மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.237
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.237.1
एवं वने वर्तमाना नराग्र्याः ।
शीतोष्णवातातपकर्शिताङ्गाः।
सरस्तदासाद्यवनं च पुण्यं ।
ततः परंकिमकुर्वन्त पार्थाः ॥ ३.२३७.१ ॥
இவ்வாறு காட்டில் வாழ்ந்த நரர்களில் சிறந்த பாண்டவர்கள், குளிர், வெப்பம், காற்று, வெயில் ஆகியவற்றால் உடல் மெலிந்தனர். பின்னர் அந்தப் புனித வனத்தையும் ஏரியையும் அடைந்து, பிருதையின் மக்கள் மேலும் என்ன செய்தார்கள்?
3.237.2
सरस्तदासाद्य तु पाण्डुपुत्रा ।
जनं समुत्सृज्य विधाय चेष्टम्।
वनानि रम्याण्यथ पर्वतांश्च ।
नदीप्रदेशांश्च तदा विचेरुः ॥ ३.२३७.२ ॥
அந்த ஏரியை அடைந்த பாண்டுவின் மகன்கள், மக்களை விட்டுவிட்டு தங்கள் செயல்களை ஒழுங்குபடுத்தினர். பின்னர் அழகிய காடுகள், மலைகள், ஆற்றுப் பகுதிகளில் அவர்கள் அலைந்து திரிந்தனர்.
3.237.3
तथा वने तान्वसतः प्रवीरान् ।
स्वाध्यायवन्तश्च तपोधनाश्च।
अभ्याययुर्वेदविदः पुराणा-
स्तान्पूजयामासुरथो नराग्र्याः ॥ ३.२३७.३ ॥
இவ்வாறு காட்டில் தங்கியிருந்த அந்த வீரர்களிடம் வேத ஓதலில் ஈடுபட்ட தவச்செல்வர்களான, வேதம் அறிந்த பழைய முனிவர்கள் வந்தனர். நரர்களில் சிறந்தோர் அவர்களை வணங்கிப் போற்றினர்.
3.237.4
ततः कदाचित्कुशलः कथासु ।
विप्रोऽभ्यगच्छद्भुवि कौरवेयान्।
स तैः समेत्याथ यदृच्छयैव ।
वैचित्रवीर्यं नृपमभ्यगच्छत् ॥ ३.२३७.४ ॥
பின்னர் ஒருகால், கதைகளில் வல்லவரான ஒரு அந்தணர் பூமியில் கௌரவர்களிடம் வந்தார். அவர்களைச் சந்தித்த பின் தற்செயலாக விசித்திரவீரியனின் மகனான அரசரிடம் சென்றார்.
3.237.5
अथोपविष्टः प्रतिसत्कृतश्च ।
वृद्धेन राज्ञा कुरुसत्तमेन।
प्रचोदितः संकथयांबभूव ।
धर्मानिलेन्द्रप्रभवान्यमौ च ॥ ३.२३७.५ ॥
பின்னர் அமர்ந்து, முதியவரான குருக்களில் சிறந்த அரசரால் மரியாதையுடன் வரவேற்கப்பட்டு, அவரால் தூண்டப்பட்டு, தர்மன், வாயு, இந்திரனிடமிருந்து தோன்றியவர்களையும், இரட்டையர்களையும் பற்றி அவர் பேசத் தொடங்கினார்.
3.237.6
कृशांश्च वातातपकर्शिताङ्गान् ।
दुःखस्य चोग्रस् मुखे प्रपन्नान्।
तां चाप्यनाथामिव वीरनाथां ।
कृष्णां परिक्लेशगुणेन युक्ताम् ॥ ३.२३७.६ ॥
காற்றாலும் வெயிலாலும் வாடிய உடலுடையவர்களாய், கொடிய துயரத்தின் வாயில் சிக்கியவர்களாய் இருந்த (பாண்டவர்களை), வீரர்கள் காவலிருந்தும் அனாதை போலிருந்த கிருஷ்ணையையும் (திரௌபதியையும்) அவர் கண்டார்; அவள் பெரும் துன்பத்தில் மூழ்கியிருந்தாள்.
3.237.7
ततः कथास्तस्य निशम्य राजा ।
वैचित्रवीर्यः कृपयाऽभितप्तः।
वने तथा पार्थिवपुत्रपौत्रा-
ञ्श्रुत्वा तथा दुःखनदींप्रपन्नान् ॥ ३.२३७.७ ॥
அப்போது அவருடைய கதைகளைக் கேட்ட வைசித்திரவீர்யன் அரசன் (திருதராஷ்டிரன்) கருணையால் மிகவும் வருந்தினான். காட்டில் அரசனின் மகன்களும் பேரர்களும் துயர நதியில் விழுந்திருப்பதைக் கேட்டு.
3.237.8
प्रोवाच दैन्याभिहतान्तरात्मा ।
निश्वासवातोपहतस्तदानीम्।
वाचं कथंचित्स्थिरतामुपेत्य ।
तत्सर्वमात्मप्रभवं विचिन्त्य ॥ ३.२३७.८ ॥
துயரத்தால் தாக்கப்பட்ட உள்ளத்தோடு, அப்போது பெருமூச்சுக் காற்றால் வாடிய அவன் (திருதராஷ்டிரன்), எப்படியோ மனம் நிலைத்து, தன்னிடமிருந்தே தோன்றிய அனைத்தையும் சிந்தித்து, சொல்லினான்.
3.237.9
कथंनु सत्यः शुचिरार्यवृत्तः ।
श्रेष्ठः सुतानां मम धर्मराजः।
अजातशत्रुः पृथिवीतले स्म ।
शेते पुरा राङ्कवकूटशायी ॥ ३.२३७.९ ॥
எப்படி? சத்தியவாதியும், தூயவனும், உயர்ந்த நடத்தை உடையவனும், என் மக்களில் சிறந்தவனுமாகிய தர்மராஜன் (யுதிட்டிரன்), பகைவரற்றவன் — முன்பு பூமியில் ராங்கவத் தோல் படுக்கையில் துயின்றவன் — இப்போது எப்படித் தரையில் கிடக்கிறான்?
3.237.10
प्रबोध्यते मागधसूतपुत्रै-
र्नित्यं स्तुवद्भिः स्वयमिन्द्रकल्पः।
पतत्रिसङ्घैः स जघन्यरात्रे ।
प्रबोध्यते नूनमिलातलस्थः ॥ ३.२३७.१० ॥
மாகதர்களும் சூதர்களின் மகன்களும் தினமும் துதிக்க, இந்திரனுக்கு நிகரான அவன் எழுப்பப்பட்டான். இப்போது இரவின் கடைசி நேரத்தில் பறவைக் கூட்டங்களால் அவன் நிச்சயமாக எழுப்பப்படுகிறான், நிலத்தில் கிடந்து.
3.237.11
कथंनु वातातपकर्शिताङ्गो ।
वृकोदरः कोपपरिप्लुताङ्गः।
शेते पृथिव्यामतथोचिताङ्गः ।
कृष्णासमक्षं वसुधातलस्थः ॥ ३.२३७.११ ॥
காற்றாலும் வெயிலாலும் மெலிந்த உடலும், கோபத்தால் சூழப்பட்ட உடலும் கொண்ட வ்ருகோதரன் எப்படி, அத்தகைய நிலைக்குத் தகாத உடலுடன், திரௌபதியின் முன்னிலையில் பூமியில் படுத்திருக்கிறான்?
3.237.12
तथाऽर्जुनः सुकुमारो मनस्वी ।
वशे स्थितो धर्मसुतस्य राज्ञः।
विदूयमानैरिव सर्वगात्रै-
र्ध्रुवं न शेते वसतीरमर्षात् ॥ ३.२३७.१२ ॥
அதுபோல மென்மையும் மனவுறுதியும் கொண்ட அர்ஜுனன், தர்மபுத்திரராம் அரசனின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறான்; ஆனால் எல்லா அங்கங்களும் வேதனையுற்றவைபோல், நிச்சயமாக ஆத்திரத்தால் தன் இருப்பிடத்தில் உறங்கவில்லை.
3.237.13
यमौ च कृष्णां च युधिष्ठिरं च ।
भीमं च दृष्ट्वा सुखविप्रयुक्तान्।
विनिःश्वसन्सर्प इवोग्रतेजा ।
ध्रुवं न शेते वसतीरमर्षात् ॥ ३.२३७.१३ ॥
இரட்டையர்களையும், கிருஷ்ணையையும், யுதிட்டிரனையும், பீமனையும் இன்பமற்றவர்களாகக் கண்டு, உக்கிர ஒளியுள்ள அவன் பாம்பைப்போல் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டு, நிச்சயமாக ஆத்திரத்தால் தன் இருப்பிடத்தில் உறங்கவில்லை.
3.237.14
तथा यमौ चाप्यसुखौ सुखार्हौ ।
समृद्धरीपावमरौ दिवीव।
प्रजागरस्थौ ध्रुवमप्रशान्तौ ।
क्रोधेन सत्येन च वार्यमाणौ ॥ ३.२३७.१४ ॥
அதுபோல இரட்டையர்களும் துன்புற்றவர்கள்; இன்பத்துக்குத் தகுதியானவர்கள். எதிரிகள் செல்வம் பெற்று வானுலகில் தேவர்கள்போல இருக்கிறார்கள். நிச்சயமாக விழித்திருந்து அமைதியற்றவர்களாய், ஆத்திரத்தாலும் சத்தியத்தாலும் தடுக்கப்பட்டவர்களாய் அவ்விருவர் இருக்கிறார்கள்.
3.237.15
समीरणेनाथ समो बलेन ।
समीरणस्यैवसुतो बलीयान्।
स धर्मपासेन सितोऽग्रजेन ।
ध्रुवं विनिःश्वस्य सहत्यमर्षम् ॥ ३.२३७.१५ ॥
பின்னர், வாயுவுக்கு இணையான வலிமை கொண்ட, வாயுதேவனின் மகனாகிய அவன், தர்மபாசத்தால் கட்டுண்டு, மூத்த சகோதரனால் பிணிக்கப்பட்டு, நிச்சயமாக பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டு ஆத்திரத்தைச் சகிக்கிறான்.
3.237.16
स चापिभूमौ परिवर्तमानो ।
वधं सुतानां मम काङ्क्षमाणः।
सत्येन धर्मेण च वार्यमाणः ।
कालंप्रतीक्षत्यधिको रणेऽन्यैः ॥ ३.२३७.१६ ॥
அவன் நிலத்தில் புரண்டவாறு, என் மகன்களின் வதத்தை விரும்பி, சத்தியத்தாலும் தர்மத்தாலும் தடுக்கப்பட்டாலும், போரில் மற்றவர்களை விட மேலானவனாக இருக்க காலத்தை எதிர்பார்க்கிறான்.
3.237.17
अजातशत्रौ तु जिते निकृत्या ।
दुःशासनो यत्परुषाण्यवोचत्।
तानि प्रविष्टानि वृकोदराङ्गं ।
दहन्ति कक्षाग्निरिवेन्धनानि ॥ ३.२३७.१७ ॥
அஜாதசத்ரு வஞ்சனையால் தோற்கடிக்கப்பட்டபோது துச்சாசனன் கூறிய கடும் சொற்கள் வ்ருகோதரனின் உடலில் நுழைந்து, காட்டுத்தீ விறகுகளை எரிப்பது போல அவனை எரிக்கின்றன.
3.237.18
न पापकं ध्यास्यति धर्मपुत्रो ।
धनंजयश्चाप्यनुवर्त्स्यते तम्।
अरण्यवासेन विवर्धते तु ।
भीमस्य कोपोऽग्निरिवानिलेन ॥ ३.२३७.१८ ॥
தர்மபுத்திரன் தீய எண்ணம் கொள்ள மாட்டான்; தனஞ்சயனும் அவனைப் பின்பற்றுவான். ஆனால் வனவாசத்தால் பீமனின் கோபம் காற்றால் நெருப்பு வளர்வது போல வளர்கிறது.
3.237.19
स तेन कोपेन विदीर्यमाणः ।
करं करेणाभिनिपीड्यवीरः।
विनिःश्वसत्युष्णमतीव घोरं ।
दहन्निवेमां मम पुत्रसेनाम् ॥ ३.२३७.१९ ॥
அந்தக் கோபத்தால் பிளக்கப்படும் அந்த வீரன் கையைக் கையால் அழுத்தி, மிகவும் சூடான கொடிய மூச்சை விடுகிறான்; என் இந்த மகன்களின் படையை எரித்துவிடுவது போல.
3.237.20
गाण्डीवधन्वा च वृकोदरश्च ।
संरम्भिणावन्तककालकल्पौ।
न शेषयेतां युधि शत्रुसेनां ।
शरान्किरन्तावनिप्रकाशान् ॥ ३.२३७.२० ॥
காண்டீவ வில்லை ஏந்தியவனும், வ்ருகோதரனும் கோபம் கொண்டவர்கள்; யமனும் காலமும் போன்றவர்கள். போரில் பகைவர் படையை எஞ்சவிடமாட்டார்கள்; பூமியைப் போன்ற அம்புகளை பொழிவார்கள்.
3.237.21
दुर्योधनः शकुनिः सूतपुत्रो ।
दुःशासनश्चापि सुमन्दचेताः।
मधु प्रपश्यन्ति न तु प्रपातं ।
वृकोदरं चैव धनंजयं च ॥ ३.२३७.२१ ॥
துரியோதனன், சகுனி, சூதபுத்திரன் (கர்ணன்), துச்சாசனன் ஆகியோரும் மிகவும் மந்த புத்தியுடையவர்கள். அவர்கள் தேனைக் காண்கிறார்கள், வீழ்ச்சியைக் காண்பதில்லை; வ்ருகோதரனையும் தனஞ்சயனையும் அவர்கள் காண்பதில்லை.
3.237.22
शुभाशुभं कर्म नरोहि कृत्वा ।
प्रतीक्षतेचेत्स फलंविपाके।
सतेन युज्यत्यवशः फलेन ।
मोक्षः कथं स्यात्पुरुषस्य तस्मात् ॥ ३.२३७.२२ ॥
மனிதன் நல்லதோ கெட்டதோ ஒரு செயலைச் செய்து, அதன் கனிவு வரும் காலத்தில் பலனை எதிர்பார்த்தால், அவன் தன் வசமின்றி அந்தப் பலனுடன் இணைகிறான். ஆகவே மனிதனுக்கு விடுதலை எப்படி வரும்?
3.237.23
क्षेत्रे सुकृष्टे ह्युपिते च बीजे ।
देवेच वर्षत्यृतुकालयुक्तम्।
न स्यात्फलंतस्य कुतः प्रसिद्धि-
रन्यत्रदैवादिति नास्ति हेतुः ॥ ३.२३७.२३ ॥
நன்கு உழுத வயலில் விதைத்த விதை, பருவத்திற்கேற்ப தேவன் (மழை) பொழிந்தாலும், அதற்குப் பலன் இல்லாமல் போனால், தெய்வத்தைத் தவிர அதன் வெற்றி எங்கிருந்து வரும்? வேறு காரணம் இல்லை.
3.237.24
कृतं मताक्षेण यथा न साधु ।
साधुप्रवृत्तेन च पाण्डवेन।
मया च दुष्पुत्रवशानुगेन ।
कृतः कुरूणामयमन्तकालः ॥ ३.२३७.२४ ॥
பகடைக் கண்ணுடையவன் (சூதாடி) செய்தது நல்லதல்ல; நன்னடத்தையுடைய பாண்டவனும், தீய மகன்களுக்கு அடங்கி நடந்த நானும், குருக்களுக்கு இந்த முடிவுகாலத்தைச் செய்துவிட்டோம்.
3.237.25
ध्रुवं प्रशाम्यत्यसमीरितोऽग्नि-
र्ध्रुवं प्रजास्यत्युत गर्भिणी या।
ध्रुवं दिनादौ रजनीप्रणाश-
स्तथा क्षपादौ च दिनप्रणाशः ॥ ३.२३७.२५ ॥
ஊதப்படாத நெருப்பு நிச்சயமாக அணைந்துவிடும்; கர்ப்பிணி நிச்சயமாக பிள்ளை பெறுவாள்; பகலின் தொடக்கத்தில் இரவின் அழிவு நிச்சயம், அதுபோல இரவின் தொடக்கத்தில் பகலின் அழிவும் நிச்சயம்.
3.237.26
कृतेच कस्मान्न परेच कुर्यु-
र्दत्ते च दद्युः पुरुषाः कथंस्वित्।
प्राप्यार्थकालं च भवेदनर्थः ।
कथंचन स्यादितितत्कुतः स्यात् ॥ ३.२३७.२६ ॥
செய்யப்பட்ட செயலை ஏன் பிறர் செய்யக்கூடாது? கொடை கொடுக்கப்பட்ட பின் மனிதர்கள் எப்படி மீண்டும் கொடுப்பார்கள்? பயன் அடையும் காலம் வரும்போது இழப்பு எப்படி உண்டாகும்? அது எவ்வாறு நிகழும், எங்கிருந்து வரும்?
3.237.27
कथं न भिद्येत न च स्रवेत ।
न च प्रसिच्येदितिरक्षितव्यम्।
अरक्ष्यमाणं शतधा प्रकीर्ये-
द्भ्रुवं न नाशोऽस्ति कृतस्य लोके ॥ ३.२३७.२७ ॥
இது எப்படி உடையாமலும், கசியாமலும், சிந்தாமலும் இருக்கும்? ஆகவே இதைக் காக்க வேண்டும். காக்கப்படாமல் இருந்தால் அது நூறு வழிகளில் சிதறிவிடும். உலகில் செய்யப்பட்ட செயலுக்கு அழிவு இல்லை என்பது உறுதி.
3.237.28
गतो ह्यरण्यादपिशक्रलोकं ।
धनंजयः पशय्त वीर्यमस्य।
अस्त्राणि दिव्यानि चतुर्विधानि ।
ज्ञात्वा पुनर्लोकमिमं प्रपन्नः ॥ ३.२३७.२८ ॥
காட்டிலிருந்தே தனஞ்சயன் இந்திர லோகம் சென்றான். அவனுடைய வீரத்தைக் காண்க. நால்வகை தெய்வீக அஸ்திரங்களை அறிந்து அவன் மீண்டும் இந்த உலகிற்கு வந்தான்.
3.237.29
स्वर्गं हि गत्वा सशरीर एव ।
को मानुषः पुनरागन्तुमिच्छेत्।
अन्यत्रकालोपहताननेका-
न्समीक्षमाणस्तुकुरून्मुमूर्षून् ॥ ३.२३७.२९ ॥
சரீரத்துடன் சொர்க்கம் சென்ற பின் எந்த மனிதன் மீண்டும் வர விரும்புவான்? ஆனால் காலத்தால் வீழ்த்தப்பட்ட, சாகத் துணிந்த பல குருக்களை நோக்கியவனாய் அவன் திரும்பினான்.
3.237.30
धनुर्ग्राहश्चार्जुनः सव्यसाची ।
धनुश्च तद्गाण्डिवं भीमवेगम्।
अस्त्राणि दिव्यानि च तानि तस्य ।
त्रयस्य तेजः प्रसहेत कोऽत्र ॥ ३.२३७.३० ॥
வில்லாளி அர்ஜுனன், சவ்யசாசி, அந்த பயங்கர வேகமுடைய காண்டீவ வில், அவனுடைய தெய்வீக அஸ்திரங்கள் — இந்த மூன்றின் தேஜஸை இங்கே யார் தாங்க முடியும்?
3.237.31
निशम्य तद्वचनं पार्थिवस्य ।
दुर्योधनं रहिते सौबलोऽथ।
अबोधयत्कर्णमुपेत्य सर्वं ।
स चाप्यहृष्टोऽभवदल्पचेताः ॥ ३.२३७.३१ ॥
அரசனின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, பின்பு சௌபலன் தனியிடத்தில் துரியோதனனிடம் சென்று கர்ணனுக்கு எல்லாவற்றையும் தெரிவித்தான். ஆனால் அவனும் மகிழ்ச்சியடையவில்லை; அவனுடைய மனம் சிறியதாக இருந்தது.