Mahābhārata · Adhyāya 3.273

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

3.273.1

जयद्रथस्तु संप्रेक्ष्यभ्रातरावुद्यतायुधौ ।
प्रादावत्तूर्णमव्यग्रो जीवितेप्सुः सुदुःखितः ॥ ३.२७३.१ ॥

Jayadratha aber, als er seine beiden Brüder mit erhobenen Waffen sah, floh, vom Verlangen nach Leben erfüllt und tief betrübt, eilig und ohne Hast davon.

3.273.2

लताभिः संवृते कक्षे किरीटं रत्नभास्वरम् ।
अपविध्यप्रधावन्तं निलीयन्तं वनान्तरे ॥ ३.२७३.२ ॥

Er warf seine mit Juwelen funkelnde Krone weg, lief davon und verbarg sich im von Ranken bedeckten Dickicht tief im Wald.

3.273.3

भीमसेनस्तु तं कक्षे लीयमानं भयाकुलम् ।
मार्गमाणोऽवतीर्याशु रथाद्रत्नविभूपितात्।
अभिद्रुत्य निजग्राहकेशपक्षे ह्यमर्षणः ॥ ३.२७३.३ ॥

Bhīmasena aber suchte ihn, als er im Dickicht verborgen lag, von Furcht überwältigt. Er stieg rasch von seinem juwelengeschmückten Streitwagen, stürzte sich auf ihn und packte ihn ungeduldig bei den Haaren.

3.273.4

समुद्यम्य च तं भीमो निष्पिपेप महीतले ।
गले गृहीत्वाराजानं पातयामास चैव ह ॥ ३.२७३.४ ॥

Bhīma hob ihn empor, schleuderte ihn zu Boden, packte den König an der Kehle und warf ihn nieder.

3.273.5

पुनः स जीवमानस्य तस्योत्पतितुमिच्छतः ।
पदा मूर्ध्नि महाबाहुः प्राहरद्विलपिष्यतः ॥ ३.२७३.५ ॥

Als er, noch am Leben, sich aufschnellen wollte, traf ihn der Starkarmige, während er klagte, mit dem Fuß am Kopf.

3.273.6

तस्य जानू ददौ भमो जघ्ने चैनमरत्निना ।
स मोहमगमद्राजा प्रहारवरपीडितः ॥ ३.२७३.६ ॥

Bhīma schlug ihm auf die Knie und traf ihn mit dem Unterarm; der König, von diesen vortrefflichen Schlägen gepeinigt, fiel in Ohnmacht.

3.273.7

सरोषं भीमसेनं तु वारयामास फल्गुनः ।
दुःशलायाः कृतेराजा यत्त्वामाहेति कौरव ॥ ३.२७३.७ ॥

Arjuna hielt den zornigen Bhīmasena zurück und sprach: »O Kaurava, erinnere dich an das, was der König dir wegen Duḥśalā gesagt hat.«

3.273.8

नायं पापसमाचारो मत्तो जीवितुमर्हति ।
कृष्णायास्तदनर्हायाः परिक्लेष्टा नराधमः ॥ ३.२७३.८ ॥

Dieser Übeltäter verdient es nicht, durch meine Hand zu leben; dieser niederste der Männer hat Kṛṣṇā gequält, die dies nicht verdiente.

3.273.9

किंनु शक्यं मया कर्तुं यद्राजा सततं घृणी ।
त्वं च बालिशया बुद्ध्या सदैवास्मान्प्रबाधसे ॥ ३.२७३.९ ॥

Was kann ich tun, da der König stets mitfühlend ist? Und du, mit deinem kindischen Verstand, bedrängst uns immer.

3.273.10

एवमुक्त्वा सटास्तस्य पञ्चचक्रे वृकोदरः ।
अर्धचन्द्रेण वाणेन किंचिदब्रुवतस्तदा ॥ ३.२७३.१० ॥

Nachdem er dies gesagt hatte, schnitt Vṛkodara seine Haarschöpfe fünfmal mit einem halbmondförmigen Pfeil ab, während jener damals nichts sagte.

3.273.11

विकल्पयित्वा राजानं ततः प्राह वृकोदरः ।
जीवितुं चेच्छसे मूढ हेतुं मे गदतः शृणु ॥ ३.२७३.११ ॥

Dann wandte sich Vṛkodara an den König und sprach: »O Tor, wenn du leben willst, höre den Grund, den ich dir nenne.«

3.273.12

दासोस्मीति त्वया वाच्यं संसत्सु च सभासु च ।
एवं चेज्जीवितं दद्यामेष युद्धजितो विधिः ॥ ३.२७३.१२ ॥

»Du sollst in den Versammlungen und in den Hallen sagen: ›Ich bin ein Sklave.‹ Wenn ich dir so das Leben schenke, ist dies die Regel dessen, der im Kampf siegt.«

3.273.13

एवमस्त्विति तं राजा कृच्छ्रमाणो जयद्रथः ।
प्रोवाच पुरुषव्याघ्रं भीममाहवशोभिनम् ॥ ३.२७३.१३ ॥

Bedrängt sprach König Jayadratha: »So sei es«, und wandte sich an Bhīma, den Tiger unter den Männern, glänzend im Kampf.

3.273.14

तत एनं विचेष्टन्तं वद्ध्वा पार्थो वृकोदरः ।
रथमारोपयामास विसंज्ञं पांसुकुण्ठितम् ॥ ३.२७३.१४ ॥

Da band Pārtha Vṛkodara ihn, während er sich wand, und hob ihn auf den Wagen, bewusstlos und im Staub gewälzt.

3.273.15

ततस्तं रथमास्थाय भीमः पार्तानुगस्तदा ।
अग्र्यमाश्रममध्यस्थामभ्यगच्छद्युधिष्ठिरम् ॥ ३.२७३.१५ ॥

Dann bestieg Bhīma jenen Wagen, den Pārthas folgend, und ging zu Yudhiṣṭhira, dem Ersten, der mitten im Einsiedlerhain stand.

3.273.16

दर्शयामास भीमस्तु तदवस्थं जयद्रथम् ।
तं राजा प्राहसद्दृष्ट्वा मुच्यतामिति चाब्रवीत् ॥ ३.२७३.१६ ॥

Bhīma zeigte Jayadratha in diesem Zustand. Der König lachte, als er ihn sah, und sagte: »Laßt ihn frei.«

3.273.17

राजानं चाब्रवीद्भीमो द्रौपद्यै कथयेति वै ।
दासभावं गतो ह्येष पाण्डूनां पापचेतनः ॥ ३.२७३.१७ ॥

Bhīma sagte zum König: »Sag es Draupadī.« Dieser böswillige Mann ist wahrhaftig zum Sklaven der Pāṇḍavas geworden.

3.273.18

तमुवाच च ततो ज्येष्ठो भ्राता सप्रणयं वचः ।
मुञ्चेममधमाचारं प्रमाणा यदि ते वयम् ॥ ३.२७३.१८ ॥

Da sprach der älteste Bruder liebevoll zu ihm: »Laß diesen Mann von niederem Wandel frei, wenn wir für dich maßgeblich sind.«

3.273.19

द्रौपदी चाब्रवीद्भीममभिप्रेक्ष्य युधिष्ठिरम् ।
दासोऽयंमुच्यतां रात्रस्त्वयापञ्चशिखः कृतः ॥ ३.२७३.१९ ॥

Draupadī, Bhīma und Yudhiṣṭhira anblickend, sprach: "Dieser ist ein Sklave; er werde freigelassen. In der Nacht habt ihr ihn zum Fünfschopf gemacht."

3.273.20

एवमुक्तः स भीमस्तु भ्रात्रा चैव च कृष्णया ।
मुमोच तं महापापं जयद्रथमचेतनम् ॥ ३.२७३.२० ॥

Als sein Bruder und Kṛṣṇā (Draupadī) ihn so angesprochen hatten, ließ Bhīma jenen großen Sünder, den besinnungslosen Jayadratha, frei.

3.273.21

स मुक्तोऽभ्येत्यराजानमभिवाद्य युधिष्ठिरम् ।
ववन्दे विह्वलोराजातांश्च वृद्धान्मुनींस्तदा ॥ ३.२७३.२१ ॥

Befreit trat er zum König, grüßte Yudhiṣṭhira; dann verneigte sich der bestürzte König auch vor jenen Alten und Weisen.

3.273.22

तमुवाच धृणी राजा धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः ।
तथाजयद्रथं दृष्ट्वा गृहीतं सव्यसाचिना ॥ ३.२७३.२२ ॥

Da sprach der mitfühlende König Yudhiṣṭhira, der Sohn des Dharma, zu ihm, nachdem er Jayadratha von Savyasācin (Arjuna) gefangen gesehen hatte.

3.273.23

अदासो गच्छ मुक्तोसि मैवं कार्षीः पुनः क्वचित् ।
स्त्रीकामुक धिगस्तु त्वां क्षुद्रः क्षत्रसहायवान् ॥ ३.२७३.२३ ॥

"Du bist kein Sklave; geh, du bist frei. Tu so etwas nie wieder. Schande über dich, Weiberliebhaber, Niederträchtiger, obwohl du kṣatriya-Helfer hast!"

3.273.24

एवंविधं हि क कुर्यात्त्वदनयः पुरुषाधमः ।
कर्म धर्मविरुद्धं वै लोकदुष्टं च दुर्मते ॥ ३.२७३.२४ ॥

Wer außer einem so niederen Menschen wie dir würde so eine Tat begehen? O Übelgesinnter, diese Tat widerspricht dem Dharma und ist von der Welt verabscheut.

3.273.25

गतसत्त्वमिव ज्ञात्वा कर्तारमशुभस्य तम् ।
संप्रेक्ष्यभरतश्रेष्ठः कृपां चक्रे नराधिपः ॥ ३.२७३.२५ ॥

Da er ihn als fast leblos erkannte und den Täter der bösen Tat ansah, zeigte der Beste der Bharatas, der Herr der Menschen, Mitleid.

3.273.26

धर्मे ते वर्धतां वुद्धिर्मा चाधर्मे मनः कृथाः ।
साश्च साथपादातः स्वस्ति गच्छ जयद्रथ ॥ ३.२७३.२६ ॥

Möge dein Verstand im Dharma wachsen, und richte deinen Sinn nicht auf Adharma. Geh wohlbehalten mit Pferden, Wagen und Fußsoldaten, Jayadratha.

3.273.27

एवमुक्तस्तु सव्रीजं तूष्णीं किंचिदवाङ्युखः ।
जगाम राजा दुःखार्तो गङ्गाद्वाराय भारत ॥ ३.२७३.२७ ॥

So angesprochen, ging der König beschämt und mit etwas gesenktem Blick schweigend, von Kummer gequält, o Bhārata, zum Gaṅgādvāra.

3.273.28

स देवं शरणं गत्वा विरूपाक्षमुमापतिम् ।
तपश्चचार विपुलं तस्य प्रीतो वृषध्वजः ॥ ३.२७३.२८ ॥

Er flüchtete sich zum Gott und vollzog große Askese für Virūpākṣa, den Herrn Umās; erfreut über ihn, der mit dem Stierbanner.

3.273.29

बलिं स्वयं प्रत्यगृह्णात्प्रीयमाणस्त्रिलोचनः ।
वरं चास्मै ददौ देवः स जग्राह च तच्छृणु ॥ ३.२७३.२९ ॥

Erfreut nahm der Dreiäugige selbst das Opfer an, und der Gott gewährte ihm eine Gabe, die er empfing. Höre davon.

3.273.30

समस्तान्सरथान्पञ्चजयेयं युधि पाण्डवान् ।
इति राजाऽब्रवीद्देवं नेति देवस्तमब्रवीत् ॥ ३.२७३.३० ॥

»Möge ich alle fünf Pāṇḍavas mit ihren Wagen im Kampf besiegen« — so sprach der König zum Gott. Der Gott sprach zu ihm: »Nein.«

3.273.31

अजय्यांश्चाप्यवध्यांश्च वारयिष्यसि तान्युधि ।
ऋतेऽर्जुनं महाबाहुं नरं नाम सुरेश्वरम् ॥ ३.२७३.३१ ॥

Im Kampf wirst du sogar jene abwehren können, die nicht besiegt und nicht getötet werden können — außer Arjuna, dem Starkarmigen, der als Nara der Herr der Götter ist.

3.273.32

बदर्यां तप्ततपसं नारायणसहायकम् ।
अजितं सर्वलोकानां देवैरपि दुरासदम् ॥ ३.२७३.३२ ॥

Der an Badarī heftige Askese übt, der Nārāyaṇa als Helfer hat, von allen Welten unbesiegt, den selbst die Götter kaum erreichen können.

3.273.33

मया दत्तं पाशुपतं दिव्यमप्रतिमं शरम् ।
अवाप लोकपालेभ्यो वज्रादीन्स महाशरान् ॥ ३.२७३.३३ ॥

Den göttlichen, unvergleichlichen Pāśupata-Pfeil, den ich gab; von den Hütern der Welten erhielt er den Donnerkeil und andere große Pfeile.

3.273.34

देवदेवो ह्यनन्तात्मा विष्णुः सुरगुरुः प्रभुः ।
प्रधानपुरुषोऽव्यक्तोविश्वात्माविश्वमूर्तिमान् ॥ ३.२७३.३४ ॥

Der Gott der Götter, Viṣṇu mit unendlicher Seele, Lehrer der Götter, der Herr, die Urperson, das Unoffenbarte, die Seele des Weltalls, verkörpert als das Weltall.

3.273.35

युगान्तकाले संप्राप्ते कालाग्निर्दहते जगत् ।
सपर्वतार्णवद्वीपं सशैलवनकाननम्।
निर्दहन्नागलोकांश्चपातालतलचारिणः ॥ ३.२७३.३५ ॥

Wenn das Ende des Zeitalters kommt, verbrennt das Feuer der Zeit die Welt mit ihren Bergen, Meeren, Inseln, Hügeln, Wäldern und Hainen und verzehrt völlig die Welten der Schlangen und jene, die in den Tiefen der Unterwelt wandeln.

3.273.36

अथान्तरिक्षे सुमहन्नानावर्णाः पयोधराः ।
घोरस्वरा विनदिनस्तटिन्मालावलम्बिनः।
समुत्तिष्ठन्दिशः सर्वाविवर्षन्तः समन्ततः ॥ ३.२७३.३६ ॥

Dann erheben sich am Himmel gewaltige Wolken vielfarbig, brüllend mit furchtbarem Laut, behangen mit Blitzgirlanden, sich in alle Richtungen erhebend und überall Regen ausgießend.

3.273.37

ततोऽग्नीं शमयामासुः संवर्ताग्निनियामकाः ।
अक्षमात्रैश्च धाराभिस्तिष्ठन्त्यापूर्य सर्वशः ॥ ३.२७३.३७ ॥

Da löschten jene, die das Auflösungsfeuer beherrschen, dieses Feuer. Alles von allen Seiten mit Strömen füllend, dick wie ein Achsloch, standen sie da.

3.273.38

एकार्णवे तदातस्मिन्नुपशान्तचराचरे ।
नष्टचन्द्रार्कपवने ग्रहनक्षत्रवर्जिते।
चतुर्युगसहस्रान्ते सलिलेनाप्लुता मही ॥ ३.२७३.३८ ॥

Damals, in jenem einen Ozean, in dem alles Bewegte und Unbewegte zur Ruhe gekommen war, Mond, Sonne und Wind vergangen und ohne Planeten und Sterne, wurde am Ende von tausend Kreisläufen der vier Weltalter die Erde vom Wasser überflutet.

3.273.39

ततो नारायणाख्यस्तु सहस्राक्षः सहस्रपात् ।
सहस्रशीर्पा पुरुषः स्वप्नुकामस्त्वतीन्द्रियः ॥ ३.२७३.३९ ॥

Da wünschte jener Urgeist namens Nārāyaṇa, mit tausend Augen, tausend Füßen und tausend Häuptern, jenseits der Sinne, zu schlafen.

3.273.40

फणासहस्रविकटं शेषं पर्यङ्कभोगिनम् ।
सहस्रमिव तिग्मांशुसंघातममितद्युतिम्।
कुन्देन्दुहारगोक्षीरमृणालकुमुदप्रभम् ॥ ३.२७३.४० ॥

Der furchtbare Śeṣa mit tausend Hauben, der als Lager dient, gleich einem Bündel von tausend Sonnenstrahlen, von unermesslichem Glanz, leuchtend wie Jasmin, der Mond, eine Perlenkette, Kuhmilch, ein Lotusstängel und eine weiße Lotusblüte.

3.273.41

तत्रासौ भगवान्देवः स्वपञ्जलनिधौ तदा ।
नैशेन तमसा व्याप्तां स्वां रात्रिंकुरुते विभुः ॥ ३.२७३.४१ ॥

Dort, damals, erschafft jener gesegnete Gott auf dem Ozean, seinem eigenen Wohnsitz, seine eigene Nacht, erfüllt von der Dunkelheit der Nacht, der allgegenwärtige Herr.

3.273.42

सत्वोद्रेकात्प्रबुद्धस्तु शून्यं लोकमपश्यत ।
इमं चोदाहरन्त्यत्रश्लोकं नारायणं प्रति ॥ ३.२७३.४२ ॥

Vom Anschwellen des Sattva erwacht, sah er die Welt leer. Und über Nārāyaṇa in dieser Sache wird dieser Vers rezitiert.

3.273.43

आपो नारास्तत्तनव इत्यपां नाम शुश्रुमः ।
अयनं तेन चैवास्ते तेन नारायणः स्मृतः ॥ ३.२७३.४३ ॥

Die Wasser heißen 'nāra', denn sie sind seine Leiber, so haben wir gehört. Weil er in ihnen weilt, wird er als Nārāyaṇa erinnert.

3.273.44

प्रध्यानसमकालं तुप्रजाहेतोः सनातनः ।
ध्यातमात्रे तु भगवन्नाभ्यां पद्मः समुत्थितः ॥ ३.२७३.४४ ॥

In dem Augenblick, als der Ewige tief meditierte um der Geschöpfe willen, erhob sich allein durch seine Meditation ein Lotos aus dem Nabel des gesegneten Herrn.

3.273.45

ततश्चतुर्मुखो ब्रह्मा नाभिपद्माद्विनिःसृतः ।
तत्रोपविष्टः सहसा ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ ३.२७३.४५ ॥

Dann ging Brahmā mit vier Gesichtern aus dem Nabellotos hervor. Dort setzte er sich plötzlich nieder, Brahmā, der Großvater der Welten.

3.273.46

शून्यं दृष्ट्वा जगत्कृत्स्नं मानसानात्मनः समान् ।
ततो मरीचिप्रमुखान्महर्षीनसृजन्नव ॥ ३.२७३.४६ ॥

Als er die ganze Welt leer sah, schuf er aus seinem Geist Söhne, sich selbst gleich; dann schuf er neun große Weise, an ihrer Spitze Marīci.

3.273.47

तेऽसृजन्सर्वभूतानि त्रसानि स्थावराणि च ।
यक्षराक्षसभूतानि पिशाचोरगमानुषान् ॥ ३.२७३.४७ ॥

Sie schufen alle Wesen, die beweglichen und die unbeweglichen: Yakṣas, Rākṣasas, Geister, Piśācas, Schlangen und Menschen.

3.273.48

सृजते ब्रह्ममूर्तिस्तु रक्षते पौरुषी तनुः ।
रौद्री भावेन शमयेत्तिस्रोऽवस्थाः प्रजापतेः ॥ ३.२७३.४८ ॥

Die Gestalt Brahmās erschafft, der Leib des Puruṣa bewahrt, und durch die grimmige Gesinnung besänftigt er die drei Zustände des Herrn der Geschöpfe.

3.273.49

न श्रुतं ते सिन्धुपते विष्णोरद्भुतकर्मणः ।
कथ्यमानानि मुनिभिर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ॥ ३.२७३.४९ ॥

Hast du nicht gehört, o Herr des Ozeans, von Viṣṇu mit den wunderbaren Taten, wie ihn Weise und Brahmanen, die die Veden beherrschen, erzählen?

3.273.50

जलेन समनुप्राप्ते सर्वतः पृथिवीतले ।
तदा चैकार्णवे तस्मिननेकाकाशे प्रभुश्चरन् ॥ ३.२७३.५० ॥

Als sich das Wasser über die ganze Oberfläche der Erde ausgebreitet hatte, da wandelte der Herr allein im einen Ozean, in jenem grenzenlosen Raum.

3.273.51

निशायामिव खद्योतः प्रावृट्काले समन्ततः ।
प्रतिष्ठानाय पृथिवीं मार्गमाणस्तदाऽभवत् ॥ ३.२७३.५१ ॥

Wie ein Glühwürmchen in der Nacht der Regenzeit, das überall umherschwirrt, so suchte er damals einen Halt für die Erde.

3.273.52

जले निमग्नां गां दृष्ट्वाचोद्धर्तुं मनसेच्छति ।
किंनु रूपमहं कृत्वासलिलादुद्धरे महीम् ॥ ३.२७३.५२ ॥

Als er die im Wasser versunkene Erde sieht, wünscht er in seinem Geist, sie emporzuheben. »Welche Gestalt soll ich annehmen, um diese Erde aus dem Wasser zu heben?«

3.273.53

एवं संचिन्त्य मनसा दृष्ट्वा दिव्येन चक्षुषा ।
जलक्रीडाभिरुचितं वाराहं रूपमस्मरत् ॥ ३.२७३.५३ ॥

Nachdem er so in seinem Geist überlegt und mit seinem göttlichen Auge gesehen hatte, erinnerte er sich der Eberform, die am Spiel im Wasser Gefallen findet.

3.273.54

कृत्वा वराहवपुपं वाङ्मयं वेदसंमितम् ।
दशयोजनविस्तीर्णमायतं शतयोजनम् ॥ ३.२७३.५४ ॥

Er nahm den Leib eines Ebers an, aus Vedenklang bestehend und dem Maß der Veden gleich, zehn Yojanas breit und hundert Yojanas lang.

3.273.55

महापर्वतवर्ष्माभं तीक्ष्णदंष्ट्रंप्रदीप्तिमत् ।
महामेघौघनिर्घोपं नीलजीमूतसन्निभम् ॥ ३.२७३.५५ ॥

Er glich einem großen Berg an Gestalt, hatte scharfe Hauer, leuchtete, brüllte wie eine Masse gewaltiger Wolken und war einer dunklen Gewitterwolke gleich.

3.273.56

भूत्वा यज्ञवराहो वै अपः संप्राविशत्प्रभुः ।
दंष्ट्रेणैकेन चोद्धृत्यस्वे स्थाने न्यविशन्महीम् ॥ ३.२७३.५६ ॥

Als Opfereber geworden, drang der Herr in die Wasser ein und hob mit einem einzigen Hauer die Erde empor und setzte sie an ihren Platz.

3.273.57

पुनरेव महाबाहुरपूर्वां तनुमाश्रितः ।
नरस्य कृत्वाऽर्धतनुं सिंहस्यार्धतनुं प्रभुः ॥ ३.२७३.५७ ॥

Abermals nahm der Herr mit den mächtigen Armen eine beispiellose Gestalt an und machte die eine Hälfte seines Leibes zu der eines Mannes und die andere zu der eines Löwen.

3.273.58

दैत्येन्द्रस्य सभां गत्वापाणिं संस्पृश्यपाणिना ।
दैत्यानामादिपुरुषः सुरारिर्दितिनन्दनः ॥ ३.२७३.५८ ॥

Nachdem er in die Versammlung des Herrn der Daitya gegangen war und Hand an Hand gerührt hatte, der Urmensch der Daitya, Feind der Götter, Sohn der Diti—

3.273.59

दृष्ट्वा चापूर्ववपुषं क्रोधात्संरक्तलोचनः ।
शूलोद्यतकरः स्रग्वी हिरण्यकशिपुस्तदा ॥ ३.२७३.५९ ॥

Und als er die beispiellose Gestalt sah, Hiraṇyakaśipu, die Augen vor Zorn gerötet, den Speer in der erhobenen Hand, mit einem Blumenkranz geschmückt, da—

3.273.60

मेघस्तनितनिर्घोषो नीलाभ्रचयसन्निभः ।
देवारिर्दितिजो वीरो नृसिंहं समुपाद्रवत् ॥ ३.२७३.६० ॥

Mit einem Gebrüll wie Donner der Wolken, einem Haufen dunkelblauer Wolken gleich, stürzte sich der Held, Feind der Götter, geboren von Diti, auf den Mannlöwen.

3.273.61

समुत्पत्य ततस्तीक्ष्णैर्मृगेन्द्रेण बलीयसा ।
नारसिंहेन वपुषादारितः करजैर्भृशम् ॥ ३.२७३.६१ ॥

Dann sprang der Löwenkönig, der mächtigere, in der Gestalt des Mannlöwen auf und zerfleischte ihn heftig mit seinen scharfen Krallen.

3.273.62

एवं निहत्य भगवान्दैत्येनद्रं रिपुघातिनम् ।
भूयोऽन्यः पुण्डरीकाक्षः प्रभुर्लोकहिताय च।
कश्यपस्यात्मजः श्रीमानदित्या गर्भधारितः ॥ ३.२७३.६२ ॥

Nachdem er so den Herrn der Daityas, den Bezwinger der Feinde, erschlagen hatte, wurde der lotusäugige Herr um des Wohles der Welten willen wieder als ein anderer, der glorreiche Sohn Kaśyapas, im Schoß Aditis getragen.

3.273.63

पूर्णे वर्षसहस्रे तु प्रसूत भर्गमुत्तमम् ॥ ३.२७३.६३ ॥

Als tausend Jahre vollendet waren, gebar sie den höchsten, strahlenden.

3.273.64

दुर्दिनाम्भोदसदृशो दीप्ताक्षो वामनाकृतिः ।
दण्डी कमण्डलुधरः श्रीवत्सोरसि भूषितः।
जटी यज्ञोपवीती च भगवान्बालरूपधृक् ॥ ३.२७३.६४ ॥

Einer Gewitterwolke gleich, mit flammenden Augen, von zwergenhafter Gestalt, einen Stab und einen Wasserkrug tragend, auf der Brust mit dem Śrīvatsa-Zeichen geschmückt, mit verfilztem Haar und der heiligen Schnur, der gesegnete Herr, der die Gestalt eines Kindes annahm.