Mahābhārata · Adhyāya 3.237
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.237.1
एवं वने वर्तमाना नराग्र्याः ।
शीतोष्णवातातपकर्शिताङ्गाः।
सरस्तदासाद्यवनं च पुण्यं ।
ततः परंकिमकुर्वन्त पार्थाः ॥ ३.२३७.१ ॥
Assim, morando na floresta, os melhores dos homens, com os corpos debilitados pelo frio, pelo calor, pelo vento e pelo sol, ao chegarem àquele lago e à floresta sagrada, o que fizeram depois os filhos de Pṛthā?
3.237.2
सरस्तदासाद्य तु पाण्डुपुत्रा ।
जनं समुत्सृज्य विधाय चेष्टम्।
वनानि रम्याण्यथ पर्वतांश्च ।
नदीप्रदेशांश्च तदा विचेरुः ॥ ३.२३७.२ ॥
Ao chegarem àquele lago, os filhos de Pāṇḍu deixaram o povo, organizaram seus afazeres e então vaguearam por florestas encantadoras, montanhas e regiões de rios.
3.237.3
तथा वने तान्वसतः प्रवीरान् ।
स्वाध्यायवन्तश्च तपोधनाश्च।
अभ्याययुर्वेदविदः पुराणा-
स्तान्पूजयामासुरथो नराग्र्याः ॥ ३.२३७.३ ॥
Assim, enquanto aqueles valentes heróis habitavam a floresta, sábios antigos dedicados ao estudo védico, ricos em ascetismo e versados nos Vedas, vinham até eles, e os melhores dos homens os honravam.
3.237.4
ततः कदाचित्कुशलः कथासु ।
विप्रोऽभ्यगच्छद्भुवि कौरवेयान्।
स तैः समेत्याथ यदृच्छयैव ।
वैचित्रवीर्यं नृपमभ्यगच्छत् ॥ ३.२३७.४ ॥
Então, certa vez, um brâmane hábil em narrativas veio até os Kauravas na terra; após encontrá-los, foi por acaso ao rei, filho de Vicitravīrya.
3.237.5
अथोपविष्टः प्रतिसत्कृतश्च ।
वृद्धेन राज्ञा कुरुसत्तमेन।
प्रचोदितः संकथयांबभूव ।
धर्मानिलेन्द्रप्रभवान्यमौ च ॥ ३.२३७.५ ॥
Então, sentado e honrado pelo rei idoso, o melhor dos Kurus, instigado por ele, começou a narrar os filhos nascidos de Dharma, Vāyu e Indra, e os gêmeos.
3.237.6
कृशांश्च वातातपकर्शिताङ्गान् ।
दुःखस्य चोग्रस् मुखे प्रपन्नान्।
तां चाप्यनाथामिव वीरनाथां ।
कृष्णां परिक्लेशगुणेन युक्ताम् ॥ ३.२३७.६ ॥
Viu-os magros, com os corpos desgastados pelo vento e pelo sol, caídos nas fauces de uma dor feroz, e Kṛṣṇā, como se não tivesse protetor, embora heróis fossem seus protetores, tomada por extrema aflição.
3.237.7
ततः कथास्तस्य निशम्य राजा ।
वैचित्रवीर्यः कृपयाऽभितप्तः।
वने तथा पार्थिवपुत्रपौत्रा-
ञ्श्रुत्वा तथा दुःखनदींप्रपन्नान् ॥ ३.२३७.७ ॥
Então, tendo ouvido seus relatos, o rei Vaicitravīrya (Dhṛtarāṣṭra), profundamente afligido pela compaixão, tendo ouvido também sobre os filhos e netos do rei na floresta, caídos no rio da dor.
3.237.8
प्रोवाच दैन्याभिहतान्तरात्मा ।
निश्वासवातोपहतस्तदानीम्।
वाचं कथंचित्स्थिरतामुपेत्य ।
तत्सर्वमात्मप्रभवं विचिन्त्य ॥ ३.२३७.८ ॥
Falou, com a alma interior atingida pelo desânimo, abalado então pelo vento dos suspiros; tendo de algum modo recuperado a firmeza, e tendo ponderado tudo aquilo que nascera de si mesmo.
3.237.9
कथंनु सत्यः शुचिरार्यवृत्तः ।
श्रेष्ठः सुतानां मम धर्मराजः।
अजातशत्रुः पृथिवीतले स्म ।
शेते पुरा राङ्कवकूटशायी ॥ ३.२३७.९ ॥
Como, então, jaz sobre a terra nua Dharmarāja (Yudhiṣṭhira), o verdadeiro, o puro de conduta nobre, o melhor de meus filhos, sem inimigos, que antes dormia num leito de peles de rāṅkava?
3.237.10
प्रबोध्यते मागधसूतपुत्रै-
र्नित्यं स्तुवद्भिः स्वयमिन्द्रकल्पः।
पतत्रिसङ्घैः स जघन्यरात्रे ।
प्रबोध्यते नूनमिलातलस्थः ॥ ३.२३७.१० ॥
Despertado diariamente pelos bardos magadhas e filhos de cocheiros que o louvavam, ele, igual a Indra; agora, na última vigília da noite, certamente é despertado por bandos de pássaros, deitado sobre a terra.
3.237.11
कथंनु वातातपकर्शिताङ्गो ।
वृकोदरः कोपपरिप्लुताङ्गः।
शेते पृथिव्यामतथोचिताङ्गः ।
कृष्णासमक्षं वसुधातलस्थः ॥ ३.२३७.११ ॥
Como jaz Vṛkodara sobre a terra, com os membros desgastados pelo vento e pelo sol, os membros tomados pela ira, membros não habituados a tal estado, diante de Kṛṣṇā?
3.237.12
तथाऽर्जुनः सुकुमारो मनस्वी ।
वशे स्थितो धर्मसुतस्य राज्ञः।
विदूयमानैरिव सर्वगात्रै-
र्ध्रुवं न शेते वसतीरमर्षात् ॥ ३.२३७.१२ ॥
Assim também Arjuna, delicado e de elevado ânimo, permanece sob o controle do rei, filho de Dharma; mas como se todos os seus membros estivessem atormentados, certamente por indignação não dorme em sua morada.
3.237.13
यमौ च कृष्णां च युधिष्ठिरं च ।
भीमं च दृष्ट्वा सुखविप्रयुक्तान्।
विनिःश्वसन्सर्प इवोग्रतेजा ।
ध्रुवं न शेते वसतीरमर्षात् ॥ ३.२३७.१३ ॥
Ao ver os gêmeos, Kṛṣṇā, Yudhiṣṭhira e Bhīma privados de felicidade, ele, de brilho feroz, suspirando como uma serpente, certamente por indignação não dorme em sua morada.
3.237.14
तथा यमौ चाप्यसुखौ सुखार्हौ ।
समृद्धरीपावमरौ दिवीव।
प्रजागरस्थौ ध्रुवमप्रशान्तौ ।
क्रोधेन सत्येन च वार्यमाणौ ॥ ३.२३७.१४ ॥
Assim também os gêmeos, infelizes embora dignos de felicidade; os inimigos estão enriquecidos e são como deuses no céu. Certamente aqueles dois jazem acordados, inquietos, contidos pela ira e pela verdade.
3.237.15
समीरणेनाथ समो बलेन ।
समीरणस्यैवसुतो बलीयान्।
स धर्मपासेन सितोऽग्रजेन ।
ध्रुवं विनिःश्वस्य सहत्यमर्षम् ॥ ३.२३७.१५ ॥
Então ele, igual ao vento em força, filho do próprio deus do vento, ainda mais poderoso, atado pelo laço de Dharma, atado por seu irmão mais velho, certamente suspirando fundo suporta a indignação.
3.237.16
स चापिभूमौ परिवर्तमानो ।
वधं सुतानां मम काङ्क्षमाणः।
सत्येन धर्मेण च वार्यमाणः ।
कालंप्रतीक्षत्यधिको रणेऽन्यैः ॥ ३.२३७.१६ ॥
Ele, rolando pelo chão, desejando a morte dos meus filhos, embora contido pela verdade e pelo dharma, espera o momento de prevalecer sobre os outros na batalha.
3.237.17
अजातशत्रौ तु जिते निकृत्या ।
दुःशासनो यत्परुषाण्यवोचत्।
तानि प्रविष्टानि वृकोदराङ्गं ।
दहन्ति कक्षाग्निरिवेन्धनानि ॥ ३.२३७.१७ ॥
Quando Ajātaśatru foi derrotado pelo engano, as palavras duras que Duḥśāsana proferiu entraram no corpo de Bhīma e o queimam, como um incêndio na floresta queima a lenha.
3.237.18
न पापकं ध्यास्यति धर्मपुत्रो ।
धनंजयश्चाप्यनुवर्त्स्यते तम्।
अरण्यवासेन विवर्धते तु ।
भीमस्य कोपोऽग्निरिवानिलेन ॥ ३.२३७.१८ ॥
O filho de Dharma não pensará em mal, e Dhanaṃjaya também o seguirá; mas, pelo exílio na floresta, a ira de Bhīma cresce, como o fogo avivado pelo vento.
3.237.19
स तेन कोपेन विदीर्यमाणः ।
करं करेणाभिनिपीड्यवीरः।
विनिःश्वसत्युष्णमतीव घोरं ।
दहन्निवेमां मम पुत्रसेनाम् ॥ ३.२३७.१९ ॥
Despedaçado por aquela ira, o herói aperta mão contra mão e expira um sopro terrivelmente quente e horrível, como se fosse queimar este exército dos meus filhos.
3.237.20
गाण्डीवधन्वा च वृकोदरश्च ।
संरम्भिणावन्तककालकल्पौ।
न शेषयेतां युधि शत्रुसेनां ।
शरान्किरन्तावनिप्रकाशान् ॥ ३.२३७.२० ॥
Arjuna, portador do arco Gāṇḍīva, e Vṛkodara, ambos enfurecidos, como a Morte e o Tempo, não deixarão resto algum do exército inimigo na batalha, espalhando flechas que parecem cobrir a terra.
3.237.21
दुर्योधनः शकुनिः सूतपुत्रो ।
दुःशासनश्चापि सुमन्दचेताः।
मधु प्रपश्यन्ति न तु प्रपातं ।
वृकोदरं चैव धनंजयं च ॥ ३.२३७.२१ ॥
Duryodhana, Śakuni, o filho do cocheiro e Duḥśāsana também têm mente muito tola. Veem o mel, mas não a queda; não veem Vṛkodara nem Dhanaṃjaya.
3.237.22
शुभाशुभं कर्म नरोहि कृत्वा ।
प्रतीक्षतेचेत्स फलंविपाके।
सतेन युज्यत्यवशः फलेन ।
मोक्षः कथं स्यात्पुरुषस्य तस्मात् ॥ ३.२३७.२२ ॥
Se um homem, tendo praticado uma ação boa ou má, aguarda o seu fruto quando amadurece, fica ligado a esse fruto, impotente. Como, então, um homem poderia alcançar a libertação?
3.237.23
क्षेत्रे सुकृष्टे ह्युपिते च बीजे ।
देवेच वर्षत्यृतुकालयुक्तम्।
न स्यात्फलंतस्य कुतः प्रसिद्धि-
रन्यत्रदैवादिति नास्ति हेतुः ॥ ३.२३७.२३ ॥
Uma semente semeada num campo bem arado, com a chuva caindo na estação devida, e no entanto sem fruto: além do destino, de onde viria o seu sucesso? Não há outra causa.
3.237.24
कृतं मताक्षेण यथा न साधु ।
साधुप्रवृत्तेन च पाण्डवेन।
मया च दुष्पुत्रवशानुगेन ।
कृतः कुरूणामयमन्तकालः ॥ ३.२३७.२४ ॥
O que fez aquele de olho nos dados não foi bom; e eu, seguindo a vontade dos meus filhos perversos, e o Pāṇḍava de conduta reta, trouxemos aos Kurus este tempo de morte.
3.237.25
ध्रुवं प्रशाम्यत्यसमीरितोऽग्नि-
र्ध्रुवं प्रजास्यत्युत गर्भिणी या।
ध्रुवं दिनादौ रजनीप्रणाश-
स्तथा क्षपादौ च दिनप्रणाशः ॥ ३.२३७.२५ ॥
Um fogo não atiçado certamente se apaga; a que está grávida certamente dará à luz; ao início do dia a destruição da noite é certa, e do mesmo modo ao início da noite a destruição do dia.
3.237.26
कृतेच कस्मान्न परेच कुर्यु-
र्दत्ते च दद्युः पुरुषाः कथंस्वित्।
प्राप्यार्थकालं च भवेदनर्थः ।
कथंचन स्यादितितत्कुतः स्यात् ॥ ३.२३७.२६ ॥
Por que outros não fariam o que já foi feito? E, uma vez dada a oferta, como os homens dariam de novo? Quando chegar o tempo do propósito, como viria a perda? Como isso poderia acontecer, e de onde viria?
3.237.27
कथं न भिद्येत न च स्रवेत ।
न च प्रसिच्येदितिरक्षितव्यम्।
अरक्ष्यमाणं शतधा प्रकीर्ये-
द्भ्रुवं न नाशोऽस्ति कृतस्य लोके ॥ ३.२३७.२७ ॥
Como não se quebraria, não vazaria e não se derramaria? Por isso deve ser guardado. Sem guarda, dispersar-se-ia de cem maneiras. Certamente não há destruição do que foi feito no mundo.
3.237.28
गतो ह्यरण्यादपिशक्रलोकं ।
धनंजयः पशय्त वीर्यमस्य।
अस्त्राणि दिव्यानि चतुर्विधानि ।
ज्ञात्वा पुनर्लोकमिमं प्रपन्नः ॥ ३.२३७.२८ ॥
De fato, Dhanaṃjaya foi da floresta até o mundo de Indra. Observa o seu valor. Tendo aprendido as armas divinas de quatro tipos, retornou novamente a este mundo.
3.237.29
स्वर्गं हि गत्वा सशरीर एव ।
को मानुषः पुनरागन्तुमिच्छेत्।
अन्यत्रकालोपहताननेका-
न्समीक्षमाणस्तुकुरून्मुमूर्षून् ॥ ३.२३७.२९ ॥
Quem, tendo ido ao céu mesmo com o corpo, desejaria voltar de novo? Contudo, contemplando os muitos kurus atingidos pelo tempo, que desejam morrer, ele retornou.
3.237.30
धनुर्ग्राहश्चार्जुनः सव्यसाची ।
धनुश्च तद्गाण्डिवं भीमवेगम्।
अस्त्राणि दिव्यानि च तानि तस्य ।
त्रयस्य तेजः प्रसहेत कोऽत्र ॥ ३.२३७.३० ॥
Arjuna, o arqueiro, o destro com ambas as mãos, aquele arco Gāṇḍīva de terrível velocidade e suas armas divinas: quem aqui poderia suportar o poder desses três?
3.237.31
निशम्य तद्वचनं पार्थिवस्य ।
दुर्योधनं रहिते सौबलोऽथ।
अबोधयत्कर्णमुपेत्य सर्वं ।
स चाप्यहृष्टोऽभवदल्पचेताः ॥ ३.२३७.३१ ॥
Tendo ouvido aquelas palavras do rei, Saubala foi então, em particular, até Duryodhana e explicou tudo a Karṇa. Mas ele também não ficou satisfeito, pois sua mente era pequena.