மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.283
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.283.1
राघवः सहसौमित्रिः सुग्रीवेणाभिपालितः ।
वसनमाल्यवतः पृष्ठे ददर्श विमलं नभः ॥ ३.२८३.१ ॥
சுக்ரீவனால் பாதுகாக்கப்பட்ட ராகவன், சௌமித்திரியுடன் வசனமாலியவானின் முதுகில் தெளிவான வானத்தைக் கண்டான்.
3.283.2
सदृष्ट्वाविमले व्योम्नि निर्मलं शसलक्षणम् ।
ग्रहनक्षत्रताराभिरनुयान्तममित्रहा ॥ ३.२८३.२ ॥
தெளிவான வானில் கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், தாரகைகளுடன் பின்தொடரும் களங்கமற்ற முயலடையாளம் கொண்ட சந்திரனைக் கண்ட அந்த எதிரிகளைக் கொன்றவன்…
3.283.3
कुमुदोत्पलपद्मानां गन्धमादाय वायुना ।
महीधरस्थः शीतेन सहसाप्रतिबोधितः ॥ ३.२८३.३ ॥
குமுதம், உத்பலம், பத்மங்களின் மணத்தைக் காற்று கொண்டுவர, மலைமீது இருந்தவர் குளிர்ந்த காற்றால் திடீரென விழித்தார்.
3.283.4
प्रभाते लक्ष्मणं वीरमभ्यभाषत दुर्मनाः ।
सीतां संस्मृत् यधर्मात्मा रुद्धां राक्षसवेश्मनि ॥ ३.२८३.४ ॥
விடியற்காலையில் துயருற்ற மனத்துடன் வீர லக்ஷ்மணனிடம் பேசினான், அறவோனான அவன் ராக்ஷசன் மாளிகையில் சிறைப்பட்ட சீதையை நினைவுகூர்ந்து.
3.283.5
गच्छ लक्ष्मण जानीहि किष्किंदायां कपीश्वरम् ।
प्रमत्तं ग्राम्यधर्मेषु कृतघ्नं स्वार्थपण्डितम् ॥ ३.२८३.५ ॥
லக்ஷ்மணா, செல், கிஷ்கிந்தையில் குரங்குகளின் தலைவனை அறிந்து வா — உலக இன்பங்களில் மயங்கியவன், நன்றி கெட்டவன், தன் நலனில் வல்லவன்.
3.283.6
योसौ कुलाधमो मूढो मया राज्येऽभिषेचितः ।
सर्ववानरगोपुच्छा यमृक्षाश्च भजन्ति वै ॥ ३.२८३.६ ॥
எனால் அரசில் அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட இந்தக் குலத்தில் கீழ்ப்பட்ட மூடன், அனைத்து வானரர்களும், கோபுச்சர்களும், கரடிகளும் சேவிக்கும் அவன்.
3.283.7
यदर्थं निहतो बाली मया रघुकुलोद्वह ।
त्वया सहमहाबाहो किष्किन्धोपवने तदा ॥ ३.२८३.७ ॥
ரகுகுலத்தைத் தாங்குபவனே, பெரும்புயம் கொண்டவனே! அன்று கிஷ்கிந்தையின் சோலையில் எதற்காக நான் உன்னுடன் சேர்ந்து வாலியைக் கொன்றேனோ,
3.283.8
कृतघ्नं तमहं मन्ये वानरापशदं भुवि ।
यो मामेवंगतो मूढो न जानीतेऽद्य लक्ष्मण ॥ ३.२८३.८ ॥
லட்சுமணா! இப்படி இருக்கும் என்னை இன்றும் அறியாத அந்த மூடன், பூமியில் குரங்குகளுக்குள் கீழ்மகனும் நன்றி கெட்டவனும் என்று நான் கருதுகிறேன்.
3.283.9
असौ मन्ये न जानीते समयप्रतिपालनम् ।
कृतोपकारं मां नूनमवमत्याल्पया धिया ॥ ३.२८३.९ ॥
அவன் வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றுவதை அறியவில்லை என்று நான் நினைக்கிறேன்; உதவி பெற்றவனாகிய என்னை, சிறு புத்தியால் அவமதித்து அவன் நிச்சயம் அப்படிச் செய்கிறான்.
3.283.10
यदितावदनुद्युक्तः शेते कामसुखात्मकः ।
नेतव्यो वालिमार्गेण सर्वभूतगतिं त्वया ॥ ३.२८३.१० ॥
அவன் இன்னும் முயற்சி செய்யாமல் காம சுகத்தில் மூழ்கித் தூங்கிக் கிடந்தால், உன்னால் அவனை வாலியின் வழியில், எல்லா உயிர்களின் கதிக்கு அனுப்ப வேண்டும்.
3.283.11
अथापि घटतेऽस्माकमर्ते वानरपुङ्गवः ।
तमादायैव काकुत्स्थ त्वरावान्भव माचिरम् ॥ ३.२८३.११ ॥
நம்மால் வானரச்சிறந்தவன் இல்லாமலும் ஏதாவது முடியுமானால், அவனை அழைத்துக்கொண்டே விரைந்து செல், காகுத்ஸ்தா; தாமதம் வேண்டாம்.
3.283.12
इत्युक्तो लक्ष्मणो भ्रात्रा गुरुवाक्यहिते रतः ।
प्रतस्थे रुचिरं गृह्य समार्गणगुणं धनुः ॥ ३.२८३.१२ ॥
சகோதரன் இவ்வாறு சொன்னதும், மூத்தவனின் சொல்லின் நலனில் ஈடுபட்ட லட்சுமணன், அம்புகளுடனும் நாணுடனும் கூடிய அழகிய வில்லை எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டான்.
3.283.13
किष्किन्धाद्वारमासाद्यप्रविवेशानिवारितः ।
सक्रोध इतितं मत्वाराजा प्रत्युद्ययौ हरिः ॥ ३.२८३.१३ ॥
கிஷ்கிந்தையின் வாயிலை அடைந்து அவன் தடையின்றி உள்ளே நுழைந்தான். அவனைக் கோபமுடையவனாக எண்ணி, குரங்கரசன் எதிர்கொண்டு சென்றான்.
3.283.14
तं सदारोविनीतात्मा सुग्रीवः प्लवगाधिपः ।
पूजया प्रतिजग्राह प्रीयमाणस्तदर्हया ॥ ३.२८३.१४ ॥
பணிவான மனமுடைய குரங்குகளின் தலைவன் சுக்ரீவன், மனைவியுடன் அவனை மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொண்டான். அவனுக்குத் தகுந்த உபசாரத்தால் அவன் மகிழ்ந்தான்.
3.283.15
तमब्रवीद्रामवचः सौमित्रिरकुतोभयः ।
स तत्सर्वमशेषेण श्रुत्वा प्रह्वः कृताञ्जलिः ॥ ३.२८३.१५ ॥
அச்சமற்ற சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) இராமனின் சொற்களை அவனிடம் கூறினான். அவன் அனைத்தையும் முழுவதுமாகக் கேட்டு, பணிந்து கைகூப்பினான்.
3.283.16
सभृत्यदारो राजेन्द्रसुग्रीवो वानराधिपः ।
इदमाह वचः प्रीतो लक्ष्मणं नरकुञ्जरम् ॥ ३.२८३.१६ ॥
சேவகர்களும் மனைவியும் சூழ்ந்த குரங்குகளின் தலைவன் சுக்ரீவன், மகிழ்ச்சியுடன் நரகுஞ்சரனான லக்ஷ்மணனிடம் இந்தச் சொற்களைக் கூறினான்.
3.283.17
नास्मि लक्ष्मण दुर्मेधा नाकृतज्ञो न निर्घृणः ।
श्रूयतां यः प्रयत्नो मे सीतापर्येषणे कृतः ॥ ३.२८३.१७ ॥
லக்ஷ்மணா! நான் அறிவிலியோ, நன்றி மறந்தவனோ, இரக்கமற்றவனோ அல்ல. சீதையைத் தேடுவதற்காக நான் செய்த முயற்சியைக் கேள்.
3.283.18
दिशः प्रस्थापिताः सर्वेविनीता हरयो मया ।
सर्वेषां च कृतः कालो मासेऽभ्यागमने पुनः ॥ ३.२८३.१८ ॥
நான் அனைத்து திசைகளிலும் பணிவுள்ள குரங்குகளை அனுப்பியுள்ளேன். அனைவரும் திரும்பி வர ஒரு மாதம் காலக்கெடு நிர்ணயித்துள்ளேன்.
3.283.19
यैरियं सवना साद्रिः सपुरा सागराम्बरा ।
विचेतव्या मही वीर सग्रामनगराकरा ॥ ३.२८३.१९ ॥
கடல்களும், மலைகளும், நகரங்களும், கடலை ஆடையாகக் கொண்ட இந்தப் பூமி முழுவதும் தேடப்பட வேண்டும், வீரனே, கிராமங்கள், நகரங்கள், சுரங்கங்களுடன்.
3.283.20
स मासः पञ्चरात्रेण पूर्णो भवितुमर्हति ।
ततः श्रोष्यसि रामेण सहितः सुमहत्प्रियम् ॥ ३.२८३.२० ॥
அந்த மாதம் ஐந்து இரவுகளுக்குள் முடிவடைய வேண்டும். அப்போது ராமருடன் சேர்ந்து மிகுந்த இனிய செய்தியைக் கேட்பாய்.
3.283.21
इत्युक्तो लक्ष्मणत्तेन कवानरेनद्रेण धीमता ।
त्यक्त्वारोषमदीनात्मा सुग्रीवं प्रत्यपूजयत् ॥ ३.२८३.२१ ॥
லக்ஷ்மணன் இவ்வாறு சொன்னபோது, ஞானியான வானரத் தலைவன் கோபத்தை விட்டு, தளராத மனத்துடன் சுக்ரீவனை மதித்தான்.
3.283.22
सरामं सहसुग्रीवो माल्यवत्पुष्ठमास्थितम् ।
भिगम्योदयं तस्य कार्यस्य प्रत्यवेदयत् ॥ ३.२८३.२२ ॥
ராமருடன் சுக்ரீவன் மால்யவான் மலையின் முதுகில் இருந்தபடி அணுகி, அந்தச் செயலின் முடிவைத் தெரிவித்தான்.
3.283.23
इत्येवंवानरेनद्रास्ते समाजन्मुः सहस्रशः ।
दिशस्तिस्रो विचित्याथ न तु ये दक्षिणां गताः ॥ ३.२८३.२३ ॥
இவ்வாறு வானரத் தலைவர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் கூடினர், மூன்று திசைகளிலும் தேடிவிட்டு; ஆனால் தெற்குத் திசைக்குச் சென்றவர்கள் அல்ல.
3.283.24
आचख्युस्तत्र रामाय महीं सागरमेखलाम् ।
विचितां न तु वैदेह्या दर्शनं रावणस् वा ॥ ३.२८३.२४ ॥
அங்கே அவர்கள் ராமரிடம் கடலை மேகலையாகக் கொண்ட பூமி தேடப்பட்டது என்று கூறினர்; ஆனால் வைதேஹியின் தரிசனமும் இல்லை, ராவணனின் தரிசனமும் இல்லை.
3.283.25
गतास्तु दक्षिणामाशां ये वै वानरपुङ्गवाः ।
आशावांस्तेषु काकुत्स्थः प्राणानार्तोऽभ्यधारयत् ॥ ३.२८३.२५ ॥
தென் திசை நோக்கிச் சென்ற சிறந்த வானரங்கள் மீது நம்பிக்கை வைத்து, துன்புற்ற காகுத்ஸ்தன் ராமன் உயிரைத் தாங்கிக் கொண்டிருந்தான்.
3.283.26
द्विमासोपरमे काले व्यतीते प्लवगास्ततः ।
सुग्रीवमभिगम्येदं त्वरिता वाक्यमब्रुवन् ॥ ३.२८३.२६ ॥
இரண்டு மாதங்கள் கழிந்த பின் வானரர்கள் விரைந்து சுக்ரீவனை அணுகி இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினர்.
3.283.27
रक्षितंवालिना यत्तत्स्फीतं मधुवनं महत् ।
त्वया च प्लवगश्रेष्ठ तद्भुङ्क्ते पवनात्मजः ॥ ३.२८३.२७ ॥
வாலியால் காக்கப்பட்ட அந்த பெரிய செழிப்பான மதுவனத்தை, ஓ சிறந்த வானரனே, நீயும் வாயுவின் மகனும் அனுபவிக்கிறீர்கள்.
3.283.28
वालिपुत्रोऽङ्गदश्चैव ये चान्ये प्लवगर्षभाः ।
विचेतुं दक्षिणामाशां राजन्प्रस्थापितास्त्वया ॥ ३.२८३.२८ ॥
ஓ அரசே, வாலியின் மகன் அங்கதனும் மற்ற சிறந்த வானரர்களும் தென் திசையில் தேடுவதற்காக நீ அனுப்பியவர்கள்.
3.283.29
तेषामपनयं श्रुत्वा मेने सकृतकृत्यताम् ।
कृतार्थानां हि भृत्यानामेतद्भवति चेष्टितम् ॥ ३.२८३.२९ ॥
அவர்களுடைய நடத்தையைக் கேட்டு, காரியம் நிறைவேறியதாக அவன் எண்ணினான்; ஏனெனில் காரியம் நிறைவேறிய ஊழியர்களின் நடத்தை இத்தகையதே.
3.283.30
स तद्रामाय मेधावी शशंस प्लवगर्षभः ।
रामश्चाप्यनुमानेन मेने दृष्टां तु मैथिलीम् ॥ ३.२८३.३० ॥
அந்த அறிவாளி வானரச் சிறந்தவன் அதை ராமனிடம் தெரிவித்தான்; ராமனும் அனுமானத்தால் மைதிலியை கண்டுவிட்டதாக எண்ணினான்.
3.283.31
हनुमत्प्रमुखाश्चापि विश्रान्तास्ते प्लवङ्गमाः ।
अभिजग्मुर्हरीन्द्रं तं रामलक्ष्मणसन्निधौ ॥ ३.२८३.३१ ॥
ஹனுமான் தலைமையில் இருந்த அந்த வானரங்கள் ஓய்வெடுத்த பின், ராமன் மற்றும் லக்ஷ்மணன் முன்னிலையில் அந்த வானரத் தலைவனை அணுகின.
3.283.32
गतिं च मुखवर्णं च दृष्ट्वारामो हनूमतः ।
अगमत्प्रत्ययं भूयो दृष्टा सीतेति भारत ॥ ३.२८३.३२ ॥
ஹனுமானின் நடையையும் முகப் பொலிவையும் கண்ட ராமனுக்கு, பரதனே, சீதை கண்டறியப்பட்டாள் என்ற நம்பிக்கை மீண்டும் உண்டானது.
3.283.33
हनूमत्प्रमुखास्ते तु वानराः पूर्णमानसाः ।
प्रणेमुर्विधिवद्रामं सुग्रीवं लक्ष्मणं तथा ॥ ३.२८३.३३ ॥
ஹனுமான் தலைமையிலான அந்த வானரங்கள் நிறைந்த மனத்துடன் முறைப்படி ராமனையும் சுக்கிரீவனையும் லக்ஷ்மணனையும் வணங்கின.
3.283.34
तानुवाचानतान्रामः प्रगृह्य सशरं धनुः ।
अपि मां जीवयिष्यध्वमपि वः कृतकृत्यता ॥ ३.२८३.३४ ॥
வில்லையும் அம்பையும் ஏந்திய ராமன், வணங்கி நின்ற அவர்களிடம் கூறினான்: நீங்கள் என்னை உயிர்ப்பிப்பீர்களா? உங்கள் செயலும் நிறைவேறுமா?
3.283.35
अपि राज्यमयोध्यायां कारयिष्याम्यहं पुनः ।
निहत्यसमरे शत्रूनाहृत्यजनकात्मजाम् ॥ ३.२८३.३५ ॥
போரில் எதிரிகளை வென்று ஜனகனின் மகளை மீட்டு, நான் மீண்டும் அயோத்தியில் ஆட்சியை நிலைநாட்டுவேனா?
3.283.36
अमोक्षयित्वावैदेहीमहत्वा च रणे रिपून् ।
हृतदारोऽवधूतश्चनाहं जीवितुमुत्सहे ॥ ३.२८३.३६ ॥
வைதேஹியை மீட்காமலும், போரில் எதிரிகளை கொல்லாமலும் இருந்தால், மனைவி கவரப்பட்ட அவமானத்தில் நான் வாழ துணிய மாட்டேன்.
3.283.37
इत्युक्तवचनं रामं प्रत्युवाचानिलात्मजः ।
प्रियमाख्यामि ते राम दृष्टा सा जानकी मया ॥ ३.२८३.३७ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட பின், காற்றின் மகன் ராமனுக்கு பதிலளித்தான்: "ராமா, உனக்கு ஒரு இனிய செய்தி சொல்கிறேன்; ஜானகியை நான் கண்டேன்."
3.283.38
विचित्य दक्षिणामाशां सपर्वतवनाकराम् ।
श्रान्ताः काले व्यतीते स्म दृष्टवन्तो महागुहां ॥ ३.२८३.३८ ॥
மலைகளும், காடுகளும், சுரங்கங்களும் நிறைந்த தெற்குத் திசையில் தேடிக்கொண்டு, காலம் கடந்தபோது களைத்திருந்த நாங்கள் ஒரு பெரிய குகையைக் கண்டோம்.
3.283.39
प्रविशामो वयं तां तु बहुयोजनमायताम् ।
अन्धकारां सुविपिनां गहनां कीटसेविताम् ॥ ३.२८३.३९ ॥
அந்தக் குகைக்குள் நாங்கள் நுழைந்தோம்; அது பல யோஜனை நீளமும், இருளும், அடர்ந்த காடுகளும், ஆழமும், பூச்சிகள் நிறைந்ததுமாக இருந்தது.
3.283.40
गत्वा सुमहदध्वानमादित्यस् प्रभां ततः ।
दृष्टवन्तः स्म तत्रैवभवनं दिव्यमन्तरा ॥ ३.२८३.४० ॥
மிக நீண்ட வழியில் நடந்த பிறகு, சூரியனின் ஒளியைக் கண்டோம்; அங்கேயே நடுவில் ஒரு தெய்வீக மாளிகையையும் கண்டோம்.
3.283.41
गयस् किल दैत्यस् तदा सद्वेश्म राघव ।
तत्रप्रभावती नाम तपोऽतप्यत तापसी ॥ ३.२८३.४१ ॥
ராகவா, அக்காலத்தில் அது கய என்ற அசுரனின் மாளிகை என்று சொல்லப்படுகிறது; அங்கு பிரபாவதி என்ற தவசினி தவம் செய்தாள்.
3.283.42
तया दत्तानि भोज्यानिपानानिविविधानि च ।
भुकत्वा लब्धबलाः सन्तस्तयोक्तेन पथा ततः ॥ ३.२८३.४२ ॥
அவள் கொடுத்த பலவகை உணவுகளையும் பானங்களையும் உண்டு, வலிமை பெற்று, அவள் சொன்ன வழியில் நாங்கள் சென்றோம்.
3.283.43
निर्याय तस्मादुद्देशात्पश्यामो लवणाम्भसः ।
समीपे सह्यमलयौ दर्दुरं च महागिरिम् ॥ ३.२८३.४३ ॥
அந்த இடத்திலிருந்து புறப்பட்டு உப்புநீர்க் கடலின் அருகில் சஹ்யம், மலயம், மேலும் தர்தர எனும் பெரிய மலையையும் கண்டோம்.
3.283.44
ततो मलयमारुह्य पश्यन्तो वरुणालयम् ।
कविषण्णा व्यथिताः खिन्ना निराशा जीविते भृशम् ॥ ३.२८३.४४ ॥
பின்னர் மலயத்தில் ஏறி வருணனின் இருப்பிடமான கடலைப் பார்த்தபடி, நாங்கள் மிகவும் துயருற்றவர்களாகவும், வேதனையுற்றவர்களாகவும், களைத்தவர்களாகவும், உயிர்வாழ்வதில் நம்பிக்கை இழந்தவர்களாகவும் இருந்தோம்.
3.283.45
अनेकशतविस्तीर्णं योजनानां महोदधिम् ।
तिमिनक्रझषावासं चिन्तयन्तः सुदुःखिताः ॥ ३.२८३.४५ ॥
நூற்றுக்கணக்கான யோசனைகள் பரவியிருந்த, திமி, முதலை, மீன்கள் வாழும் மகாசமுத்திரத்தை எண்ணியபடி நாங்கள் மிகவும் துயருற்றோம்.
3.283.46
तत्रानशनसंकल्पं कृत्वाऽऽसीना वयं तदा ।
ततः कथान्ते गृध्रस्य जटायोरभवत्कथा ॥ ३.२८३.४६ ॥
அங்கே நாங்கள் உண்ணாநோன்பு உறுதி கொண்டு அமர்ந்திருந்தோம். அப்போது உரையாடல் முடிவில் கழுகு ஜடாயுவின் கதை தொடங்கியது.
3.283.47
ततः पर्वतशृङ्गाभं घोररूपं भयावहम् ।
पक्षिणं दृष्टवन्तः स्म वैनतियेमिवापरम् ॥ ३.२८३.४७ ॥
பின்னர் மலைச்சிகரம் போன்ற, பயங்கரமான உருவம் கொண்ட, அச்சமூட்டும் ஒரு பறவையைக் கண்டோம். அது வைனதேயனை (கருடனை) போன்ற மற்றொருவன் போலிருந்தது.
3.283.48
सोऽस्मानतर्कयद्भोक्तुमथाभ्येत्य वचोऽब्रवीत् ।
भोः क एष मम भ्रातुर्जटायोः कुरुते कथाम् ॥ ३.२८३.४८ ॥
அவன் எங்களை உண்ண எண்ணினான்; பின்னர் அருகில் வந்து சொன்னான்: "ஓ! என் சகோதரன் ஜடாயுவின் கதையை இங்கு சொல்வது யார்?"
3.283.49
संपातिर्नाम तस्याहं ज्येष्ठो भ्राता खगाधिपः ।
अन्योन्यस्पर्धया रूढावावामदित्यसत्पदम् ॥ ३.२८३.४९ ॥
அவனுடைய மூத்த சகோதரன் நான், சம்பாதி என்னும் பெயருடைய பறவைகளின் அரசன். ஒருவரோடொருவர் போட்டியில் நாங்கள் இருவரும் ஆதித்யனின் உயர்ந்த பதத்தை நோக்கி எழுந்தோம்.
3.283.50
ततो दग्धाविमौ पक्षौ न दग्धौ तु जटायुषः ।
तस्मान्मे चिरदृष्टः स भ्राता गृध्रपतः प्रियः ॥ ३.२८३.५० ॥
அப்போது என் இரு இறக்கைகளும் எரிந்தன; ஆனால் ஜடாயுவின் இறக்கைகள் எரியவில்லை. ஆகவே என் அன்பு சகோதரனாகிய கழுகரசன் நெடுங்காலமாக என் கண்ணில் படவில்லை.
3.283.51
निर्दग्धपक्षः पतितो ह्यहमस्मिन्महागिरौ ।
द्रष्टुं वीरं न शक्नोमि भ्रातरं वै जटायुषम् ॥ ३.२८३.५१ ॥
இறக்கைகள் எரிந்து இந்த பெரிய மலையில் விழுந்த நான், வீரனான சகோதரன் ஜடாயுவை காண இயலவில்லை.
3.283.52
तस्यैवं वदतोऽस्माभिर्हतो भ्राता निवेदितः ।
व्यसनं भवतश्चेदं संक्षेपाद्वै निवेदितम् ॥ ३.२८३.५२ ॥
அவன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், நாங்கள் உங்கள் சகோதரன் கொல்லப்பட்டான் என்று அறிவித்தோம். உங்கள் துயரம் சுருக்கமாக இங்கே தெரிவிக்கப்பட்டது.
3.283.53
स सम्पातिस्तदा राजञ्श्रुत्वासुमहदप्रियम् ।
विषण्णचेताः पप्रच्छ पुनरस्मानरिंदम ॥ ३.२८३.५३ ॥
அப்போது, அரசே, அந்த சம்பாதி மிகக் கொடிய துயரச் செய்தியைக் கேட்டு, மனம் சோர்ந்தவனாய், எதிரிகளை அடக்குபவனே, மீண்டும் எங்களிடம் கேட்டான்.
3.283.54
कः सरामः कथं सीता जटायुश्च कथं हतः ।
इच्छामि सर्वमेवैतच्छ्रोतुं प्लवगसत्तमाः ॥ ३.२८३.५४ ॥
ராமனுடன் இருப்பவன் யார்? சீதை எப்படியிருக்கிறாள்? ஜடாயு எவ்வாறு கொல்லப்பட்டான்? இவை அனைத்தையும் கேட்க விரும்புகிறேன், குரங்குகளில் சிறந்தவர்களே.
3.283.55
तस्याहं सर्वमेवैतद्भवतो व्यसनागमम् ।
प्रायोपवेशने चैवहेतुं विस्तरशोऽब्रुवम् ॥ ३.२८३.५५ ॥
உங்கள் துன்பம் வந்ததையும், பிராயோபவேசத்தின் காரணத்தையும் அனைத்தையும் விரிவாக நான் அவனுக்குச் சொன்னேன்.
3.283.56
सोऽस्मानाश्वासयामास वाक्येनानेन पक्षिराट् ।
रावणो विदितो मह्यं लङ्का चास्य महापुरी ॥ ३.२८३.५६ ॥
அந்தப் பறவை அரசன் இந்த வார்த்தைகளால் எங்களுக்கு ஆறுதல் கூறினான். ராவணன் எனக்குத் தெரிந்தவன்; அவனது பெரு நகரம் லங்கையும் தெரியும்.
3.283.57
दृष्टापारे समुद्रस्य त्रिकूटगिरिकन्दरे ।
भवित्री तत्र वैदेही न रमेऽस्त्यत्रविचारणा ॥ ३.२८३.५७ ॥
கடலின் அக்கரைக்கு அப்பால், திரிகூட மலைக் குகையில் வைதேகி அங்கேதான் இருப்பாள். இதில் சந்தேகமில்லை; நான் மகிழ்ச்சியாக இல்லை.
3.283.58
इतितस्य वचः श्रुत्वा वयमुत्थाय सत्वराः ।
सागरक्रमणे मन्त्रं मन्त्रयामः परंतप ॥ ३.२८३.५८ ॥
அவன் சொல்லைக் கேட்டதும் நாங்கள் விரைவாக எழுந்து, கடலைக் கடக்கும் திட்டம் குறித்து ஆலோசித்தோம், பகைவரைத் தகிப்பவனே.
3.283.59
नाध्यवास्यद्यदा कश्चित्सागरस्य विलङ्घनम् ।
ततः पितरमाविश्य पुप्लुवेऽहंमहार्णवम्।
शतयोजनविस्तीर्णं निहत्य जलराक्षसीम् ॥ ३.२८३.५९ ॥
கடலைக் கடக்க எவரும் துணியாதபோது, நான் தந்தையை (வாயுவை) தியானித்து, நூறு யோசனை அகலமுள்ள அந்தப் பெரும் கடலைத் தாண்டினேன்; நீர்ப்பேய் ஒருத்தியைக் கொன்றேன்.
3.283.60
उपवासतपःशीला भर्तृदर्शनलालसा ।
जटिला मलदिग्धाङ्गीकृश दीना तपस्विन ॥ ३.२८३.६० ॥
உபவாசமும் தவமும் கொண்டவள், கணவனைக் காண ஆவல் கொண்டவள், சடை முடியுடையவள், அழுக்கு படிந்த உடலுடையவள், மெலிந்தவள், துயருற்ற தவக்கோலத்தவள்.
3.283.61
निमित्तैस्तामहं सीतामुपलभ्य पृथग्विधैः ।
उपसृत्याब्रवं चार्यामभिगम्य रहोगताम् ॥ ३.२८३.६१ ॥
பல்வேறு அடையாளங்களால் நான் அந்தச் சீதையை கண்டறிந்தேன். அருகில் சென்று, தனிமையில் இருந்த அந்த ஆர்யையிடம் பேசினேன்.
3.283.62
सीते रामस्य दूतोऽहंवानरोमारुतात्मजः ।
त्वद्दर्शनमभिप्रप्सुरिह प्राप्तो विहायसा ॥ ३.२८३.६२ ॥
சீதையே, நான் ராமனின் தூதன், வானரன், வாயுவின் மகன். உன்னைக் காணும் விருப்பத்தால் ஆகாயவழியாக இங்கு வந்தேன்.
3.283.63
राजपुत्रौ कुशलिनौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ ।
सर्वशाखामृगेन्द्रेण सुग्रीवेणाभिपालितौ ॥ ३.२८३.६३ ॥
இரு இளவரசர்கள், சகோதரர்கள் ராமனும் லக்ஷ்மணனும், நலமாக உள்ளனர்; அனைத்து வானரக் குலத் தலைவன் சுக்ரீவனால் அவர்கள் காக்கப்படுகின்றனர்.
3.283.64
कुशलंत्वाब्रवीद्रामःसीते सौमित्रिणा सह ।
सखिभावाच् सुग्रीवः कुशलं त्वाऽनुपृच्छति ॥ ३.२८३.६४ ॥
ராமன் லக்ஷ்மணனுடன் சேர்ந்து, சீதையே, உன் நலனைப் பற்றி கூறினான். நட்பின் காரணமாக சுக்ரீவனும் உன் நலனை விசாரிக்கிறான்.
3.283.65
क्षिप्रमेष्यति ते भर्ता सर्वशाखामृगैः सह ।
प्रत्ययं कुरु मे देवि वानरोऽस्मि न राक्षसः ॥ ३.२८३.६५ ॥
உன் கணவன் விரைவில் அனைத்து வானரக் குலங்களோடும் வருவான். தேவி, என்மீது நம்பிக்கை கொள்; நான் வானரன், ராக்ஷஸன் அல்ல.
3.283.66
मुहूर्तमिवच ध्यात्वा सीता मां प्रत्युवाच ह ।
अवैमि त्वांहनूमन्तमविन्ध्यवचनादहम् ॥ ३.२८३.६६ ॥
ஒரு கணம் சிந்தித்த சீதை எனக்குப் பதிலளித்தாள்: "அவிந்த்யனின் சொல்லால் நீ ஹனுமான் என்று அறிவேன்."
3.283.67
अविन्ध्यो हि महाबाहो राक्षसो वृद्धसंमतः ।
कथितस्तेन सुग्रीवस्त्वद्विधैः सचिवैर्वृतः ॥ ३.२८३.६७ ॥
மகாபாஹோ, அவிந்தியன் என்ற அரக்கன், முதியோரால் மதிக்கப்பட்டவன், அவனால் உன்னைப் போன்ற அமைச்சர்களால் சூழப்பட்ட சுக்ரீவன் கூறப்பட்டான்.
3.283.68
गम्यतामिति चोक्त्वा मां सीता पादादिमं मणिम् ।
घारिता येन वैदेही कालमेतमनिन्दिता ॥ ३.२८३.६८ ॥
'போ' என்று கூறி சீதை எனக்கு இந்த மணியைக் கொடுத்தாள்; குற்றமற்ற வைதேகி இதை நீண்ட காலமாக தன் காலில் அணிந்திருந்தாள்.
3.283.69
प्रत्ययार्थं कथां चेमां कथयामास जानकी ।
क्षिप्तामिषीकां काकाय चित्रकूटे महागिरौ ॥ ३.२८३.६९ ॥
சான்றுக்காக ஜானகி இந்தக் கதையையும் கூறினாள்: சித்திரகூட மகாமலையில் ஒரு காக்கையின் மீது எறியப்பட்ட ஒரு நாணலைப் பற்றி.
3.283.70
भवता पुरुषव्याघ्र प्रत्यभिज्ञानकारणात् ।
एकाक्षिविकलः काकः सुदुष्टात्मा कृतश्चवै ॥ ३.२८३.७० ॥
புருஷவியாக்ரனே, அடையாளத்திற்காக உன்னால் அந்தக் காக்கை ஒரு கண் குருடாக்கப்பட்டது; அது மிகவும் தீயவனாகவும் ஆக்கப்பட்டது.
3.283.71
ग्राहयित्वाऽहमात्मानं ततो दग्ध्वाच तां पुरीम् ।
संप्राप्त इतितं रामः प्रियवादिनमार्चयत् ॥ ३.२८३.७१ ॥
நான் என்னை அறிவித்து, பின்னர் அந்த நகரத்தை எரித்துவிட்டுத் திரும்பி வந்தேன். இதைக் கேட்ட ராமன் இனிய சொற்களைப் பேசிய அவனை கௌரவித்தான்.