Mahābhārata · Adhyāya 3.269
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.269.1
सरोषरागोपहतेन वल्गुना ।
सरागनेत्रेण नतोन्नतभ्रुवा।
मुखेन विस्फूर्य सुवीरराष्ट्रपं ।
ततोऽब्रवीत्तं द्रुपदात्मजा पुनः ॥ ३.२६९.१ ॥
Da sprach die Tochter des Drupada, ihr schönes Antlitz von Zornesröte gezeichnet, mit geröteten Augen und sich hebenden und senkenden Brauen, das Gesicht bebend, wieder zum Herrscher des Reiches Suvīra.
3.269.2
यशस्विनस्तीक्ष्णविषान्महारथा-
नभिब्रुवन्मूढ न लज्जसे कथम्।
महेन्द्रकल्पान्निरतान्स्वकर्मसु ।
स्तितान्समूहेष्वपि यक्षरक्षसाम् ॥ ३.२६९.२ ॥
Du Narr, warum schämst du dich nicht, die berühmten großen Wagenkämpfer zu schmähen, scharf wie Gift, Mahendra gleich, ihren Pflichten hingegeben, die selbst inmitten der Scharen der Yakṣas und Rākṣasas standhaft bleiben?
3.269.3
न किंचिदार्याः प्रवदन्ति पापं ।
वनेचरंवा गृहमेधिनं वा।
तपस्विनं संपरिपूर्णविद्यं ।
भजन्ति चैवं सुनराः सुवीर ॥ ३.२६९.३ ॥
Die Edlen sprechen kein böses Wort über einen Waldbewohner, einen Hausvater oder einen Asketen, der vollkommen gelehrt ist. O Suvīra, so ehren die Guten sie.
3.269.4
अहं तु मन्ये तव नास्ति कश्चि-
देतादृशे क्षत्रियसंनिवेशे।
यस्त्वद्य पातालमुखे पतन्तं ।
पाणौ गृहीत्वा प्रतिसंहरेत ॥ ३.२६९.४ ॥
Ich glaube, in einer solchen Versammlung von Kṣatriyas ist niemand auf deiner Seite, der dich heute bei der Hand packen und zurückhalten würde, während du in den Rachen der Unterwelt stürzt.
3.269.5
नागं प्रमिन्नं गिरिकूटकल्प-
मुपत्यकां हैमवतीं चरन्तम्।
दण्डीव यूथादपसेधसि त्वं ।
यो जेतुमाशंससि धर्मराजम् ॥ ३.२६९.५ ॥
Wie ein stabtragender Wächter einen verwundeten Elefanten, gleich einem Bergesgipfel, der am Fuß des Himālaya umherstreift, aus der Herde treibt, so begehrst du, den König des Dharma zu besiegen.
3.269.6
बाल्यात्प्रसुप्तस्य महाबलस्य ।
सिंहस् पक्ष्माणि मुखाल्लुनासि।
पदा समाहत्य पलायमानः ।
क्रुद्धं यदा द्रक्ष्यसि भीमसेनम् ॥ ३.२६९.६ ॥
Aus jugendlicher Torheit reißt du dem schlafenden, mächtigen Löwen die Mähne aus dem Maul; wenn du, nachdem du ihn mit dem Fuß getroffen hast und fliehst, den zornigen Bhīmasena siehst.
3.269.7
महाबलं घोरतरं प्रवृद्धं ।
जातं हरिं पर्वतकन्दरेषु।
प्रसुप्तमुग्रं प्रपदेन हंसि ।
यः क्रुद्धमायोत्स्यसि जिष्णुमुग्रम् ॥ ३.२६९.७ ॥
Du trittst mit dem Fuß den mächtigen, überaus furchtbaren Löwen, in Bergeshöhlen geboren und groß geworden, den schlafenden Wilden; du, der gegen den zornigen, wilden Jiṣṇu (Arjuna) kämpfen wird.
3.269.8
कृष्णोरगौ तीक्ष्णमुखौ द्विजिह्वौ ।
मत्तः पदा क्रामसि पुच्छदेशे।
यः पाण्डवाभ्यां पुरुषोत्तमाभ्यां ।
जघन्यजाभ्यां प्रयुयुत्ससे त्वम् ॥ ३.२६९.८ ॥
Du trittst ohne mich zu fürchten mit dem Fuß auf den Schwanz zweier schwarzer Schlangen mit scharfen Mäulern und zwei Zungen; du, der mit den beiden besten Männern, den Pāṇḍavas, den jüngeren Brüdern, kämpfen will.
3.269.9
यथा च वेणुः कदली नलो वा ।
फलन्त्यभावाय न भूतयेऽऽत्मनः।
तथैव मां तैः परिरक्ष्यमाणा-
मादास्यसे कर्कटकीव गर्भम् ॥ ३.२६९.९ ॥
So wie Bambus, Bananenstaude oder Schilfrohr zu ihrem eigenen Untergang Früchte tragen und nicht zu ihrem Wohl, so wirst du mich, von ihnen beschützt, ergreifen, wie die Krabbenweibchen ihren eigenen Embryo ergreift.
3.269.10
जानामि कृष्णे विदितं ममैत-
द्यथाविधास्ते नरदेवपुत्राः।
न त्वेवमेतेन विभीषणेन ।
शक्या वयं त्रासयितुं त्वयाऽद्य ॥ ३.२६९.१० ॥
O Kṛṣṇā, ich weiß, was für Männer diese Söhne des Menschenkönigs sind, das ist mir bekannt; doch durch diesen Schrecklichen können wir heute nicht so von dir in Furcht versetzt werden.
3.269.11
वयं पुनः सप्तदशेषु कृष्णे ।
कुलेषु सर्वेऽनवमेषु जाताः।
षड्भ्यो गुणेभ्योऽभ्यधिका विहीना ।
न्मन्यामहे द्रौपदी पाण्डुपुत्रान् ॥ ३.२६९.११ ॥
Wir sind wiederum in siebzehn der vortrefflichsten Geschlechter geboren, in sechs Vorzügen überlegen und nicht mangelhaft. Die Söhne Pāṇḍus achten wir nicht, Draupadī.
3.269.12
सा क्षिप्रमातिष्ठ गजं रथं वा ।
न वाक्यमात्रेण वयं हि शक्याः।
आशंस वा त्वं कृपणं वदन्ती ।
सौवीरराजस्य पुनः प्रसादम् ॥ ३.२६९.१२ ॥
Steig schnell auf einen Elefanten oder einen Wagen; mit bloßen Worten lassen wir uns nicht schrecken. Oder aber sprich kläglich und erhoffe wieder die Gunst des Königs der Sauvīras.
3.269.13
महाबला किंत्विह दुर्बलेव ।
सौवीरराजस्य मताऽहमस्मि।
नाहं प्रमाथादिह संप्रतीता ।
सौवीरराजं कृपणं वदेयम् ॥ ३.२६९.१३ ॥
Doch obwohl ich hier schwach scheine, gilt ich dem König der Sauvīras als mächtig. Hier lässt mich die Furcht nicht überzeugt sein; soll ich kläglich zum König der Sauvīras sprechen?
3.269.14
यस्या हि कृष्णौ पदवीं चरेतां ।
समास्थितावेकरथे समेतौ।
इन्द्रोऽपितां नापहरेत्कथंचि-
न्मनुष्यमात्रः कृपणः कुतोऽन्यः ॥ ३.२६९.१४ ॥
Diejenige, deren Pfad die beiden Kṛṣṇas folgen, auf einem Wagen vereint, die könnte nicht einmal Indra auf irgendeine Weise entführen; wie also ein anderer, elender sterblicher Mensch?
3.269.15
यथा विकीटी परवीरघाती ।
निघ्नन्रथस्थो द्विषतां मनांसि।
मदन्तरे त्वद्ध्वजिनीं प्रवेष्टा ।
वक्षं दहन्नग्निरिवोष्णगेषु ॥ ३.२६९.१५ ॥
Wie Vikīṭī, der Erschläger feindlicher Helden, auf dem Wagen stehend und die Herzen der Feinde treffend, wird er meinetwegen in dein Heer eindringen, wie Feuer, das die Brust des dürren Sommergrases verbrennt.
3.269.16
जनार्दनः सान्धकवृष्णिवीरो ।
महेष्वासाः केकयाश्चापि सर्वे।
एते हि सर्वे मम राजपुत्राः ।
प्रहृष्टरूपाः पदवीं चरेयुः ॥ ३.२६९.१६ ॥
Janārdana, die Helden der Sātvata-, Andhaka- und Vṛṣṇi-Geschlechter, die großen Bogenschützen und auch die Kekaya-Fürsten — sie alle sind meine königlichen Söhne; mögen sie mit frohen Gesichtern ihren Weg gehen.
3.269.17
मौर्वीविसृष्टाः स्तनयित्नुघोषा ।
गाण्डीवमुक्तास्त्वतिवेगवन्तः।
हस्तं समाहत्य धनंजयस्य ।
भीमाः शब्दं घोरतरं नदनति ॥ ३.२६९.१७ ॥
Von der Sehne geschnellt, mit dem Donnergetöse, von Gāṇḍīva abgeschossen und sehr schnell — vom Schlag der Hand Dhanaṃjayas getroffen, brüllen sie mit einem noch furchtbareren, schrecklicheren Laut.
3.269.18
गाण्डीवमुक्तांश्च महाशरौघान् ।
पतङ्गसङ्घानिव शीघ्रवेगान्।
यदा द्रष्टास्यर्जुनं वीर्यशालिनं ।
तदा स्वबुद्धिं प्रतिनिन्दितासि ॥ ३.२६९.१८ ॥
Die gewaltigen Pfeilschwärme, von Gāṇḍīva abgeschossen, schnell wie Heuschreckenschwärme — wenn du Arjuna siehst, voller Tatkraft, dann wirst du deinen eigenen Verstand verwünschen.
3.269.19
सशङ्खघोषः सतलत्रघोषो ।
गाण्डीवधन्वा मुहुरुद्वहंश्च।
यदा शरानर्पयिता तवोरसि ।
तदा मनस्ते किमिवाभविष्यत् ॥ ३.२६९.१९ ॥
Mit dem Klang der Muschel und dem Schnalzen des Armschutzes, der Bogenschütze von Gāṇḍīva, der immer wieder seinen Bogen hebt — wenn er Pfeile auf deine Brust abschießt, wie wird dein Geist dann sein?
3.269.20
गदाहस्तं भीममभिद्रवन्तं ।
माद्रीपुत्रौ संपतन्तौ दिशश्च।
अमर्षजं क्रोधविषं वमन्तौ ।
दृष्ट्वा चिरं तापमुपैष्यसेऽधम ॥ ३.२६९.२० ॥
Wenn du Bhīma mit der Keule in der Hand losstürmen siehst und die beiden Söhne Mādrīs, die über die Weltgegenden heranstürmen und das Zornesgift aus Unwillen ausspeien — dann wirst du, Elende, lange Qual erleiden.
3.269.21
यथा वाऽहं नातिचरे कथंचि-
त्पतीन्महार्हान्मनसाऽपिजातु।
तेनाद्य सत्येन वशीकृतंत्वां ।
द्रष्टास्मि पार्थैः परिकृष्यमाणम् ॥ ३.२६९.२१ ॥
Wenn ich meine würdigen Gatten jemals, auch nur in Gedanken, auf irgendeine Weise übertreten habe, dann wirst du heute durch diese Wahrheit überwunden von den Pārthas fortgeschleift werden.
3.269.22
न संभ्रमं गन्तुमहं हि शक्ष्ये ।
त्वया नृशंसेन विकृष्यमाणा।
समागताऽहं हि कुरुप्रवीरैः ।
पुनर्वनं काम्यकमागताऽस्मि ॥ ३.२६९.२२ ॥
Ich kann nicht in Aufregung gehen, während du, Grausamer, mich fortschleifst. Ich kam mit den Helden der Kurus; nun bin ich wieder in den Kāmyaka-Wald gekommen.
3.269.23
इत्येवमुक्तस्तु स सिन्धुनाथ-
स्तां द्रौपदीमाहविशालनेत्राम्।
आरुह्यतामाशु रथं मदीयं ।
मा त्वां वलाद्दौपदिकर्षयेहम् ॥ ३.२६९.२३ ॥
So angesprochen sagte der Herr der Sindhu zu Draupadī mit den weiten Augen: "Steig rasch auf meinen Wagen, damit ich dich nicht mit Gewalt fortschleife, Draupadī."
3.269.24
सा ताननुप्रेक्ष्य विशालनेत्रा ।
जिघृक्षमाणानवभर्त्सयन्ती।
प्रोवाच मा मा स्पृशतेति भीता ।
धौम्यं प्रचुक्रोश पुरोहितं सा ॥ ३.२६९.२४ ॥
Die breitäugige Frau sah die an, die sie ergreifen wollten, wies sie scharf zurecht und sprach verängstigt: "Rührt mich nicht an!" Und sie rief laut nach dem Priester Dhaumya.
3.269.25
जग्राह तामुत्तरवस्त्रदेशे ।
जयद्रथस्तं समवाक्षिपत्सा।
तया समाक्षिप्ततनुः स पापः ।
पपात शाखीव निकृत्तमूलः ॥ ३.२६९.२५ ॥
Jayadratha ergriff den Zipfel ihres Obergewandes, doch sie stieß ihn von sich. Von ihr gestoßen fiel der Sünder wie ein Baum mit abgeschnittener Wurzel.
3.269.26
प्रगृह्यमाणा तु महाजवेन ।
मुहुर्विनिःश्वस्य च राजपुत्री।
सा मृष्यमाणा रथमारुरोह ।
धौम्यस्य पादावभिवाद्य कृष्णा ॥ ३.२६९.२६ ॥
Mit großer Geschwindigkeit fortgerissen, seufzte die Prinzessin wiederholt tief. Sie ertrug es, bestieg den Wagen; nachdem sie sich vor Dhaumyas Füßen verneigt hatte, stieg Kṛṣṇā auf den Wagen.
3.269.27
नेयं शक्या त्वया नेतुमविजित्य महारथान् ।
धर्मं क्षत्रस् पौराणमवेक्षस्व जयद्रथ ॥ ३.२६९.२७ ॥
Du kannst sie nicht fortführen, ohne die großen Wagenkämpfer besiegt zu haben. Jayadratha, bedenke das alte Gesetz der Kṣatriyas.
3.269.28
क्षुद्रं कृत्वाफलंपापं त्वं प्राप्स्यसि न संशयः ।
आसाद्य पाण्डवान्वीरान्धर्मराजपुरोगमान् ॥ ३.२६९.२८ ॥
Nachdem du eine niedrige, fruchtlose Sünde begangen hast, wirst du ohne Zweifel ihre Frucht ernten; wenn du dich den tapferen Pāṇḍavas nähern wirst, angeführt vom König des Dharma.
3.269.29
इत्युक्तवाह्रियमाणां तां राजपुत्रीं यशस्विनीम् ।
अन्वगच्छत्तदा धौम्यः पदातिगणमध्यगः ॥ ३.२६९.२९ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, folgte Dhaumya der ruhmreichen Prinzessin, die fortgeführt wurde, und schritt inmitten des Fußvolks.