മഹാഭാരതം · അധ്യായം 3.269
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.269.1
सरोषरागोपहतेन वल्गुना ।
सरागनेत्रेण नतोन्नतभ्रुवा।
मुखेन विस्फूर्य सुवीरराष्ट्रपं ।
ततोऽब्रवीत्तं द्रुपदात्मजा पुनः ॥ ३.२६९.१ ॥
കോപത്തിന്റെ ചുവപ്പാൽ ബാധിതയായ, സുന്ദരമുഖിയായ, ചുവന്ന കണ്ണുകളും ഉയർന്നുതാഴുന്ന പുരികങ്ങളുമുള്ള ദ്രുപദന്റെ മകൾ വിറയ്ക്കുന്ന മുഖത്തോടെ ആ സുവീരരാഷ്ട്രാധിപനോട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
3.269.2
यशस्विनस्तीक्ष्णविषान्महारथा-
नभिब्रुवन्मूढ न लज्जसे कथम्।
महेन्द्रकल्पान्निरतान्स्वकर्मसु ।
स्तितान्समूहेष्वपि यक्षरक्षसाम् ॥ ३.२६९.२ ॥
യശസ്വികളും തീക്ഷ്ണവിഷസമരായ മഹാരഥന്മാരെ നിന്ദിക്കുന്ന മൂഢാ, നീ എന്തുകൊണ്ട് ലജ്ജിക്കുന്നില്ല? അവർ മഹേന്ദ്രതുല്യരാണ്, സ്വകർമ്മങ്ങളിൽ മുഴുകിയവരാണ്, യക്ഷരാക്ഷസന്മാരുടെ കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലും നിലകൊള്ളുന്നവരാണ്.
3.269.3
न किंचिदार्याः प्रवदन्ति पापं ।
वनेचरंवा गृहमेधिनं वा।
तपस्विनं संपरिपूर्णविद्यं ।
भजन्ति चैवं सुनराः सुवीर ॥ ३.२६९.३ ॥
ആര്യന്മാർ വനവാസിയെക്കുറിച്ചോ ഗൃഹസ്ഥനെക്കുറിച്ചോ പൂർണ്ണവിദ്യയുള്ള തപസ്വിയെക്കുറിച്ചോ യാതൊരു പാപവാക്കും പറയുന്നില്ല. സുവീരാ, സജ്ജനങ്ങൾ ഇങ്ങനെയാണ് അവരെ ആദരിക്കുന്നത്.
3.269.4
अहं तु मन्ये तव नास्ति कश्चि-
देतादृशे क्षत्रियसंनिवेशे।
यस्त्वद्य पातालमुखे पतन्तं ।
पाणौ गृहीत्वा प्रतिसंहरेत ॥ ३.२६९.४ ॥
ഇങ്ങനെയുള്ള ക്ഷത്രിയസമൂഹത്തിൽ നിനക്ക് ആരുമില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു; ഇന്ന് പാതാളത്തിന്റെ വായിലേക്ക് വീഴുന്ന നിന്നെ കൈപിടിച്ച് തടയാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളും ഇല്ല.
3.269.5
नागं प्रमिन्नं गिरिकूटकल्प-
मुपत्यकां हैमवतीं चरन्तम्।
दण्डीव यूथादपसेधसि त्वं ।
यो जेतुमाशंससि धर्मराजम् ॥ ३.२६९.५ ॥
ദണ്ഡധാരിയായ കാവൽക്കാരൻ കൂട്ടത്തിൽനിന്ന് മുറിവേറ്റ, പർവ്വതശിഖരംപോലുള്ള, ഹിമാലയത്തിന്റെ താഴ്വരയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ആനയെ ഓടിക്കുന്നതുപോലെ നീ ധർമ്മരാജനെ ജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
3.269.6
बाल्यात्प्रसुप्तस्य महाबलस्य ।
सिंहस् पक्ष्माणि मुखाल्लुनासि।
पदा समाहत्य पलायमानः ।
क्रुद्धं यदा द्रक्ष्यसि भीमसेनम् ॥ ३.२६९.६ ॥
ബാല്യത്തിലെ അവിവേകത്താൽ, ഉറങ്ങുന്ന മഹാബലനായ സിംഹത്തിന്റെ വായിൽ നിന്ന് അതിന്റെ രോമങ്ങൾ നീ പറിച്ചെടുക്കുന്നു; കാൽകൊണ്ട് ചവിട്ടി ഓടിപ്പോകുന്ന നീ, കോപിച്ച ഭീമസേനനെ കാണുമ്പോൾ.
3.269.7
महाबलं घोरतरं प्रवृद्धं ।
जातं हरिं पर्वतकन्दरेषु।
प्रसुप्तमुग्रं प्रपदेन हंसि ।
यः क्रुद्धमायोत्स्यसि जिष्णुमुग्रम् ॥ ३.२६९.७ ॥
പർവതഗുഹകളിൽ ജനിച്ചു വളർന്ന, അതിഭയങ്കരനായ മഹാബലനായ സിംഹത്തെ, ഉറങ്ങുന്ന ഉഗ്രനെ നീ കാൽകൊണ്ട് ചവിട്ടുന്നു; കോപിച്ച ഉഗ്രനായ ജിഷ്ണുവുമായി (അർജുനനുമായി) നീ യുദ്ധം ചെയ്യും.
3.269.8
कृष्णोरगौ तीक्ष्णमुखौ द्विजिह्वौ ।
मत्तः पदा क्रामसि पुच्छदेशे।
यः पाण्डवाभ्यां पुरुषोत्तमाभ्यां ।
जघन्यजाभ्यां प्रयुयुत्ससे त्वम् ॥ ३.२६९.८ ॥
മൂർച്ചയുള്ള മുഖവും രണ്ടു നാവുമുള്ള രണ്ടു കറുത്ത സർപ്പങ്ങളുടെ വാലിന്റെ ഭാഗത്ത് എന്നെ ഭയക്കാതെ നീ കാൽവെക്കുന്നു; പുരുഷോത്തമരായ രണ്ട് പാണ്ഡവരുമായി, ഇളയ സഹോദരന്മാരുമായി നീ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
3.269.9
यथा च वेणुः कदली नलो वा ।
फलन्त्यभावाय न भूतयेऽऽत्मनः।
तथैव मां तैः परिरक्ष्यमाणा-
मादास्यसे कर्कटकीव गर्भम् ॥ ३.२६९.९ ॥
മുള, വാഴ, അല്ലെങ്കിൽ ഞാങ്ങണ തനിക്കുതന്നെ നാശത്തിനായി ഫലം നൽകുന്നതുപോലെ, സ്വന്തം നന്മയ്ക്കല്ല; അതുപോലെ അവരാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന എന്നെ, പെൺ ഞണ്ട് ഗർഭം ഏറ്റെടുക്കുന്നതുപോലെ നീ ഏറ്റെടുക്കും.
3.269.10
जानामि कृष्णे विदितं ममैत-
द्यथाविधास्ते नरदेवपुत्राः।
न त्वेवमेतेन विभीषणेन ।
शक्या वयं त्रासयितुं त्वयाऽद्य ॥ ३.२६९.१० ॥
കൃഷ്ണേ, ആ നരദേവപുത്രന്മാർ എങ്ങനെയുള്ളവരാണെന്ന് എനിക്കറിയാം; എന്നാൽ ഈ ഭയങ്കരനാൽ ഇന്ന് നിനക്ക് ഞങ്ങളെ ഇങ്ങനെ ഭയപ്പെടുത്താനാവില്ല.
3.269.11
वयं पुनः सप्तदशेषु कृष्णे ।
कुलेषु सर्वेऽनवमेषु जाताः।
षड्भ्यो गुणेभ्योऽभ्यधिका विहीना ।
न्मन्यामहे द्रौपदी पाण्डुपुत्रान् ॥ ३.२६९.११ ॥
കൃഷ്ണേ, ഞങ്ങൾ പതിനേഴു ശ്രേഷ്ഠകുലങ്ങളിൽ ജനിച്ചവരാണ്; ആറു ഗുണങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ അധികരാണ്, ഹീനരല്ല. പാണ്ഡുപുത്രരെ ഞങ്ങൾ മാനിക്കുന്നില്ല, ദ്രൗപദീ.
3.269.12
सा क्षिप्रमातिष्ठ गजं रथं वा ।
न वाक्यमात्रेण वयं हि शक्याः।
आशंस वा त्वं कृपणं वदन्ती ।
सौवीरराजस्य पुनः प्रसादम् ॥ ३.२६९.१२ ॥
നീ വേഗം ആനയിലോ രഥത്തിലോ കയറുക; വാക്കുകൊണ്ടു ഞങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്താനാവില്ല. അല്ലെങ്കിൽ ദീനയായി സംസാരിച്ച് സൗവീരരാജാവിന്റെ കൃപ വീണ്ടും പ്രതീക്ഷിക്കുക.
3.269.13
महाबला किंत्विह दुर्बलेव ।
सौवीरराजस्य मताऽहमस्मि।
नाहं प्रमाथादिह संप्रतीता ।
सौवीरराजं कृपणं वदेयम् ॥ ३.२६९.१३ ॥
എന്നാൽ ഇവിടെ ഞാൻ ദുർബലയെപ്പോലെയാണെങ്കിലും സൗവീരരാജാവിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ ഞാൻ ബലവതിയായി കരുതപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ ഭയത്താൽ ഞാൻ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നില്ല; സൗവീരരാജനോട് ദീനയായി ഞാൻ സംസാരിക്കണമോ?
3.269.14
यस्या हि कृष्णौ पदवीं चरेतां ।
समास्थितावेकरथे समेतौ।
इन्द्रोऽपितां नापहरेत्कथंचि-
न्मनुष्यमात्रः कृपणः कुतोऽन्यः ॥ ३.२६९.१४ ॥
ഇരുവരായ കൃഷ്ണന്മാരും ഒരേ രഥത്തിൽ കയറി ആരുടെ വഴി പിന്തുടരുന്നുവോ, അവളെ ഇന്ദ്രൻ പോലും ഒരിക്കലും അപഹരിക്കില്ല; പിന്നെ ദീനനായ സാധാരണ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ അപഹരിക്കും?
3.269.15
यथा विकीटी परवीरघाती ।
निघ्नन्रथस्थो द्विषतां मनांसि।
मदन्तरे त्वद्ध्वजिनीं प्रवेष्टा ।
वक्षं दहन्नग्निरिवोष्णगेषु ॥ ३.२६९.१५ ॥
രഥത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ശത്രുക്കളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ പ്രഹരിക്കുന്ന, ശത്രുവീരന്മാരെ സംഹരിക്കുന്ന വികീടി എനിക്കുവേണ്ടി നിന്റെ സേനയിൽ പ്രവേശിക്കും; വേനൽക്കാലത്തെ ഉണങ്ങിയ പുല്ലിൽ തീ എന്നപോലെ സേനയുടെ മാർവിടം ദഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്.
3.269.16
जनार्दनः सान्धकवृष्णिवीरो ।
महेष्वासाः केकयाश्चापि सर्वे।
एते हि सर्वे मम राजपुत्राः ।
प्रहृष्टरूपाः पदवीं चरेयुः ॥ ३.२६९.१६ ॥
ജനാർദ്ദനൻ, സാത്വത, അന്ധക, വൃഷ്ണി വംശത്തിലെ വീരന്മാർ, മഹാധനുർധരരായ കേകയർ — ഇവരെല്ലാം എന്റെ രാജപുത്രന്മാർ; സന്തുഷ്ടമുഖരായി അവർ വഴി നടക്കട്ടെ.
3.269.17
मौर्वीविसृष्टाः स्तनयित्नुघोषा ।
गाण्डीवमुक्तास्त्वतिवेगवन्तः।
हस्तं समाहत्य धनंजयस्य ।
भीमाः शब्दं घोरतरं नदनति ॥ ३.२६९.१७ ॥
വില്ലിന്റെ ചരടിൽനിന്ന് വിട്ടവയും ഇടിമുഴക്കം പോലെ ഘോഷമുള്ളവയും ഗാണ്ഡീവത്തിൽനിന്ന് പാഞ്ഞവയും അതിവേഗമുള്ളവയുമായ അമ്പുകൾ — ധനഞ്ജയന്റെ കൈ പ്രഹരത്തിൽ അവ ഭയങ്കരവും അതിഘോരവുമായ ശബ്ദം മുഴക്കുന്നു.
3.269.18
गाण्डीवमुक्तांश्च महाशरौघान् ।
पतङ्गसङ्घानिव शीघ्रवेगान्।
यदा द्रष्टास्यर्जुनं वीर्यशालिनं ।
तदा स्वबुद्धिं प्रतिनिन्दितासि ॥ ३.२६९.१८ ॥
ഗാണ്ഡീവത്തിൽനിന്ന് വിട്ട മഹാശരസമൂഹങ്ങൾ, വെട്ടുകിളിക്കൂട്ടം പോലെ ശീഘ്രവേഗമുള്ളവ — വീര്യശാലിയായ അർജുനനെ നീ കാണുമ്പോൾ നിന്റെ സ്വബുദ്ധിയെത്തന്നെ നീ നിന്ദിക്കും.
3.269.19
सशङ्खघोषः सतलत्रघोषो ।
गाण्डीवधन्वा मुहुरुद्वहंश्च।
यदा शरानर्पयिता तवोरसि ।
तदा मनस्ते किमिवाभविष्यत् ॥ ३.२६९.१९ ॥
ശംഖനാദത്തോടും തലത്രശബ്ദത്തോടും കൂടി ഗാണ്ഡീവധനുസ്സ് വീണ്ടും വീണ്ടും ഉയർത്തിക്കൊണ്ട് — അവൻ നിന്റെ മാറിൽ ശരങ്ങൾ അയയ്ക്കുമ്പോൾ നിന്റെ മനസ്സ് എങ്ങനെയാകും?
3.269.20
गदाहस्तं भीममभिद्रवन्तं ।
माद्रीपुत्रौ संपतन्तौ दिशश्च।
अमर्षजं क्रोधविषं वमन्तौ ।
दृष्ट्वा चिरं तापमुपैष्यसेऽधम ॥ ३.२६९.२० ॥
ഗദ കയ്യിലേന്തി ഭീമൻ പാഞ്ഞടുക്കുന്നതും, മാദ്രിയുടെ ഇരു പുത്രന്മാരും ദിക്കുകളിലേക്ക് ഇരച്ചുവരുന്നതും, അസഹിഷ്ണുതയിൽനിന്നു ജനിച്ച ക്രോധവിഷം ഉതിർക്കുന്നതും കണ്ടിട്ട്, അധമേ, നീ ദീർഘകാലം ദുഃഖം അനുഭവിക്കും.
3.269.21
यथा वाऽहं नातिचरे कथंचि-
त्पतीन्महार्हान्मनसाऽपिजातु।
तेनाद्य सत्येन वशीकृतंत्वां ।
द्रष्टास्मि पार्थैः परिकृष्यमाणम् ॥ ३.२६९.२१ ॥
ഞാൻ എന്റെ മഹത്തായ ഭർത്താക്കന്മാരെ മനസ്സുകൊണ്ടുപോലും ഒരിക്കലും ഒരു വിധത്തിലും ലംഘിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ, ആ സത്യത്താൽ ഇന്ന് നീ വശീകരിക്കപ്പെട്ട് പാർത്ഥന്മാരാൽ വലിച്ചിഴയ്ക്കപ്പെടുന്നത് ഞാൻ കാണും.
3.269.22
न संभ्रमं गन्तुमहं हि शक्ष्ये ।
त्वया नृशंसेन विकृष्यमाणा।
समागताऽहं हि कुरुप्रवीरैः ।
पुनर्वनं काम्यकमागताऽस्मि ॥ ३.२६९.२२ ॥
ക്രൂരനായവനേ, നീ വലിച്ചിഴയ്ക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പരിഭ്രമത്തോടെ നടക്കില്ല. കുരുവീരന്മാരോടൊപ്പം ഞാൻ വന്നിരുന്നു; ഇപ്പോൾ വീണ്ടും കാമ്യകവനത്തിലേക്ക് ഞാൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
3.269.23
इत्येवमुक्तस्तु स सिन्धुनाथ-
स्तां द्रौपदीमाहविशालनेत्राम्।
आरुह्यतामाशु रथं मदीयं ।
मा त्वां वलाद्दौपदिकर्षयेहम् ॥ ३.२६९.२३ ॥
ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ സിന്ധുരാജാവ് വിശാലനേത്രയായ ആ ദ്രൗപദിയോട് പറഞ്ഞു: "വേഗം എന്റെ രഥത്തിൽ കയറൂ; ദ്രൗപദീ, ഞാൻ നിന്നെ ബലമായി വലിച്ചിഴയ്ക്കാതിരിക്കാൻ."
3.269.24
सा ताननुप्रेक्ष्य विशालनेत्रा ।
जिघृक्षमाणानवभर्त्सयन्ती।
प्रोवाच मा मा स्पृशतेति भीता ।
धौम्यं प्रचुक्रोश पुरोहितं सा ॥ ३.२६९.२४ ॥
വിശാലനേത്രയായ അവൾ തന്നെ പിടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരെ കണ്ട് ശാസിച്ചുകൊണ്ട്, ഭയന്ന്: "എന്നെ തൊടരുത്!" എന്നു പറഞ്ഞു; പുരോഹിതനായ ധൗമ്യനെ അവൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
3.269.25
जग्राह तामुत्तरवस्त्रदेशे ।
जयद्रथस्तं समवाक्षिपत्सा।
तया समाक्षिप्ततनुः स पापः ।
पपात शाखीव निकृत्तमूलः ॥ ३.२६९.२५ ॥
ജയദ്രഥൻ അവളുടെ മേൽവസ്ത്രത്തിന്റെ അറ്റം പിടിച്ചു; എന്നാൽ അവൾ അവനെ തള്ളിമാറ്റി. അവളുടെ തള്ളലിൽ ആ പാപി വേര് മുറിഞ്ഞ മരംപോലെ വീണു.
3.269.26
प्रगृह्यमाणा तु महाजवेन ।
मुहुर्विनिःश्वस्य च राजपुत्री।
सा मृष्यमाणा रथमारुरोह ।
धौम्यस्य पादावभिवाद्य कृष्णा ॥ ३.२६९.२६ ॥
അതിവേഗത്തിൽ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകപ്പെട്ട രാജപുത്രി ആവർത്തിച്ച് ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. സഹിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ രഥത്തിൽ കയറി; ധൗമ്യന്റെ പാദങ്ങളിൽ വണങ്ങി കൃഷ്ണ രഥത്തിൽ കയറി.
3.269.27
नेयं शक्या त्वया नेतुमविजित्य महारथान् ।
धर्मं क्षत्रस् पौराणमवेक्षस्व जयद्रथ ॥ ३.२६९.२७ ॥
മഹാരഥന്മാരെ ജയിക്കാതെ ഇവളെ കൊണ്ടുപോകാൻ നിനക്കു കഴിയില്ല. ജയദ്രഥാ, ക്ഷത്രിയരുടെ പുരാതന ധർമ്മം ആലോചിക്കൂ.
3.269.28
क्षुद्रं कृत्वाफलंपापं त्वं प्राप्स्यसि न संशयः ।
आसाद्य पाण्डवान्वीरान्धर्मराजपुरोगमान् ॥ ३.२६९.२८ ॥
നീചവും ഫലശൂന്യവുമായ പാപം ചെയ്ത് നീ അതിന്റെ ഫലം നേടും, സംശയമില്ല. ധർമ്മരാജാവിനെ മുന്നിൽ നിർത്തുന്ന വീര പാണ്ഡവരെ സമീപിച്ച്.
3.269.29
इत्युक्तवाह्रियमाणां तां राजपुत्रीं यशस्विनीम् ।
अन्वगच्छत्तदा धौम्यः पदातिगणमध्यगः ॥ ३.२६९.२९ ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ആ യശസ്വിനിയായ രാജപുത്രിയെ അപ്പോൾ ധൗമ്യൻ കാലാൾപ്പടയുടെ നടുവിൽ പിന്തുടർന്നു.