Mahābhārata · Adhyāya 3.263
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.263.1
वसत्स्वेवं वने तेषु पाण्डवेषु महात्मसु ।
रममाणएषु चित्राबिः कथाभिर्मुनिभिः सह ॥ ३.२६३.१ ॥
Así, mientras aquellos magnánimos Pāṇḍavas vivían en el bosque, se deleitaban con relatos maravillosos junto a los sabios.
3.263.2
सूर्यदत्ताक्षयान्नेन कृष्णाया भोजनावधि ।
ब्राह्मणांस्तर्पमाणेषु ये चान्नार्थमुपागताः।
आरण्यानां मृगाणां च मांसैर्नानाविधैरपि ॥ ३.२६३.२ ॥
Con el alimento inagotable dado por el Sol, que duraba hasta la comida de Kṛṣṇā, saciando a los brahmanes que habían venido en busca de alimento, y también con la carne de los ciervos del bosque de diversas clases.
3.263.3
धार्तराष्ट्रा दुरात्मानः सर्वे दुर्योधनादयः ।
कथं तेष्वन्ववर्तन्त पापाचारा महामुने ॥ ३.२६३.३ ॥
Oh gran sabio, ¿cómo se comportaban con ellos todos los hijos malvados de Dhṛtarāṣṭra, Duryodhana y los demás, de conducta pecaminosa?
3.263.4
दःशासनस्य कर्णस्य शकुनेश्च मते स्थिताः ।
एतदाचक्ष्व भगवन्वैशंपायन पृच्छतः ॥ ३.२६३.४ ॥
Guiados por el consejo de Duḥśāsana, Karṇa y Śakuni, ¿qué hicieron? Dímelo, oh venerable Vaiśampāyana, pues te pregunto.
3.263.5
श्रुत्वा तेषां तथा वृत्तिं नगरे वसतामिव ।
दुर्योधनो महाराज तेषु पापमरोचयत् ॥ ३.२६३.५ ॥
Al oír su conducta, que era como la de quienes viven en una ciudad, Duryodhana, oh gran rey, deseó el mal contra ellos.
3.263.6
तथा तैर्निकृतिप्रज्ञैः कर्णदुःशासनादिभिः ।
नानोपायैरधं तेषु चिन्तयत्सु दुरात्मसु ॥ ३.२६३.६ ॥
Así, mientras Karṇa, Duḥśāsana y los demás, de mente astuta y perversa, urdían la ruina de ellos por muchos medios,
3.263.7
अभ्यागच्छत्स धर्मात्मा तपस्वी कसुमहायशाः ।
शिष्यायुतसमोपेतो दुर्वासा नाम कामतः ॥ ३.२६३.७ ॥
Aquel sabio de alma justa, asceta de gran renombre, llamado Durvāsas, llegó a voluntad, acompañado de diez mil discípulos.
3.263.8
तमागतमभिप्रेक्ष्य मुनिं परमकोपनम् ।
सहितो भ्रातृभिः श्रीमानातिथ्येन न्यमन्त्रयत् ॥ ३.२६३.८ ॥
Al ver llegar a aquel sabio de extrema ira, el glorioso, junto con sus hermanos, lo invitó como huésped.
3.263.9
विधिवत्पूजयामास स्वयं किंकरवत्स्थितः ।
अहानि कतिचित्तत्र तस्थौ स मुनिसत्तमः ॥ ३.२६३.९ ॥
Él mismo, de pie como un sirviente, lo honró según el rito; y aquel mejor de los sabios permaneció allí algunos días.
3.263.10
तं च पर्यचरद्राजा दिवारात्रमतन्द्रितः ।
दुर्योधनो महाराज शापात्तस्य विशङ्कितः ॥ ३.२६३.१० ॥
El rey Duryodhana lo sirvió día y noche sin descanso, oh gran rey, temeroso de su maldición.
3.263.11
क्षुधितोऽस्मि ददस्वान्नं शीघ्रं मम नराधिप ।
इत्युक्त्वा गच्छति स्नातुं प्र्यागच्चति वै चिरात् ॥ ३.२६३.११ ॥
Diciendo: «Oh señor de los hombres, tengo hambre; dame comida pronto», se fue a bañarse y regresó solo después de mucho tiempo.
3.263.12
न भोक्ष्याम्यद्यमे नास्ति क्षुधेत्युक्त्वैत्यदर्शनम् ।
अकस्मादेत्य च ब्रूते भोजनयास्मांस्त्वरान्वितः ॥ ३.२६३.१२ ॥
Diciendo: «Hoy no comeré, no tengo hambre», desapareció; luego, de repente, regresó y nos habló apresuradamente de comida.
3.263.13
कदाचिच्च निशीथे स उत्थाय निकृतौ स्थितः ।
पूर्ववत्कारयित्वाऽन्नं न भुङ्क्ते गर्हयन्स्म सः ॥ ३.२६३.१३ ॥
Una vez, a medianoche, se levantó y se quedó de pie en su choza; aunque se había preparado la comida como antes, no la comía, sino que seguía reprochando.
3.263.14
वर्तमाने तथा तस्मिन्यदा दुर्योधनो नृपः ।
विकृतिं नैति न क्रोधं तदा तुष्टोऽभवन्मुनिः ॥ ३.२६३.१४ ॥
Mientras esto ocurría y el rey Duryodhana no mostró ni alteración ni ira, el sabio se complació.
3.263.15
आहचैनं दुराधर्षो वरदोऽस्मीति भारत ॥ ३.२६३.१५ ॥
Entonces el inquebrantable le dijo: «Oh Bhārata, soy un otorgador de dones.»
3.263.16
वरं वरय भद्रं ते यत्ते मनसि वर्तते ।
मयि प्रीते तु यद्धर्म्यं नालभ्यं विद्यते तव ॥ ३.२६३.१६ ॥
Pide un don, que te vaya bien. Pide lo que tengas en tu mente. Si estoy complacido, nada lícito te será inalcanzable.
3.263.17
एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य महर्षेर्भावितात्मनः ।
अमन्यत पुनर्जातमात्मानं स सुयोधनः ॥ ३.२६३.१७ ॥
Al oír estas palabras del gran sabio de alma purificada, Suyodhana se consideró como renacido.
3.263.18
प्रागेव मन्त्रितं चासीत्कर्णदुःशासनादिभिः ।
याचनीयं मुनेस्तुष्टादिति निश्चित्य दुर्मतिः ॥ ३.२६३.१८ ॥
Ya se había acordado de antemano con Karṇa, Duḥśāsana y los demás que se debía pedir un don al sabio complacido; el de mente perversa, decidiendo esto,
3.263.19
अतिहर्षान्वितो राजन्वरमेनमयाचत ।
शिष्यैः सह मम ब्रह्मन्यथा जातोऽतिथिर्भवान् ॥ ३.२६३.१९ ॥
Lleno de gran alegría, oh rey, le pidió un don: Oh brahmán, sé mi huésped junto con tus discípulos.
3.263.20
अस्मत्कुले महाराजो ज्येष्ठः श्रेष्ठो युधिष्ठिरः ।
वने वसति धर्मात्मा भ्रातृभिः परिवारितः।
गुणवाञ्शीलसंपन्नस्तस्य त्वमतिथिर्भव ॥ ३.२६३.२० ॥
En nuestra familia, el mayor y mejor, el gran rey Yudhiṣṭhira, de alma justa, rodeado de sus hermanos, habita en el bosque. Es virtuoso y dotado de buena conducta; sé su huésped.
3.263.21
यदा च राजपुत्री सा सुकुमारी यशस्विनी ।
भोजयित्वा द्विजान्सर्वान्पतींश्च वरवर्णिनी ॥ ३.२६३.२१ ॥
Y cuando aquella princesa delicada y gloriosa, de hermosa tez, habiendo alimentado a todos los dvijas y a sus esposos...
3.263.22
विश्रान्ता च स्वयं भुक्त्वा सुखासीना भवेद्यदा ।
तदा त्वं तत्रगच्छेथा यद्यनुग्राह्यता मयि ॥ ३.२६३.२२ ॥
Y cuando ella misma haya comido, descansado y esté sentada con comodidad, entonces deberías ir allí, si me otorgas tu favor.
3.263.23
तथा करिष्ये त्वत्प्रीत्येत्येवमुक्त्वा सुयोधनम् ।
दुर्वासा अपिविप्रेन्द्रो यथागतमगात्ततः ॥ ३.२६३.२३ ॥
'Lo haré así por tu complacencia', dijo a Duryodhana, y luego Durvāsas, el mejor de los brahmanes, se marchó por donde había venido.
3.263.24
कृतार्थमपि चात्मानं तदा मेने सुयोधनः ।
करेण च करं गृह्य कर्णस्य मुदितो भृशम् ॥ ३.२६३.२४ ॥
Entonces Duryodhana se creyó triunfante y, tomando la mano de Karṇa con la suya, se alegró enormemente.
3.263.25
कर्णोपि भ्रातृसहितमित्युवाच नृपं मुदा ।
दुष्ट्या कामः सुसंवृत्तोदिष्ट्या कौरव वर्धसे।
दिष्ट्या ते शत्रवो मग्ना दुस्तरे व्यसनार्णवे ॥ ३.२६३.२५ ॥
Karṇa también, junto con sus hermanos, dijo alegremente al rey: "¡Oh Kaurava, tu deseo se ha cumplido por completo; por fortuna prosperas. Por fortuna tus enemigos se han hundido en el océano de desgracia insondable."
3.263.26
दुर्वासःक्रोधजे वह्नौ पतिताः पाण्डुनन्दनाः ।
स्वैरेव ते महापापैर्गता वै दुस्तरं तमः ॥ ३.२६३.२६ ॥
Los hijos de Pāṇḍu han caído en el fuego nacido de la ira de Durvāsas; por sus propios grandes pecados han entrado en la oscuridad insondable.
3.263.27
इत्थं ते निकृतिप्रज्ञा राजन्दुर्योधनादयः ।
हसन्तः प्रीतमनसो जग्मुः स्वंस्वं निकेतनम् ॥ ३.२६३.२७ ॥
Así, Duryodhana y los demás, con mentes dadas al engaño, oh rey, riendo y con el corazón alegre, se fueron cada uno a su propia morada.