മഹാഭാരതം · അധ്യായം 3.237
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.237.1
एवं वने वर्तमाना नराग्र्याः ।
शीतोष्णवातातपकर्शिताङ्गाः।
सरस्तदासाद्यवनं च पुण्यं ।
ततः परंकिमकुर्वन्त पार्थाः ॥ ३.२३७.१ ॥
ഇങ്ങനെ കാട്ടിൽ വസിച്ചിരുന്ന നരശ്രേഷ്ഠരായ പാണ്ഡവരുടെ ശരീരങ്ങൾ തണുപ്പ്, ചൂട്, കാറ്റ്, വെയിൽ എന്നിവയാൽ ക്ഷീണിച്ചു. ആ പുണ്യവനത്തിലും സരസ്സിലും എത്തിയ ശേഷം പാർത്ഥന്മാർ പിന്നീട് എന്തു ചെയ്തു?
3.237.2
सरस्तदासाद्य तु पाण्डुपुत्रा ।
जनं समुत्सृज्य विधाय चेष्टम्।
वनानि रम्याण्यथ पर्वतांश्च ।
नदीप्रदेशांश्च तदा विचेरुः ॥ ३.२३७.२ ॥
ആ സരസ്സിൽ എത്തിയ പാണ്ഡുപുത്രന്മാർ ജനങ്ങളെ വിട്ടുപോയി, തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികൾ ക്രമീകരിച്ച്, രമണീയമായ വനങ്ങളിലും പർവതങ്ങളിലും നദീതീരങ്ങളിലും സഞ്ചരിച്ചു.
3.237.3
तथा वने तान्वसतः प्रवीरान् ।
स्वाध्यायवन्तश्च तपोधनाश्च।
अभ्याययुर्वेदविदः पुराणा-
स्तान्पूजयामासुरथो नराग्र्याः ॥ ३.२३७.३ ॥
ഇങ്ങനെ കാട്ടിൽ വസിച്ചിരുന്ന ആ വീരന്മാരുടെ അടുത്തേക്ക് സ്വാധ്യായപരരും തപോധനരും വേദജ്ഞരുമായ പുരാതന മുനിമാർ വന്നെത്തി. നരശ്രേഷ്ഠന്മാർ അവരെ ആദരിച്ചു.
3.237.4
ततः कदाचित्कुशलः कथासु ।
विप्रोऽभ्यगच्छद्भुवि कौरवेयान्।
स तैः समेत्याथ यदृच्छयैव ।
वैचित्रवीर्यं नृपमभ्यगच्छत् ॥ ३.२३७.४ ॥
പിന്നീട് ഒരിക്കൽ കഥകളിൽ നിപുണനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ഭൂമിയിൽ കൗരവരുടെ അടുത്തെത്തി. അവരെ കണ്ടശേഷം യാദൃച്ഛികമായി വിചിത്രവീര്യന്റെ പുത്രനായ രാജാവിന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു.
3.237.5
अथोपविष्टः प्रतिसत्कृतश्च ।
वृद्धेन राज्ञा कुरुसत्तमेन।
प्रचोदितः संकथयांबभूव ।
धर्मानिलेन्द्रप्रभवान्यमौ च ॥ ३.२३७.५ ॥
പിന്നെ ഇരുന്ന്, വൃദ്ധനായ കുരുശ്രേഷ്ഠ രാജാവിനാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രേരണയാൽ ധർമ്മം, വായു, ഇന്ദ്രൻ എന്നിവരിൽനിന്നു ജനിച്ചവരെയും ഇരട്ടകളെയും കുറിച്ച് പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.
3.237.6
कृशांश्च वातातपकर्शिताङ्गान् ।
दुःखस्य चोग्रस् मुखे प्रपन्नान्।
तां चाप्यनाथामिव वीरनाथां ।
कृष्णां परिक्लेशगुणेन युक्ताम् ॥ ३.२३७.६ ॥
കാറ്റും വെയിലുമേറ്റ് ക്ഷീണിച്ച ശരീരമുള്ള, ഭയങ്കര ദുഃഖത്തിന്റെ വായിൽ വീണ (പാണ്ഡവരെയും), വീരന്മാർ നാഥന്മാരായിരുന്നിട്ടും അനാഥയെപ്പോലെയിരുന്ന കൃഷ്ണയെയും (ദ്രൗപദിയെയും), കഠിന ക്ലേശത്തോടുകൂടിയവളെയും.
3.237.7
ततः कथास्तस्य निशम्य राजा ।
वैचित्रवीर्यः कृपयाऽभितप्तः।
वने तथा पार्थिवपुत्रपौत्रा-
ञ्श्रुत्वा तथा दुःखनदींप्रपन्नान् ॥ ३.२३७.७ ॥
അപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥകൾ കേട്ട്, വൈചിത്രവീര്യനായ രാജാവ് (ധൃതരാഷ്ട്രൻ) കാരുണ്യത്താൽ അത്യധികം വേദനിച്ചു. കാട്ടിൽ രാജപുത്രന്മാരും പൗത്രന്മാരും ദുഃഖനദിയിൽ വീണിരിക്കുന്നുവെന്ന് കേട്ട്.
3.237.8
प्रोवाच दैन्याभिहतान्तरात्मा ।
निश्वासवातोपहतस्तदानीम्।
वाचं कथंचित्स्थिरतामुपेत्य ।
तत्सर्वमात्मप्रभवं विचिन्त्य ॥ ३.२३७.८ ॥
ദൈന്യത്താൽ ഹതമായ അന്തരാത്മാവോടെ, അപ്പോൾ ദീർഘനിശ്വാസക്കാറ്റേറ്റ് തളർന്ന അവൻ (ധൃതരാഷ്ട്രൻ), എങ്ങനെയോ സ്ഥിരത നേടി, തന്നിൽനിന്നുതന്നെ ഉണ്ടായ അതെല്ലാം ചിന്തിച്ച് വാക്ക് പറഞ്ഞു.
3.237.9
कथंनु सत्यः शुचिरार्यवृत्तः ।
श्रेष्ठः सुतानां मम धर्मराजः।
अजातशत्रुः पृथिवीतले स्म ।
शेते पुरा राङ्कवकूटशायी ॥ ३.२३७.९ ॥
എങ്ങനെ? സത്യവാനും, ശുചിയും, ആര്യവൃത്തനും, എന്റെ പുത്രന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും, ധർമരാജനും, ശത്രുവില്ലാത്തവനുമായ (യുധിഷ്ഠിരൻ) — മുമ്പ് രാങ്കവക്കട്ടിലിൽ ഉറങ്ങിയിരുന്നവൻ — ഇപ്പോൾ ഭൂമിയിൽ എങ്ങനെ കിടക്കുന്നു?
3.237.10
प्रबोध्यते मागधसूतपुत्रै-
र्नित्यं स्तुवद्भिः स्वयमिन्द्रकल्पः।
पतत्रिसङ्घैः स जघन्यरात्रे ।
प्रबोध्यते नूनमिलातलस्थः ॥ ३.२३७.१० ॥
മാഗധരും സൂതപുത്രന്മാരും നിത്യം സ്തുതിച്ച് ഉണർത്തിയിരുന്ന, ഇന്ദ്രനു തുല്യനായവൻ. ഇപ്പോൾ രാത്രിയുടെ അവസാനയാമത്തിൽ പക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങൾ തീർച്ചയായും അവനെ ഉണർത്തുന്നുണ്ടാകും, നിലത്തു കിടക്കുന്നവനെ.
3.237.11
कथंनु वातातपकर्शिताङ्गो ।
वृकोदरः कोपपरिप्लुताङ्गः।
शेते पृथिव्यामतथोचिताङ्गः ।
कृष्णासमक्षं वसुधातलस्थः ॥ ३.२३७.११ ॥
കാറ്റും വെയിലും കൊണ്ട് ക്ഷീണിച്ച അവയവങ്ങളോടും കോപം നിറഞ്ഞ അവയവങ്ങളോടും കൂടിയ വൃകോദരൻ എങ്ങനെ, ആ അവസ്ഥക്ക് യോഗ്യമല്ലാത്ത ശരീരത്തോടെ, ദ്രൗപദിയുടെ മുന്നിൽ ഭൂമിയിൽ കിടക്കുന്നു?
3.237.12
तथाऽर्जुनः सुकुमारो मनस्वी ।
वशे स्थितो धर्मसुतस्य राज्ञः।
विदूयमानैरिव सर्वगात्रै-
र्ध्रुवं न शेते वसतीरमर्षात् ॥ ३.२३७.१२ ॥
അതുപോലെ സുകുമാരനും മനസ്വിയുമായ അർജുനൻ ധർമ്മപുത്രനായ രാജാവിന്റെ അധീനതയിൽ കഴിയുന്നു; എന്നാൽ എല്ലാ അവയവങ്ങളും വേദനിക്കുന്നതുപോലെ, തീർച്ചയായും കോപത്താൽ തന്റെ വാസസ്ഥലത്ത് ഉറങ്ങുന്നില്ല.
3.237.13
यमौ च कृष्णां च युधिष्ठिरं च ।
भीमं च दृष्ट्वा सुखविप्रयुक्तान्।
विनिःश्वसन्सर्प इवोग्रतेजा ।
ध्रुवं न शेते वसतीरमर्षात् ॥ ३.२३७.१३ ॥
ഇരട്ടകളെയും കൃഷ്ണയെയും യുധിഷ്ഠിരനെയും ഭീമനെയും സുഖരഹിതരായി കണ്ട്, ഉഗ്രതേജസ്സുള്ളവൻ പാമ്പിനെപ്പോലെ നെടുവീർപ്പിട്ടുകൊണ്ട്, തീർച്ചയായും കോപത്താൽ തന്റെ വാസസ്ഥലത്ത് ഉറങ്ങുന്നില്ല.
3.237.14
तथा यमौ चाप्यसुखौ सुखार्हौ ।
समृद्धरीपावमरौ दिवीव।
प्रजागरस्थौ ध्रुवमप्रशान्तौ ।
क्रोधेन सत्येन च वार्यमाणौ ॥ ३.२३७.१४ ॥
അതുപോലെ യമളന്മാരായ ആ ഇരുവരും ദുഃഖിതരാണ്; സുഖത്തിന് അർഹരായവർ. ശത്രുക്കൾ സമ്പന്നരായി സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ദേവന്മാരെപ്പോലെയാണ്. തീർച്ചയായും ഉറങ്ങാതെ, അസ്വസ്ഥരായി, കോപവും സത്യവും തടയുന്നവരായി ആ ഇരുവരും കഴിയുന്നു.
3.237.15
समीरणेनाथ समो बलेन ।
समीरणस्यैवसुतो बलीयान्।
स धर्मपासेन सितोऽग्रजेन ।
ध्रुवं विनिःश्वस्य सहत्यमर्षम् ॥ ३.२३७.१५ ॥
അപ്പോൾ വായുവിനു തുല്യബലമുള്ള, വായുദേവന്റെ തന്നെ പുത്രനായ ആ ബലവാൻ, ധർമ്മപാശത്താൽ ബന്ധിതനായി, മൂത്ത സഹോദരനാൽ കെട്ടപ്പെട്ട്, തീർച്ചയായും നെടുവീർപ്പിട്ടുകൊണ്ട് ക്രോധം സഹിക്കുന്നു.
3.237.16
स चापिभूमौ परिवर्तमानो ।
वधं सुतानां मम काङ्क्षमाणः।
सत्येन धर्मेण च वार्यमाणः ।
कालंप्रतीक्षत्यधिको रणेऽन्यैः ॥ ३.२३७.१६ ॥
അവൻ നിലത്ത് ഉരുണ്ടുകൊണ്ട്, എന്റെ പുത്രന്മാരുടെ വധം ആഗ്രഹിച്ച്, സത്യത്താലും ധർമ്മത്താലും തടയപ്പെട്ടാലും, യുദ്ധത്തിൽ മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ മേലാകാൻ സമയം കാത്തിരിക്കുന്നു.
3.237.17
अजातशत्रौ तु जिते निकृत्या ।
दुःशासनो यत्परुषाण्यवोचत्।
तानि प्रविष्टानि वृकोदराङ्गं ।
दहन्ति कक्षाग्निरिवेन्धनानि ॥ ३.२३७.१७ ॥
അജാതശത്രുവിനെ വഞ്ചനയാൽ പരാജയപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ ദുശ്ശാസനൻ പറഞ്ഞ കഠിന വാക്കുകൾ വൃകോദരന്റെ ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് കാട്ടുതീ വിറകിനെ എന്നപോലെ അവനെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു.
3.237.18
न पापकं ध्यास्यति धर्मपुत्रो ।
धनंजयश्चाप्यनुवर्त्स्यते तम्।
अरण्यवासेन विवर्धते तु ।
भीमस्य कोपोऽग्निरिवानिलेन ॥ ३.२३७.१८ ॥
ധർമ്മപുത്രൻ പാപം ചിന്തിക്കില്ല; ധനഞ്ജയനും അവനെ പിന്തുടരും. എന്നാൽ വനവാസത്താൽ ഭീമന്റെ കോപം കാറ്റിനാൽ തീ വളരുന്നതുപോലെ വളരുന്നു.
3.237.19
स तेन कोपेन विदीर्यमाणः ।
करं करेणाभिनिपीड्यवीरः।
विनिःश्वसत्युष्णमतीव घोरं ।
दहन्निवेमां मम पुत्रसेनाम् ॥ ३.२३७.१९ ॥
ആ കോപത്താൽ പിളർന്നുപോകുന്ന ആ വീരൻ കൈ കൈകൊണ്ട് അമർത്തി, അതിചൂടും ഭയങ്കരവുമായ നിശ്വാസം വിടുന്നു; എന്റെ ഈ പുത്രസേനയെ ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ.
3.237.20
गाण्डीवधन्वा च वृकोदरश्च ।
संरम्भिणावन्तककालकल्पौ।
न शेषयेतां युधि शत्रुसेनां ।
शरान्किरन्तावनिप्रकाशान् ॥ ३.२३७.२० ॥
ഗാണ്ഡീവധനുസ്സ് ധരിച്ച അർജുനനും വൃകോദരനും കോപം നിറഞ്ഞവരായി, യമനും കാലനും പോലെ; യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുസേനയെ ശേഷിപ്പിക്കില്ല; ഭൂമിക്കു സമാനമായ അമ്പുകൾ വർഷിക്കുന്നു.
3.237.21
दुर्योधनः शकुनिः सूतपुत्रो ।
दुःशासनश्चापि सुमन्दचेताः।
मधु प्रपश्यन्ति न तु प्रपातं ।
वृकोदरं चैव धनंजयं च ॥ ३.२३७.२१ ॥
ദുര്യോധനനും ശകുനിയും സൂതപുത്രനും ദുശ്ശാസനനും അതിമന്ദബുദ്ധികളാണ്. അവർ തേൻ (മധുരമായ ലാഭം) കാണുന്നു, പതനം കാണുന്നില്ല; വൃകോദരനെയും ധനഞ്ജയനെയും അവർ കാണുന്നില്ല.
3.237.22
शुभाशुभं कर्म नरोहि कृत्वा ।
प्रतीक्षतेचेत्स फलंविपाके।
सतेन युज्यत्यवशः फलेन ।
मोक्षः कथं स्यात्पुरुषस्य तस्मात् ॥ ३.२३७.२२ ॥
മനുഷ്യൻ ശുഭമോ അശുഭമോ ആയ കർമ്മം ചെയ്ത് അതിന്റെ പാകകാലത്ത് ഫലം കാത്തിരുന്നാൽ, അവൻ വശമില്ലാതെ ആ ഫലവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെയെങ്കിൽ മനുഷ്യന് മോക്ഷം എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും?
3.237.23
क्षेत्रे सुकृष्टे ह्युपिते च बीजे ।
देवेच वर्षत्यृतुकालयुक्तम्।
न स्यात्फलंतस्य कुतः प्रसिद्धि-
रन्यत्रदैवादिति नास्ति हेतुः ॥ ३.२३७.२३ ॥
നന്നായി ഉഴുത വയലിൽ വിതച്ച വിത്തിന്, ഋതുകാലത്തിനനുസരിച്ച് ദേവൻ (മഴ) പെയ്താലും ഫലം ഉണ്ടായില്ലെങ്കിൽ, ദൈവമല്ലാതെ മറ്റെന്ത് കാരണത്താൽ അതിന്റെ സിദ്ധി ഉണ്ടാകും? മറ്റൊരു കാരണമില്ല.
3.237.24
कृतं मताक्षेण यथा न साधु ।
साधुप्रवृत्तेन च पाण्डवेन।
मया च दुष्पुत्रवशानुगेन ।
कृतः कुरूणामयमन्तकालः ॥ ३.२३७.२४ ॥
പകിടക്കണ്ണുള്ളവൻ (ചൂതുകളിക്കാരൻ) ചെയ്തത് നന്നല്ല; സാധുവായി പെരുമാറിയ പാണ്ഡവനും, ദുഷ്ടരായ പുത്രന്മാരുടെ വശത്ത് നടന്ന ഞാനും കുരുക്കൾക്ക് ഈ അന്തകാലം വരുത്തി.
3.237.25
ध्रुवं प्रशाम्यत्यसमीरितोऽग्नि-
र्ध्रुवं प्रजास्यत्युत गर्भिणी या।
ध्रुवं दिनादौ रजनीप्रणाश-
स्तथा क्षपादौ च दिनप्रणाशः ॥ ३.२३७.२५ ॥
ഊതാത്ത അഗ്നി തീർച്ചയായും അണയും; ഗർഭിണി തീർച്ചയായും പ്രസവിക്കും; പകലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ രാത്രിയുടെ നാശം തീർച്ചയാണ്, അതുപോലെ രാത്രിയുടെ ആരംഭത്തിൽ പകലിന്റെ നാശവും.
3.237.26
कृतेच कस्मान्न परेच कुर्यु-
र्दत्ते च दद्युः पुरुषाः कथंस्वित्।
प्राप्यार्थकालं च भवेदनर्थः ।
कथंचन स्यादितितत्कुतः स्यात् ॥ ३.२३७.२६ ॥
ചെയ്ത കർമ്മം മറ്റുള്ളവർ എന്തുകൊണ്ട് ചെയ്തുകൂടാ? ദാനം നൽകപ്പെട്ടശേഷം മനുഷ്യർ എങ്ങനെ വീണ്ടും നൽകും? പ്രയോജനകാലം വരുമ്പോൾ നഷ്ടം എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും? അത് എങ്ങനെ സംഭവിക്കും, എവിടെനിന്ന് വരും?
3.237.27
कथं न भिद्येत न च स्रवेत ।
न च प्रसिच्येदितिरक्षितव्यम्।
अरक्ष्यमाणं शतधा प्रकीर्ये-
द्भ्रुवं न नाशोऽस्ति कृतस्य लोके ॥ ३.२३७.२७ ॥
ഇത് എങ്ങനെ പൊട്ടാതെയും ഒഴുകാതെയും ചിന്താതെയും ഇരിക്കും? അതിനാൽ ഇത് സംരക്ഷിക്കണം. സംരക്ഷിക്കപ്പെടാതെ പോയാൽ അത് നൂറ് വിധത്തിൽ ചിതറിപ്പോകും. ലോകത്ത് ചെയ്ത കർമ്മത്തിന് നാശമില്ല എന്നത് ഉറപ്പാണ്.
3.237.28
गतो ह्यरण्यादपिशक्रलोकं ।
धनंजयः पशय्त वीर्यमस्य।
अस्त्राणि दिव्यानि चतुर्विधानि ।
ज्ञात्वा पुनर्लोकमिमं प्रपन्नः ॥ ३.२३७.२८ ॥
കാട്ടിൽനിന്നുതന്നെ ധനഞ്ജയൻ ഇന്ദ്രലോകത്തേക്ക് പോയി. അവന്റെ വീര്യം കാണുക. നാലുതരം ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങൾ അറിഞ്ഞ് അവൻ വീണ്ടും ഈ ലോകത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
3.237.29
स्वर्गं हि गत्वा सशरीर एव ।
को मानुषः पुनरागन्तुमिच्छेत्।
अन्यत्रकालोपहताननेका-
न्समीक्षमाणस्तुकुरून्मुमूर्षून् ॥ ३.२३७.२९ ॥
ശരീരത്തോടെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പോയശേഷം ഏത് മനുഷ്യനാണ് വീണ്ടും വരാൻ ആഗ്രഹിക്കുക? എന്നാൽ കാലത്താൽ ഹതരായ, മരണം ആഗ്രഹിക്കുന്ന അനേകം കുരുക്കളെ കണ്ടുകൊണ്ട് (അവൻ മടങ്ങി).
3.237.30
धनुर्ग्राहश्चार्जुनः सव्यसाची ।
धनुश्च तद्गाण्डिवं भीमवेगम्।
अस्त्राणि दिव्यानि च तानि तस्य ।
त्रयस्य तेजः प्रसहेत कोऽत्र ॥ ३.२३७.३० ॥
വില്ലാളിയായ അർജ്ജുനൻ, സവ്യസാചി, ആ ഭീകരവേഗമുള്ള ഗാണ്ഡീവം, അവന്റെ ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങൾ — ഈ മൂന്നിന്റെയും തേജസ്സ് ഇവിടെ ആർക്ക് സഹിക്കാനാകും?
3.237.31
निशम्य तद्वचनं पार्थिवस्य ।
दुर्योधनं रहिते सौबलोऽथ।
अबोधयत्कर्णमुपेत्य सर्वं ।
स चाप्यहृष्टोऽभवदल्पचेताः ॥ ३.२३७.३१ ॥
രാജാവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം സൗബലൻ രഹസ്യമായി ദുര്യോധനന്റെ അടുത്തെത്തി കർണ്ണനെ എല്ലാം അറിയിച്ചു. എന്നാൽ അവനും സന്തോഷിച്ചില്ല; അവന്റെ മനസ്സ് ചെറുതായിരുന്നു.