ಮತ್ತೆ ಬರಲು ಇಚ್ಛಿಸುವನು? ಆದರೆ ಕಾಲದಿಂದ ಹತರಾದ, ಸಾವನ್ನು ಬಯಸುವ ಅನೇಕ ಕುರುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ (ಅವನು ಹಿಂತಿರುಗಿದನು).
3.237.30
धनुर्ग्राहश्चार्जुनः सव्यसाची ।
धनुश्च तद्गाण्डिवं भीमवेगम्।
अस्त्राणि दिव्यानि च तानि तस्य ।
त्रयस्य तेजः प्रसहेत कोऽत्र ॥ ३.२३७.३० ॥
ಬಿಲ್ಲುಗಾರ ಅರ್ಜುನ, ಸವ್ಯಸಾಚಿ, ಆ ಭೀಕರ ವೇಗದ ಗಾಂಡೀವ ಧನುಸ್ಸು, ಅವನ ದಿವ್ಯ ಅಸ್ತ್ರಗಳು — ಈ ಮೂರರ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ತಾಳಬಲ್ಲರು?
3.237.31
निशम्य तद्वचनं पार्थिवस्य ।
दुर्योधनं रहिते सौबलोऽथ।
अबोधयत्कर्णमुपेत्य सर्वं ।
स चाप्यहृष्टोऽभवदल्पचेताः ॥ ३.२३७.३१ ॥
ರಾಜನ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸೌಬಲನು ನಂತರ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ದುರ್ಯೋಧನನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕರ್ಣನಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಅವನೂ ಸಂತೋಷಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಅಲ್ಪವಾಗಿತ್ತು.