Mahābhārata · Adhyāya 3.259
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.259.1
दुर्योधनं मोक्षयित्वा पाण्डुपुत्रा महाबलाः ।
किमकार्षुर्वने तस्मिंस्तन्ममाख्यातुमर्हसि ॥ ३.२५९.१ ॥
Was taten die mächtigen Söhne Pāṇḍus in jenem Wald, nachdem sie Duryodhana befreit hatten? Das sollst du mir erzählen.
3.259.2
ततः शयानं कौन्तेयं रात्रौ द्वैतवन मृगाः ।
स्वप्नान्ते दर्शयामासुर्बाष्पकण्ठा युधिष्ठिरम् ॥ ३.२५९.२ ॥
Da erschienen dem schlafenden Kaunteya Yudhiṣṭhira nachts im Dvaita-Wald am Ende eines Traumes die Hirsche, mit erstickter Kehle.
3.259.3
तानब्रवीत्स राजेन्द्रो वेपमानान्कृताञ्जलीन् ।
ब्रूत यद्वक्तुकामाः स्थ के भवन्तः किमिष्यते ॥ ३.२५९.३ ॥
Der Herrscher der Könige sprach zu ihnen, die zitterten und die Hände gefaltet hielten: 'Sprecht, was ihr sagen wollt. Wer seid ihr, und was begehrt ihr?'
3.259.4
एवमुक्ताः पाण्डवेन कौन्तेयेन यशस्विना ।
प्रत्यब्रुवन्मृगास्तत्रहतशेषा युधिष्ठिरम् ॥ ३.२५९.४ ॥
So angesprochen vom berühmten Pāṇḍava, dem Sohn Kuntīs, antworteten die dort dem Gemetzel entkommenen Hirsche Yudhiṣṭhira.
3.259.5
वयं मृगा द्वैतवने हतशिष्टास्तु भारत ।
नोत्सीदेम महाराज क्रियतां वासपर्ययः ॥ ३.२५९.५ ॥
Wir sind die Hirsche des Dvaita-Waldes, die dem Gemetzel entkommenen, o Nachkomme Bharatas. Großer König, wir wollen nicht zugrunde gehen; man möge unseren Wohnsitz wechseln.
3.259.6
भवन्तो भ्रातरः शूराः सर्व एवास्त्रकोविदाः ।
कुलान्यल्पावशिष्टानि कृतवन्तो वनौकसाम् ॥ ३.२५९.६ ॥
Ihr alle seid tapfere Brüder, alle im Waffengebrauch erfahren; doch habt ihr die Familien von uns Waldbewohnern nur noch sehr wenige übrig gelassen.
3.259.7
बीजभूता वयं केचिदवशिष्टा महामते ।
विवर्धेमहि राजेन्द्र प्रसादात्ते युधिष्ठिर ॥ ३.२५९.७ ॥
O Großgesinnter, einige von uns sind wie Samen übrig geblieben. O Herr der Könige Yudhiṣṭhira, durch deine Gnade mögen wir wieder wachsen.
3.259.8
तान्वेपमानान्वित्रस्तान्बीजमात्रावशेषितान् ।
मृगान्दृष्ट्वा सुदुःखार्तो धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ ३.२५९.८ ॥
Als er jene zitternden, verängstigten Hirsche sah, nur noch als Samen übrig, war Yudhiṣṭhira, der König des Dharma, tief von Kummer gequält.
3.259.9
तांस्तथेत्यब्रवीद्राजा सर्वभूतहिते रतः ।
यथा भवन्तो ब्रुवते करिष्यामि च तत्तथा ॥ ३.२५९.९ ॥
Der König, der am Wohl aller Wesen Freude hatte, sprach zu ihnen: "Wie ihr sagt, so werde ich es tun."
3.259.10
इत्येवं प्रतिबुद्धः स रात्र्यन्ते राजसत्तमः ।
अब्रवीत्सहितान्भ्रातॄन्दयापन्नो मृगान्प्रति ॥ ३.२५९.१० ॥
So am Ende der Nacht erwacht, sprach jener beste der Könige, von Mitleid bewegt, zu den versammelten Brüdern über die Hirsche.
3.259.11
उक्तो रात्रौ मृगैरस्मि स्वप्नान्ते हतशेषितैः ।
तनुभूताः स्म भद्रं ते दया नः क्रियतामिति ॥ ३.२५९.११ ॥
"In der Nacht, am Ende eines Traumes, wurde ich von den Hirschen angesprochen, den Überresten der Erschlagenen: 'Wir sind zu einem Rest geschwunden. Dir sei Heil; zeige uns Mitleid.'"
3.259.12
ते सत्यमाहुः कर्तव्या दयाऽस्माभिर्वनौकसाम् ।
साष्टमासं हि नो वर्षं यदेनानुपयुंक्ष्महे ॥ ३.२५९.१२ ॥
Sie sprachen wahrhaftig: "Wir müssen den Waldbewohnern Mitleid erweisen, denn unser Jahr hat nur acht Monate, und in ihm nutzen wir sie."
3.259.13
पुनर्वहुमृगं रम्यं काम्यकं काननोत्तमम् ।
तत्रेमां वसतिं शिष्टां विहरन्तो रमेमहि ॥ ३.२५९.१३ ॥
Wieder nach Kāmyaka, lieblich und reich an Hirschen, dem besten aller Wälder. Dort wollen wir, in dieser verbleibenden Wohnstatt umherstreifend, uns erfreuen.
3.259.14
ततस्ते पाण्डवाः शीघ्रं प्रययुर्धर्मकोविदाः ॥ ३.२५९.१४ ॥
Da brachen jene Pāṇḍavas, die das Dharma kundig waren, rasch auf.
3.259.15
ब्राह्मणैः सहिता राजन्ये च तत्रसहोषिताः ।
इन्द्रसेनादिभिश्चैव प्रेष्यैरनुगतास्तदा ॥ ३.२५९.१५ ॥
Begleitet von Brahmanen, von den Kṣatriya, die dort mit ihnen zusammen gewohnt hatten, von Indrasena und den anderen, und gefolgt von ihren Dienern, so brachen sie damals auf.
3.259.16
ते यात्वा सुसुखैर्मार्गैः स्वन्नैः शुचिजलान्वितैः ।
ददृशुः काम्यकं पुण्यमाश्रमं तापसान्वितम् ॥ ३.२५९.१६ ॥
Nachdem sie auf sehr angenehmen Wegen gereist waren, reich an Nahrung und mit reinem Wasser versehen, erblickten sie die heilige Einsiedelei Kāmyaka, erfüllt von Asketen.
3.259.17
विविशुस्ते स्म कौरव्या वृता विप्रर्षभैस्तदा ।
तद्वनं भरतश्रेष्ठाः स्वर्गं सुकृतिनो यथा ॥ ३.२५९.१७ ॥
Da betraten die Nachkommen Kurus, die Besten der Bharata, umgeben von vorzüglichen Brahmanen, jenen Wald, wie die Gerechten den Himmel betreten.