Mahābhārata · Adhyāya 3.282
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.282.1
ततस्तां भर्तृशोकार्तां दीनां मलिनवाससम् ।
मणिशेषाभ्यलंकारां रुदतीं च पतिव्रताम् ॥ ३.२८२.१ ॥
Então ele a viu, aflita de dor pelo esposo, miserável, com vestes sujas, adornada apenas com algumas joias restantes, chorando, a esposa devota.
3.282.2
राक्षसीभिरुपास्यन्तीं समासीनां शिलातले ।
रावणःकामबाणार्तो ददर्शोपससर्प च ॥ ३.२८२.२ ॥
Sentada sobre uma laje de pedra, servida pelas mulheres rākṣasī, Rāvaṇa a viu, atormentado pelas flechas do desejo, e aproximou-se dela.
3.282.3
देवदानवगन्धर्वयक्षकिंपुरुषैर्युधि ।
अजितोशोकवनिकां ययौ कन्दर्पपीडितः ॥ ३.२८२.३ ॥
Invencível em batalha contra deuses, dānavas, gandharvas, yakṣas e kiṃpuruṣas, atormentado por Kandarpa, dirigiu-se ao bosque de Aśoka.
3.282.4
दिव्याम्बरधरः श्रीमन्सुमृष्टमणिकुण्डलः ।
विचित्रमाल्यमुकुटो वसन्त इव मूर्तिमान् ॥ ३.२८२.४ ॥
Vestido com trajes divinos, esplêndido, com brincos de joias bem polidas e uma coroa de guirlandas variadas, era como a primavera encarnada.
3.282.5
न कल्पवृक्षसदृशोयत्नादपि विभूषितः ।
श्मशानचैत्यद्रुमवद्भूषितोऽपि भयंकरः ॥ ३.२८२.५ ॥
Embora adornado com esmero, não era semelhante à árvore dos desejos; embora adornado como uma árvore de santuário de cremação, era assustador.
3.282.6
स तस्यास्तनुमध्यायाः समीपे रजनीचरः ।
ददृशे रोहिणीमेत्य शनैश्चर इव ग्रैहः ॥ ३.२८२.६ ॥
Aquele andarilho da noite apareceu perto daquela mulher de cintura delgada, como o planeta Śanaiścara aproximando-se de Rohiṇī.
3.282.7
स तामामन्त्र्य सुश्रोणीं पुष्पकेतुशराहतः ।
इदमित्यब्रवीद्वाक्यं त्रस्तां रौहीमिवाबलाम् ॥ ३.२८२.७ ॥
Dirigindo-se a ela, a de belos quadris, ferido pelas flechas de Puṣpaketu, disse estas palavras à mulher assustada e frágil, como a uma corça.
3.282.8
सीते पर्याप्तमेतावत्कृतोभर्तुरनुग्रहः ।
प्रसादं कुरु तन्वङ्गि क्रियतां परिकर्म ते ॥ ३.२८२.८ ॥
Sītā, este favor ao teu marido já basta. Ó de membros esguios, mostra graça; que se faça o teu adorno.
3.282.9
भजस्वमां वरारोहे महार्हाभरणाम्बरा ।
भवमे सर्वनारीणामुत्तमा वरवर्णिनी ॥ ३.२८२.९ ॥
Aceita-me, ó de belos quadris, adornada com ornamentos e vestes valiosos. Sê a melhor de todas as mulheres, ó de bela tez, e sê minha.
3.282.10
सन्ति मे देवक्न्याश्च गन्धर्वाणआं च योषितः ।
सन्ति दानवन्याश् दैत्यानां चापि योषितः।
तासामद्यविशालाक्षि सर्वासां मे भवोत्तमा ॥ ३.२८२.१० ॥
Tenho filhas dos deuses e mulheres dos gandharvas; há também filhas dos dānavas e mulheres dos daityas. Ó de olhos grandes, entre todas elas, sê hoje a melhor para mim.
3.282.11
चतुर्दश पिशाचीनां कोट्यो मे वचने स्थिताः ।
द्विस्तावत्पुरुषादानां रक्षसां भीमकर्मणाम् ॥ ३.२८२.११ ॥
Quatorze crores de piśācas estão às minhas ordens, e o dobro de rākṣasas devoradores de homens de feitos terríveis.
3.282.12
ततो मे त्रिगुणा यक्षा ये मद्वचनकारिणः ।
केचिदेव धनाध्यक्षं भ्रातरं मे समाश्रिताः ॥ ३.२८२.१२ ॥
Depois há o triplo de yakṣas que obedecem às minhas palavras, alguns dos quais se abrigaram sob meu irmão, o senhor da riqueza.
3.282.13
गन्दर्वाप्सरसो भद्रे मामापानगतं सदा ।
उपतिष्ठन्ति वामोरु यथैव भ्रातरं मम ॥ ३.२८२.१३ ॥
Ó bem-aventurada, os gandharvas e as apsaras sempre me servem quando estou reclinado no local de bebida, assim como servem meu irmão, ó dama de belas coxas.
3.282.14
पुत्रोऽहमपि विप्रर्षेः साक्षाद्विश्रवसो मुनेः ।
पञ्चमो लोकपालानामिति मे प्रथितं यशः ॥ ३.२८२.१४ ॥
Eu também sou o filho direto do sábio brâmane, o muni Viśravas, e minha fama é renomada como o quinto dos guardiões dos mundos.
3.282.15
दिव्यानि भक्ष्यभोज्यानि पानानि विविधानि च ।
यथैव त्रिदशेशस्यतथैव मम भामिनि ॥ ३.२८२.१५ ॥
Assim como o senhor dos trinta deuses os possui, também eu, ó mulher radiante, tenho manjares divinos para comer e mastigar, e diversas bebidas.
3.282.16
क्षीयतां दुष्कृतं कर्म वनवासकृतं तव ।
भार्या मे भवसुश्रोणि यथा मण्डोदरीतथा ॥ ३.२८२.१६ ॥
Que a má ação feita por ti ao viver na floresta seja destruída. Ó dama de belos quadris, torna-te minha esposa, como Maṇḍodarī.
3.282.17
इत्युक्ता तेन वैदेही परिवृत्य सुभानना ।
तृणमनतरतः कृत्वातमुवाच निशाचरम् ॥ ३.२८२.१७ ॥
Assim interpelada por ele, a de belo rosto, Vaidehī, voltou-se, colocou um talo de capim entre si e ele, e falou àquele noctâmbulo.
3.282.18
अशिवेनातिवामोरूरजस्रं नेत्रवारिणा ।
स्तनावपतितौ बाला संहतावभिवर्षती ॥ ३.२८२.१८ ॥
Ó dama de belas coxas, a jovem, em estado de espírito nefasto, banhava sem cessar seus seios caídos e unidos com a água de seus olhos.
3.282.19
व्यवस्थाप्यकथंचित्सा विषादादतिमोहिता ।
उवाच वाक्यं तं क्षुद्रं वैदेही पतिदेवता ॥ ३.२८२.१९ ॥
Tendo-se recomposto com dificuldade, muito perturbada pela aflição, Vaidehī, que tem o esposo como divindade, disse estas palavras àquele vil.
3.282.20
असकृद्वदतो वाक्यमीदृशं राक्षसेश्वर ।
विषादयुक्तमेतत्ते मया श्रुतमभाग्यया।
तद्भद्रमुख भद्रं ते मानसं विनिवर्त्यताम् ॥ ३.२८२.२० ॥
Senhor dos rākṣasas, tens dito repetidamente tais palavras, cheias de abatimento, e por minha infelicidade tive de ouvi-las. Portanto, ó tu de rosto auspicioso, que estejas bem; volta atrás em teu pensamento.
3.282.21
परदाराऽस्म्यलभ्या च सततं च पतिव्रता ।
न चैवौपयिकी भार्य मानुषी तव राक्षस ॥ ३.२८२.२१ ॥
Sou esposa de outro e, sempre devotada ao meu marido, não sou alcançável. Ó rākṣasa, uma mulher humana nem é adequada para ser tua esposa.
3.282.22
विवशां धर्षयित्वच कां त्वं प्रीतिमवाप्स्यसि ।
न च पालयसे धर्मं लोकपालसमः कथम् ॥ ३.२८२.२२ ॥
Depois de violentar uma mulher indefesa, que alegria obterás? Sendo igual aos guardiões dos mundos, como não proteges o dharma?
3.282.23
भ्रातरं राजराजं तं महेश्वरसस्वं प्रभुम् ।
धनेश्वरं व्यपदिशन्कथं त्विह न लज्जसे ॥ ३.२८२.२३ ॥
Chamando de irmão o rei dos reis, o senhor da riqueza Dhaneśvara (Kubera), detentor dos bens de Maheśvara, como não te envergonhas aqui?
3.282.24
इत्युक्त्वा प्रारुदत्सीता कम्पयन्ती पयोधरौ ।
शिरोधरां च तन्वङ्गी मुस्वं प्रच्छाद्यवाससा ॥ ३.२८२.२४ ॥
Tendo falado assim, Sītā chorou em voz alta, com os seios e o pescoço tremendo; a de membros delicados cobriu o rosto com a veste.
3.282.25
तस्य रुदत्या भामित्या दीर्घा वेणी सुसयता ।
ददृशे स्वसिता स्निग्धा काली व्यालीव मूर्धनि ॥ ३.२८२.२५ ॥
Sua longa e bem presa trança, enquanto chorava indignada, apareceu sobre sua cabeça como uma serpente negra e brilhante.
3.282.26
श्रुत्वा तद्रावणो वाक्यं सीतयोक्तं सुनिषुरम् ।
प्रत्याख्यातोऽपिदुर्मेधाः पुनरेवाब्रवीद्वचः ॥ ३.२८२.२६ ॥
Ouvindo aquelas palavras duríssimas ditas por Sītā, e rejeitado, o insensato Rāvaṇa novamente disse estas palavras.
3.282.27
काममङ्गनि मे सीते दुनोतु मकरध्वजः ।
नत्वामकामां सुश्रोणीं समेप्ये चारुहासिनीं ॥ ३.२८२.२७ ॥
Que Makaradhvaja (Kāma) me atormente, ó Sītā, mas não me aproximarei de ti, que não me queres, de belos quadris e doce sorriso.
3.282.28
किंनु शक्यं मया कर्तुं यत्त्वमद्यापिमानुषम् ।
आहारभूतमस्माकं राममेवानुरुध्यसे ॥ ३.२८२.२८ ॥
O que posso fazer, então? Ainda desejas apenas Rāma, um humano que é nosso alimento.
3.282.29
इत्युक्त्वा तामनिन्द्याङ्गीं स राक्षसमहेश्वरः ।
तत्रैवान्तर्हितो भूत्वा जगामाभिमतां दिशम् ॥ ३.२८२.२९ ॥
Tendo-lhe falado assim, a de membros sem defeito, aquele grande senhor dos rākṣasas desapareceu ali mesmo e partiu na direção que desejava.
3.282.30
राक्षसीभिः परिवृतावैदेही शोककशिंता ।
सेव्यमाना त्रिजटया तत्रैव न्यवसत्तदा ॥ ३.२८२.३० ॥
Cercada por mulheres rākṣasa, Vaidehī (Sītā), consumida pela dor, servida por Trijaṭā, então ali mesmo residiu.