மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.273
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.273.1
जयद्रथस्तु संप्रेक्ष्यभ्रातरावुद्यतायुधौ ।
प्रादावत्तूर्णमव्यग्रो जीवितेप्सुः सुदुःखितः ॥ ३.२७३.१ ॥
ஆனால் ஜயத்ரதன், ஆயுதங்களை உயர்த்தி நிற்கும் தன் இரு சகோதரர்களைக் கண்டு, உயிர் வாழ விரும்பி, மிகுந்த துயரத்துடன் விரைவாக ஓடினான்.
3.273.2
लताभिः संवृते कक्षे किरीटं रत्नभास्वरम् ।
अपविध्यप्रधावन्तं निलीयन्तं वनान्तरे ॥ ३.२७३.२ ॥
கொடிகளால் மூடப்பட்ட புதரில், ரத்தினங்களால் ஒளிரும் கிரீடத்தைக் கழற்றி எறிந்துவிட்டு ஓடி, காட்டின் உள்ளே ஒளிந்தவன்.
3.273.3
भीमसेनस्तु तं कक्षे लीयमानं भयाकुलम् ।
मार्गमाणोऽवतीर्याशु रथाद्रत्नविभूपितात्।
अभिद्रुत्य निजग्राहकेशपक्षे ह्यमर्षणः ॥ ३.२७३.३ ॥
பயத்தால் கலங்கி புதரில் ஒளிந்திருந்தவனைத் தேடிய பீமசேனன், ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேரிலிருந்து விரைவாக இறங்கி, சீற்றத்துடன் ஓடிச்சென்று அவனுடைய தலைமுடியைப் பற்றினான்.
3.273.4
समुद्यम्य च तं भीमो निष्पिपेप महीतले ।
गले गृहीत्वाराजानं पातयामास चैव ह ॥ ३.२७३.४ ॥
பீமன் அவனைத் தூக்கித் தரையில் அறைந்து வீசினான்; அந்த அரசனின் தொண்டையைப் பற்றி கீழே தள்ளினான்.
3.273.5
पुनः स जीवमानस्य तस्योत्पतितुमिच्छतः ।
पदा मूर्ध्नि महाबाहुः प्राहरद्विलपिष्यतः ॥ ३.२७३.५ ॥
பின்னர் உயிருடன் இருந்து எழ விரும்பிய அவனை, அந்த மகாபாகு புலம்பிக்கொண்டிருக்கையில் தன் காலால் தலையில் உதைத்தான்.
3.273.6
तस्य जानू ददौ भमो जघ्ने चैनमरत्निना ।
स मोहमगमद्राजा प्रहारवरपीडितः ॥ ३.२७३.६ ॥
பீமன் அவனுடைய முழங்கால்களில் அடித்தான்; முழங்கையால் அவனைத் தாக்கினான்; அந்த அரசன் சிறந்த அடிகளால் வருந்தி மயக்கமடைந்தான்.
3.273.7
सरोषं भीमसेनं तु वारयामास फल्गुनः ।
दुःशलायाः कृतेराजा यत्त्वामाहेति कौरव ॥ ३.२७३.७ ॥
கோபத்துடன் இருந்த பீமசேனனை பால்குனன் தடுத்தான்; "கௌரவனே, துஷ்சலாவின் பொருட்டு அரசன் உன்னிடம் சொன்னதை நினைத்துக்கொள்" என்றான்.
3.273.8
नायं पापसमाचारो मत्तो जीवितुमर्हति ।
कृष्णायास्तदनर्हायाः परिक्लेष्टा नराधमः ॥ ३.२७३.८ ॥
தீய நடத்தை கொண்ட இவன் என்னிடமிருந்து உயிர் வாழத் தகுதியற்றவன்; அதற்குத் தகுதியற்ற கிருஷ்ணைக்கு துன்பம் கொடுத்த இந்த இழிந்த மனிதன்.
3.273.9
किंनु शक्यं मया कर्तुं यद्राजा सततं घृणी ।
त्वं च बालिशया बुद्ध्या सदैवास्मान्प्रबाधसे ॥ ३.२७३.९ ॥
நான் என்ன செய்ய முடியும்? அரசன் எப்போதும் இரக்கமுள்ளவன்; நீயோ சிறுபிள்ளைத்தனமான புத்தியால் எப்போதும் எங்களை வருத்துகிறாய்.
3.273.10
एवमुक्त्वा सटास्तस्य पञ्चचक्रे वृकोदरः ।
अर्धचन्द्रेण वाणेन किंचिदब्रुवतस्तदा ॥ ३.२७३.१० ॥
இவ்வாறு சொல்லி வ்ருகோதரன் அர்த்தசந்திர அம்பால் அவனுடைய சடைகளை ஐந்து முறை வெட்டினான்; அவன் அப்போது எதுவும் பேசவில்லை.
3.273.11
विकल्पयित्वा राजानं ततः प्राह वृकोदरः ।
जीवितुं चेच्छसे मूढ हेतुं मे गदतः शृणु ॥ ३.२७३.११ ॥
பின்னர் அரசனைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பேசிய வ்ருகோதரன் சொன்னான்: "மூடனே, நீ வாழ விரும்பினால், நான் சொல்லும் காரணத்தைக் கேள்."
3.273.12
दासोस्मीति त्वया वाच्यं संसत्सु च सभासु च ।
एवं चेज्जीवितं दद्यामेष युद्धजितो विधिः ॥ ३.२७३.१२ ॥
"நீ சபைகளிலும் மண்டபங்களிலும் 'நான் அடிமை' என்று சொல்ல வேண்டும்; இவ்வாறு நான் உனக்கு உயிர் அளித்தால், இது போரில் வெற்றி பெற்றவனின் விதி."
3.273.13
एवमस्त्विति तं राजा कृच्छ्रमाणो जयद्रथः ।
प्रोवाच पुरुषव्याघ्रं भीममाहवशोभिनम् ॥ ३.२७३.१३ ॥
துன்பத்தில் இருந்த அரசன் ஜயத்ரதன், 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று அவனிடம் கூறினான். போரில் சிறப்புற்ற நரவ்யாக்ரனான பீமனிடம் அவன் சொன்னான்.
3.273.14
तत एनं विचेष्टन्तं वद्ध्वा पार्थो वृकोदरः ।
रथमारोपयामास विसंज्ञं पांसुकुण्ठितम् ॥ ३.२७३.१४ ॥
பின்னர் பிருதையின் மகன் வ்ருகோதரன் துடித்துக் கொண்டிருந்தவனைக் கட்டி, தூசியில் புரண்டு மயக்கமுற்ற நிலையில் தேரில் ஏற்றினான்.
3.273.15
ततस्तं रथमास्थाय भीमः पार्तानुगस्तदा ।
अग्र्यमाश्रममध्यस्थामभ्यगच्छद्युधिष्ठिरम् ॥ ३.२७३.१५ ॥
பின்னர் பீமன் அந்தத் தேரில் ஏறி, பார்த்தர்களைப் பின்தொடர்ந்தவனாய், ஆசிரமத்தின் நடுவில் நின்றிருந்த யுதிஷ்டிரனிடம் சென்றான்.
3.273.16
दर्शयामास भीमस्तु तदवस्थं जयद्रथम् ।
तं राजा प्राहसद्दृष्ट्वा मुच्यतामिति चाब्रवीत् ॥ ३.२७३.१६ ॥
பீமன் அந்த நிலையிலிருந்த ஜயத்ரதனைக் காட்டினான். அரசன் அவனைக் கண்டு நகைத்து, 'இவனை விடுவியுங்கள்' என்றான்.
3.273.17
राजानं चाब्रवीद्भीमो द्रौपद्यै कथयेति वै ।
दासभावं गतो ह्येष पाण्डूनां पापचेतनः ॥ ३.२७३.१७ ॥
பீமன் அரசனிடம், 'திரௌபதியிடம் சொல்லுங்கள்' என்றான். பாண்டவர்களின் அடிமையாகிவிட்ட இந்தத் தீய எண்ணமுடையவன் இவன்.
3.273.18
तमुवाच च ततो ज्येष्ठो भ्राता सप्रणयं वचः ।
मुञ्चेममधमाचारं प्रमाणा यदि ते वयम् ॥ ३.२७३.१८ ॥
அப்போது மூத்த சகோதரன் அன்புடன் அவனிடம் கூறினான்: 'நாங்கள் உனக்கு மதிப்புக்குரியவர்களாயிருந்தால், இந்தக் கீழ்மை நடத்தையுடையவனை விடுவி.'
3.273.19
द्रौपदी चाब्रवीद्भीममभिप्रेक्ष्य युधिष्ठिरम् ।
दासोऽयंमुच्यतां रात्रस्त्वयापञ्चशिखः कृतः ॥ ३.२७३.१९ ॥
திரௌபதி பீமனையும் யுதிஷ்டிரனையும் பார்த்து கூறினாள்: "இவன் அடிமை; இவனை விடுதலை செய்யுங்கள். இரவில் நீங்கள் இவனை ஐந்து சிகை வைத்தவனாக ஆக்கிவிட்டீர்கள்."
3.273.20
एवमुक्तः स भीमस्तु भ्रात्रा चैव च कृष्णया ।
मुमोच तं महापापं जयद्रथमचेतनम् ॥ ३.२७३.२० ॥
சகோதரரும் கிருஷ்ணையும் (திரௌபதி) இவ்வாறு கூறியதும், பீமன் அந்த மாபெரும் பாவியான, உணர்வற்ற ஜயத்ரதனை விடுவித்தான்.
3.273.21
स मुक्तोऽभ्येत्यराजानमभिवाद्य युधिष्ठिरम् ।
ववन्दे विह्वलोराजातांश्च वृद्धान्मुनींस्तदा ॥ ३.२७३.२१ ॥
விடுவிக்கப்பட்ட அவன் அரசனிடம் வந்து யுதிஷ்டிரனை வணங்கினான்; பின்னர் கலக்கமடைந்த அரசன் அந்த முதியோரையும் முனிவர்களையும் வணங்கினான்.
3.273.22
तमुवाच धृणी राजा धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः ।
तथाजयद्रथं दृष्ट्वा गृहीतं सव्यसाचिना ॥ ३.२७३.२२ ॥
அப்போது இரக்கமுள்ள தர்மபுத்திரனான அரசன் யுதிஷ்டிரன் அவனிடம் கூறினான்; ஜயத்ரதன் சவ்யசாசியால் பிடிக்கப்பட்டதைக் கண்டவாறு.
3.273.23
अदासो गच्छ मुक्तोसि मैवं कार्षीः पुनः क्वचित् ।
स्त्रीकामुक धिगस्तु त्वां क्षुद्रः क्षत्रसहायवान् ॥ ३.२७३.२३ ॥
"நீ அடிமை இல்லை, போ; விடுதலை பெற்றாய். இனி எங்கும் இவ்வாறு செய்யாதே. பெண்ணாசை கொண்ட கீழ்மகனே, உனக்கு இழிவு; க்ஷத்திரியர்களின் துணை பெற்றிருந்தும் நீ கீழானவன்."
3.273.24
एवंविधं हि क कुर्यात्त्वदनयः पुरुषाधमः ।
कर्म धर्मविरुद्धं वै लोकदुष्टं च दुर्मते ॥ ३.२७३.२४ ॥
இத்தகைய செயலை உன்னைப் போன்ற கீழ்மகனைத் தவிர யார் செய்வான்? ஓ தீய புத்தி கொண்டவனே, இச்செயல் தர்மத்திற்கு முரணானது, உலகில் பழிக்கப்படுவது.
3.273.25
गतसत्त्वमिव ज्ञात्वा कर्तारमशुभस्य तम् ।
संप्रेक्ष्यभरतश्रेष्ठः कृपां चक्रे नराधिपः ॥ ३.२७३.२५ ॥
அவனை உயிரற்றவனைப் போல் அறிந்து, அந்த அசுப செயலின் செய்தவனைப் பார்த்து, பரதர்களில் சிறந்த அரசன் இரக்கம் கொண்டான்.
3.273.26
धर्मे ते वर्धतां वुद्धिर्मा चाधर्मे मनः कृथाः ।
साश्च साथपादातः स्वस्ति गच्छ जयद्रथ ॥ ३.२७३.२६ ॥
உன் புத்தி தர்மத்தில் வளரட்டும்; அதர்மத்தில் மனதை வைக்காதே. குதிரைகளுடனும் தேர்களுடனும் காலாட்படையுடனும் நலமாகப் போ, ஜயத்ரதா.
3.273.27
एवमुक्तस्तु सव्रीजं तूष्णीं किंचिदवाङ्युखः ।
जगाम राजा दुःखार्तो गङ्गाद्वाराय भारत ॥ ३.२७३.२७ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், அந்த அரசன் வெட்கத்துடன் சிறிது முகம் தாழ்த்தி, மௌனமாக, துயரால் வருந்தி, பாரதா, கங்காத்வாரத்தை நோக்கிச் சென்றான்.
3.273.28
स देवं शरणं गत्वा विरूपाक्षमुमापतिम् ।
तपश्चचार विपुलं तस्य प्रीतो वृषध्वजः ॥ ३.२७३.२८ ॥
அவன் தேவனை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, விரூபாக்ஷனும் உமாபதியுமான அவனை, பெரும் தவத்தைச் செய்தான்; அவனால் மகிழ்ந்த வ்ருஷத்வஜன்.
3.273.29
बलिं स्वयं प्रत्यगृह्णात्प्रीयमाणस्त्रिलोचनः ।
वरं चास्मै ददौ देवः स जग्राह च तच्छृणु ॥ ३.२७३.२९ ॥
பலியை முக்கண்ணன் தானே மகிழ்ந்து ஏற்றுக்கொண்டான்; தேவன் அவனுக்கு வரத்தைக் கொடுத்தான், அவன் அதைப் பெற்றான். அதைக் கேள்.
3.273.30
समस्तान्सरथान्पञ्चजयेयं युधि पाण्डवान् ।
इति राजाऽब्रवीद्देवं नेति देवस्तमब्रवीत् ॥ ३.२७३.३० ॥
"போரில் தேர்களுடன் எல்லா ஐந்து பாண்டவர்களையும் நான் வெல்ல வேண்டும்" என்று அரசன் தேவனிடம் கூறினான்; தேவன் அவனிடம், "இல்லை" என்றான்.
3.273.31
अजय्यांश्चाप्यवध्यांश्च वारयिष्यसि तान्युधि ।
ऋतेऽर्जुनं महाबाहुं नरं नाम सुरेश्वरम् ॥ ३.२७३.३१ ॥
போரில் வெல்ல முடியாதவர்களையும் கொல்ல முடியாதவர்களையும் நீ தடுத்து நிறுத்துவாய்; மகாபாகு அர்ஜுனனைத் தவிர — நர் என்ற பெயருடைய தேவர்களின் தலைவனை.
3.273.32
बदर्यां तप्ततपसं नारायणसहायकम् ।
अजितं सर्वलोकानां देवैरपि दुरासदम् ॥ ३.२७३.३२ ॥
பதரியில் கடும் தவம் செய்பவர், நாராயணனைத் துணையாகக் கொண்டவர், எல்லா உலகங்களாலும் வெல்லப்படாதவர், தேவர்களாலும் அணுக முடியாதவர்.
3.273.33
मया दत्तं पाशुपतं दिव्यमप्रतिमं शरम् ।
अवाप लोकपालेभ्यो वज्रादीन्स महाशरान् ॥ ३.२७३.३३ ॥
நான் கொடுத்த தெய்வீகமும் ஒப்பற்றதுமான பாசுபத அம்பு; அவன் லோகபாலர்களிடமிருந்து வஜ்ரம் முதலிய பெரும் அம்புகளையும் பெற்றான்.
3.273.34
देवदेवो ह्यनन्तात्मा विष्णुः सुरगुरुः प्रभुः ।
प्रधानपुरुषोऽव्यक्तोविश्वात्माविश्वमूर्तिमान् ॥ ३.२७३.३४ ॥
தேவர்களுக்குத் தேவனான, முடிவற்ற ஆன்மாவான விஷ்ணு — தேவகுரு, இறைவன், முதன்மைப் புருஷன், வெளிப்படாதவன், உலகாத்மா, உலக வடிவினன்.
3.273.35
युगान्तकाले संप्राप्ते कालाग्निर्दहते जगत् ।
सपर्वतार्णवद्वीपं सशैलवनकाननम्।
निर्दहन्नागलोकांश्चपातालतलचारिणः ॥ ३.२७३.३५ ॥
யுகமுடிவுக் காலம் வரும்போது காலாக்னி உலகத்தை எரிக்கிறது — மலைகள், கடல்கள், தீவுகள், குன்றுகள், காடுகள், சோலைகளுடன்; நாகலோகங்களையும் பாதாளத்தின் அடியில் திரிபவர்களையும் முழுவதும் எரித்தபடி.
3.273.36
अथान्तरिक्षे सुमहन्नानावर्णाः पयोधराः ।
घोरस्वरा विनदिनस्तटिन्मालावलम्बिनः।
समुत्तिष्ठन्दिशः सर्वाविवर्षन्तः समन्ततः ॥ ३.२७३.३६ ॥
அப்போது வானத்தில் பெரிய, பல நிறமுடைய மேகங்கள் எழுகின்றன — பயங்கர ஒலியுடன் முழங்கி, மின்னல் மாலைகளைத் தொங்கவிட்டபடி, எல்லாத் திசைகளிலும் எழுந்து, எங்கும் மழை பொழிந்தபடி.
3.273.37
ततोऽग्नीं शमयामासुः संवर्ताग्निनियामकाः ।
अक्षमात्रैश्च धाराभिस्तिष्ठन्त्यापूर्य सर्वशः ॥ ३.२७३.३७ ॥
அப்போது சம்வர்தாக்னியை கட்டுப்படுத்துபவர்கள் அந்த நெருப்பை அணைத்தனர். அச்சு துளையளவு தடிமனான தாரைகளால் எல்லாவற்றையும் நிரப்பியபடி அவர்கள் எங்கும் நின்றனர்.
3.273.38
एकार्णवे तदातस्मिन्नुपशान्तचराचरे ।
नष्टचन्द्रार्कपवने ग्रहनक्षत्रवर्जिते।
चतुर्युगसहस्रान्ते सलिलेनाप्लुता मही ॥ ३.२७३.३८ ॥
அப்போது அசையும், அசையாத அனைத்தும் அடங்கிய அந்த ஒரே கடலில், சந்திரனும் சூரியனும் காற்றும் அழிந்து, கோள்களும் நட்சத்திரங்களும் இல்லாமல் போயின. ஆயிரம் நான்கு யுகச் சுழற்சிகளின் முடிவில் பூமி நீரில் மூழ்கியது.
3.273.39
ततो नारायणाख्यस्तु सहस्राक्षः सहस्रपात् ।
सहस्रशीर्पा पुरुषः स्वप्नुकामस्त्वतीन्द्रियः ॥ ३.२७३.३९ ॥
அப்போது நாராயணன் என்ற அந்தப் புருஷன், ஆயிரம் கண்களும், ஆயிரம் கால்களும், ஆயிரம் தலைகளும் கொண்டவன், புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டவன், உறங்க விரும்பினான்.
3.273.40
फणासहस्रविकटं शेषं पर्यङ्कभोगिनम् ।
सहस्रमिव तिग्मांशुसंघातममितद्युतिम्।
कुन्देन्दुहारगोक्षीरमृणालकुमुदप्रभम् ॥ ३.२७३.४० ॥
ஆயிரம் படங்களுடன் பயங்கரமான சேடன் என்ற பாம்பு, படுக்கையாக இருப்பது. ஆயிரம் சூரியக் கதிர்களின் குவியல் போல அளவற்ற ஒளியுடன், மல்லிகை, சந்திரன், முத்துமாலை, பசும்பால், தாமரைத் தண்டு, வெள்ளைத் தாமரை போல பிரகாசமாக.
3.273.41
तत्रासौ भगवान्देवः स्वपञ्जलनिधौ तदा ।
नैशेन तमसा व्याप्तां स्वां रात्रिंकुरुते विभुः ॥ ३.२७३.४१ ॥
அங்கே அந்த பகவான் தேவன், தனது இருப்பிடமான கடலில், இரவின் இருளால் நிறைந்த தனது சொந்த இரவை அப்போது உண்டாக்குகிறார், அந்த எங்கும் நிறைந்த பிரபு.
3.273.42
सत्वोद्रेकात्प्रबुद्धस्तु शून्यं लोकमपश्यत ।
इमं चोदाहरन्त्यत्रश्लोकं नारायणं प्रति ॥ ३.२७३.४२ ॥
சத்துவத்தின் பெருக்கால் விழித்தெழுந்த அவர் வெறுமையான உலகைக் கண்டார். இதைப் பற்றி நாராயணனைக் குறித்து இந்த சுலோகத்தை அவர்கள் கூறுகின்றனர்.
3.273.43
आपो नारास्तत्तनव इत्यपां नाम शुश्रुमः ।
अयनं तेन चैवास्ते तेन नारायणः स्मृतः ॥ ३.२७३.४३ ॥
நீர் 'நாரம்' எனப்படுகிறது; அவை அவரின் உடல்கள் என்று நாம் கேட்டிருக்கிறோம். நீரின் பெயர் 'நார' என்பது. அதில் அவர் தங்கியிருப்பதால் அவர் 'நாராயணர்' என்று நினைவுகூரப்படுகிறார்.
3.273.44
प्रध्यानसमकालं तुप्रजाहेतोः सनातनः ।
ध्यातमात्रे तु भगवन्नाभ्यां पद्मः समुत्थितः ॥ ३.२७३.४४ ॥
உயிர்களின் பொருட்டு நித்தியர் ஆழ்ந்து தியானித்த அதே கணத்தில், பகவான் தியானித்த மாத்திரத்தில் அவரது தொப்புளிலிருந்து தாமரை எழுந்தது.
3.273.45
ततश्चतुर्मुखो ब्रह्मा नाभिपद्माद्विनिःसृतः ।
तत्रोपविष्टः सहसा ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ ३.२७३.४५ ॥
பின்னர் நாபித்தாமரையிலிருந்து நான்முகன் பிரம்மா வெளிப்பட்டார். அங்கே உடனே அமர்ந்தார் பிரம்மா, உலகங்களின் பிதாமகர்.
3.273.46
शून्यं दृष्ट्वा जगत्कृत्स्नं मानसानात्मनः समान् ।
ततो मरीचिप्रमुखान्महर्षीनसृजन्नव ॥ ३.२७३.४६ ॥
முழு உலகையும் வெறுமையாகக் கண்டு, தம்மைப் போன்ற மனத்தில் பிறந்தவர்களை அவர் படைத்தார். பின்னர் மரீசி முதலிய ஒன்பது மாமுனிவர்களை அவர் படைத்தார்.
3.273.47
तेऽसृजन्सर्वभूतानि त्रसानि स्थावराणि च ।
यक्षराक्षसभूतानि पिशाचोरगमानुषान् ॥ ३.२७३.४७ ॥
அவர்கள் அனைத்து உயிர்களையும் படைத்தனர்—அசையும், அசையாதவை, யக்ஷர், ராக்ஷஸர், பூதங்கள், பிசாசர், பாம்புகள் மற்றும் மனிதர்கள்.
3.273.48
सृजते ब्रह्ममूर्तिस्तु रक्षते पौरुषी तनुः ।
रौद्री भावेन शमयेत्तिस्रोऽवस्थाः प्रजापतेः ॥ ३.२७३.४८ ॥
பிரம்ம வடிவம் படைக்கிறது, புருஷ உடல் காக்கிறது; ருத்ர இயல்பால் அவர் பிரஜாபதியின் மூன்று நிலைகளை அடக்குகிறார்.
3.273.49
न श्रुतं ते सिन्धुपते विष्णोरद्भुतकर्मणः ।
कथ्यमानानि मुनिभिर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ॥ ३.२७३.४९ ॥
கடலரசே, வேதங்களில் தேர்ந்த முனிவர்களும் பிராமணர்களும் சொல்லும் அற்புதச் செயல்கள் கொண்ட விஷ்ணுவைப் பற்றி நீ கேட்டதில்லையா?
3.273.50
जलेन समनुप्राप्ते सर्वतः पृथिवीतले ।
तदा चैकार्णवे तस्मिननेकाकाशे प्रभुश्चरन् ॥ ३.२७३.५० ॥
பூமியின் மேற்பரப்பு முழுவதும் நீர் சூழ்ந்தபோது, ஒரே பெருங்கடலில், அந்த எல்லையற்ற வெளியில், பிரபு உலாவிக் கொண்டிருந்தார்.
3.273.51
निशायामिव खद्योतः प्रावृट्काले समन्ततः ।
प्रतिष्ठानाय पृथिवीं मार्गमाणस्तदाऽभवत् ॥ ३.२७३.५१ ॥
மழைக்காலத்தில் இரவில் மின்மினிப் பூச்சி எங்கும் சுற்றித் திரிவது போல, அப்போது அவர் பூமிக்கு ஓர் அடித்தளம் தேடிக்கொண்டிருந்தார்.
3.273.52
जले निमग्नां गां दृष्ट्वाचोद्धर्तुं मनसेच्छति ।
किंनु रूपमहं कृत्वासलिलादुद्धरे महीम् ॥ ३.२७३.५२ ॥
நீரில் மூழ்கிய பூமியைக் கண்டு அவர் அதை மேலே தூக்க விரும்புகிறார். "நான் எந்த வடிவை எடுத்து நீரிலிருந்து இந்தப் பூமியை உயர்த்துவேன்?"
3.273.53
एवं संचिन्त्य मनसा दृष्ट्वा दिव्येन चक्षुषा ।
जलक्रीडाभिरुचितं वाराहं रूपमस्मरत् ॥ ३.२७३.५३ ॥
இவ்வாறு மனத்தில் சிந்தித்து, தெய்வீகக் கண்ணால் பார்த்து, நீர்விளையாட்டில் விருப்பமுள்ள வராக வடிவை அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.
3.273.54
कृत्वा वराहवपुपं वाङ्मयं वेदसंमितम् ।
दशयोजनविस्तीर्णमायतं शतयोजनम् ॥ ३.२७३.५४ ॥
வேதங்களுக்கு நிகரான அளவினதும் வேதமயமானதுமான வராக உடலை எடுத்து, பத்து யோசனை அகலமும் நூறு யோசனை நீளமும் கொண்டதாக.
3.273.55
महापर्वतवर्ष्माभं तीक्ष्णदंष्ट्रंप्रदीप्तिमत् ।
महामेघौघनिर्घोपं नीलजीमूतसन्निभम् ॥ ३.२७३.५५ ॥
அவர் பெரிய மலையின் உருவம் கொண்டவர், கூர்மையான கோரைப்பற்களுடையவர், ஒளிவீசுபவர், பெரும் மேகக் கூட்டத்தின் முழக்கம் போன்ற கர்ஜனையுடையவர், நீல மழைமேகம் போன்றவர்.
3.273.56
भूत्वा यज्ञवराहो वै अपः संप्राविशत्प्रभुः ।
दंष्ट्रेणैकेन चोद्धृत्यस्वे स्थाने न्यविशन्महीम् ॥ ३.२७३.५६ ॥
யக்ஞவராகராக மாறிய இறைவன் நீரில் புகுந்தார்; ஒரே கோரையால் பூமியைத் தூக்கி தன் இடத்தில் நிலைநிறுத்தினார்.
3.273.57
पुनरेव महाबाहुरपूर्वां तनुमाश्रितः ।
नरस्य कृत्वाऽर्धतनुं सिंहस्यार्धतनुं प्रभुः ॥ ३.२७३.५७ ॥
மீண்டும் மகாபாகு இறைவன் முன்பில்லாத ஒரு வடிவை ஏற்றார்; பாதி உடல் மனிதனாகவும், பாதி உடல் சிங்கமாகவும் ஆக்கினார்.
3.273.58
दैत्येन्द्रस्य सभां गत्वापाणिं संस्पृश्यपाणिना ।
दैत्यानामादिपुरुषः सुरारिर्दितिनन्दनः ॥ ३.२७३.५८ ॥
அசுரர்களின் அரசனின் சபைக்குச் சென்று, கையால் கையைத் தொட்டு, அசுரர்களின் ஆதிபுருஷனும், தேவர்களின் எதிரியும், திதியின் மகனுமானவன்—
3.273.59
दृष्ट्वा चापूर्ववपुषं क्रोधात्संरक्तलोचनः ।
शूलोद्यतकरः स्रग्वी हिरण्यकशिपुस्तदा ॥ ३.२७३.५९ ॥
முன்பில்லாத வடிவைக் கண்டதும், கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், கையில் சூலத்தை உயர்த்தி, மாலை அணிந்த ஹிரண்யகசிபு அப்போது—
3.273.60
मेघस्तनितनिर्घोषो नीलाभ्रचयसन्निभः ।
देवारिर्दितिजो वीरो नृसिंहं समुपाद्रवत् ॥ ३.२७३.६० ॥
இடி மேகத்தின் முழக்கம் போல் கர்ஜித்து, நீல மேகக் குவியல் போன்றவனாக, தேவர்களின் எதிரியான, திதியிலிருந்து பிறந்த வீரன் நரசிம்மரை நோக்கி பாய்ந்தான்.
3.273.61
समुत्पत्य ततस्तीक्ष्णैर्मृगेन्द्रेण बलीयसा ।
नारसिंहेन वपुषादारितः करजैर्भृशम् ॥ ३.२७३.६१ ॥
பின்னர் பாய்ந்தெழுந்து கூரிய நகங்களையுடைய, வலிமைமிக்க மிருகேந்திரனான நரசிம்ம வடிவத்தால் அவன் நகங்களால் கடுமையாகக் கிழிக்கப்பட்டான்.
3.273.62
एवं निहत्य भगवान्दैत्येनद्रं रिपुघातिनम् ।
भूयोऽन्यः पुण्डरीकाक्षः प्रभुर्लोकहिताय च।
कश्यपस्यात्मजः श्रीमानदित्या गर्भधारितः ॥ ३.२७३.६२ ॥
இவ்வாறு பகைவரை அழிக்கும் தைத்யேந்திரனைக் கொன்ற பின், உலக நன்மைக்காக தாமரைக்கண்ணரான பகவான் மீண்டும் வேறொருவராக, கஶ்யபரின் புதல்வராக, அதிதியின் கருவில் தாங்கப்பட்டார்.
3.273.63
पूर्णे वर्षसहस्रे तु प्रसूत भर्गमुत्तमम् ॥ ३.२७३.६३ ॥
ஓராயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது, அவள் உயர்ந்த ஒளியுடைய மகனைப் பெற்றாள்.
3.273.64
दुर्दिनाम्भोदसदृशो दीप्ताक्षो वामनाकृतिः ।
दण्डी कमण्डलुधरः श्रीवत्सोरसि भूषितः।
जटी यज्ञोपवीती च भगवान्बालरूपधृक् ॥ ३.२७३.६४ ॥
கருமேகம் போன்றவர், ஒளிரும் கண்களையுடைய வாமன உருவத்தினர்; தண்டம், கமண்டலம் ஏந்தியவர்; ஸ்ரீவத்ஸ மார்பில் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; சடையும் யக்ஞோபவீதமும் உடையவர்; குழந்தை வடிவம் கொண்ட பகவான்.
3.273.65
यज्ञवाटं गतः श्रीमान्दानवेन्द्रस्य वै तदा ।
बृहस्पतिसहायोऽसौ प्रविष्टो बलिनो मखे ॥ ३.२७३.६५ ॥
அப்போது அந்த மகிமைமிக்கவர் தானவேந்திரனான பலியின் யாகசாலைக்குச் சென்றார்; பிருஹஸ்பதியைத் துணையாகக் கொண்டு, பலியின் யாகத்தில் நுழைந்தார்.
3.273.66
तं दृष्ट्वावामनतनुं प्रहृष्टो बलिरब्रवीत् ।
प्रीतोस्मि दर्शने विप्र ब्रूहि त्वं किं ददानिते ॥ ३.२७३.६६ ॥
அந்த வாமன உருவத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்த பலி கூறினார்: "பிராமணரே, உங்களைக் கண்டதில் நான் மகிழ்ந்தேன்; சொல்லுங்கள், உங்களுக்கு என்ன தருவேன்?"
3.273.67
एवमुक्तस्तु बलिना वामनः प्रत्युवाच ह ॥ ३.२७३.६७ ॥
பலி இவ்வாறு கூறியபோது வாமனன் பதிலளித்தான்.
3.273.68
स्वस्तीत्युक्त्वा बलिं देवः स्मयमानोऽभ्यभाषत ।
मेदिनीं दानवपते देहि मे विक्रमत्रयम् ॥ ३.२७३.६८ ॥
"சுவஸ்தி" என்று கூறி புன்னகைத்த தேவன் பலியிடம் சொன்னான்: "தானவர்களின் தலைவனே, எனக்கு மூன்று அடி நிலத்தைக் கொடு."
3.273.69
बलिर्ददौ प्रसन्नात्मा विप्रायामिततेजसे ।
ततो दिव्याद्भुततमं रूपं विक्रमतोहरेः ॥ ३.२७३.६९ ॥
மகிழ்ந்த மனத்துடன் பலி அளவற்ற தேஜஸ் கொண்ட அந்தணனுக்குத் தானம் அளித்தான். அப்பொழுது அடியெடுத்து வைத்த ஹரியின் திவ்யமும் மிக அற்புதமுமான உருவம் தோன்றியது.
3.273.70
विक्रमैस्त्रिभिरक्षोभ्यो जहाराशु स मेदिनीम् ।
ददौ शक्राय च महीं विष्णुर्देवः सनातनः ॥ ३.२७३.७० ॥
அசைக்க முடியாத அவன் மூன்று அடிகளால் விரைந்து அந்த பூமியை எடுத்துக்கொண்டான். பின்னர் சனாதனனாகிய தேவன் விஷ்ணு அந்த பூமியை சக்ரனுக்கு (இந்திரனுக்கு) அளித்தான்.
3.273.71
एष ते वामनो नाम प्रादुर्भावः प्रकीर्तितः ।
तेन देवाः प्रादुरासन्वैष्णवं चोच्यते जगत् ॥ ३.२७३.७१ ॥
இதுவே உனக்கு வாமனன் என்ற பெயருடைய அவதாரம் என்று கூறப்பட்டது. அதனால் தேவர்கள் தோன்றினர்; உலகம் வைஷ்ணவம் எனப்படுகிறது.
3.273.72
असतां निग्रहार्थाय धर्मसंरक्षणाय च ।
अवतीर्णो मनुष्याणामजायत यदुक्षये।
यं देवंविदुषोगान्ति तस्य कर्माणि सैन्दव ॥ ३.२७३.७२ ॥
தீயவர்களை அடக்கவும் தர்மத்தைக் காக்கவும் இறங்கி வந்தவர், யதுகுலம் அழியும் காலத்தில் மனிதர்களிடையே பிறந்தார். ஞானிகள் எந்த தேவனைப் பாடுகிறார்களோ, அவரின் செயல்கள் இவை, ஓ சைந்தவா.
3.273.73
अनाद्यन्तमजं देवं प्रभुंलोकनमस्कृतम् ।
यं देवं विदुषोगान्तितस् कर्माणि सैन्धव ॥ ३.२७३.७३ ॥
ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத, பிறவியற்ற, உலகோரால் வணங்கப்படும் தலைவனான தேவனை — எவனை அறிந்தவர்கள் அணுகுகிறார்களோ, அவனுடைய செயல்கள் (இவை) — ஓ சைந்தவா.
3.273.74
यमाहुरजितंकृष्णं शङ्खचक्रगदाधरम् ।
श्रीवत्सधारिणं देवं पीतकौशेयवाससम् ॥ ३.२७३.७४ ॥
யாரை வெல்லப்படாதவன் கிருஷ்ணன் என்கிறார்களோ, சங்கு சக்கர கதையைத் தரித்தவனும், ஸ்ரீவத்ச மார்பினனும், மஞ்சள் பட்டாடை உடுத்தவனுமான தேவனை.
3.273.75
प्रधानं सोऽस्त्रविदुषां तेन कृष्णन रक्ष्यते ॥ ३.२७३.७५ ॥
அவன் படைக்கலம் அறிந்தோருள் தலைமையானவன்; அந்தக் கிருஷ்ணனால் அவன் காக்கப்படுகிறான்.
3.273.76
सहायः पुण्डरीकाक्षः श्रीमानतुलविक्रमः ।
समानस्यन्दने पार्थमास्थाय परवीरहा ॥ ३.२७३.७६ ॥
துணைவன், தாமரைக்கண்ணன், செல்வமிக்கவன், ஒப்பற்ற வலிமையுடையவன், சமமான தேரில் பார்த்தனை ஏறி, பகைவீரர்களைக் கொல்பவன்.
3.273.77
न शक्यते तेन जेतुं त्रिदशैरपि दुःसहः ।
कः पुनर्मानुषो भावो रणे पार्थं विजेष्यति ॥ ३.२७३.७७ ॥
அவனை தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாது, அவன் தாங்கொணாதவன்; பின் மனிதத் தன்மையுடையவன் யார் போரில் பார்த்தனை வெல்வான்?
3.273.78
तमेकं वर्जयित्वातु सर्वंयौधिष्ठिरं बलम् ।
चतुरः पाण्डवात्राजन्दिनैकं जेप्यसे रिपून् ॥ ३.२७३.७८ ॥
அவனைத் தவிர்த்து, யுதிஷ்டிரனின் முழுப் படையுடன் — ஓ பாண்டவா, அரசே, ஒரே நாளில் நான்கு பகைவர்களை நீ வெல்வாய்.
3.273.79
तस्मात्त्वंपार्थरहितान्पाण्डवान्वारयिष्यसि ।
एतद्धि पुरुषव्याघ्र मया दत्तो वरस्तव ॥ ३.२७३.७९ ॥
ஆகையால் பார்த்தன் இல்லாத பாண்டவர்களை நீ தடுத்து நிறுத்துவாய். ஹே புருஷவ்யாக்ரா, இந்த வரத்தை நான் உனக்கு அளித்தேன்.
3.273.80
इत्येवमुक्त्वा नृपतिं सर्वपापहरो हरः ।
उमापतिः पशुपतिर्यज्ञहा त्रिपुरार्दनः ॥ ३.२७३.८० ॥
அரசனிடம் இவ்வாறு கூறிய பின், எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் ஹரன், உமாபதி, பசுபதி, யாகத்தை அழித்தவர், திரிபுரத்தை அழித்தவர் (சிவன்).
3.273.81
वामनैर्विकटैः कुब्जैरुग्रश्रवणदर्शनैः ।
वृतः पारिषदैर्घोरैर्नानाप्रहरणोद्यतैः ॥ ३.२७३.८१ ॥
குள்ளர்கள், விகடர்கள், கூனர்கள், கேட்கவும் பார்க்கவும் பயங்கரமானவர்கள், பல ஆயுதங்களை ஏந்திய கொடிய பாரிஷதர்களால் சூழப்பட்டவர்.
3.273.82
त्र्यम्बको राजशार्दूल भगनेत्रनिपातनः ।
उमासहायो भगवांस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ३.२७३.८२ ॥
ஹே ராஜசார்தூலா, முக்கண்ணனான, பகனின் கண்களை அழித்த, உமாவுடன் இருந்த பகவான் அங்கேயே மறைந்தார்.
3.273.83
एवमुक्तस्तु नृपतिः स्वमेव भवनं ययौ ।
पाण्डवाश्च वने तस्मिन्न्यवसन्काम्यके तथा ॥ ३.२७३.८३ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்ட அரசன் தன் இல்லத்திற்கே சென்றான்; பாண்டவர்களும் அந்தக் காம்யக வனத்தில் தங்கினர்.