ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 3.237
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.237.1
एवं वने वर्तमाना नराग्र्याः ।
शीतोष्णवातातपकर्शिताङ्गाः।
सरस्तदासाद्यवनं च पुण्यं ।
ततः परंकिमकुर्वन्त पार्थाः ॥ ३.२३७.१ ॥
ଏହିପରି ବନରେ ରହୁଥିବା ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଶରୀର ଶୀତ, ଉଷ୍ଣତା, ବାୟୁ ଓ ରୌଦ୍ରରେ କୃଶ ହୋଇଗଲା। ସେଇ ସରୋବର ଓ ପବିତ୍ର ବନରେ ପହଞ୍ଚି ପାର୍ଥମାନେ ପରେ କଣ କଲେ?
3.237.2
सरस्तदासाद्य तु पाण्डुपुत्रा ।
जनं समुत्सृज्य विधाय चेष्टम्।
वनानि रम्याण्यथ पर्वतांश्च ।
नदीप्रदेशांश्च तदा विचेरुः ॥ ३.२३७.२ ॥
ସେହି ସରୋବରରେ ପହଞ୍ଚି ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ଥିର କଲେ, ପରେ ରମଣୀୟ ବନ, ପର୍ବତ ଓ ନଦୀତଟରେ ବିଚରଣ କଲେ।
3.237.3
तथा वने तान्वसतः प्रवीरान् ।
स्वाध्यायवन्तश्च तपोधनाश्च।
अभ्याययुर्वेदविदः पुराणा-
स्तान्पूजयामासुरथो नराग्र्याः ॥ ३.२३७.३ ॥
ଏହିପରି ବନରେ ବାସ କରୁଥିବା ସେହି ବୀରମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟପରାୟଣ, ତପୋଧନ, ବେଦଜ୍ଞ ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ ଆସୁଥିଲେ। ନରଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
3.237.4
ततः कदाचित्कुशलः कथासु ।
विप्रोऽभ्यगच्छद्भुवि कौरवेयान्।
स तैः समेत्याथ यदृच्छयैव ।
वैचित्रवीर्यं नृपमभ्यगच्छत् ॥ ३.२३७.४ ॥
ପରେ ଥରେ କଥାରେ ନିପୁଣ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୃଥିବୀରେ କୌରବମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଭେଟି ଦୈବାତ୍ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
3.237.5
अथोपविष्टः प्रतिसत्कृतश्च ।
वृद्धेन राज्ञा कुरुसत्तमेन।
प्रचोदितः संकथयांबभूव ।
धर्मानिलेन्द्रप्रभवान्यमौ च ॥ ३.२३७.५ ॥
ତା'ପରେ ବସି, ବୃଦ୍ଧ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ସେ ଧର୍ମ, ବାୟୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଜାତ ଏବଂ ଯମଜ ଭାଇମାନଙ୍କ କଥା କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
3.237.6
कृशांश्च वातातपकर्शिताङ्गान् ।
दुःखस्य चोग्रस् मुखे प्रपन्नान्।
तां चाप्यनाथामिव वीरनाथां ।
कृष्णां परिक्लेशगुणेन युक्ताम् ॥ ३.२३७.६ ॥
ବାୟୁ ଓ ଖରାରେ ଶୁଖିଲା ଶରୀରର, ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖର ମୁଖରେ ପଡ଼ିଥିବା (ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ), ବୀରମାନେ ନାଥ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନାଥା ପରି କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ)ଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, ଅତିଶୟ କ୍ଲେଶରେ ଯୁକ୍ତ।
3.237.7
ततः कथास्तस्य निशम्य राजा ।
वैचित्रवीर्यः कृपयाऽभितप्तः।
वने तथा पार्थिवपुत्रपौत्रा-
ञ्श्रुत्वा तथा दुःखनदींप्रपन्नान् ॥ ३.२३७.७ ॥
ତା'ପରେ ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବୈଚିତ୍ରବୀର୍ଯ୍ୟ ରାଜା (ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର) କରୁଣାରେ ଅତିଶୟ ବ୍ୟଥିତ ହେଲେ। ବନରେ ରାଜପୁତ୍ର ଓ ପୌତ୍ରମାନେ ଦୁଃଖ-ନଦୀରେ ପଡ଼ିଥିବା ଶୁଣି।
3.237.8
प्रोवाच दैन्याभिहतान्तरात्मा ।
निश्वासवातोपहतस्तदानीम्।
वाचं कथंचित्स्थिरतामुपेत्य ।
तत्सर्वमात्मप्रभवं विचिन्त्य ॥ ३.२३७.८ ॥
ଦୈନ୍ୟରେ ଆହତ ଅନ୍ତରାତ୍ମା ଥିବା (ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର), ସେତେବେଳେ ନିଃଶ୍ୱାସର ବାୟୁରେ ଉପହତ ହୋଇ, କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ସ୍ଥିରତା ପାଇ, ନିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସେ ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତା କରି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
3.237.9
कथंनु सत्यः शुचिरार्यवृत्तः ।
श्रेष्ठः सुतानां मम धर्मराजः।
अजातशत्रुः पृथिवीतले स्म ।
शेते पुरा राङ्कवकूटशायी ॥ ३.२३७.९ ॥
କେମିତି? ସତ୍ୟବାଦୀ, ଶୁଚି, ଆର୍ଯ୍ୟଚାରୀ, ମୋ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧର୍ମରାଜ, ଶତ୍ରୁହୀନ (ଯୁଧିଷ୍ଠିର) — ଯିଏ ପୂର୍ବରେ ରାଙ୍କବ ଚର୍ମର ଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଉଥିଲେ — ସେ ଏବେ ଭୂମିରେ କିପରି ଶୋଇଛନ୍ତି?
3.237.10
प्रबोध्यते मागधसूतपुत्रै-
र्नित्यं स्तुवद्भिः स्वयमिन्द्रकल्पः।
पतत्रिसङ्घैः स जघन्यरात्रे ।
प्रबोध्यते नूनमिलातलस्थः ॥ ३.२३७.१० ॥
ମାଗଧ ଓ ସୂତପୁତ୍ରମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ତୁତି କରି ଯାହାଙ୍କୁ ଜଗାଉଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରତୁଲ୍ୟ ସେ। ଏବେ ରାତିର ଶେଷ ପ୍ରହରରେ ପକ୍ଷୀଦଳ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କୁ ଜଗାଉଥିବେ, ଭୂମିରେ ଶୋଇଥିବା ସେ।
3.237.11
कथंनु वातातपकर्शिताङ्गो ।
वृकोदरः कोपपरिप्लुताङ्गः।
शेते पृथिव्यामतथोचिताङ्गः ।
कृष्णासमक्षं वसुधातलस्थः ॥ ३.२३७.११ ॥
ବାୟୁ ଓ ରୌଦ୍ରରେ କୃଶ ଅଙ୍ଗ, କ୍ରୋଧରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଥିବା ବୃକୋଦର କିପରି ସେହି ଅବସ୍ଥା ଉପଯୁକ୍ତ ନ ଥିବା ଅଙ୍ଗ ସହ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଭୂମିରେ ଶୋଇଛନ୍ତି?
3.237.12
तथाऽर्जुनः सुकुमारो मनस्वी ।
वशे स्थितो धर्मसुतस्य राज्ञः।
विदूयमानैरिव सर्वगात्रै-
र्ध्रुवं न शेते वसतीरमर्षात् ॥ ३.२३७.१२ ॥
ସେହିପରି ସୁକୁମାର ଓ ମନସ୍ୱୀ ଅର୍ଜୁନ ଧର୍ମପୁତ୍ର ରାଜାଙ୍କ ବଶରେ ଅଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଯେପରି ପୀଡ଼ିତ, ନିଶ୍ଚୟ କ୍ରୋଧରେ ସେ ନିଜ ବାସସ୍ଥାନରେ ଶୋଉନାହାଁନ୍ତି।
3.237.13
यमौ च कृष्णां च युधिष्ठिरं च ।
भीमं च दृष्ट्वा सुखविप्रयुक्तान्।
विनिःश्वसन्सर्प इवोग्रतेजा ।
ध्रुवं न शेते वसतीरमर्षात् ॥ ३.२३७.१३ ॥
ଯମଜ ଭ୍ରାତାଙ୍କୁ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଓ ଭୀମଙ୍କୁ ସୁଖରହିତ ଦେଖି, ଉଗ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ ସେ ସାପ ପରି ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ନିଶ୍ଚୟ କ୍ରୋଧରେ ନିଜ ବାସସ୍ଥାନରେ ଶୋଉନାହାଁନ୍ତି।
3.237.14
तथा यमौ चाप्यसुखौ सुखार्हौ ।
समृद्धरीपावमरौ दिवीव।
प्रजागरस्थौ ध्रुवमप्रशान्तौ ।
क्रोधेन सत्येन च वार्यमाणौ ॥ ३.२३७.१४ ॥
ସେହିପରି ଯମଜ ସେ ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖୀ, ସୁଖର ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ। ଶତ୍ରୁମାନେ ସମୃଦ୍ଧ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବତାଙ୍କ ପରି। ନିଶ୍ଚୟ ଜାଗ୍ରତ, ଅଶାନ୍ତ, କ୍ରୋଧ ଓ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନିବାରିତ ସେ ଦୁଇଜଣ।
3.237.15
समीरणेनाथ समो बलेन ।
समीरणस्यैवसुतो बलीयान्।
स धर्मपासेन सितोऽग्रजेन ।
ध्रुवं विनिःश्वस्य सहत्यमर्षम् ॥ ३.२३७.१५ ॥
ତାପରେ ବାୟୁ ସମାନ ବଳବାନ, ବାୟୁଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ର ସେହି ବଳବାନ, ଧର୍ମପାଶରେ ବନ୍ଧା, ବଡ ଭାଇଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧା ହୋଇ, ନିଶ୍ଚୟ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି କ୍ରୋଧ ସହୁଛନ୍ତି।
3.237.16
स चापिभूमौ परिवर्तमानो ।
वधं सुतानां मम काङ्क्षमाणः।
सत्येन धर्मेण च वार्यमाणः ।
कालंप्रतीक्षत्यधिको रणेऽन्यैः ॥ ३.२३७.१६ ॥
ସେ ଭୂମିରେ ଗଡ଼ାଗଡ଼ି ହୋଇ, ମୋ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ବଧ ଇଚ୍ଛା କରି, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ବାରିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବା ପାଇଁ ସମୟ ଅପେକ୍ଷା କରେ।
3.237.17
अजातशत्रौ तु जिते निकृत्या ।
दुःशासनो यत्परुषाण्यवोचत्।
तानि प्रविष्टानि वृकोदराङ्गं ।
दहन्ति कक्षाग्निरिवेन्धनानि ॥ ३.२३७.१७ ॥
ଅଜାତଶତ୍ରୁ ଛଳରେ ପରାଜିତ ହେଲେ ଦୁଃଶାସନ ଯେଉଁ କଠୋର ବାକ୍ୟ କହିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଭୀମଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରି ବନାଗ୍ନି ଇନ୍ଧନକୁ ଦହନ କରିବା ପରି ତାଙ୍କୁ ଦହନ କରୁଛି।
3.237.18
न पापकं ध्यास्यति धर्मपुत्रो ।
धनंजयश्चाप्यनुवर्त्स्यते तम्।
अरण्यवासेन विवर्धते तु ।
भीमस्य कोपोऽग्निरिवानिलेन ॥ ३.२३७.१८ ॥
ଧର୍ମପୁତ୍ର ପାପ ଚିନ୍ତା କରିବେ ନାହିଁ; ଧନଞ୍ଜୟ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବେ। କିନ୍ତୁ ବନବାସ ଦ୍ୱାରା ଭୀମଙ୍କ କ୍ରୋଧ ପବନରେ ଅଗ୍ନି ବଢ଼ିବା ପରି ବଢ଼ୁଛି।
3.237.19
स तेन कोपेन विदीर्यमाणः ।
करं करेणाभिनिपीड्यवीरः।
विनिःश्वसत्युष्णमतीव घोरं ।
दहन्निवेमां मम पुत्रसेनाम् ॥ ३.२३७.१९ ॥
ସେହି କ୍ରୋଧରେ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିବା ସେ ବୀର ହାତକୁ ହାତ ଦ୍ୱାରା ଚାପି ଅତି ଉଷ୍ଣ ଓ ଭୟଙ୍କର ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ୁଛି; ଯେପରି ମୋ ଏହି ପୁତ୍ରସେନାକୁ ଦହନ କରିବ।
3.237.20
गाण्डीवधन्वा च वृकोदरश्च ।
संरम्भिणावन्तककालकल्पौ।
न शेषयेतां युधि शत्रुसेनां ।
शरान्किरन्तावनिप्रकाशान् ॥ ३.२३७.२० ॥
ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁ ଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ ଓ ବୃକୋଦର, କ୍ରୋଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯମ ଓ କାଳ ପରି; ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଶତ୍ରୁସେନାକୁ ଅବଶିଷ୍ଟ ରଖିବେ ନାହିଁ; ପୃଥିବୀ ପରି ବିଶାଳ ବାଣ ବର୍ଷଣ କରିବେ।
3.237.21
दुर्योधनः शकुनिः सूतपुत्रो ।
दुःशासनश्चापि सुमन्दचेताः।
मधु प्रपश्यन्ति न तु प्रपातं ।
वृकोदरं चैव धनंजयं च ॥ ३.२३७.२१ ॥
ଦୁର୍ଯୋଧନ, ଶକୁନି, ସୂତପୁତ୍ର ଏବଂ ଦୁଃଶାସନ ମଧ୍ୟ ଅତି ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧି। ସେମାନେ ମଧୁ (ମିଠା ଲାଭ) ଦେଖନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପତନ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ; ବୃକୋଦର ଓ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ।
3.237.22
शुभाशुभं कर्म नरोहि कृत्वा ।
प्रतीक्षतेचेत्स फलंविपाके।
सतेन युज्यत्यवशः फलेन ।
मोक्षः कथं स्यात्पुरुषस्य तस्मात् ॥ ३.२३७.२२ ॥
ମଣିଷ ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କର୍ମ କରି, ତାହାର ପରିପାକ ସମୟରେ ଫଳ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କଲେ, ସେ ଅବଶ ହୋଇ ସେହି ଫଳ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୁଏ। ତେବେ ମଣିଷର ମୋକ୍ଷ କିପରି ହେବ?
3.237.23
क्षेत्रे सुकृष्टे ह्युपिते च बीजे ।
देवेच वर्षत्यृतुकालयुक्तम्।
न स्यात्फलंतस्य कुतः प्रसिद्धि-
रन्यत्रदैवादिति नास्ति हेतुः ॥ ३.२३७.२३ ॥
ଭଲ ଭାବରେ ହଳ ହୋଇଥିବା କ୍ଷେତରେ ବୁଣାଯାଇଥିବା ବୀଜରେ, ଋତୁକାଳରେ ଦେବ (ବର୍ଷା) ବର୍ଷିଲେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଫଳ ନ ହୁଏ, ତେବେ ଦୈବ ଛଡା ଆଉ କେଉଁ କାରଣରୁ ତାହାର ସିଦ୍ଧି ହେବ? ଅନ୍ୟ କାରଣ ନାହିଁ।
3.237.24
कृतं मताक्षेण यथा न साधु ।
साधुप्रवृत्तेन च पाण्डवेन।
मया च दुष्पुत्रवशानुगेन ।
कृतः कुरूणामयमन्तकालः ॥ ३.२३७.२४ ॥
ପାଶା ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଲୋକ (ଜୁଆଡ଼ିଆ) ଯାହା କରିଥିଲା ତାହା ଭଲ ନଥିଲା; ସାଧୁ ଆଚରଣର ପାଣ୍ଡବ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ବଶରେ ଚାଲିଥିବା ମୁଁ, କୁରୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଅନ୍ତକାଳ ରଚିଲୁ।
3.237.25
ध्रुवं प्रशाम्यत्यसमीरितोऽग्नि-
र्ध्रुवं प्रजास्यत्युत गर्भिणी या।
ध्रुवं दिनादौ रजनीप्रणाश-
स्तथा क्षपादौ च दिनप्रणाशः ॥ ३.२३७.२५ ॥
ଫୁଙ୍କା ନ ଦେଲେ ନିଆଁ ନିଶ୍ଚୟ ନିଭିଯାଏ; ଗର୍ଭବତୀ ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରସବ କରିବେ; ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ ରାତିର ବିନାଶ ନିଶ୍ଚିତ, ଓ ରାତିର ଆରମ୍ଭରେ ଦିନର ବିନାଶ ସେହିପରି।
3.237.26
कृतेच कस्मान्न परेच कुर्यु-
र्दत्ते च दद्युः पुरुषाः कथंस्वित्।
प्राप्यार्थकालं च भवेदनर्थः ।
कथंचन स्यादितितत्कुतः स्यात् ॥ ३.२३७.२६ ॥
କୃତ କର୍ମ ଅନ୍ୟମାନେ କାହିଁକି କରିବେ ନାହିଁ? ଦାନ ଦିଆଯିବା ପରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ କିପରି ପୁଣି ଦେବେ? ପ୍ରୟୋଜନର ସମୟ ଆସିଲେ କ୍ଷତି କିପରି ହେବ? ତାହା କିପରି ହେବ, କେଉଁଠାରୁ ଆସିବ?
3.237.27
कथं न भिद्येत न च स्रवेत ।
न च प्रसिच्येदितिरक्षितव्यम्।
अरक्ष्यमाणं शतधा प्रकीर्ये-
द्भ्रुवं न नाशोऽस्ति कृतस्य लोके ॥ ३.२३७.२७ ॥
ଏହା କିପରି ଭାଙ୍ଗିବ ନାହିଁ, ଝରିବ ନାହିଁ ଓ ଛଳିବ ନାହିଁ? ତେଣୁ ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ। ରକ୍ଷା ନ ହେଲେ ଏହା ଶହେ ପ୍ରକାରରେ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ ହେବ। ଜଗତରେ କୃତ କର୍ମର ବିନାଶ ନାହିଁ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ।
3.237.28
गतो ह्यरण्यादपिशक्रलोकं ।
धनंजयः पशय्त वीर्यमस्य।
अस्त्राणि दिव्यानि चतुर्विधानि ।
ज्ञात्वा पुनर्लोकमिमं प्रपन्नः ॥ ३.२३७.२८ ॥
ଅରଣ୍ୟରୁ ହିଁ ଧନଞ୍ଜୟ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ବୀର୍ଯ୍ୟ ଦେଖ। ଚାରି ପ୍ରକାର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଜାଣି ସେ ପୁଣି ଏହି ଲୋକକୁ ଫେରିଲେ।
3.237.29
स्वर्गं हि गत्वा सशरीर एव ।
को मानुषः पुनरागन्तुमिच्छेत्।
अन्यत्रकालोपहताननेका-
न्समीक्षमाणस्तुकुरून्मुमूर्षून् ॥ ३.२३७.२९ ॥
ସଶରୀରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ କେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ପୁଣି ଫେରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବ? କିନ୍ତୁ କାଳଦ୍ୱାରା ହତ, ମରଣ ଇଚ୍ଛୁକ ଅନେକ କୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖି (ସେ ଫେରିଲେ)।
3.237.30
धनुर्ग्राहश्चार्जुनः सव्यसाची ।
धनुश्च तद्गाण्डिवं भीमवेगम्।
अस्त्राणि दिव्यानि च तानि तस्य ।
त्रयस्य तेजः प्रसहेत कोऽत्र ॥ ३.२३७.३० ॥
ଧନୁର୍ଧର ଅର୍ଜୁନ, ସବ୍ୟସାଚୀ, ସେହି ଭୀଷଣ ବେଗ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁ, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର — ଏହି ତିନିଟିର ତେଜ ଏଠାରେ କିଏ ସହିବ?
3.237.31
निशम्य तद्वचनं पार्थिवस्य ।
दुर्योधनं रहिते सौबलोऽथ।
अबोधयत्कर्णमुपेत्य सर्वं ।
स चाप्यहृष्टोऽभवदल्पचेताः ॥ ३.२३७.३१ ॥
ରାଜାଙ୍କର ସେହି ବଚନ ଶୁଣି ସୌବଳ (ଶକୁନି) ପରେ ଏକାନ୍ତରେ ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ସବୁ ବୁଝାଇଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କ ଚିତ୍ତ ଅଳ୍ପ ଥିଲା।