Mahābhārata · Adhyāya 3.237
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.237.1
एवं वने वर्तमाना नराग्र्याः ।
शीतोष्णवातातपकर्शिताङ्गाः।
सरस्तदासाद्यवनं च पुण्यं ।
ततः परंकिमकुर्वन्त पार्थाः ॥ ३.२३७.१ ॥
So lebten die Besten unter den Menschen im Wald, ihre Körper von Kälte, Hitze, Wind und Sonne geschwächt. Was taten die Söhne der Pṛthā, nachdem sie jenen See und den heiligen Wald erreicht hatten?
3.237.2
सरस्तदासाद्य तु पाण्डुपुत्रा ।
जनं समुत्सृज्य विधाय चेष्टम्।
वनानि रम्याण्यथ पर्वतांश्च ।
नदीप्रदेशांश्च तदा विचेरुः ॥ ३.२३७.२ ॥
Nachdem die Söhne Pāṇḍus jenen See erreicht hatten, verließen sie die Menschen, ordneten ihre Angelegenheiten und wanderten dann durch reizvolle Wälder, Berge und Flussgebiete.
3.237.3
तथा वने तान्वसतः प्रवीरान् ।
स्वाध्यायवन्तश्च तपोधनाश्च।
अभ्याययुर्वेदविदः पुराणा-
स्तान्पूजयामासुरथो नराग्र्याः ॥ ३.२३७.३ ॥
So kamen, während jene tapferen Helden im Wald wohnten, alte Weise zu ihnen, die dem Veda-Studium ergeben, an Askese reich und in den Veden bewandert waren, und die Besten unter den Menschen ehrten sie.
3.237.4
ततः कदाचित्कुशलः कथासु ।
विप्रोऽभ्यगच्छद्भुवि कौरवेयान्।
स तैः समेत्याथ यदृच्छयैव ।
वैचित्रवीर्यं नृपमभ्यगच्छत् ॥ ३.२३७.४ ॥
Dann kam einmal ein in Erzählungen erfahrener Brahmane auf die Erde zu den Kauravas; nachdem er mit ihnen zusammengetroffen war, ging er zufällig zu dem König, dem Sohn Vicitravīryas.
3.237.5
अथोपविष्टः प्रतिसत्कृतश्च ।
वृद्धेन राज्ञा कुरुसत्तमेन।
प्रचोदितः संकथयांबभूव ।
धर्मानिलेन्द्रप्रभवान्यमौ च ॥ ३.२३७.५ ॥
Dann, als er sich gesetzt hatte und vom alten König, dem Besten der Kurus, geehrt und angeregt worden war, begann er, von den Söhnen zu erzählen, die von Dharma, Vāyu und Indra geboren waren, und von den Zwillingen.
3.237.6
कृशांश्च वातातपकर्शिताङ्गान् ।
दुःखस्य चोग्रस् मुखे प्रपन्नान्।
तां चाप्यनाथामिव वीरनाथां ।
कृष्णां परिक्लेशगुणेन युक्ताम् ॥ ३.२३७.६ ॥
Er sah sie abgemagert, ihre Körper von Wind und Sonne ausgezehrt, in den Rachen furchtbaren Leids gefallen, und Kṛṣṇā, gleichsam ohne Beschützer, obwohl Helden ihre Beschützer waren, von äußerster Qual erfüllt.
3.237.7
ततः कथास्तस्य निशम्य राजा ।
वैचित्रवीर्यः कृपयाऽभितप्तः।
वने तथा पार्थिवपुत्रपौत्रा-
ञ्श्रुत्वा तथा दुःखनदींप्रपन्नान् ॥ ३.२३७.७ ॥
Als der König Vaicitravīrya (Dhṛtarāṣṭra) seine Berichte vernommen hatte, war er vom Mitleid tief erschüttert, ebenso als er hörte, dass die Söhne und Enkel des Königs im Wald in den Fluss des Leids gefallen waren.
3.237.8
प्रोवाच दैन्याभिहतान्तरात्मा ।
निश्वासवातोपहतस्तदानीम्।
वाचं कथंचित्स्थिरतामुपेत्य ।
तत्सर्वमात्मप्रभवं विचिन्त्य ॥ ३.२३७.८ ॥
Er sprach, sein inneres Selbst von Verzweiflung getroffen, damals vom Wind der Seufzer erschüttert; nachdem er irgendwie Festigkeit erlangt und all das bedacht hatte, was aus ihm selbst entstanden war.
3.237.9
कथंनु सत्यः शुचिरार्यवृत्तः ।
श्रेष्ठः सुतानां मम धर्मराजः।
अजातशत्रुः पृथिवीतले स्म ।
शेते पुरा राङ्कवकूटशायी ॥ ३.२३७.९ ॥
Wie liegt nun der König der Gerechtigkeit (Yudhiṣṭhira), der wahrhaftige, reine Edelgesinnte, der beste meiner Söhne, ohne Feinde, der einst auf einem Lager aus Rāṅkava-Fellen schlief, auf der nackten Erde?
3.237.10
प्रबोध्यते मागधसूतपुत्रै-
र्नित्यं स्तुवद्भिः स्वयमिन्द्रकल्पः।
पतत्रिसङ्घैः स जघन्यरात्रे ।
प्रबोध्यते नूनमिलातलस्थः ॥ ३.२३७.१० ॥
Täglich von den lobsingenden Barden, den Māgadhas und Wagenlenker-Söhnen geweckt, er, Indra selbst gleich; nun, in der letzten Nachtwache, wird er gewiss von Vogelschwärmen geweckt, auf der Erde liegend.
3.237.11
कथंनु वातातपकर्शिताङ्गो ।
वृकोदरः कोपपरिप्लुताङ्गः।
शेते पृथिव्यामतथोचिताङ्गः ।
कृष्णासमक्षं वसुधातलस्थः ॥ ३.२३७.११ ॥
Wie liegt Vṛkodara auf der Erde, seine Glieder von Wind und Sonne ausgezehrt, seine Glieder von Zorn überwältigt, seine Glieder einem solchen Zustand nicht gewohnt, vor Kṛṣṇā auf dem Boden?
3.237.12
तथाऽर्जुनः सुकुमारो मनस्वी ।
वशे स्थितो धर्मसुतस्य राज्ञः।
विदूयमानैरिव सर्वगात्रै-
र्ध्रुवं न शेते वसतीरमर्षात् ॥ ३.२३७.१२ ॥
Ebenso bleibt Arjuna, zart und hochgesinnt, unter der Herrschaft des Königs, des Sohnes des Dharma; doch als ob alle seine Glieder gequält wären, schläft er gewiss vor Empörung nicht in seiner Wohnung.
3.237.13
यमौ च कृष्णां च युधिष्ठिरं च ।
भीमं च दृष्ट्वा सुखविप्रयुक्तान्।
विनिःश्वसन्सर्प इवोग्रतेजा ।
ध्रुवं न शेते वसतीरमर्षात् ॥ ३.२३७.१३ ॥
Als er die Zwillinge, Kṛṣṇā, Yudhiṣṭhira und Bhīma des Glücks beraubt sieht, seufzt er wie eine Schlange, er von grimmigem Glanz, und schläft gewiss vor Empörung nicht in seiner Wohnung.
3.237.14
तथा यमौ चाप्यसुखौ सुखार्हौ ।
समृद्धरीपावमरौ दिवीव।
प्रजागरस्थौ ध्रुवमप्रशान्तौ ।
क्रोधेन सत्येन च वार्यमाणौ ॥ ३.२३७.१४ ॥
Ebenso die Zwillinge, unglücklich, obwohl des Glücks würdig; die Feinde sind bereichert und gleich Göttern im Himmel. Gewiss liegen jene beiden wach, unruhig, zurückgehalten durch Zorn und durch Wahrheit.
3.237.15
समीरणेनाथ समो बलेन ।
समीरणस्यैवसुतो बलीयान्।
स धर्मपासेन सितोऽग्रजेन ।
ध्रुवं विनिःश्वस्य सहत्यमर्षम् ॥ ३.२३७.१५ ॥
Dann erträgt er, dem Wind an Kraft gleich, der Sohn des Windgottes selbst, noch stärker, gebunden durch die Schlinge des Dharma, gebunden durch seinen älteren Bruder, gewiss seufzend tief den Zorn.
3.237.16
स चापिभूमौ परिवर्तमानो ।
वधं सुतानां मम काङ्क्षमाणः।
सत्येन धर्मेण च वार्यमाणः ।
कालंप्रतीक्षत्यधिको रणेऽन्यैः ॥ ३.२३७.१६ ॥
Er, auf dem Boden sich wälzend, den Tod meiner Söhne begehrend, obwohl durch Wahrheit und Dharma zurückgehalten, wartet auf die Zeit, im Kampf den anderen überlegen zu sein.
3.237.17
अजातशत्रौ तु जिते निकृत्या ।
दुःशासनो यत्परुषाण्यवोचत्।
तानि प्रविष्टानि वृकोदराङ्गं ।
दहन्ति कक्षाग्निरिवेन्धनानि ॥ ३.२३७.१७ ॥
Als Ajātaśatru durch List besiegt wurde, drangen die harten Worte, die Duḥśāsana sprach, in Bhīmas Körper ein und verbrennen ihn, wie ein Waldbrand das Brennholz verzehrt.
3.237.18
न पापकं ध्यास्यति धर्मपुत्रो ।
धनंजयश्चाप्यनुवर्त्स्यते तम्।
अरण्यवासेन विवर्धते तु ।
भीमस्य कोपोऽग्निरिवानिलेन ॥ ३.२३७.१८ ॥
Der Sohn des Dharma wird nichts Böses denken, und auch Dhanaṃjaya wird ihm folgen; doch durch den Waldaufenthalt wächst Bhīmas Zorn, wie das Feuer vom Wind angefacht wird.
3.237.19
स तेन कोपेन विदीर्यमाणः ।
करं करेणाभिनिपीड्यवीरः।
विनिःश्वसत्युष्णमतीव घोरं ।
दहन्निवेमां मम पुत्रसेनाम् ॥ ३.२३७.१९ ॥
Von jenem Zorn zerrissen, presst der Held Hand gegen Hand und stößt glühend heiße, schreckliche Atemzüge aus, als wolle er dieses Heer meiner Söhne verbrennen.
3.237.20
गाण्डीवधन्वा च वृकोदरश्च ।
संरम्भिणावन्तककालकल्पौ।
न शेषयेतां युधि शत्रुसेनां ।
शरान्किरन्तावनिप्रकाशान् ॥ ३.२३७.२० ॥
Arjuna, der Träger des Bogens Gāṇḍīva, und Vṛkodara, beide zornentbrannt, wie Tod und Zeit, werden im Kampf kein Überbleibsel des feindlichen Heeres lassen und Pfeile verschießen, die die Erde zu bedecken scheinen.
3.237.21
दुर्योधनः शकुनिः सूतपुत्रो ।
दुःशासनश्चापि सुमन्दचेताः।
मधु प्रपश्यन्ति न तु प्रपातं ।
वृकोदरं चैव धनंजयं च ॥ ३.२३७.२१ ॥
Duryodhana, Śakuni, der Sohn des Wagenlenkers und Duḥśāsana sind ebenfalls von sehr törichtem Sinn. Sie sehen den Honig, nicht aber den Sturz; sie sehen weder Vṛkodara noch Dhanaṃjaya.
3.237.22
शुभाशुभं कर्म नरोहि कृत्वा ।
प्रतीक्षतेचेत्स फलंविपाके।
सतेन युज्यत्यवशः फलेन ।
मोक्षः कथं स्यात्पुरुषस्य तस्मात् ॥ ३.२३७.२२ ॥
Wenn ein Mensch, nachdem er eine gute oder böse Tat vollbracht hat, auf deren Frucht zur Reifezeit wartet, so ist er ohnmächtig an diese Frucht gebunden. Wie könnte dann ein Mensch Befreiung erlangen?
3.237.23
क्षेत्रे सुकृष्टे ह्युपिते च बीजे ।
देवेच वर्षत्यृतुकालयुक्तम्।
न स्यात्फलंतस्य कुतः प्रसिद्धि-
रन्यत्रदैवादिति नास्ति हेतुः ॥ ३.२३७.२३ ॥
Ein Same, in gut gepflügten Acker gesät, wenn zur rechten Zeit der Gott (Regen) niederfällt, und doch keine Frucht trägt: außer durch das Schicksal, woher käme sein Gelingen? Es gibt keinen anderen Grund.
3.237.24
कृतं मताक्षेण यथा न साधु ।
साधुप्रवृत्तेन च पाण्डवेन।
मया च दुष्पुत्रवशानुगेन ।
कृतः कुरूणामयमन्तकालः ॥ ३.२३७.२४ ॥
Was der mit dem Würfelauge getan hat, war nicht gut; und ich, dem Willen meiner bösen Söhne folgend, und der Pāṇḍava von rechtschaffenem Wandel haben den Kurus diese Todeszeit bereitet.
3.237.25
ध्रुवं प्रशाम्यत्यसमीरितोऽग्नि-
र्ध्रुवं प्रजास्यत्युत गर्भिणी या।
ध्रुवं दिनादौ रजनीप्रणाश-
स्तथा क्षपादौ च दिनप्रणाशः ॥ ३.२३७.२५ ॥
Ein nicht angefachtes Feuer erlischt gewiss; die Schwangere gebiert gewiss; zu Tagesbeginn ist der Untergang der Nacht gewiss, und ebenso zu Nachtbeginn der Untergang des Tages.
3.237.26
कृतेच कस्मान्न परेच कुर्यु-
र्दत्ते च दद्युः पुरुषाः कथंस्वित्।
प्राप्यार्थकालं च भवेदनर्थः ।
कथंचन स्यादितितत्कुतः स्यात् ॥ ३.२३७.२६ ॥
Warum sollten andere nicht tun, was getan wurde? Und wenn eine Gabe gegeben ist, wie sollten Menschen wieder geben? Wenn die Zeit des Zieles kommt, wie könnte Verlust entstehen? Wie könnte es geschehen, und woher käme es?
3.237.27
कथं न भिद्येत न च स्रवेत ।
न च प्रसिच्येदितिरक्षितव्यम्।
अरक्ष्यमाणं शतधा प्रकीर्ये-
द्भ्रुवं न नाशोऽस्ति कृतस्य लोके ॥ ३.२३७.२७ ॥
Wie könnte es nicht zerbrechen, nicht auslaufen und nicht verschüttet werden? Darum muss es bewacht werden. Ungeschützt würde es auf hundert Arten zerstreut. Gewiss gibt es keine Vernichtung des Getanen in der Welt.
3.237.28
गतो ह्यरण्यादपिशक्रलोकं ।
धनंजयः पशय्त वीर्यमस्य।
अस्त्राणि दिव्यानि चतुर्विधानि ।
ज्ञात्वा पुनर्लोकमिमं प्रपन्नः ॥ ३.२३७.२८ ॥
Gewiss ging Dhanaṃjaya aus dem Wald bis in die Welt Indras. Sieh seine Tapferkeit. Nachdem er die göttlichen Waffen von vierfacher Art erlernt hatte, kehrte er wieder in diese Welt zurück.
3.237.29
स्वर्गं हि गत्वा सशरीर एव ।
को मानुषः पुनरागन्तुमिच्छेत्।
अन्यत्रकालोपहताननेका-
न्समीक्षमाणस्तुकुरून्मुमूर्षून् ॥ ३.२३७.२९ ॥
Wer, der mit dem Körper in den Himmel gegangen ist, möchte wieder zurückkehren? Doch da er die vielen Kurus sah, von der Zeit geschlagen, die den Tod begehren, kehrte er zurück.
3.237.30
धनुर्ग्राहश्चार्जुनः सव्यसाची ।
धनुश्च तद्गाण्डिवं भीमवेगम्।
अस्त्राणि दिव्यानि च तानि तस्य ।
त्रयस्य तेजः प्रसहेत कोऽत्र ॥ ३.२३७.३० ॥
Arjuna, der Bogenschütze, der Linkshänder, jener Bogen Gāṇḍīva von schrecklicher Wucht und seine göttlichen Waffen — wer hier könnte die Macht dieser drei ertragen?
3.237.31
निशम्य तद्वचनं पार्थिवस्य ।
दुर्योधनं रहिते सौबलोऽथ।
अबोधयत्कर्णमुपेत्य सर्वं ।
स चाप्यहृष्टोऽभवदल्पचेताः ॥ ३.२३७.३१ ॥
Nachdem Saubala die Worte des Königs vernommen hatte, ging er darauf im Verborgenen zu Duryodhana und erklärte Karṇa alles. Doch auch er wurde nicht froh, denn sein Sinn war kleinlich.