மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.282
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.282.1
ततस्तां भर्तृशोकार्तां दीनां मलिनवाससम् ।
मणिशेषाभ्यलंकारां रुदतीं च पतिव्रताम् ॥ ३.२८२.१ ॥
அப்போது கணவனின் துயரால் வருந்தி, துயரமுற்று, அழுக்கான ஆடை அணிந்து, எஞ்சிய சில மணிகளை மட்டுமே அணிகலனாகக் கொண்டு அழுதுகொண்டிருந்த அந்தப் பதிவிரதையை (அவன் கண்டான்).
3.282.2
राक्षसीभिरुपास्यन्तीं समासीनां शिलातले ।
रावणःकामबाणार्तो ददर्शोपससर्प च ॥ ३.२८२.२ ॥
கல் பலகையில் அமர்ந்திருந்து ராக்ஷசிப் பெண்களால் பணிவிடை பெற்றுக்கொண்டிருந்தவளை ராவணன் கண்டான்; காமபாணங்களால் துன்புற்ற அவன் அவளை நோக்கி நெருங்கினான்.
3.282.3
देवदानवगन्धर्वयक्षकिंपुरुषैर्युधि ।
अजितोशोकवनिकां ययौ कन्दर्पपीडितः ॥ ३.२८२.३ ॥
தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், கிம்புருஷர்கள் ஆகியோரால் போரில் வெல்லப்படாதவன், மன்மதனால் வருந்தி அசோக வனத்திற்குச் சென்றான்.
3.282.4
दिव्याम्बरधरः श्रीमन्सुमृष्टमणिकुण्डलः ।
विचित्रमाल्यमुकुटो वसन्त इव मूर्तिमान् ॥ ३.२८२.४ ॥
தெய்வீக ஆடை அணிந்து, ஒளிபொருந்தி, நன்கு மெருகேற்றப்பட்ட மணிக் குண்டலங்களுடனும், பல்வேறு மாலைகள் சூடிய கிரீடத்துடனும் அவன் வடிவெடுத்த வசந்தம் போல் இருந்தான்.
3.282.5
न कल्पवृक्षसदृशोयत्नादपि विभूषितः ।
श्मशानचैत्यद्रुमवद्भूषितोऽपि भयंकरः ॥ ३.२८२.५ ॥
முயற்சியுடன் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாலும் அவன் கற்பக மரத்திற்கு ஒப்பாகவில்லை; சுடுகாட்டுச் சைத்திய மரம் போல் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தும் அவன் பயங்கரமாக இருந்தான்.
3.282.6
स तस्यास्तनुमध्यायाः समीपे रजनीचरः ।
ददृशे रोहिणीमेत्य शनैश्चर इव ग्रैहः ॥ ३.२८२.६ ॥
அந்த இரவுஞ்சரன் (ராக்ஷசன்) அந்த மெல்லிடையாளின் அருகே, ரோகிணியை அணுகிய சனைச்சரக் கோள் போல் தோன்றினான்.
3.282.7
स तामामन्त्र्य सुश्रोणीं पुष्पकेतुशराहतः ।
इदमित्यब्रवीद्वाक्यं त्रस्तां रौहीमिवाबलाम् ॥ ३.२८२.७ ॥
அழகிய இடையுடையவளை அழைத்து, மன்மதனின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்டவன் அச்சத்திலிருந்த அந்த மான் போன்ற பலவீனையிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
3.282.8
सीते पर्याप्तमेतावत्कृतोभर्तुरनुग्रहः ।
प्रसादं कुरु तन्वङ्गि क्रियतां परिकर्म ते ॥ ३.२८२.८ ॥
சீதையே, உன் கணவனுக்கு இவ்வளவு அருள் போதும். மெல்லிய உடலுடையவளே, கருணை காட்டு; உன் அலங்காரத்தைச் செய்துகொள்.
3.282.9
भजस्वमां वरारोहे महार्हाभरणाम्बरा ।
भवमे सर्वनारीणामुत्तमा वरवर्णिनी ॥ ३.२८२.९ ॥
வரார்ஹே, உயர்ந்த ஆபரணங்களும் ஆடைகளும் அணிந்தவளே, என்னை ஏற்றுக்கொள். எல்லாப் பெண்களிலும் சிறந்தவளாய், அழகிய நிறமுடையவளே, நீ என்னுடையவளாகு.
3.282.10
सन्ति मे देवक्न्याश्च गन्धर्वाणआं च योषितः ।
सन्ति दानवन्याश् दैत्यानां चापि योषितः।
तासामद्यविशालाक्षि सर्वासां मे भवोत्तमा ॥ ३.२८२.१० ॥
எனக்கு தேவக் கன்னியரும் கந்தர்வப் பெண்டிரும் உள்ளனர்; தானவக் கன்னியரும் தைத்தியர் மனைவியரும் உள்ளனர். விசாலாக்ஷியே, அவர்கள் அனைவரிலும் இன்று நீ என்னுடைய உத்தமியாகு.
3.282.11
चतुर्दश पिशाचीनां कोट्यो मे वचने स्थिताः ।
द्विस्तावत्पुरुषादानां रक्षसां भीमकर्मणाम् ॥ ३.२८२.११ ॥
பதினான்கு கோடி பிசாசினிகள் என் கட்டளையில் நிற்கின்றனர்; அவர்களின் இருமடங்கு, கொடுஞ்செயல் புரியும் நரமாமிச ராக்ஷஸர்களும்.
3.282.12
ततो मे त्रिगुणा यक्षा ये मद्वचनकारिणः ।
केचिदेव धनाध्यक्षं भ्रातरं मे समाश्रिताः ॥ ३.२८२.१२ ॥
பின்னர், என் சொல்படி நடக்கும் யக்ஷர்கள் மூன்று மடங்கு உள்ளனர்; அவர்களில் சிலர் என் சகோதரனாகிய செல்வத்தலைவன் (குபேரன்)ஐ அடைக்கலம் புகுந்தவர்கள்.
3.282.13
गन्दर्वाप्सरसो भद्रे मामापानगतं सदा ।
उपतिष्ठन्ति वामोरु यथैव भ्रातरं मम ॥ ३.२८२.१३ ॥
நல்லவளே, கந்தர்வர்களும் அப்சரஸ்களும் என் சகோதரனை எப்படி சேவிப்பார்களோ அப்படியே, மதுபான இடத்தில் இருக்கும் என்னை எப்போதும் சேவிக்கிறார்கள், அழகிய தொடைகளை உடையவளே.
3.282.14
पुत्रोऽहमपि विप्रर्षेः साक्षाद्विश्रवसो मुनेः ।
पञ्चमो लोकपालानामिति मे प्रथितं यशः ॥ ३.२८२.१४ ॥
நான் பிராமண ரிஷியான விச்ரவஸ் முனிவரின் நேரடி மகன்; உலகக் காவலர்களில் ஐந்தாமவன் என்று என் புகழ் பரவியுள்ளது.
3.282.15
दिव्यानि भक्ष्यभोज्यानि पानानि विविधानि च ।
यथैव त्रिदशेशस्यतथैव मम भामिनि ॥ ३.२८२.१५ ॥
தேவர்களின் தலைவனுக்கு உள்ளது போல், அழகியவளே, தெய்வீகமான உண்ணும் உணவுகளும், மென்று உண்ணும் பண்டங்களும், பலவகையான பானங்களும் எனக்கும் உள்ளன.
3.282.16
क्षीयतां दुष्कृतं कर्म वनवासकृतं तव ।
भार्या मे भवसुश्रोणि यथा मण्डोदरीतथा ॥ ३.२८२.१६ ॥
நீ வனவாசத்தில் செய்த தீய செயல் அழியட்டும். அழகிய இடையுள்ளவளே, மண்டோதரி போல் என் மனைவியாக ஆகு.
3.282.17
इत्युक्ता तेन वैदेही परिवृत्य सुभानना ।
तृणमनतरतः कृत्वातमुवाच निशाचरम् ॥ ३.२८२.१७ ॥
அவன் இவ்வாறு சொன்னதும், அழகிய முகமுடைய வைதேஹி திரும்பி, அவனுக்கும் தனக்கும் இடையில் ஒரு புல்லை வைத்து அந்த இரவுஞ்சரனிடம் கூறினாள்.
3.282.18
अशिवेनातिवामोरूरजस्रं नेत्रवारिणा ।
स्तनावपतितौ बाला संहतावभिवर्षती ॥ ३.२८२.१८ ॥
அதிக அழகிய தொடைகளை உடையவளே, அந்த இளம்பெண் தொடர்ந்து கண்ணீரால், துன்பத்தால், சேர்த்து அழுத்தப்பட்ட மார்பகங்களை நனைத்தாள்.
3.282.19
व्यवस्थाप्यकथंचित्सा विषादादतिमोहिता ।
उवाच वाक्यं तं क्षुद्रं वैदेही पतिदेवता ॥ ३.२८२.१९ ॥
எப்படியோ தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டு, துயரத்தால் மிகவும் மயங்கிய, கணவனையே தெய்வமாகக் கொண்ட வைதேகி அந்த இழிந்தவனிடம் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னாள்.
3.282.20
असकृद्वदतो वाक्यमीदृशं राक्षसेश्वर ।
विषादयुक्तमेतत्ते मया श्रुतमभाग्यया।
तद्भद्रमुख भद्रं ते मानसं विनिवर्त्यताम् ॥ ३.२८२.२० ॥
அரக்கர்களின் தலைவனே, நீ பலமுறை இத்தகைய வார்த்தைகளைப் பேசுகிறாய்; துயரம் நிறைந்த இவற்றை என் துரதிர்ஷ்டத்தால் நான் கேட்க நேர்ந்தது. ஆகையால் நற்முகம் கொண்டவனே, உனக்கு நலமுண்டாகட்டும்; உன் மனத்தைத் திருப்பிக்கொள்.
3.282.21
परदाराऽस्म्यलभ्या च सततं च पतिव्रता ।
न चैवौपयिकी भार्य मानुषी तव राक्षस ॥ ३.२८२.२१ ॥
நான் பிறன் மனைவி; எப்போதும் கணவனுக்கு விரதம் காப்பவள். ஆதலால் நான் அடையத் தகாதவள். அரக்கனே, ஒரு மனுஷப் பெண் உனக்கு மனைவியாகத் தகுதியானவள் அல்ல.
3.282.22
विवशां धर्षयित्वच कां त्वं प्रीतिमवाप्स्यसि ।
न च पालयसे धर्मं लोकपालसमः कथम् ॥ ३.२८२.२२ ॥
வலிமையற்ற ஒரு பெண்ணைத் துன்புறுத்தி நீ என்ன மகிழ்ச்சியை அடைவாய்? உலகக் காவலர்களுக்கு ஒப்பானவன் நீ; எப்படி தர்மத்தைக் காக்காமல் இருக்கிறாய்?
3.282.23
भ्रातरं राजराजं तं महेश्वरसस्वं प्रभुम् ।
धनेश्वरं व्यपदिशन्कथं त्विह न लज्जसे ॥ ३.२८२.२३ ॥
உன் சகோதரனும், அரசர்களுக்கு அரசனும், மகேசுவரனின் செல்வத்திற்கு உரிமையாளனும், செல்வத்தின் அதிபதியுமான குபேரனைச் சுட்டிக்காட்டிப் பேசியும் நீ இங்கே ஏன் வெட்கப்படவில்லை?
3.282.24
इत्युक्त्वा प्रारुदत्सीता कम्पयन्ती पयोधरौ ।
शिरोधरां च तन्वङ्गी मुस्वं प्रच्छाद्यवाससा ॥ ३.२८२.२४ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு சீதை அழுதாள்; அவளுடைய மார்பகங்களும் கழுத்தும் நடுங்கின; மெல்லிய அங்கம் கொண்டவள் தன் முகத்தை ஆடையால் மூடிக்கொண்டாள்.
3.282.25
तस्य रुदत्या भामित्या दीर्घा वेणी सुसयता ।
ददृशे स्वसिता स्निग्धा काली व्यालीव मूर्धनि ॥ ३.२८२.२५ ॥
அழுது கொண்டிருந்த, கோபமுற்ற அவளின் நீண்ட, நன்கு கட்டப்பட்ட சடை தலையின் மேல் கரிய, மென்மையான பாம்பு போலக் காணப்பட்டது.
3.282.26
श्रुत्वा तद्रावणो वाक्यं सीतयोक्तं सुनिषुरम् ।
प्रत्याख्यातोऽपिदुर्मेधाः पुनरेवाब्रवीद्वचः ॥ ३.२८२.२६ ॥
சீதை சொன்ன அந்த மிகக் கடுமையான சொற்களைக் கேட்டும், மறுக்கப்பட்ட அந்தத் தீயமதி ராவணன் மீண்டும் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
3.282.27
काममङ्गनि मे सीते दुनोतु मकरध्वजः ।
नत्वामकामां सुश्रोणीं समेप्ये चारुहासिनीं ॥ ३.२८२.२७ ॥
சீதா, மகரத்வஜன் (காமன்) எனக்கு வேதனை தரட்டும்; ஆனால் விருப்பமில்லாத, அழகிய இடையுடைய, இனிய சிரிப்புடைய உன்னை நான் அணுக மாட்டேன்.
3.282.28
किंनु शक्यं मया कर्तुं यत्त्वमद्यापिमानुषम् ।
आहारभूतमस्माकं राममेवानुरुध्यसे ॥ ३.२८२.२८ ॥
நாங்கள் உண்ணும் உணவுக்கு ஒப்பான மனிதன் ராமனையே நீ இன்னும் விரும்புகிறாய்; அப்படியிருக்க நான் என்ன செய்ய முடியும்?
3.282.29
इत्युक्त्वा तामनिन्द्याङ्गीं स राक्षसमहेश्वरः ।
तत्रैवान्तर्हितो भूत्वा जगामाभिमतां दिशम् ॥ ३.२८२.२९ ॥
குறையற்ற அங்கங்களையுடைய அவளிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, அந்த ராக்ஷசர்களின் மகேஸ்வரன் அங்கேயே மறைந்து, தான் விரும்பிய திசையில் சென்றான்.
3.282.30
राक्षसीभिः परिवृतावैदेही शोककशिंता ।
सेव्यमाना त्रिजटया तत्रैव न्यवसत्तदा ॥ ३.२८२.३० ॥
ராட்சசிகளால் சூழப்பட்டு, துயரத்தால் மெலிந்த வைதேகி (சீதை), த்ரிஜடையால் பணிவிடை பெற்றவளாக அப்போது அங்கேயே தங்கினாள்.