மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.269
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.269.1
सरोषरागोपहतेन वल्गुना ।
सरागनेत्रेण नतोन्नतभ्रुवा।
मुखेन विस्फूर्य सुवीरराष्ट्रपं ।
ततोऽब्रवीत्तं द्रुपदात्मजा पुनः ॥ ३.२६९.१ ॥
சினச் சிவப்பால் பாதிக்கப்பட்ட, அழகிய முகத்துடனும், சிவந்த கண்களுடனும், மேலும் கீழும் அசையும் புருவங்களுடனும், நடுங்கும் முகத்துடன் துருபதனின் மகள் மீண்டும் அந்த சுவீர நாட்டின் அரசனிடம் பேசினாள்.
3.269.2
यशस्विनस्तीक्ष्णविषान्महारथा-
नभिब्रुवन्मूढ न लज्जसे कथम्।
महेन्द्रकल्पान्निरतान्स्वकर्मसु ।
स्तितान्समूहेष्वपि यक्षरक्षसाम् ॥ ३.२६९.२ ॥
புகழ்பெற்ற, கூரிய விஷம் கொண்ட மகாரதர்களைப் பழிக்கும் மூடனே, நீ ஏன் வெட்கப்படவில்லை? அவர்கள் மஹேந்திரனுக்கு ஒப்பானவர்கள், தம் கடமைகளில் ஈடுபட்டவர்கள், யக்ஷர்களும் ராக்ஷசர்களும் கூடும் திரள்களிலும் நிற்பவர்கள்.
3.269.3
न किंचिदार्याः प्रवदन्ति पापं ।
वनेचरंवा गृहमेधिनं वा।
तपस्विनं संपरिपूर्णविद्यं ।
भजन्ति चैवं सुनराः सुवीर ॥ ३.२६९.३ ॥
ஆரியர்கள் காட்டில் வாழ்பவரையோ, இல்லறத்தாரையோ, முழு கல்வி பெற்ற தவசியையோ பற்றி ஒரு தீய சொல்லும் சொல்வதில்லை. ஓ சுவீரனே, நல்லோர் இவ்வாறே அவர்களை மதிக்கின்றனர்.
3.269.4
अहं तु मन्ये तव नास्ति कश्चि-
देतादृशे क्षत्रियसंनिवेशे।
यस्त्वद्य पातालमुखे पतन्तं ।
पाणौ गृहीत्वा प्रतिसंहरेत ॥ ३.२६९.४ ॥
இத்தகைய க்ஷத்திரியர் கூட்டத்தில் உனக்கென்று எவரும் இல்லை என்று நான் நினைக்கிறேன்; இன்று பாதாளத்தின் வாயில் விழுந்துகொண்டிருக்கும் உன்னை கையைப் பிடித்துத் தடுத்து நிறுத்தக்கூடியவன் ஒருவனும் இல்லை.
3.269.5
नागं प्रमिन्नं गिरिकूटकल्प-
मुपत्यकां हैमवतीं चरन्तम्।
दण्डीव यूथादपसेधसि त्वं ।
यो जेतुमाशंससि धर्मराजम् ॥ ३.२६९.५ ॥
ஒரு தண்டதாரி காவலன் கூட்டத்திலிருந்து, மலைச் சிகரம் போன்று, இமயத்தின் அடிவாரத்தில் திரியும் காயம்பட்ட யானையை விரட்டுவது போல, நீ தர்மராஜனை வெல்ல விரும்புகிறாய்.
3.269.6
बाल्यात्प्रसुप्तस्य महाबलस्य ।
सिंहस् पक्ष्माणि मुखाल्लुनासि।
पदा समाहत्य पलायमानः ।
क्रुद्धं यदा द्रक्ष्यसि भीमसेनम् ॥ ३.२६९.६ ॥
இளமையின் அறியாமையால், தூங்கும் மாபெரும் பலமுள்ள சிங்கத்தின் வாயிலிருந்து அதன் மயிர்களைப் பறிக்கிறாய்; காலால் உதைத்துவிட்டு ஓடும் நீ, சினமுற்ற பீமசேனனைக் காணும்போது அப்படிச் செய்வாய்.
3.269.7
महाबलं घोरतरं प्रवृद्धं ।
जातं हरिं पर्वतकन्दरेषु।
प्रसुप्तमुग्रं प्रपदेन हंसि ।
यः क्रुद्धमायोत्स्यसि जिष्णुमुग्रम् ॥ ३.२६९.७ ॥
மலைக் குகைகளில் பிறந்து வளர்ந்த, மிகக் கொடிய மாபெரும் பலமுள்ள சிங்கமான, தூங்கும் உக்கிரமான அதை நீ காலால் தாக்குகிறாய்; சினமுற்ற உக்கிரமான ஜிஷ்ணுவுடன் (அர்ஜுனனுடன்) நீ போரிடுவாய்.
3.269.8
कृष्णोरगौ तीक्ष्णमुखौ द्विजिह्वौ ।
मत्तः पदा क्रामसि पुच्छदेशे।
यः पाण्डवाभ्यां पुरुषोत्तमाभ्यां ।
जघन्यजाभ्यां प्रयुयुत्ससे त्वम् ॥ ३.२६९.८ ॥
கூரிய வாயும் இரட்டை நாக்குமுள்ள இரண்டு கருநாகங்களின், வாலின் பகுதியில் நீ என்னிடமிருந்து காலால் மிதிக்கிறாய்; இரு புருஷோத்தமர்களான பாண்டவர்களுடன், இளைய சகோதரர்களுடன் நீ போரிட விரும்புகிறாய்.
3.269.9
यथा च वेणुः कदली नलो वा ।
फलन्त्यभावाय न भूतयेऽऽत्मनः।
तथैव मां तैः परिरक्ष्यमाणा-
मादास्यसे कर्कटकीव गर्भम् ॥ ३.२६९.९ ॥
மூங்கில், வாழை அல்லது நாணல் தனக்கு அழிவுக்காக கனி தருவது போல, தன் நலனுக்காக அல்ல; அவ்வாறே அவர்களால் பாதுகாக்கப்படும் என்னை, நண்டுப் பெண் கருவை எடுப்பது போல நீ எடுத்துக்கொள்வாய்.
3.269.10
जानामि कृष्णे विदितं ममैत-
द्यथाविधास्ते नरदेवपुत्राः।
न त्वेवमेतेन विभीषणेन ।
शक्या वयं त्रासयितुं त्वयाऽद्य ॥ ३.२६९.१० ॥
கிருஷ்ணா, அந்த நரதேவரின் மகன்கள் எத்தகையவர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் இந்த அச்சுறுத்தும் ஒருவனால், இன்று நாங்கள் உன்னால் இவ்வாறு அச்சுறுத்தப்பட முடியாதவர்கள்.
3.269.11
वयं पुनः सप्तदशेषु कृष्णे ।
कुलेषु सर्वेऽनवमेषु जाताः।
षड्भ्यो गुणेभ्योऽभ्यधिका विहीना ।
न्मन्यामहे द्रौपदी पाण्डुपुत्रान् ॥ ३.२६९.११ ॥
கிருஷ்ணே, நாங்கள் மீண்டும் பதினேழு உயர்ந்த குலங்களில் பிறந்தவர்கள்; ஆறு குணங்களில் மேம்பட்டவர்கள், குறைவற்றவர்கள். பாண்டுவின் மகன்களை நாங்கள் மதிப்பதில்லை, திரௌபதி.
3.269.12
सा क्षिप्रमातिष्ठ गजं रथं वा ।
न वाक्यमात्रेण वयं हि शक्याः।
आशंस वा त्वं कृपणं वदन्ती ।
सौवीरराजस्य पुनः प्रसादम् ॥ ३.२६९.१२ ॥
நீ விரைவில் யானையோ தேரோ ஏறு; வெறும் சொற்களால் எங்களை அச்சுறுத்த முடியாது. அல்லது பரிதாபமாகப் பேசிக்கொண்டு சௌவீர மன்னனின் கருணையை மீண்டும் எதிர்பார்.
3.269.13
महाबला किंत्विह दुर्बलेव ।
सौवीरराजस्य मताऽहमस्मि।
नाहं प्रमाथादिह संप्रतीता ।
सौवीरराजं कृपणं वदेयम् ॥ ३.२६९.१३ ॥
ஆனால் இங்கே நான் பலவீனம் போல இருந்தாலும், சௌவீர மன்னனால் வல்லமையுள்ளவளாகக் கருதப்படுகிறேன். இங்கே அச்சத்தால் நான் நம்பிக்கை இழக்கவில்லை; சௌவீர மன்னனிடம் நான் பரிதாபமாகப் பேசுவேனா?
3.269.14
यस्या हि कृष्णौ पदवीं चरेतां ।
समास्थितावेकरथे समेतौ।
इन्द्रोऽपितां नापहरेत्कथंचि-
न्मनुष्यमात्रः कृपणः कुतोऽन्यः ॥ ३.२६९.१४ ॥
இரு கிருஷ்ணர்களும் ஒரே தேரில் ஏறிக்கொண்டு எவளுடைய வழியைப் பின்தொடர்கிறார்களோ, அவளை இந்திரன் கூட எந்த வகையிலும் கவர்ந்துசெல்ல முடியாது; பின் ஒரு பரிதாபமான சாதாரண மனிதன் எப்படி கவர முடியும்?
3.269.15
यथा विकीटी परवीरघाती ।
निघ्नन्रथस्थो द्विषतां मनांसि।
मदन्तरे त्वद्ध्वजिनीं प्रवेष्टा ।
वक्षं दहन्नग्निरिवोष्णगेषु ॥ ३.२६९.१५ ॥
தேரில் நின்று பகைவரின் நெஞ்சங்களைத் தாக்கும், பகை வீரர்களை அழிக்கும் விகீடி என்பவன் எனக்காக உன் படைக்குள் நுழைவான்; வெப்பமான புல்வெளியில் நெருப்பு போல அவன் படையின் மார்பை எரித்துக்கொண்டு.
3.269.16
जनार्दनः सान्धकवृष्णिवीरो ।
महेष्वासाः केकयाश्चापि सर्वे।
एते हि सर्वे मम राजपुत्राः ।
प्रहृष्टरूपाः पदवीं चरेयुः ॥ ३.२६९.१६ ॥
ஜனார்தனர், சாத்வத, அந்தகர், வృஷ்ணி வம்சத்தின் வீரர்கள், மகா வில்லாளிகளான கேகயர்கள் அனைவரும் — இவர்களும் என் அரச புதல்வர்களே; மகிழ்ந்த முகத்துடன் அவர்கள் வழியில் செல்லட்டும்.
3.269.17
मौर्वीविसृष्टाः स्तनयित्नुघोषा ।
गाण्डीवमुक्तास्त्वतिवेगवन्तः।
हस्तं समाहत्य धनंजयस्य ।
भीमाः शब्दं घोरतरं नदनति ॥ ३.२६९.१७ ॥
நாண் நின்று விடுபட்ட, இடியோசை போன்ற முழக்கமுள்ள, காண்டீவத்திலிருந்து பாய்ந்த மிக வேகமான அம்புகள் — தனஞ்சயனின் கை தாக்குதலால் அவை பயங்கரமான, மிகக் கொடிய ஒலியை எழுப்புகின்றன.
3.269.18
गाण्डीवमुक्तांश्च महाशरौघान् ।
पतङ्गसङ्घानिव शीघ्रवेगान्।
यदा द्रष्टास्यर्जुनं वीर्यशालिनं ।
तदा स्वबुद्धिं प्रतिनिन्दितासि ॥ ३.२६९.१८ ॥
காண்டீவத்திலிருந்து விடுபட்ட பெரும் அம்புகளின் திரள்கள், வெட்டுக்கிளிக் கூட்டம் போல விரைவானவை — வீரியமுள்ள அர்ஜுனனைக் காணும்போது நீ உன் சொந்த அறிவையே நிந்திப்பாய்.
3.269.19
सशङ्खघोषः सतलत्रघोषो ।
गाण्डीवधन्वा मुहुरुद्वहंश्च।
यदा शरानर्पयिता तवोरसि ।
तदा मनस्ते किमिवाभविष्यत् ॥ ३.२६९.१९ ॥
சங்க ஒலியுடனும், தலத்திர (கைக்காப்பு) ஒலியுடனும், காண்டீவ வில்லை மீண்டும் மீண்டும் உயர்த்தியவனாக — அவன் உன் மார்பில் அம்புகளைச் செலுத்தும்போது உன் மனம் எப்படி இருக்கும்?
3.269.20
गदाहस्तं भीममभिद्रवन्तं ।
माद्रीपुत्रौ संपतन्तौ दिशश्च।
अमर्षजं क्रोधविषं वमन्तौ ।
दृष्ट्वा चिरं तापमुपैष्यसेऽधम ॥ ३.२६९.२० ॥
கதையைக் கையில் ஏந்தி பீமன் பாய்வதையும், மாத்ரியின் இரு மைந்தர்களும் திசைகளை நோக்கித் தாக்கி, பொறுமையின்மையால் பிறந்த கோப விஷத்தைக் கக்குவதையும் கண்டு, ஈனளே, நீ நீண்ட காலம் துன்புறுவாய்.
3.269.21
यथा वाऽहं नातिचरे कथंचि-
त्पतीन्महार्हान्मनसाऽपिजातु।
तेनाद्य सत्येन वशीकृतंत्वां ।
द्रष्टास्मि पार्थैः परिकृष्यमाणम् ॥ ३.२६९.२१ ॥
நான் என் மேன்மை மிக்க கணவர்களை மனத்தாலும் ஒருபோதும் எவ்வகையிலும் மீறியதில்லையானால், அந்த சத்தியத்தால் இன்று நீ வெல்லப்பட்டு பார்த்தர்களால் இழுக்கப்படுவதைக் காண்பாய்.
3.269.22
न संभ्रमं गन्तुमहं हि शक्ष्ये ।
त्वया नृशंसेन विकृष्यमाणा।
समागताऽहं हि कुरुप्रवीरैः ।
पुनर्वनं काम्यकमागताऽस्मि ॥ ३.२६९.२२ ॥
கொடியவனே, நீ இழுத்துச் செல்லும் போது நான் பதற்றத்துடன் நடக்க மாட்டேன். குரு வீரர்களுடன் நான் வந்திருந்தேன்; இப்போது மீண்டும் காம்யக வனத்திற்கு வந்துவிட்டேன்.
3.269.23
इत्येवमुक्तस्तु स सिन्धुनाथ-
स्तां द्रौपदीमाहविशालनेत्राम्।
आरुह्यतामाशु रथं मदीयं ।
मा त्वां वलाद्दौपदिकर्षयेहम् ॥ ३.२६९.२३ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், சிந்துக்களின் தலைவன் அகன்ற விழிகளுடைய அந்த திரௌபதியிடம் கூறினான்: "விரைவில் என் தேரில் ஏறு; திரௌபதி, நான் உன்னை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் செல்லாமலிருக்க."
3.269.24
सा ताननुप्रेक्ष्य विशालनेत्रा ।
जिघृक्षमाणानवभर्त्सयन्ती।
प्रोवाच मा मा स्पृशतेति भीता ।
धौम्यं प्रचुक्रोश पुरोहितं सा ॥ ३.२६९.२४ ॥
அகன்ற விழிகளுடைய அவள், தன்னைப் பிடிக்க விரும்பியவர்களைக் கண்டு கடிந்துகொண்டு, அஞ்சியவளாய்: "என்னைத் தொடாதீர்கள்!" என்றாள்; புரோகிதர் தௌம்யரை அவள் அழைத்துக் கதறினாள்.
3.269.25
जग्राह तामुत्तरवस्त्रदेशे ।
जयद्रथस्तं समवाक्षिपत्सा।
तया समाक्षिप्ततनुः स पापः ।
पपात शाखीव निकृत्तमूलः ॥ ३.२६९.२५ ॥
ஜயத்ரதன் அவளுடைய மேலாடையின் ஓரத்தைப் பிடித்தான்; ஆனால் அவள் அவனை உதறித் தள்ளினாள். அவளால் தள்ளப்பட்டு அந்தப் பாவி வெட்டுண்ட வேர்கொண்ட மரம் போல விழுந்தான்.
3.269.26
प्रगृह्यमाणा तु महाजवेन ।
मुहुर्विनिःश्वस्य च राजपुत्री।
सा मृष्यमाणा रथमारुरोह ।
धौम्यस्य पादावभिवाद्य कृष्णा ॥ ३.२६९.२६ ॥
மிகுந்த வேகத்துடன் இழுத்துச் செல்லப்பட்ட அரசகுமாரி, மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டாள். பொறுத்துக்கொண்டு அவள் தேரில் ஏறினாள்; தௌம்யரின் பாதங்களை வணங்கிய கிருஷ்ணை அவ்வாறே ஏறினாள்.
3.269.27
नेयं शक्या त्वया नेतुमविजित्य महारथान् ।
धर्मं क्षत्रस् पौराणमवेक्षस्व जयद्रथ ॥ ३.२६९.२७ ॥
பெரும் தேர்வீரர்களை வெல்லாமல் இவளை நீ கொண்டுசெல்ல முடியாது. ஜயத்ரதா, பழங்கால க்ஷத்ரிய தர்மத்தைக் கருது.
3.269.28
क्षुद्रं कृत्वाफलंपापं त्वं प्राप्स्यसि न संशयः ।
आसाद्य पाण्डवान्वीरान्धर्मराजपुरोगमान् ॥ ३.२६९.२८ ॥
கீழ்மையான, பயனற்ற பாவத்தைச் செய்து நீ அதன் பலனை அடைவாய், சந்தேகமில்லை. தர்மராஜரை முன்னிட்டுச் செல்லும் வீரப் பாண்டவர்களை அணுகி.
3.269.29
इत्युक्तवाह्रियमाणां तां राजपुत्रीं यशस्विनीम् ।
अन्वगच्छत्तदा धौम्यः पदातिगणमध्यगः ॥ ३.२६९.२९ ॥
இவ்வாறு கூறி, கொண்டுசெல்லப்பட்ட அந்தப் புகழ்மிக்க அரசகுமாரியைப் பின்தொடர்ந்தார்; அப்போது தௌம்யர் காலாட்படையின் நடுவில் சென்றார்.