Mahābhārata · Adhyāya 3.283
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.283.1
राघवः सहसौमित्रिः सुग्रीवेणाभिपालितः ।
वसनमाल्यवतः पृष्ठे ददर्श विमलं नभः ॥ ३.२८३.१ ॥
Rāghava, von Sugrīva beschützt, sah zusammen mit Saumitri den klaren Himmel über dem Rücken des Vasana-Mālyavat.
3.283.2
सदृष्ट्वाविमले व्योम्नि निर्मलं शसलक्षणम् ।
ग्रहनक्षत्रताराभिरनुयान्तममित्रहा ॥ ३.२८३.२ ॥
Als er den makellosen, mit dem Hasen gezeichneten Mond sah, der am klaren Himmel von Planeten, Sternbildern und Sternen begleitet wurde, sprach der Feindeschlächter…
3.283.3
कुमुदोत्पलपद्मानां गन्धमादाय वायुना ।
महीधरस्थः शीतेन सहसाप्रतिबोधितः ॥ ३.२८३.३ ॥
Der Wind, der den Duft von Seerosen, blauen Lotussen und Lotussen heranbrachte, weckte ihn, der auf dem Berg stand, plötzlich mit seiner Kühle.
3.283.4
प्रभाते लक्ष्मणं वीरमभ्यभाषत दुर्मनाः ।
सीतां संस्मृत् यधर्मात्मा रुद्धां राक्षसवेश्मनि ॥ ३.२८३.४ ॥
Im Morgengrauen sprach der Rechtschaffene mit betrübtem Sinn zum Helden Lakṣmaṇa, sich an Sītā erinnernd, die im Haus des Rākṣasa gefangen war.
3.283.5
गच्छ लक्ष्मण जानीहि किष्किंदायां कपीश्वरम् ।
प्रमत्तं ग्राम्यधर्मेषु कृतघ्नं स्वार्थपण्डितम् ॥ ३.२८३.५ ॥
Geh, Lakṣmaṇa, und erkunde in Kiṣkindhā den Herrn der Affen — achtlos gegenüber weltlichen Freuden, undankbar und klug im eigenen Vorteil.
3.283.6
योसौ कुलाधमो मूढो मया राज्येऽभिषेचितः ।
सर्ववानरगोपुच्छा यमृक्षाश्च भजन्ति वै ॥ ३.२८३.६ ॥
Jener Niedrigste seiner Sippe, der Verblendete, den ich zum Reich weihte, dem alle Affen, Gopucchas und Bären dienen.
3.283.7
यदर्थं निहतो बाली मया रघुकुलोद्वह ।
त्वया सहमहाबाहो किष्किन्धोपवने तदा ॥ ३.२८३.७ ॥
O Träger des Raghu-Geschlechts, o Starkarmiger! Derentwegen ich damals im Hain von Kiṣkindhā zusammen mit dir Vālī erschlug,
3.283.8
कृतघ्नं तमहं मन्ये वानरापशदं भुवि ।
यो मामेवंगतो मूढो न जानीतेऽद्य लक्ष्मण ॥ ३.२८३.८ ॥
O Lakṣmaṇa, ich halte ihn für undankbar, den niedrigsten unter den Affen auf Erden, der, verblendet, mich in diesem Zustand heute noch nicht erkennt.
3.283.9
असौ मन्ये न जानीते समयप्रतिपालनम् ।
कृतोपकारं मां नूनमवमत्याल्पया धिया ॥ ३.२८३.९ ॥
Ich glaube, er weiß nicht, das Versprechen zu halten; gewiss missachtet er mit seinem geringen Verstand die Hilfe, die ich ihm erwiesen habe, und handelt so.
3.283.10
यदितावदनुद्युक्तः शेते कामसुखात्मकः ।
नेतव्यो वालिमार्गेण सर्वभूतगतिं त्वया ॥ ३.२८३.१० ॥
Wenn er jetzt untätig daliegt, dem Lustgenuss ergeben, sollst du ihn auf dem Weg Vālīs zum Schicksal aller Wesen schicken.
3.283.11
अथापि घटतेऽस्माकमर्ते वानरपुङ्गवः ।
तमादायैव काकुत्स्थ त्वरावान्भव माचिरम् ॥ ३.२८३.११ ॥
Doch wenn unsere Aufgabe auch ohne jenen Fürsten der Affen möglich ist, o Nachkomme des Kakutstha, nimm ihn mit und beeile dich, zögere nicht.
3.283.12
इत्युक्तो लक्ष्मणो भ्रात्रा गुरुवाक्यहिते रतः ।
प्रतस्थे रुचिरं गृह्य समार्गणगुणं धनुः ॥ ३.२८३.१२ ॥
So angesprochen von seinem Bruder, nahm Lakṣmaṇa, dem Wohl der Worte des Älteren ergeben, den schönen Bogen mit Pfeilen und Sehne und brach auf.
3.283.13
किष्किन्धाद्वारमासाद्यप्रविवेशानिवारितः ।
सक्रोध इतितं मत्वाराजा प्रत्युद्ययौ हरिः ॥ ३.२८३.१३ ॥
Am Tor von Kiṣkindhā angekommen, trat er ungehindert ein. In der Meinung, er sei zornig, ging ihm der Affenkönig entgegen.
3.283.14
तं सदारोविनीतात्मा सुग्रीवः प्लवगाधिपः ।
पूजया प्रतिजग्राह प्रीयमाणस्तदर्हया ॥ ३.२८३.१४ ॥
Sugrīva, der Herr der Affen, von demütigem Sinn, empfing ihn mit seiner Gemahlin in Ehren und freute sich über die ihm gebührende Verehrung.
3.283.15
तमब्रवीद्रामवचः सौमित्रिरकुतोभयः ।
स तत्सर्वमशेषेण श्रुत्वा प्रह्वः कृताञ्जलिः ॥ ३.२८३.१५ ॥
Saumitri (Lakṣmaṇa), furchtlos, sprach zu ihm Rāmas Worte. Nachdem er alles vollständig gehört hatte, verneigte er sich mit gefalteten Händen.
3.283.16
सभृत्यदारो राजेन्द्रसुग्रीवो वानराधिपः ।
इदमाह वचः प्रीतो लक्ष्मणं नरकुञ्जरम् ॥ ३.२८३.१६ ॥
Sugrīva, der Herr der Affen, mit seinem Gefolge und seiner Gemahlin, erfreut, sprach diese Worte zu Lakṣmaṇa, dem Elefanten unter den Menschen.
3.283.17
नास्मि लक्ष्मण दुर्मेधा नाकृतज्ञो न निर्घृणः ।
श्रूयतां यः प्रयत्नो मे सीतापर्येषणे कृतः ॥ ३.२८३.१७ ॥
Lakṣmaṇa, ich bin nicht töricht, nicht undankbar und nicht erbarmungslos. Höre, welche Anstrengung ich bei der Suche nach Sītā unternommen habe.
3.283.18
दिशः प्रस्थापिताः सर्वेविनीता हरयो मया ।
सर्वेषां च कृतः कालो मासेऽभ्यागमने पुनः ॥ ३.२८३.१८ ॥
Ich habe die gehorsamen Affen in alle Richtungen ausgesandt und für alle eine Frist von einem Monat zur Rückkehr festgesetzt.
3.283.19
यैरियं सवना साद्रिः सपुरा सागराम्बरा ।
विचेतव्या मही वीर सग्रामनगराकरा ॥ ३.२८३.१९ ॥
Von denen diese Erde, mit ihren Meeren, Bergen und Städten, vom Meer als Gewand umhüllt, durchsucht werden muss, o Held, mit ihren Dörfern, Städten und Bergwerken.
3.283.20
स मासः पञ्चरात्रेण पूर्णो भवितुमर्हति ।
ततः श्रोष्यसि रामेण सहितः सुमहत्प्रियम् ॥ ३.२८३.२० ॥
Dieser Monat soll innerhalb von fünf Nächten vollendet sein. Dann wirst du zusammen mit Rāma eine sehr erfreuliche Nachricht hören.
3.283.21
इत्युक्तो लक्ष्मणत्तेन कवानरेनद्रेण धीमता ।
त्यक्त्वारोषमदीनात्मा सुग्रीवं प्रत्यपूजयत् ॥ ३.२८३.२१ ॥
So angesprochen von Lakṣmaṇa, legte der weise Herr der Affen seinen Zorn ab und ehrte mit ungebeugtem Sinn Sugrīva.
3.283.22
सरामं सहसुग्रीवो माल्यवत्पुष्ठमास्थितम् ।
भिगम्योदयं तस्य कार्यस्य प्रत्यवेदयत् ॥ ३.२८३.२२ ॥
Sugrīva, zusammen mit Rāma, auf dem Rücken des Berges Mālyavat stehend, trat heran und berichtete ihm den Ausgang jener Aufgabe.
3.283.23
इत्येवंवानरेनद्रास्ते समाजन्मुः सहस्रशः ।
दिशस्तिस्रो विचित्याथ न तु ये दक्षिणां गताः ॥ ३.२८३.२३ ॥
So versammelten sich die Herren der Affen zu Tausenden, nachdem sie die drei Richtungen durchsucht hatten; nicht aber jene, die nach Süden gegangen waren.
3.283.24
आचख्युस्तत्र रामाय महीं सागरमेखलाम् ।
विचितां न तु वैदेह्या दर्शनं रावणस् वा ॥ ३.२८३.२४ ॥
Dort berichteten sie Rāma, dass die vom Meer umgürtete Erde durchsucht worden sei, doch weder Vaidehī noch Rāvaṇa hatte man erblickt.
3.283.25
गतास्तु दक्षिणामाशां ये वै वानरपुङ्गवाः ।
आशावांस्तेषु काकुत्स्थः प्राणानार्तोऽभ्यधारयत् ॥ ३.२८३.२५ ॥
Jene besten Affen, die nach Süden aufgebrochen waren — auf sie hoffend, hielt Rāma, Nachkomme des Kakutstha, in seinem Leid den Atem am Leben.
3.283.26
द्विमासोपरमे काले व्यतीते प्लवगास्ततः ।
सुग्रीवमभिगम्येदं त्वरिता वाक्यमब्रुवन् ॥ ३.२८३.२६ ॥
Als zwei Monate vergangen waren, traten die Affen eilig vor Sugrīva und sprachen diese Worte.
3.283.27
रक्षितंवालिना यत्तत्स्फीतं मधुवनं महत् ।
त्वया च प्लवगश्रेष्ठ तद्भुङ्क्ते पवनात्मजः ॥ ३.२८३.२७ ॥
Jenen weiten und reichen Madhu-Hain, den Vālin bewacht hatte, genießt nun du, bester der Affen, und der Sohn des Windes.
3.283.28
वालिपुत्रोऽङ्गदश्चैव ये चान्ये प्लवगर्षभाः ।
विचेतुं दक्षिणामाशां राजन्प्रस्थापितास्त्वया ॥ ३.२८३.२८ ॥
Aṅgada, Sohn des Vālin, und die anderen Stiere unter den Affen, die du, o König, ausgesandt hast, um im Süden zu suchen.
3.283.29
तेषामपनयं श्रुत्वा मेने सकृतकृत्यताम् ।
कृतार्थानां हि भृत्यानामेतद्भवति चेष्टितम् ॥ ३.२८३.२९ ॥
Als er von ihrem Verhalten hörte, meinte er, die Aufgabe sei erfüllt; denn so verhalten sich Diener, deren Ziel erreicht ist.
3.283.30
स तद्रामाय मेधावी शशंस प्लवगर्षभः ।
रामश्चाप्यनुमानेन मेने दृष्टां तु मैथिलीम् ॥ ३.२८३.३० ॥
Jener weise beste der Affen berichtete dies Rāma, und Rāma glaubte durch Schlussfolgerung, Maithilī sei gesehen worden.
3.283.31
हनुमत्प्रमुखाश्चापि विश्रान्तास्ते प्लवङ्गमाः ।
अभिजग्मुर्हरीन्द्रं तं रामलक्ष्मणसन्निधौ ॥ ३.२८३.३१ ॥
Angeführt von Hanumān gingen die ausgeruhten Affen zu dem Herrn der Affen in Gegenwart von Rāma und Lakṣmaṇa.
3.283.32
गतिं च मुखवर्णं च दृष्ट्वारामो हनूमतः ।
अगमत्प्रत्ययं भूयो दृष्टा सीतेति भारत ॥ ३.२८३.३२ ॥
Als Rāma Hanumāns Haltung und Miene sah, gewann er erneut die Gewissheit, dass Sītā gesehen worden war, o Bhārata.
3.283.33
हनूमत्प्रमुखास्ते तु वानराः पूर्णमानसाः ।
प्रणेमुर्विधिवद्रामं सुग्रीवं लक्ष्मणं तथा ॥ ३.२८३.३३ ॥
Angeführt von Hanumān verneigten sich die Affen mit zufriedenem Herzen gebührend vor Rāma, Sugrīva und Lakṣmaṇa.
3.283.34
तानुवाचानतान्रामः प्रगृह्य सशरं धनुः ।
अपि मां जीवयिष्यध्वमपि वः कृतकृत्यता ॥ ३.२८३.३४ ॥
Rāma, Bogen und Pfeil in der Hand, sprach zu den verneigten Affen: »Werdet ihr mich wieder beleben? Und wird auch euer Werk vollendet sein?«
3.283.35
अपि राज्यमयोध्यायां कारयिष्याम्यहं पुनः ।
निहत्यसमरे शत्रूनाहृत्यजनकात्मजाम् ॥ ३.२८३.३५ ॥
Werde ich, nachdem ich die Feinde im Kampf erschlagen und Janakas Tochter zurückgewonnen habe, das Königreich in Ayodhyā wieder aufrichten?
3.283.36
अमोक्षयित्वावैदेहीमहत्वा च रणे रिपून् ।
हृतदारोऽवधूतश्चनाहं जीवितुमुत्सहे ॥ ३.२८३.३६ ॥
Wenn ich Vaidehī nicht befreie und die Feinde im Kampf nicht erschlage, habe ich, durch den Raub meiner Gattin gedemütigt, nicht den Mut zu leben.
3.283.37
इत्युक्तवचनं रामं प्रत्युवाचानिलात्मजः ।
प्रियमाख्यामि ते राम दृष्टा सा जानकी मया ॥ ३.२८३.३७ ॥
So sprach er, und der Windsohn antwortete Rāma: "Rāma, ich bringe dir eine gute Nachricht: Ich habe Jānakī gesehen."
3.283.38
विचित्य दक्षिणामाशां सपर्वतवनाकराम् ।
श्रान्ताः काले व्यतीते स्म दृष्टवन्तो महागुहां ॥ ३.२८३.३८ ॥
Als wir die südliche Richtung mit ihren Bergen, Wäldern und Minen absuchten, müde, als die Zeit verstrich, sahen wir eine große Höhle.
3.283.39
प्रविशामो वयं तां तु बहुयोजनमायताम् ।
अन्धकारां सुविपिनां गहनां कीटसेविताम् ॥ ३.२८३.३९ ॥
Wir betraten jene Höhle, viele Yojanas lang, voller Finsternis, mit dichten Wäldern, tief und von Insekten bevölkert.
3.283.40
गत्वा सुमहदध्वानमादित्यस् प्रभां ततः ।
दृष्टवन्तः स्म तत्रैवभवनं दिव्यमन्तरा ॥ ३.२८३.४० ॥
Nachdem wir einen sehr langen Weg gegangen waren, sahen wir dann das Licht der Sonne, und gleich dort drinnen sahen wir eine göttliche Wohnstätte.
3.283.41
गयस् किल दैत्यस् तदा सद्वेश्म राघव ।
तत्रप्रभावती नाम तपोऽतप्यत तापसी ॥ ३.२८३.४१ ॥
O Rāghava, man sagt, dies sei damals die Wohnstätte eines Dämons namens Gaya gewesen; dort übte die Asketin namens Prabhāvatī Askese.
3.283.42
तया दत्तानि भोज्यानिपानानिविविधानि च ।
भुकत्वा लब्धबलाः सन्तस्तयोक्तेन पथा ततः ॥ ३.२८३.४२ ॥
Nachdem wir die vielfältigen Speisen und Getränke gegessen hatten, die sie gab, und Kraft gewonnen hatten, zogen wir weiter auf dem Weg, den sie gewiesen hatte.
3.283.43
निर्याय तस्मादुद्देशात्पश्यामो लवणाम्भसः ।
समीपे सह्यमलयौ दर्दुरं च महागिरिम् ॥ ३.२८३.४३ ॥
Von jener Gegend aufgebrochen, sahen wir nahe dem Salzwassermeer den Sahya und den Malaya, und den großen Berg namens Dardura.
3.283.44
ततो मलयमारुह्य पश्यन्तो वरुणालयम् ।
कविषण्णा व्यथिताः खिन्ना निराशा जीविते भृशम् ॥ ३.२८३.४४ ॥
Dann, auf den Malaya gestiegen und die Wohnstatt Varuṇas betrachtend, waren wir tief niedergeschlagen, bekümmert, erschöpft und völlig verzweifelt am Leben.
3.283.45
अनेकशतविस्तीर्णं योजनानां महोदधिम् ।
तिमिनक्रझषावासं चिन्तयन्तः सुदुःखिताः ॥ ३.२८३.४५ ॥
Den großen Ozean betrachtend, der sich über hunderte von Yojanas erstreckt, Wohnstatt von Timis, Makaras und Fischen, waren wir tief betrübt.
3.283.46
तत्रानशनसंकल्पं कृत्वाऽऽसीना वयं तदा ।
ततः कथान्ते गृध्रस्य जटायोरभवत्कथा ॥ ३.२८३.४६ ॥
Dort saßen wir, nachdem wir den Entschluss zum Fasten gefasst hatten. Dann, am Ende des Gesprächs, kam die Geschichte des Geiers Jaṭāyu auf.
3.283.47
ततः पर्वतशृङ्गाभं घोररूपं भयावहम् ।
पक्षिणं दृष्टवन्तः स्म वैनतियेमिवापरम् ॥ ३.२८३.४७ ॥
Da sahen wir einen Vogel, einem Bergesgipfel gleich, von schrecklicher Gestalt, Furcht erregend, als wäre er ein anderer Vainateya (Garuḍa).
3.283.48
सोऽस्मानतर्कयद्भोक्तुमथाभ्येत्य वचोऽब्रवीत् ।
भोः क एष मम भ्रातुर्जटायोः कुरुते कथाम् ॥ ३.२८३.४८ ॥
Er dachte daran, uns zu verschlingen; dann, herantretend, sprach er: "He! Wer ist dieser, der die Geschichte meines Bruders Jaṭāyu erzählt?"
3.283.49
संपातिर्नाम तस्याहं ज्येष्ठो भ्राता खगाधिपः ।
अन्योन्यस्पर्धया रूढावावामदित्यसत्पदम् ॥ ३.२८३.४९ ॥
Ich bin Sampāti, der ältere Bruder Jaṭāyus, der Herr der Vögel. Aus gegenseitigem Wetteifer stiegen wir beide zur erhabenen Stätte der Sonne empor.
3.283.50
ततो दग्धाविमौ पक्षौ न दग्धौ तु जटायुषः ।
तस्मान्मे चिरदृष्टः स भ्राता गृध्रपतः प्रियः ॥ ३.२८३.५० ॥
Da verbrannten meine beiden Flügel, doch Jaṭāyus Flügel verbrannten nicht. Darum ist mir mein lieber Bruder, der Herr der Geier, seit langem nicht mehr erschienen.
3.283.51
निर्दग्धपक्षः पतितो ह्यहमस्मिन्महागिरौ ।
द्रष्टुं वीरं न शक्नोमि भ्रातरं वै जटायुषम् ॥ ३.२८३.५१ ॥
Mit verbrannten Flügeln bin ich auf diesen großen Berg gefallen, und ich vermag meinen heldenhaften Bruder Jaṭāyu nicht zu sehen.
3.283.52
तस्यैवं वदतोऽस्माभिर्हतो भ्राता निवेदितः ।
व्यसनं भवतश्चेदं संक्षेपाद्वै निवेदितम् ॥ ३.२८३.५२ ॥
Während er so sprach, berichteten wir, daß euer Bruder erschlagen worden war; dieses euer Unglück wurde euch kurz mitgeteilt.
3.283.53
स सम्पातिस्तदा राजञ्श्रुत्वासुमहदप्रियम् ।
विषण्णचेताः पप्रच्छ पुनरस्मानरिंदम ॥ ३.२८३.५३ ॥
Da fragte Sampāti, o König, nachdem er diese sehr unerfreuliche Nachricht gehört hatte, mit niedergeschlagenem Gemüt, o Bezwinger der Feinde, uns erneut.
3.283.54
कः सरामः कथं सीता जटायुश्च कथं हतः ।
इच्छामि सर्वमेवैतच्छ्रोतुं प्लवगसत्तमाः ॥ ३.२८३.५४ ॥
Wer ist bei Rāma? Wie geht es Sītā? Und wie wurde Jaṭāyu erschlagen? Ich wünsche, all dies zu hören, o Besten der Affen.
3.283.55
तस्याहं सर्वमेवैतद्भवतो व्यसनागमम् ।
प्रायोपवेशने चैवहेतुं विस्तरशोऽब्रुवम् ॥ ३.२८३.५५ ॥
Ihm habe ich all dies ausführlich erzählt: wie euer Unglück kam und den Grund eures Fastens bis zum Tod.
3.283.56
सोऽस्मानाश्वासयामास वाक्येनानेन पक्षिराट् ।
रावणो विदितो मह्यं लङ्का चास्य महापुरी ॥ ३.२८३.५६ ॥
Mit diesen Worten tröstete uns der König der Vögel. Rāvaṇa kenne ich, und auch seine große Stadt Laṅkā.
3.283.57
दृष्टापारे समुद्रस्य त्रिकूटगिरिकन्दरे ।
भवित्री तत्र वैदेही न रमेऽस्त्यत्रविचारणा ॥ ३.२८३.५७ ॥
Jenseits des endlosen Ozeans, in einer Höhle des Berges Trikūṭa, wird Vaidehī dort sein. Ich freue mich nicht; daran besteht kein Zweifel.
3.283.58
इतितस्य वचः श्रुत्वा वयमुत्थाय सत्वराः ।
सागरक्रमणे मन्त्रं मन्त्रयामः परंतप ॥ ३.२८३.५८ ॥
Als wir seine Worte gehört hatten, erhoben wir uns eilig und berieten, wie man den Ozean überqueren könne, o Feindesbrenner.
3.283.59
नाध्यवास्यद्यदा कश्चित्सागरस्य विलङ्घनम् ।
ततः पितरमाविश्य पुप्लुवेऽहंमहार्णवम्।
शतयोजनविस्तीर्णं निहत्य जलराक्षसीम् ॥ ३.२८३.५९ ॥
Als niemand es wagte, den Ozean zu überqueren, rief ich meinen Vater an und sprang über den großen Ozean, hundert Yojanas breit, nachdem ich den Wasserdämon erschlagen hatte.
3.283.60
उपवासतपःशीला भर्तृदर्शनलालसा ।
जटिला मलदिग्धाङ्गीकृश दीना तपस्विन ॥ ३.२८३.६० ॥
Dem Fasten und der Askese ergeben, sehnsüchtig nach dem Anblick ihres Gatten, mit verfilztem Haar, den Körper mit Schmutz beschmiert, abgemagert und elend, die asketische Frau.
3.283.61
निमित्तैस्तामहं सीतामुपलभ्य पृथग्विधैः ।
उपसृत्याब्रवं चार्यामभिगम्य रहोगताम् ॥ ३.२८३.६१ ॥
An verschiedenen Zeichen erkannte ich jene Sītā. Ich trat zu ihr und sprach zu der edlen Frau, die abgesondert saß.
3.283.62
सीते रामस्य दूतोऽहंवानरोमारुतात्मजः ।
त्वद्दर्शनमभिप्रप्सुरिह प्राप्तो विहायसा ॥ ३.२८३.६२ ॥
O Sītā, ich bin Rāmas Bote, ein Affe, Sohn des Windes. Begierig, dich zu sehen, bin ich hierher durch die Luft gekommen.
3.283.63
राजपुत्रौ कुशलिनौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ ।
सर्वशाखामृगेन्द्रेण सुग्रीवेणाभिपालितौ ॥ ३.२८३.६३ ॥
Die beiden königlichen Prinzen, die Brüder Rāma und Lakṣmaṇa, sind wohlauf und werden von Sugrīva, dem Herrn aller Affensippen, beschützt.
3.283.64
कुशलंत्वाब्रवीद्रामःसीते सौमित्रिणा सह ।
सखिभावाच् सुग्रीवः कुशलं त्वाऽनुपृच्छति ॥ ३.२८३.६४ ॥
Rāma, zusammen mit Lakṣmaṇa, sprach von deinem Wohlergehen, o Sītā; und Sugrīva, aus Freundschaft, erkundigt sich ebenfalls nach deinem Wohlergehen.
3.283.65
क्षिप्रमेष्यति ते भर्ता सर्वशाखामृगैः सह ।
प्रत्ययं कुरु मे देवि वानरोऽस्मि न राक्षसः ॥ ३.२८३.६५ ॥
Dein Gemahl wird bald mit allen Affensippen kommen. O Göttin, vertraue mir: Ich bin ein Affe, kein Dämon.
3.283.66
मुहूर्तमिवच ध्यात्वा सीता मां प्रत्युवाच ह ।
अवैमि त्वांहनूमन्तमविन्ध्यवचनादहम् ॥ ३.२८३.६६ ॥
Nach kurzem Nachdenken antwortete mir Sītā: »Nach den Worten Avindhyas weiß ich, dass du Hanumān bist.«
3.283.67
अविन्ध्यो हि महाबाहो राक्षसो वृद्धसंमतः ।
कथितस्तेन सुग्रीवस्त्वद्विधैः सचिवैर्वृतः ॥ ३.२८३.६७ ॥
O Starkarmiger, der Rākṣasa Avindhya, von den Alten geehrt, sprach von Sugrīva, umgeben von Ministern wie dir.
3.283.68
गम्यतामिति चोक्त्वा मां सीता पादादिमं मणिम् ।
घारिता येन वैदेही कालमेतमनिन्दिता ॥ ३.२८३.६८ ॥
Mit den Worten „Geh“ gab mir Sītā dieses Juwel, das die makellose Vaidehī so lange an ihrem Fuß getragen hatte.
3.283.69
प्रत्ययार्थं कथां चेमां कथयामास जानकी ।
क्षिप्तामिषीकां काकाय चित्रकूटे महागिरौ ॥ ३.२८३.६९ ॥
Als Beweis erzählte Jānakī auch diese Geschichte: von einem Halm, der auf dem großen Berg Citrakūṭa nach einer Krähe geworfen wurde.
3.283.70
भवता पुरुषव्याघ्र प्रत्यभिज्ञानकारणात् ।
एकाक्षिविकलः काकः सुदुष्टात्मा कृतश्चवै ॥ ३.२८३.७० ॥
O Tiger unter den Menschen, zur Wiedererkennung wurde jene Krähe von dir einäugig und sehr bösartig gemacht.
3.283.71
ग्राहयित्वाऽहमात्मानं ततो दग्ध्वाच तां पुरीम् ।
संप्राप्त इतितं रामः प्रियवादिनमार्चयत् ॥ ३.२८३.७१ ॥
Nachdem ich mich zu erkennen gegeben und dann jene Stadt niedergebrannt hatte, kehrte ich zurück. Als Rāma dies hörte, ehrte er den Sprecher angenehmer Worte.