Mahābhārata · Adhyāya 3.282
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.282.1
ततस्तां भर्तृशोकार्तां दीनां मलिनवाससम् ।
मणिशेषाभ्यलंकारां रुदतीं च पतिव्रताम् ॥ ३.२८२.१ ॥
Da sah er sie, von Kummer um ihren Gemahl gequält, elend, in schmutzigen Gewändern, mit nur wenigen verbliebenen Juwelen als Schmuck, weinend, die treue Gattin.
3.282.2
राक्षसीभिरुपास्यन्तीं समासीनां शिलातले ।
रावणःकामबाणार्तो ददर्शोपससर्प च ॥ ३.२८२.२ ॥
Auf einer Steinplatte sitzend, von den Rākṣasī-Frauen bedient, sah Rāvaṇa sie, gequält von den Pfeilen des Verlangens, und näherte sich ihr.
3.282.3
देवदानवगन्धर्वयक्षकिंपुरुषैर्युधि ।
अजितोशोकवनिकां ययौ कन्दर्पपीडितः ॥ ३.२८२.३ ॥
Im Kampf von Göttern, Dānavas, Gandharvas, Yakṣas und Kiṃpuruṣas unbesiegt, von Kandarpa gequält, ging er in den Aśoka-Hain.
3.282.4
दिव्याम्बरधरः श्रीमन्सुमृष्टमणिकुण्डलः ।
विचित्रमाल्यमुकुटो वसन्त इव मूर्तिमान् ॥ ३.२८२.४ ॥
In göttliche Gewänder gekleidet, prächtig, mit gut polierten Juwelenohrringen und einer Krone aus vielfältigen Girlanden, war er wie der verkörperte Frühling.
3.282.5
न कल्पवृक्षसदृशोयत्नादपि विभूषितः ।
श्मशानचैत्यद्रुमवद्भूषितोऽपि भयंकरः ॥ ३.२८२.५ ॥
Obwohl sorgfältig geschmückt, glich er nicht dem Wunschbaum; obwohl wie ein Baum an einem Totenschrein geschmückt, war er furchterregend.
3.282.6
स तस्यास्तनुमध्यायाः समीपे रजनीचरः ।
ददृशे रोहिणीमेत्य शनैश्चर इव ग्रैहः ॥ ३.२८२.६ ॥
Jener Nachtwandler erschien nahe der schlanktaillierten Frau, wie der Planet Śanaiścara, der sich Rohiṇī nähert.
3.282.7
स तामामन्त्र्य सुश्रोणीं पुष्पकेतुशराहतः ।
इदमित्यब्रवीद्वाक्यं त्रस्तां रौहीमिवाबलाम् ॥ ३.२८२.७ ॥
Er sprach die Schönhüftige an, von den Pfeilen Puṣpaketus getroffen, und sprach diese Worte zu der verängstigten, schwachen Frau, wie zu einer Hirschkuh.
3.282.8
सीते पर्याप्तमेतावत्कृतोभर्तुरनुग्रहः ।
प्रसादं कुरु तन्वङ्गि क्रियतां परिकर्म ते ॥ ३.२८२.८ ॥
Sītā, diese Gunst gegenüber deinem Gemahl genügt. O Schlanke, zeige Gnade; laß deinen Schmuck anlegen.
3.282.9
भजस्वमां वरारोहे महार्हाभरणाम्बरा ।
भवमे सर्वनारीणामुत्तमा वरवर्णिनी ॥ ३.२८२.९ ॥
Nimm mich an, o Schönhüftige, mit kostbarem Schmuck und Gewändern geschmückt. Sei die beste unter allen Frauen, o Schönfarbige, und sei die Meine.
3.282.10
सन्ति मे देवक्न्याश्च गन्धर्वाणआं च योषितः ।
सन्ति दानवन्याश् दैत्यानां चापि योषितः।
तासामद्यविशालाक्षि सर्वासां मे भवोत्तमा ॥ ३.२८२.१० ॥
Ich habe Göttertöchter und Frauen der Gandharvas; es gibt auch Dānava-Töchter und Frauen der Daityas. O Weitäugige, unter ihnen allen sollst du heute meine Beste sein.
3.282.11
चतुर्दश पिशाचीनां कोट्यो मे वचने स्थिताः ।
द्विस्तावत्पुरुषादानां रक्षसां भीमकर्मणाम् ॥ ३.२८२.११ ॥
Vierzehn Koṭis von Piśācas stehen auf meinen Befehl, und doppelt so viele menschenfressende Rākṣasas von schrecklichen Taten.
3.282.12
ततो मे त्रिगुणा यक्षा ये मद्वचनकारिणः ।
केचिदेव धनाध्यक्षं भ्रातरं मे समाश्रिताः ॥ ३.२८२.१२ ॥
Dann gibt es dreimal so viele Yakṣas, die meinen Worten gehorchen, von denen einige bei meinem Bruder, dem Herrn des Reichtums, Zuflucht gesucht haben.
3.282.13
गन्दर्वाप्सरसो भद्रे मामापानगतं सदा ।
उपतिष्ठन्ति वामोरु यथैव भ्रातरं मम ॥ ३.२८२.१३ ॥
O Holde, Gandharvas und Apsaras dienen mir stets, wenn ich am Ort des Trinkens liege, so wie sie meinem Bruder dienen, o Dame mit den schönen Schenkeln.
3.282.14
पुत्रोऽहमपि विप्रर्षेः साक्षाद्विश्रवसो मुनेः ।
पञ्चमो लोकपालानामिति मे प्रथितं यशः ॥ ३.२८२.१४ ॥
Auch ich bin der leibliche Sohn des brahmanischen Weisen, des Muni Viśravas, und mein Ruhm ist als der fünfte der Weltenhüter bekannt.
3.282.15
दिव्यानि भक्ष्यभोज्यानि पानानि विविधानि च ।
यथैव त्रिदशेशस्यतथैव मम भामिनि ॥ ३.२८२.१५ ॥
So wie der Herr der dreißig Götter sie besitzt, so habe auch ich, o strahlende Frau, göttliche Speisen zum Essen und Kauen und vielerlei Getränke.
3.282.16
क्षीयतां दुष्कृतं कर्म वनवासकृतं तव ।
भार्या मे भवसुश्रोणि यथा मण्डोदरीतथा ॥ ३.२८२.१६ ॥
Möge die böse Tat, die du im Waldleben begangen hast, vergehen. O Dame mit den schönen Hüften, werde meine Gattin, wie Maṇḍodarī.
3.282.17
इत्युक्ता तेन वैदेही परिवृत्य सुभानना ।
तृणमनतरतः कृत्वातमुवाच निशाचरम् ॥ ३.२८२.१७ ॥
So angeredet, wandte sich die schönangesichtige Vaidehī um, legte einen Grashalm zwischen sich und ihn und sprach zu jenem Nachtwandler.
3.282.18
अशिवेनातिवामोरूरजस्रं नेत्रवारिणा ।
स्तनावपतितौ बाला संहतावभिवर्षती ॥ ३.२८२.१८ ॥
O Dame mit den schönen Schenkeln, die junge Frau benetzte, in unheilvoller Verfassung, unablässig ihre herabgesunkenen, aneinandergedrückten Brüste mit dem Wasser ihrer Augen.
3.282.19
व्यवस्थाप्यकथंचित्सा विषादादतिमोहिता ।
उवाच वाक्यं तं क्षुद्रं वैदेही पतिदेवता ॥ ३.२८२.१९ ॥
Mühsam fasste sie sich, aufs Äußerste verwirrt vor Kummer; Vaidehī, die ihren Gatten als Gottheit verehrt, sprach diese Worte zu jenem Niederträchtigen.
3.282.20
असकृद्वदतो वाक्यमीदृशं राक्षसेश्वर ।
विषादयुक्तमेतत्ते मया श्रुतमभाग्यया।
तद्भद्रमुख भद्रं ते मानसं विनिवर्त्यताम् ॥ ३.२८२.२० ॥
Herr der Rākṣasas, immer wieder hast du solche Worte gesprochen, voller Verzweiflung, und durch mein Unglück musste ich sie hören. Darum, du Schönantlitziger, möge es dir wohlergehen; wende deinen Sinn ab.
3.282.21
परदाराऽस्म्यलभ्या च सततं च पतिव्रता ।
न चैवौपयिकी भार्य मानुषी तव राक्षस ॥ ३.२८२.२१ ॥
Ich bin die Frau eines anderen, und da ich stets meinem Gatten treu ergeben bin, bin ich nicht zu erlangen. O Rākṣasa, eine menschliche Frau ist nicht einmal als Gattin für dich geeignet.
3.282.22
विवशां धर्षयित्वच कां त्वं प्रीतिमवाप्स्यसि ।
न च पालयसे धर्मं लोकपालसमः कथम् ॥ ३.२८२.२२ ॥
Wenn du eine hilflose Frau schändest, welche Freude wirst du erlangen? Du, dem Hüter der Welten gleich, wie kannst du das Dharma nicht wahren?
3.282.23
भ्रातरं राजराजं तं महेश्वरसस्वं प्रभुम् ।
धनेश्वरं व्यपदिशन्कथं त्विह न लज्जसे ॥ ३.२८२.२३ ॥
Du nennst den König der Könige, den Herrn des Reichtums Dhaneśvara (Kubera), der Maheśvaras Schätze besitzt, deinen Bruder, und dennoch schämst du dich hier nicht?
3.282.24
इत्युक्त्वा प्रारुदत्सीता कम्पयन्ती पयोधरौ ।
शिरोधरां च तन्वङ्गी मुस्वं प्रच्छाद्यवाससा ॥ ३.२८२.२४ ॥
So gesprochen, weinte Sītā laut auf, Brüste und Nacken bebten; die Zartgliedrige bedeckte ihr Antlitz mit ihrem Gewand.
3.282.25
तस्य रुदत्या भामित्या दीर्घा वेणी सुसयता ।
ददृशे स्वसिता स्निग्धा काली व्यालीव मूर्धनि ॥ ३.२८२.२५ ॥
Ihr langer, gut gebundener Zopf erschien, als sie weinte und zornig war, auf ihrem Haupt wie eine schwarze, glänzende Schlange.
3.282.26
श्रुत्वा तद्रावणो वाक्यं सीतयोक्तं सुनिषुरम् ।
प्रत्याख्यातोऽपिदुर्मेधाः पुनरेवाब्रवीद्वचः ॥ ३.२८२.२६ ॥
Obwohl er jene sehr harten Worte Sītās gehört hatte und zurückgewiesen war, sprach der törichte Rāvaṇa erneut diese Worte.
3.282.27
काममङ्गनि मे सीते दुनोतु मकरध्वजः ।
नत्वामकामां सुश्रोणीं समेप्ये चारुहासिनीं ॥ ३.२८२.२७ ॥
Mag mich Makaradhvaja (Kāma) quälen, o Sītā, doch ich werde mich dir nicht nähern, die du nicht willst, du Schönhüftige, du Süßlächelnde.
3.282.28
किंनु शक्यं मया कर्तुं यत्त्वमद्यापिमानुषम् ।
आहारभूतमस्माकं राममेवानुरुध्यसे ॥ ३.२८२.२८ ॥
Was kann ich also tun? Du begehrst noch immer nur Rāma, einen Menschen, der unsere Speise ist.
3.282.29
इत्युक्त्वा तामनिन्द्याङ्गीं स राक्षसमहेश्वरः ।
तत्रैवान्तर्हितो भूत्वा जगामाभिमतां दिशम् ॥ ३.२८२.२९ ॥
Nachdem er so zu ihr gesprochen hatte, der Makellosgliedrigen, verschwand der große Herr der Rākṣasas eben dort und ging in die Richtung, die er wünschte.
3.282.30
राक्षसीभिः परिवृतावैदेही शोककशिंता ।
सेव्यमाना त्रिजटया तत्रैव न्यवसत्तदा ॥ ३.२८२.३० ॥
Von Rākṣasa-Frauen umgeben, von Kummer gezehrt, von Trijaṭā bedient, blieb Vaidehī (Sītā) damals eben dort.