Mahābhārata · Adhyāya 3.259
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.259.1
दुर्योधनं मोक्षयित्वा पाण्डुपुत्रा महाबलाः ।
किमकार्षुर्वने तस्मिंस्तन्ममाख्यातुमर्हसि ॥ ३.२५९.१ ॥
Después de liberar a Duryodhana, ¿qué hicieron los poderosos hijos de Pāṇḍu en aquel bosque? Debes contármelo.
3.259.2
ततः शयानं कौन्तेयं रात्रौ द्वैतवन मृगाः ।
स्वप्नान्ते दर्शयामासुर्बाष्पकण्ठा युधिष्ठिरम् ॥ ३.२५९.२ ॥
Entonces, de noche en el bosque de Dvaita, mientras el hijo de Kuntī Yudhiṣṭhira dormía, los ciervos, con la garganta ahogada en lágrimas, se le aparecieron al final de un sueño.
3.259.3
तानब्रवीत्स राजेन्द्रो वेपमानान्कृताञ्जलीन् ।
ब्रूत यद्वक्तुकामाः स्थ के भवन्तः किमिष्यते ॥ ३.२५९.३ ॥
El señor de los reyes les habló a ellos, temblorosos y con las palmas unidas: «Decid lo que queréis decir. ¿Quiénes sois y qué deseáis?»
3.259.4
एवमुक्ताः पाण्डवेन कौन्तेयेन यशस्विना ।
प्रत्यब्रुवन्मृगास्तत्रहतशेषा युधिष्ठिरम् ॥ ३.२५९.४ ॥
Así interpelados por el famoso Pāṇḍava, hijo de Kuntī, los ciervos que sobrevivieron a la matanza allí respondieron a Yudhiṣṭhira.
3.259.5
वयं मृगा द्वैतवने हतशिष्टास्तु भारत ।
नोत्सीदेम महाराज क्रियतां वासपर्ययः ॥ ३.२५९.५ ॥
Somos los ciervos del bosque de Dvaita, los supervivientes de la matanza, oh descendiente de Bharata. Gran rey, no queremos perecer; que se cambie nuestra morada.
3.259.6
भवन्तो भ्रातरः शूराः सर्व एवास्त्रकोविदाः ।
कुलान्यल्पावशिष्टानि कृतवन्तो वनौकसाम् ॥ ३.२५९.६ ॥
Ustedes son todos hermanos valientes, todos diestros en las armas; pero han dejado muy pocas de las familias de nosotros, los habitantes del bosque.
3.259.7
बीजभूता वयं केचिदवशिष्टा महामते ।
विवर्धेमहि राजेन्द्र प्रसादात्ते युधिष्ठिर ॥ ३.२५९.७ ॥
Oh, de gran mente, algunos de nosotros quedamos como semilla. Oh señor de los reyes Yudhiṣṭhira, por tu gracia podremos crecer.
3.259.8
तान्वेपमानान्वित्रस्तान्बीजमात्रावशेषितान् ।
मृगान्दृष्ट्वा सुदुःखार्तो धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ ३.२५९.८ ॥
Al ver a aquellos ciervos temblorosos y aterrorizados, reducidos a apenas semilla, el rey del dharma Yudhiṣṭhira quedó profundamente afligido.
3.259.9
तांस्तथेत्यब्रवीद्राजा सर्वभूतहिते रतः ।
यथा भवन्तो ब्रुवते करिष्यामि च तत्तथा ॥ ३.२५९.९ ॥
El rey, deleitado en el bien de todos los seres, les dijo: "Como decís, así lo haré."
3.259.10
इत्येवं प्रतिबुद्धः स रात्र्यन्ते राजसत्तमः ।
अब्रवीत्सहितान्भ्रातॄन्दयापन्नो मृगान्प्रति ॥ ३.२५९.१० ॥
Así despertado al final de la noche, aquel mejor de los reyes, conmovido por la compasión, habló a sus hermanos reunidos acerca de los ciervos.
3.259.11
उक्तो रात्रौ मृगैरस्मि स्वप्नान्ते हतशेषितैः ।
तनुभूताः स्म भद्रं ते दया नः क्रियतामिति ॥ ३.२५९.११ ॥
"En la noche, al final de un sueño, me hablaron los ciervos, los restos de los muertos: 'Hemos quedado reducidos a un resto. Que te vaya bien; que se nos muestre compasión.'"
3.259.12
ते सत्यमाहुः कर्तव्या दयाऽस्माभिर्वनौकसाम् ।
साष्टमासं हि नो वर्षं यदेनानुपयुंक्ष्महे ॥ ३.२५९.१२ ॥
Ellos dijeron la verdad: "Debemos mostrar compasión hacia los habitantes del bosque, pues nuestro año dura solo ocho meses, y en él los utilizamos."
3.259.13
पुनर्वहुमृगं रम्यं काम्यकं काननोत्तमम् ।
तत्रेमां वसतिं शिष्टां विहरन्तो रमेमहि ॥ ३.२५९.१३ ॥
De nuevo a Kāmyaka, deleitoso y abundante en ciervos, el mejor de los bosques. Allí, vagando en esta morada que resta, disfrutemos.
3.259.14
ततस्ते पाण्डवाः शीघ्रं प्रययुर्धर्मकोविदाः ॥ ३.२५९.१४ ॥
Entonces aquellos Pāṇḍavas, versados en el dharma, partieron de prisa.
3.259.15
ब्राह्मणैः सहिता राजन्ये च तत्रसहोषिताः ।
इन्द्रसेनादिभिश्चैव प्रेष्यैरनुगतास्तदा ॥ ३.२५९.१५ ॥
Acompañados por brahmanes, por los kṣatriyas que habían vivido allí con ellos, por Indrasena y los demás, y seguidos por sus sirvientes, entonces partieron.
3.259.16
ते यात्वा सुसुखैर्मार्गैः स्वन्नैः शुचिजलान्वितैः ।
ददृशुः काम्यकं पुण्यमाश्रमं तापसान्वितम् ॥ ३.२५९.१६ ॥
Habiendo viajado por senderos muy agradables, abundantes en alimento y dotados de agua pura, contemplaron el sagrado ermitaño de Kāmyaka, colmado de ascetas.
3.259.17
विविशुस्ते स्म कौरव्या वृता विप्रर्षभैस्तदा ।
तद्वनं भरतश्रेष्ठाः स्वर्गं सुकृतिनो यथा ॥ ३.२५९.१७ ॥
Entonces los descendientes de Kuru, los mejores de los Bharatas, rodeados por excelentes brahmanes, entraron en aquel bosque, como los justos entran en el cielo.