Mahābhārata · Adhyāya 3.263
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.263.1
वसत्स्वेवं वने तेषु पाण्डवेषु महात्मसु ।
रममाणएषु चित्राबिः कथाभिर्मुनिभिः सह ॥ ३.२६३.१ ॥
So verweilten jene großherzigen Pāṇḍavas im Wald und erfreuten sich an wundersamen Erzählungen zusammen mit den Weisen.
3.263.2
सूर्यदत्ताक्षयान्नेन कृष्णाया भोजनावधि ।
ब्राह्मणांस्तर्पमाणेषु ये चान्नार्थमुपागताः।
आरण्यानां मृगाणां च मांसैर्नानाविधैरपि ॥ ३.२६३.२ ॥
Mit der unerschöpflichen Speise, von der Sonne gegeben und bis zur Mahlzeit Kṛṣṇās reichend, indem sie die um Speise gekommenen Brahmanen sättigten, und auch mit dem Fleisch der Waldhirsche in mannigfacher Art.
3.263.3
धार्तराष्ट्रा दुरात्मानः सर्वे दुर्योधनादयः ।
कथं तेष्वन्ववर्तन्त पापाचारा महामुने ॥ ३.२६३.३ ॥
O großer Weiser, wie verhielten sich gegenüber ihnen alle übel gesinnten Söhne Dhṛtarāṣṭras, Duryodhana und die übrigen, sündhaft in ihrem Wandel?
3.263.4
दःशासनस्य कर्णस्य शकुनेश्च मते स्थिताः ।
एतदाचक्ष्व भगवन्वैशंपायन पृच्छतः ॥ ३.२६३.४ ॥
Auf den Rat von Duḥśāsana, Karṇa und Śakuni vertrauend, was taten sie? Sag mir dies, o ehrwürdiger Vaiśampāyana, da ich dich frage.
3.263.5
श्रुत्वा तेषां तथा वृत्तिं नगरे वसतामिव ।
दुर्योधनो महाराज तेषु पापमरोचयत् ॥ ३.२६३.५ ॥
Als er von ihrem Wandel hörte, der dem von Menschen in einer Stadt glich, o großer König, begehrte Duryodhana Übles gegen sie.
3.263.6
तथा तैर्निकृतिप्रज्ञैः कर्णदुःशासनादिभिः ।
नानोपायैरधं तेषु चिन्तयत्सु दुरात्मसु ॥ ३.२६३.६ ॥
Während so Karṇa, Duḥśāsana und die anderen, listigen und übel gesinnten Männer, mit vielen Mitteln ihren Untergang ersannen,
3.263.7
अभ्यागच्छत्स धर्मात्मा तपस्वी कसुमहायशाः ।
शिष्यायुतसमोपेतो दुर्वासा नाम कामतः ॥ ३.२६३.७ ॥
Jener rechtschaffene Asket von großem Ruhm, der Weise namens Durvāsas, kam nach eigenem Belieben, begleitet von zehntausend Schülern.
3.263.8
तमागतमभिप्रेक्ष्य मुनिं परमकोपनम् ।
सहितो भ्रातृभिः श्रीमानातिथ्येन न्यमन्त्रयत् ॥ ३.२६३.८ ॥
Als er den überaus jähzornigen Weisen kommen sah, lud der Glorreiche zusammen mit seinen Brüdern ihn zur Gastfreundschaft ein.
3.263.9
विधिवत्पूजयामास स्वयं किंकरवत्स्थितः ।
अहानि कतिचित्तत्र तस्थौ स मुनिसत्तमः ॥ ३.२६३.९ ॥
Er selbst stand wie ein Diener da und ehrte ihn gemäß der Vorschrift; und jener Beste unter den Weisen blieb dort einige Tage.
3.263.10
तं च पर्यचरद्राजा दिवारात्रमतन्द्रितः ।
दुर्योधनो महाराज शापात्तस्य विशङ्कितः ॥ ३.२६३.१० ॥
König Duryodhana diente ihm Tag und Nacht unermüdlich, o großer König, aus Furcht vor seinem Fluch.
3.263.11
क्षुधितोऽस्मि ददस्वान्नं शीघ्रं मम नराधिप ।
इत्युक्त्वा गच्छति स्नातुं प्र्यागच्चति वै चिरात् ॥ ३.२६३.११ ॥
Mit den Worten »O Herr der Menschen, ich bin hungrig; gib mir schnell Speise« ging er baden und kehrte erst nach langer Zeit zurück.
3.263.12
न भोक्ष्याम्यद्यमे नास्ति क्षुधेत्युक्त्वैत्यदर्शनम् ।
अकस्मादेत्य च ब्रूते भोजनयास्मांस्त्वरान्वितः ॥ ३.२६३.१२ ॥
Mit den Worten »Heute esse ich nicht, ich habe keinen Hunger« verschwand er; dann kam er plötzlich zurück und sprach hastig zu uns vom Essen.
3.263.13
कदाचिच्च निशीथे स उत्थाय निकृतौ स्थितः ।
पूर्ववत्कारयित्वाऽन्नं न भुङ्क्ते गर्हयन्स्म सः ॥ ३.२६३.१३ ॥
Einmal stand er um Mitternacht auf und blieb in seiner Hütte stehen; obwohl das Essen wie zuvor bereitet worden war, aß er nicht, sondern tadelte weiter.
3.263.14
वर्तमाने तथा तस्मिन्यदा दुर्योधनो नृपः ।
विकृतिं नैति न क्रोधं तदा तुष्टोऽभवन्मुनिः ॥ ३.२६३.१४ ॥
Während dies so geschah und König Duryodhana weder Erregung noch Zorn zeigte, wurde der Weise zufrieden.
3.263.15
आहचैनं दुराधर्षो वरदोऽस्मीति भारत ॥ ३.२६३.१५ ॥
Da sprach der Unbezwingbare zu ihm: »O Bhārata, ich bin ein Gewährer von Gaben.«
3.263.16
वरं वरय भद्रं ते यत्ते मनसि वर्तते ।
मयि प्रीते तु यद्धर्म्यं नालभ्यं विद्यते तव ॥ ३.२६३.१६ ॥
Erbitte dir eine Gabe, dir möge Gutes widerfahren. Erbitte, was in deinem Sinn ist. Bin ich zufrieden, so ist dir nichts Rechtmäßiges unerreichbar.
3.263.17
एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य महर्षेर्भावितात्मनः ।
अमन्यत पुनर्जातमात्मानं स सुयोधनः ॥ ३.२६३.१७ ॥
Als Suyodhana diese Worte des großen Weisen hörte, dessen Seele gereinigt war, hielt er sich für wiedergeboren.
3.263.18
प्रागेव मन्त्रितं चासीत्कर्णदुःशासनादिभिः ।
याचनीयं मुनेस्तुष्टादिति निश्चित्य दुर्मतिः ॥ ३.२६३.१८ ॥
Bereits zuvor war mit Karṇa, Duḥśāsana und den anderen verabredet worden, vom zufriedenen Weisen eine Gabe zu erbitten; der Böswillige, dies beschließend,
3.263.19
अतिहर्षान्वितो राजन्वरमेनमयाचत ।
शिष्यैः सह मम ब्रह्मन्यथा जातोऽतिथिर्भवान् ॥ ३.२६३.१९ ॥
Voller großer Freude, o König, bat er ihn um eine Gunst: O Brahmane, werde mit deinen Schülern mein Gast.
3.263.20
अस्मत्कुले महाराजो ज्येष्ठः श्रेष्ठो युधिष्ठिरः ।
वने वसति धर्मात्मा भ्रातृभिः परिवारितः।
गुणवाञ्शीलसंपन्नस्तस्य त्वमतिथिर्भव ॥ ३.२६३.२० ॥
In unserer Familie wohnt der Älteste und Beste, der große König Yudhiṣṭhira, gerechten Geistes, von seinen Brüdern umgeben, im Wald. Er ist tugendhaft und von gutem Betragen; werde sein Gast.
3.263.21
यदा च राजपुत्री सा सुकुमारी यशस्विनी ।
भोजयित्वा द्विजान्सर्वान्पतींश्च वरवर्णिनी ॥ ३.२६३.२१ ॥
Und wenn jene zarte, ruhmreiche Prinzessin von schöner Gestalt alle Zweimalgeborenen und ihre Gatten gespeist hat...
3.263.22
विश्रान्ता च स्वयं भुक्त्वा सुखासीना भवेद्यदा ।
तदा त्वं तत्रगच्छेथा यद्यनुग्राह्यता मयि ॥ ३.२६३.२२ ॥
Und wenn sie selbst gegessen hat, ausgeruht ist und behaglich sitzt, dann solltest du dorthin gehen, wenn du mir eine Gunst erweisen willst.
3.263.23
तथा करिष्ये त्वत्प्रीत्येत्येवमुक्त्वा सुयोधनम् ।
दुर्वासा अपिविप्रेन्द्रो यथागतमगात्ततः ॥ ३.२६३.२३ ॥
»Ich werde es für deine Freude so tun«, sprach er zu Duryodhana; dann ging Durvāsas, der Erste der Brahmanen, wieder den Weg, den er gekommen war.
3.263.24
कृतार्थमपि चात्मानं तदा मेने सुयोधनः ।
करेण च करं गृह्य कर्णस्य मुदितो भृशम् ॥ ३.२६३.२४ ॥
Da hielt Duryodhana sich für erfolgreich, und er nahm Karṇas Hand in die seine und freute sich sehr.
3.263.25
कर्णोपि भ्रातृसहितमित्युवाच नृपं मुदा ।
दुष्ट्या कामः सुसंवृत्तोदिष्ट्या कौरव वर्धसे।
दिष्ट्या ते शत्रवो मग्ना दुस्तरे व्यसनार्णवे ॥ ३.२६३.२५ ॥
Auch Karṇa sprach mit seinen Brüdern freudig zum König: »O Kaurava, dein Wunsch ist vollständig erfüllt; durch Glück gedeihst du. Durch Glück sind deine Feinde im unergründlichen Ozean des Unglücks versunken.«
3.263.26
दुर्वासःक्रोधजे वह्नौ पतिताः पाण्डुनन्दनाः ।
स्वैरेव ते महापापैर्गता वै दुस्तरं तमः ॥ ३.२६३.२६ ॥
Die Söhne Pāṇḍus sind in das Feuer gefallen, das aus Durvāsas' Zorn entstand; durch ihre eigenen großen Sünden sind sie in die unergründliche Finsternis gegangen.
3.263.27
इत्थं ते निकृतिप्रज्ञा राजन्दुर्योधनादयः ।
हसन्तः प्रीतमनसो जग्मुः स्वंस्वं निकेतनम् ॥ ३.२६३.२७ ॥
So gingen Duryodhana und die anderen, deren Sinn auf List gerichtet war, o König, lachend und frohen Herzens, jeder in seine eigene Wohnung.