Mahābhārata · Adhyāya 3.273
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.273.1
जयद्रथस्तु संप्रेक्ष्यभ्रातरावुद्यतायुधौ ।
प्रादावत्तूर्णमव्यग्रो जीवितेप्सुः सुदुःखितः ॥ ३.२७३.१ ॥
Mas Jayadratha, vendo seus dois irmãos com as armas erguidas, desejoso de viver e profundamente aflito, fugiu rapidamente sem perder a calma.
3.273.2
लताभिः संवृते कक्षे किरीटं रत्नभास्वरम् ।
अपविध्यप्रधावन्तं निलीयन्तं वनान्तरे ॥ ३.२७३.२ ॥
Jogando fora seu diadema reluzente de joias, correu e escondeu-se na moita coberta de trepadeiras, no interior da floresta.
3.273.3
भीमसेनस्तु तं कक्षे लीयमानं भयाकुलम् ।
मार्गमाणोऽवतीर्याशु रथाद्रत्नविभूपितात्।
अभिद्रुत्य निजग्राहकेशपक्षे ह्यमर्षणः ॥ ३.२७३.३ ॥
Mas Bhīmasena, procurando-o enquanto ele se escondia na moita, tomado de medo, desceu rapidamente de seu carro adornado de joias, lançou-se sobre ele e agarrou-o pelos cabelos, pois não tolerava afronta.
3.273.4
समुद्यम्य च तं भीमो निष्पिपेप महीतले ।
गले गृहीत्वाराजानं पातयामास चैव ह ॥ ३.२७३.४ ॥
Bhīma ergueu-o, lançou-o com força ao chão, agarrou o rei pela garganta e derrubou-o.
3.273.5
पुनः स जीवमानस्य तस्योत्पतितुमिच्छतः ।
पदा मूर्ध्नि महाबाहुः प्राहरद्विलपिष्यतः ॥ ३.२७३.५ ॥
De novo, enquanto ele, ainda vivo, queria levantar-se de um salto, o de braços poderosos o atingiu na cabeça com o pé enquanto ele se lamentava.
3.273.6
तस्य जानू ददौ भमो जघ्ने चैनमरत्निना ।
स मोहमगमद्राजा प्रहारवरपीडितः ॥ ३.२७३.६ ॥
Bhīma golpeou seus joelhos e o atingiu com o antebraço; o rei, atormentado por esses excelentes golpes, caiu desacordado.
3.273.7
सरोषं भीमसेनं तु वारयामास फल्गुनः ।
दुःशलायाः कृतेराजा यत्त्वामाहेति कौरव ॥ ३.२७३.७ ॥
Arjuna conteve Bhīmasena, cheio de ira, e disse: «Ó Kaurava, lembra-te do que o rei te disse por causa de Duḥśalā.»
3.273.8
नायं पापसमाचारो मत्तो जीवितुमर्हति ।
कृष्णायास्तदनर्हायाः परिक्लेष्टा नराधमः ॥ ३.२७३.८ ॥
Este malfeitor não merece viver pelas minhas mãos; este mais vil dos homens atormentou Kṛṣṇā, que não merecia isso.
3.273.9
किंनु शक्यं मया कर्तुं यद्राजा सततं घृणी ।
त्वं च बालिशया बुद्ध्या सदैवास्मान्प्रबाधसे ॥ ३.२७३.९ ॥
O que posso fazer, já que o rei é sempre compassivo? E tu, com teu entendimento infantil, sempre nos oprimes.
3.273.10
एवमुक्त्वा सटास्तस्य पञ्चचक्रे वृकोदरः ।
अर्धचन्द्रेण वाणेन किंचिदब्रुवतस्तदा ॥ ३.२७३.१० ॥
Dito isto, Vṛkodara cortou suas madeixas cinco vezes com uma flecha de meia-lua, enquanto ele nada dizia naquele momento.
3.273.11
विकल्पयित्वा राजानं ततः प्राह वृकोदरः ।
जीवितुं चेच्छसे मूढ हेतुं मे गदतः शृणु ॥ ३.२७३.११ ॥
Então, dirigindo-se ao rei, Vṛkodara disse: «Ó tolo, se queres viver, ouve a razão que te dou.»
3.273.12
दासोस्मीति त्वया वाच्यं संसत्सु च सभासु च ।
एवं चेज्जीवितं दद्यामेष युद्धजितो विधिः ॥ ३.२७३.१२ ॥
«Deverás declarar nas assembleias e nas salas: "Sou um escravo". Se assim te concedo a vida, essa é a norma de quem vence na batalha.»
3.273.13
एवमस्त्विति तं राजा कृच्छ्रमाणो जयद्रथः ।
प्रोवाच पुरुषव्याघ्रं भीममाहवशोभिनम् ॥ ३.२७३.१३ ॥
Aflito, o rei Jayadratha disse: «Que assim seja», e falou a Bhīma, tigre entre os homens, glorioso na batalha.
3.273.14
तत एनं विचेष्टन्तं वद्ध्वा पार्थो वृकोदरः ।
रथमारोपयामास विसंज्ञं पांसुकुण्ठितम् ॥ ३.२७३.१४ ॥
Então Pārtha Vṛkodara, amarrando-o enquanto se debatia, colocou-o na carruagem, inconsciente e coberto de poeira.
3.273.15
ततस्तं रथमास्थाय भीमः पार्तानुगस्तदा ।
अग्र्यमाश्रममध्यस्थामभ्यगच्छद्युधिष्ठिरम् ॥ ३.२७३.१५ ॥
Então Bhīma subiu naquela carruagem, seguindo os Pārthas, e foi até Yudhiṣṭhira, o primeiro, que estava no meio do eremitério.
3.273.16
दर्शयामास भीमस्तु तदवस्थं जयद्रथम् ।
तं राजा प्राहसद्दृष्ट्वा मुच्यतामिति चाब्रवीत् ॥ ३.२७३.१६ ॥
Bhīma mostrou Jayadratha naquele estado. O rei, ao vê-lo, riu e disse: «Que ele seja libertado.»
3.273.17
राजानं चाब्रवीद्भीमो द्रौपद्यै कथयेति वै ।
दासभावं गतो ह्येष पाण्डूनां पापचेतनः ॥ ३.२७३.१७ ॥
Bhīma disse ao rei: «Diga a Draupadī.» Este homem de mente perversa tornou-se de fato escravo dos Pāṇḍavas.
3.273.18
तमुवाच च ततो ज्येष्ठो भ्राता सप्रणयं वचः ।
मुञ्चेममधमाचारं प्रमाणा यदि ते वयम् ॥ ३.२७३.१८ ॥
Então o irmão mais velho falou-lhe afetuosamente: «Liberta este homem de conduta vil, se somos autoridade para ti.»
3.273.19
द्रौपदी चाब्रवीद्भीममभिप्रेक्ष्य युधिष्ठिरम् ।
दासोऽयंमुच्यतां रात्रस्त्वयापञ्चशिखः कृतः ॥ ३.२७३.१९ ॥
Draupadī, olhando para Bhīma e Yudhiṣṭhira, disse: "Este é um escravo; que seja libertado. Na noite passada, vós o fizestes de cinco topetes."
3.273.20
एवमुक्तः स भीमस्तु भ्रात्रा चैव च कृष्णया ।
मुमोच तं महापापं जयद्रथमचेतनम् ॥ ३.२७३.२० ॥
Quando o irmão e Kṛṣṇā (Draupadī) assim lhe falaram, Bhīma libertou aquele grande pecador, o insensato Jayadratha.
3.273.21
स मुक्तोऽभ्येत्यराजानमभिवाद्य युधिष्ठिरम् ।
ववन्दे विह्वलोराजातांश्च वृद्धान्मुनींस्तदा ॥ ३.२७३.२१ ॥
Libertado, aproximou-se do rei e saudou Yudhiṣṭhira; então o rei, perturbado, saudou também aqueles anciãos e sábios.
3.273.22
तमुवाच धृणी राजा धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः ।
तथाजयद्रथं दृष्ट्वा गृहीतं सव्यसाचिना ॥ ३.२७३.२२ ॥
Então o rei compassivo Yudhiṣṭhira, filho de Dharma, falou-lhe, tendo visto Jayadratha capturado por Savyasācin (Arjuna).
3.273.23
अदासो गच्छ मुक्तोसि मैवं कार्षीः पुनः क्वचित् ।
स्त्रीकामुक धिगस्तु त्वां क्षुद्रः क्षत्रसहायवान् ॥ ३.२७३.२३ ॥
"Não és escravo; vai, estás livre. Nunca mais faças tal coisa. Vergonha sobre ti, lascivo com mulheres, vil, embora tenhas auxiliares kṣatriyas!"
3.273.24
एवंविधं हि क कुर्यात्त्वदनयः पुरुषाधमः ।
कर्म धर्मविरुद्धं वै लोकदुष्टं च दुर्मते ॥ ३.२७३.२४ ॥
Quem, senão um homem tão vil como tu, cometeria tal ato? Ó mal-intencionado, este ato é contrário ao dharma e odiado pelo mundo.
3.273.25
गतसत्त्वमिव ज्ञात्वा कर्तारमशुभस्य तम् ।
संप्रेक्ष्यभरतश्रेष्ठः कृपां चक्रे नराधिपः ॥ ३.२७३.२५ ॥
Julgando-o como se a vida lhe tivesse abandonado, e olhando para o autor da má ação, o melhor dos Bharatas, senhor dos homens, teve compaixão.
3.273.26
धर्मे ते वर्धतां वुद्धिर्मा चाधर्मे मनः कृथाः ।
साश्च साथपादातः स्वस्ति गच्छ जयद्रथ ॥ ३.२७३.२६ ॥
Que a tua inteligência cresça no dharma, e não ponhas a mente no adharma. Vai em paz com cavalos, carros e infantaria, Jayadratha.
3.273.27
एवमुक्तस्तु सव्रीजं तूष्णीं किंचिदवाङ्युखः ।
जगाम राजा दुःखार्तो गङ्गाद्वाराय भारत ॥ ३.२७३.२७ ॥
Assim interpelado, o rei, envergonhado e de rosto um tanto baixo, partiu em silêncio, atormentado pela dor, ó Bhārata, em direção a Gaṅgādvāra.
3.273.28
स देवं शरणं गत्वा विरूपाक्षमुमापतिम् ।
तपश्चचार विपुलं तस्य प्रीतो वृषध्वजः ॥ ३.२७३.२८ ॥
Buscando refúgio no deus, realizou grande austeridade a Virūpākṣa, senhor de Umā; e o de estandarte de touro, satisfeito com ele.
3.273.29
बलिं स्वयं प्रत्यगृह्णात्प्रीयमाणस्त्रिलोचनः ।
वरं चास्मै ददौ देवः स जग्राह च तच्छृणु ॥ ३.२७३.२९ ॥
Satisfeito, o de três olhos aceitou ele mesmo a oferenda, e o deus concedeu-lhe uma dádiva, que ele recebeu. Ouve isso.
3.273.30
समस्तान्सरथान्पञ्चजयेयं युधि पाण्डवान् ।
इति राजाऽब्रवीद्देवं नेति देवस्तमब्रवीत् ॥ ३.२७३.३० ॥
"Que eu possa vencer em batalha todos os cinco Pāṇḍavas, com seus carros" — assim falou o rei ao deus. O deus lhe disse: "Não."
3.273.31
अजय्यांश्चाप्यवध्यांश्च वारयिष्यसि तान्युधि ।
ऋतेऽर्जुनं महाबाहुं नरं नाम सुरेश्वरम् ॥ ३.२७३.३१ ॥
Na batalha poderás conter até aqueles que não podem ser vencidos nem mortos — exceto Arjuna, o de braços poderosos, que é Nara, senhor dos deuses.
3.273.32
बदर्यां तप्ततपसं नारायणसहायकम् ।
अजितं सर्वलोकानां देवैरपि दुरासदम् ॥ ३.२७३.३२ ॥
Aquele que pratica austeridades ferozes em Badarī, que tem Nārāyaṇa como auxiliar, invencível para todos os mundos, difícil até para os deuses de se aproximar.
3.273.33
मया दत्तं पाशुपतं दिव्यमप्रतिमं शरम् ।
अवाप लोकपालेभ्यो वज्रादीन्स महाशरान् ॥ ३.२७३.३३ ॥
A flecha Pāśupata divina e incomparável que eu dei; ele obteve dos guardiões dos mundos o raio e outras grandes flechas.
3.273.34
देवदेवो ह्यनन्तात्मा विष्णुः सुरगुरुः प्रभुः ।
प्रधानपुरुषोऽव्यक्तोविश्वात्माविश्वमूर्तिमान् ॥ ३.२७३.३४ ॥
O deus dos deuses, Viṣṇu de alma infinita, mestre dos deuses, o senhor, a pessoa primordial, não manifesto, a alma do universo, encarnado como o universo.
3.273.35
युगान्तकाले संप्राप्ते कालाग्निर्दहते जगत् ।
सपर्वतार्णवद्वीपं सशैलवनकाननम्।
निर्दहन्नागलोकांश्चपातालतलचारिणः ॥ ३.२७३.३५ ॥
Quando chega o fim da era, o fogo do tempo queima o mundo, com suas montanhas, oceanos, ilhas, colinas, florestas e bosques, queimando por completo os mundos das serpentes e os que se movem nas profundezas do submundo.
3.273.36
अथान्तरिक्षे सुमहन्नानावर्णाः पयोधराः ।
घोरस्वरा विनदिनस्तटिन्मालावलम्बिनः।
समुत्तिष्ठन्दिशः सर्वाविवर्षन्तः समन्ततः ॥ ३.२७३.३६ ॥
Então, no céu, erguem-se vastas nuvens de muitas cores, rugindo com terrível som, penduradas com guirlandas de relâmpagos, levantando-se em todas as direções e derramando chuva por toda parte.
3.273.37
ततोऽग्नीं शमयामासुः संवर्ताग्निनियामकाः ।
अक्षमात्रैश्च धाराभिस्तिष्ठन्त्यापूर्य सर्वशः ॥ ३.२७३.३७ ॥
Então os controladores do fogo da dissolução apagaram aquele fogo. Enchendo tudo por todos os lados com correntes grossas como o orifício de um eixo, permaneceram ali.
3.273.38
एकार्णवे तदातस्मिन्नुपशान्तचराचरे ।
नष्टचन्द्रार्कपवने ग्रहनक्षत्रवर्जिते।
चतुर्युगसहस्रान्ते सलिलेनाप्लुता मही ॥ ३.२७३.३८ ॥
Então, naquele oceano único onde o móvel e o imóvel se haviam apaziguado, com a lua, o sol e o vento destruídos e sem planetas nem estrelas, no fim de mil ciclos de quatro idades, a terra foi submersa pela água.
3.273.39
ततो नारायणाख्यस्तु सहस्राक्षः सहस्रपात् ।
सहस्रशीर्पा पुरुषः स्वप्नुकामस्त्वतीन्द्रियः ॥ ३.२७३.३९ ॥
Então aquele Varão chamado Nārāyaṇa, de mil olhos, mil pés e mil cabeças, além dos sentidos, desejou dormir.
3.273.40
फणासहस्रविकटं शेषं पर्यङ्कभोगिनम् ।
सहस्रमिव तिग्मांशुसंघातममितद्युतिम्।
कुन्देन्दुहारगोक्षीरमृणालकुमुदप्रभम् ॥ ३.२७३.४० ॥
O terrível Śeṣa de mil capuzes, servindo de leito, semelhante a um conjunto de mil raios de sol, de brilho imensurável, radiante como o jasmim, a lua, um colar de pérolas, leite de vaca, um caule de lótus e um lótus branco.
3.273.41
तत्रासौ भगवान्देवः स्वपञ्जलनिधौ तदा ।
नैशेन तमसा व्याप्तां स्वां रात्रिंकुरुते विभुः ॥ ३.२७३.४१ ॥
Ali, então, aquele deus bem-aventurado, sobre o oceano que é sua própria morada, cria sua própria noite, repleta das trevas noturnas, o senhor onipresente.
3.273.42
सत्वोद्रेकात्प्रबुद्धस्तु शून्यं लोकमपश्यत ।
इमं चोदाहरन्त्यत्रश्लोकं नारायणं प्रति ॥ ३.२७३.४२ ॥
Despertado pelo auge da bondade (sattva), viu o mundo vazio. E sobre Nārāyaṇa, neste assunto, recita-se este verso.
3.273.43
आपो नारास्तत्तनव इत्यपां नाम शुश्रुमः ।
अयनं तेन चैवास्ते तेन नारायणः स्मृतः ॥ ३.२७३.४३ ॥
As águas são chamadas 'nāra', pois são os seus corpos, como ouvimos. Porque ele nelas habita, é lembrado como Nārāyaṇa.
3.273.44
प्रध्यानसमकालं तुप्रजाहेतोः सनातनः ।
ध्यातमात्रे तु भगवन्नाभ्यां पद्मः समुत्थितः ॥ ३.२७३.४४ ॥
No mesmo instante em que o Eterno meditou profundamente pelo bem das criaturas, um lótus surgiu do umbigo do bem-aventurado Senhor, apenas por ser meditado.
3.273.45
ततश्चतुर्मुखो ब्रह्मा नाभिपद्माद्विनिःसृतः ।
तत्रोपविष्टः सहसा ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ ३.२७३.४५ ॥
Então Brahmā de quatro faces emergiu do lótus do umbigo. Ali, de repente, sentou-se Brahmā, avô dos mundos.
3.273.46
शून्यं दृष्ट्वा जगत्कृत्स्नं मानसानात्मनः समान् ।
ततो मरीचिप्रमुखान्महर्षीनसृजन्नव ॥ ३.२७३.४६ ॥
Vendo o mundo inteiro vazio, criou filhos nascidos de sua mente, iguais a si mesmo; depois criou nove grandes sábios, liderados por Marīci.
3.273.47
तेऽसृजन्सर्वभूतानि त्रसानि स्थावराणि च ।
यक्षराक्षसभूतानि पिशाचोरगमानुषान् ॥ ३.२७३.४७ ॥
Criaram todos os seres, os móveis e os imóveis: yakṣas, rākṣasas, espíritos, piśācas, serpentes e humanos.
3.273.48
सृजते ब्रह्ममूर्तिस्तु रक्षते पौरुषी तनुः ।
रौद्री भावेन शमयेत्तिस्रोऽवस्थाः प्रजापतेः ॥ ३.२७३.४८ ॥
A forma de Brahmā cria, o corpo de Puruṣa protege, e pela disposição feroz ele apazigua os três estados do senhor das criaturas.
3.273.49
न श्रुतं ते सिन्धुपते विष्णोरद्भुतकर्मणः ।
कथ्यमानानि मुनिभिर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ॥ ३.२७३.४९ ॥
Não ouviste, ó senhor do oceano, sobre Viṣṇu de feitos maravilhosos, como o narram os sábios e brâmanes mestres dos Vedas?
3.273.50
जलेन समनुप्राप्ते सर्वतः पृथिवीतले ।
तदा चैकार्णवे तस्मिननेकाकाशे प्रभुश्चरन् ॥ ३.२७३.५० ॥
Quando a água se espalhara por toda a superfície da terra, então o senhor vagava no único oceano, naquele espaço sem limites.
3.273.51
निशायामिव खद्योतः प्रावृट्काले समन्ततः ।
प्रतिष्ठानाय पृथिवीं मार्गमाणस्तदाऽभवत् ॥ ३.२७३.५१ ॥
Como um vaga-lume na noite da estação das chuvas, que voa por toda parte, assim ele então buscava um apoio para a terra.
3.273.52
जले निमग्नां गां दृष्ट्वाचोद्धर्तुं मनसेच्छति ।
किंनु रूपमहं कृत्वासलिलादुद्धरे महीम् ॥ ३.२७३.५२ ॥
Ao ver a terra submersa na água, deseja em sua mente erguê-la. "Que forma tomarei para levantar esta terra das águas?"
3.273.53
एवं संचिन्त्य मनसा दृष्ट्वा दिव्येन चक्षुषा ।
जलक्रीडाभिरुचितं वाराहं रूपमस्मरत् ॥ ३.२७३.५३ ॥
Assim refletindo em sua mente e vendo com o olho divino, lembrou-se da forma de javali que se deleita nos jogos da água.
3.273.54
कृत्वा वराहवपुपं वाङ्मयं वेदसंमितम् ।
दशयोजनविस्तीर्णमायतं शतयोजनम् ॥ ३.२७३.५४ ॥
Tomando o corpo de um javali, feito de som védico e de medida igual aos Vedas, com dez yojanas de largura e cem yojanas de comprimento.
3.273.55
महापर्वतवर्ष्माभं तीक्ष्णदंष्ट्रंप्रदीप्तिमत् ।
महामेघौघनिर्घोपं नीलजीमूतसन्निभम् ॥ ३.२७३.५५ ॥
Era como uma grande montanha em corpulência, de presas afiadas, resplandecente, rugindo como uma massa de grandes nuvens, semelhante a uma nuvem de tempestade azul.
3.273.56
भूत्वा यज्ञवराहो वै अपः संप्राविशत्प्रभुः ।
दंष्ट्रेणैकेन चोद्धृत्यस्वे स्थाने न्यविशन्महीम् ॥ ३.२७३.५६ ॥
Tornando-se o javali do sacrifício, o senhor entrou nas águas e, com uma única presa, ergueu a terra e a assentou em seu lugar.
3.273.57
पुनरेव महाबाहुरपूर्वां तनुमाश्रितः ।
नरस्य कृत्वाऽर्धतनुं सिंहस्यार्धतनुं प्रभुः ॥ ३.२७३.५७ ॥
Mais uma vez, o senhor de braços poderosos assumiu uma forma sem precedentes, fazendo metade de seu corpo de homem e metade de leão.
3.273.58
दैत्येन्द्रस्य सभां गत्वापाणिं संस्पृश्यपाणिना ।
दैत्यानामादिपुरुषः सुरारिर्दितिनन्दनः ॥ ३.२७३.५८ ॥
Tendo ido à assembleia do senhor dos daitya e tocado mão com mão, o primeiro homem dos daitya, inimigo dos deuses, filho de Diti—
3.273.59
दृष्ट्वा चापूर्ववपुषं क्रोधात्संरक्तलोचनः ।
शूलोद्यतकरः स्रग्वी हिरण्यकशिपुस्तदा ॥ ३.२७३.५९ ॥
E vendo a forma sem igual, Hiraṇyakaśipu, com os olhos avermelhados de cólera, a lança erguida na mão, usando uma guirlanda, então—
3.273.60
मेघस्तनितनिर्घोषो नीलाभ्रचयसन्निभः ।
देवारिर्दितिजो वीरो नृसिंहं समुपाद्रवत् ॥ ३.२७३.६० ॥
Rugindo como o trovão das nuvens, semelhante a um monte de nuvens azuis, o herói, inimigo dos deuses, nascido de Diti, avançou sobre o homem-leão.
3.273.61
समुत्पत्य ततस्तीक्ष्णैर्मृगेन्द्रेण बलीयसा ।
नारसिंहेन वपुषादारितः करजैर्भृशम् ॥ ३.२७३.६१ ॥
Então, saltando, o rei das feras, mais poderoso, na forma de homem-leão, dilacerou-o violentamente com suas garras afiadas.
3.273.62
एवं निहत्य भगवान्दैत्येनद्रं रिपुघातिनम् ।
भूयोऽन्यः पुण्डरीकाक्षः प्रभुर्लोकहिताय च।
कश्यपस्यात्मजः श्रीमानदित्या गर्भधारितः ॥ ३.२७३.६२ ॥
Assim, tendo matado o senhor dos Daityas, o matador de inimigos, o Senhor de olhos de lótus, novamente, para o bem dos mundos, foi gerado no ventre de Aditi como outro, o glorioso filho de Kaśyapa.
3.273.63
पूर्णे वर्षसहस्रे तु प्रसूत भर्गमुत्तमम् ॥ ३.२७३.६३ ॥
Quando mil anos se completaram, ela deu à luz o supremo e radiante.
3.273.64
दुर्दिनाम्भोदसदृशो दीप्ताक्षो वामनाकृतिः ।
दण्डी कमण्डलुधरः श्रीवत्सोरसि भूषितः।
जटी यज्ञोपवीती च भगवान्बालरूपधृक् ॥ ३.२७३.६४ ॥
Semelhante a uma nuvem de tempestade, de olhos flamejantes, de forma anã, portando bastão e vaso de água, adornado no peito com a marca Śrīvatsa, de cabelos emaranhados e usando o cordão sagrado, o bem-aventurado Senhor que assumiu forma de criança.
3.273.65
यज्ञवाटं गतः श्रीमान्दानवेन्द्रस्य वै तदा ।
बृहस्पतिसहायोऽसौ प्रविष्टो बलिनो मखे ॥ ३.२७३.६५ ॥
Então o glorioso foi ao recinto sacrificial de Bali, senhor dos Dānavas; acompanhado de Bṛhaspati, entrou no sacrifício do poderoso Bali.
3.273.66
तं दृष्ट्वावामनतनुं प्रहृष्टो बलिरब्रवीत् ।
प्रीतोस्मि दर्शने विप्र ब्रूहि त्वं किं ददानिते ॥ ३.२७३.६६ ॥
Ao ver aquele de corpo anão, Bali, encantado, disse: "Ó brâmane, sinto-me satisfeito com tua presença; fala, o que te darei?"
3.273.67
एवमुक्तस्तु बलिना वामनः प्रत्युवाच ह ॥ ३.२७३.६७ ॥
Assim interpelado por Bali, Vāmana respondeu.
3.273.68
स्वस्तीत्युक्त्वा बलिं देवः स्मयमानोऽभ्यभाषत ।
मेदिनीं दानवपते देहि मे विक्रमत्रयम् ॥ ३.२७३.६८ ॥
Dizendo "svasti", o deus, sorrindo, falou a Bali: "Ó senhor dos Dānavas, dá-me a terra, três passos dela."
3.273.69
बलिर्ददौ प्रसन्नात्मा विप्रायामिततेजसे ।
ततो दिव्याद्भुततमं रूपं विक्रमतोहरेः ॥ ३.२७३.६९ ॥
Bali, com o coração alegre, deu-a ao brâmane de esplendor sem limite. Então apareceu a forma divina e maravilhosíssima de Hari, enquanto ele dava seus passos.
3.273.70
विक्रमैस्त्रिभिरक्षोभ्यो जहाराशु स मेदिनीम् ।
ददौ शक्राय च महीं विष्णुर्देवः सनातनः ॥ ३.२७३.७० ॥
Com três passos, o inabalável tomou rapidamente a terra; e o deus eterno Viṣṇu deu essa terra a Śakra (Indra).
3.273.71
एष ते वामनो नाम प्रादुर्भावः प्रकीर्तितः ।
तेन देवाः प्रादुरासन्वैष्णवं चोच्यते जगत् ॥ ३.२७३.७१ ॥
Esta tua manifestação, chamada Vāmana, foi proclamada. Por ela apareceram os deuses, e o mundo é chamado vaiṣṇava.
3.273.72
असतां निग्रहार्थाय धर्मसंरक्षणाय च ।
अवतीर्णो मनुष्याणामजायत यदुक्षये।
यं देवंविदुषोगान्ति तस्य कर्माणि सैन्दव ॥ ३.२७३.७२ ॥
Aquele que desceu para refrear os maus e proteger o dharma nasceu entre os homens na destruição dos Yadu. Ó Saindhava, estes são os feitos daquele deus que os sábios celebram.
3.273.73
अनाद्यन्तमजं देवं प्रभुंलोकनमस्कृतम् ।
यं देवं विदुषोगान्तितस् कर्माणि सैन्धव ॥ ३.२७३.७३ ॥
O deus sem começo nem fim, não nascido, senhor, adorado pelos mundos, a quem os sábios se aproximam: ó Saindhava, estas são as suas obras.
3.273.74
यमाहुरजितंकृष्णं शङ्खचक्रगदाधरम् ।
श्रीवत्सधारिणं देवं पीतकौशेयवाससम् ॥ ३.२७३.७४ ॥
O deus a quem chamam de Kṛṣṇa, o invencível, portador da concha, do disco e da maça, portador da marca Śrīvatsa, vestido de seda amarela.
3.273.75
प्रधानं सोऽस्त्रविदुषां तेन कृष्णन रक्ष्यते ॥ ३.२७३.७५ ॥
Ele é o primeiro entre os conhecedores das armas; por aquele Kṛṣṇa ele é protegido.
3.273.76
सहायः पुण्डरीकाक्षः श्रीमानतुलविक्रमः ।
समानस्यन्दने पार्थमास्थाय परवीरहा ॥ ३.२७३.७६ ॥
Como companheiro, o de olhos de lótus, glorioso, de valor incomparável, que faz Pārtha subir no carro igual, matador de heróis inimigos.
3.273.77
न शक्यते तेन जेतुं त्रिदशैरपि दुःसहः ।
कः पुनर्मानुषो भावो रणे पार्थं विजेष्यति ॥ ३.२७३.७७ ॥
Nem mesmo os deuses podem vencê-lo, ele é insuportável; quem, de natureza humana, vencerá Pārtha na batalha?
3.273.78
तमेकं वर्जयित्वातु सर्वंयौधिष्ठिरं बलम् ।
चतुरः पाण्डवात्राजन्दिनैकं जेप्यसे रिपून् ॥ ३.२७३.७८ ॥
Excetuando somente a ele, com todo o exército de Yudhiṣṭhira — ó rei Pāṇḍava, num único dia vencerás os inimigos.
3.273.79
तस्मात्त्वंपार्थरहितान्पाण्डवान्वारयिष्यसि ।
एतद्धि पुरुषव्याघ्र मया दत्तो वरस्तव ॥ ३.२७३.७९ ॥
Portanto, conterás os Pāṇḍavas privados de Pārtha. Esta dádiva, ó tigre entre os homens, eu te concedi.
3.273.80
इत्येवमुक्त्वा नृपतिं सर्वपापहरो हरः ।
उमापतिः पशुपतिर्यज्ञहा त्रिपुरार्दनः ॥ ३.२७३.८० ॥
Assim falando ao rei, Hara, removedor de todos os pecados, senhor de Umā, senhor dos seres, destruidor do sacrifício, aniquilador de Tripura.
3.273.81
वामनैर्विकटैः कुब्जैरुग्रश्रवणदर्शनैः ।
वृतः पारिषदैर्घोरैर्नानाप्रहरणोद्यतैः ॥ ३.२७३.८१ ॥
Cercado de servidores anões, disformes e corcundas, temíveis de ouvir e ver, terríveis séquitos erguendo armas de vários tipos.
3.273.82
त्र्यम्बको राजशार्दूल भगनेत्रनिपातनः ।
उमासहायो भगवांस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ३.२७३.८२ ॥
Ó tigre entre os reis, Tryambaka, que arrancou os olhos de Bhaga, o bem-aventurado acompanhado de Umā desapareceu ali mesmo.
3.273.83
एवमुक्तस्तु नृपतिः स्वमेव भवनं ययौ ।
पाण्डवाश्च वने तस्मिन्न्यवसन्काम्यके तथा ॥ ३.२७३.८३ ॥
Assim falado, o rei foi para o seu próprio palácio; e os Pāṇḍavas também habitaram naquela floresta de Kāmyaka.