Mahābhārata · Adhyāya 3.296
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.296.1
अथ कन्याप्रदाने स तमेवार्थं विचिन्तयन् ।
समानित्ये च तत्सर्वंभाण्डं वैवाहिकं नृपः ॥ ३.२९६.१ ॥
Da sann der König eben über die Gabe seiner Tochter nach und sammelte alle Dinge, die zur Hochzeit gehören.
3.296.2
ततो वृद्धान्द्विजान्सर्वानृत्विक्सभ्यपुरोहितान् ।
समाहूय दिने पुण्ये प्रययौ सह कन्यया ॥ ३.२९६.२ ॥
Dann rief er alle alten Brahmanen, die Opferpriester, die Versammlungsmitglieder und die Hauspriester zusammen und brach an einem glückverheißenden Tag mit seiner Tochter auf.
3.296.3
मेध्यारण्यं स गत्वा च द्युमत्सेनाश्रमं नृपः ।
पद्भ्यामेव द्विजैः सार्धं राजर्षिं तमुपागमत् ॥ ३.२९६.३ ॥
Der König ging in den heiligen Wald und gelangte zu Fuß zusammen mit den Brahmanen zur Einsiedelei Dyumatsenas, und er trat vor jenen königlichen Weisen.
3.296.4
तत्रापश्यन्महाभागं सालवृक्षमुपाश्रितम् ।
कौश्यां बृस्यां समासीनं चक्षुर्हीनं नृपं तदा ॥ ३.२९६.४ ॥
Dort sah er den hochbegnadeten König, blind, auf einer Matte aus Kuśa-Gras sitzend und an einen Sāla-Baum gelehnt.
3.296.5
स राजा तस्य राजर्षेः कृत्वापूजां यथाऽर्हतः ।
वाचा सुनियतो भूत्वा चकारात्मनिवेदनम् ॥ ३.२९६.५ ॥
Jener König ehrte den königlichen Weisen, wie es sich gebührte, und sprach, seine Rede beherrschend, seine Selbstvorstellung aus.
3.296.6
तस्यार्ध्यमासं चैव गां चावेद्यस धर्मवित् ।
किमागमनमित्येवं राजा राजानमब्रवीत् ॥ ३.२९६.६ ॥
Der königliche Weise, Kenner des Dharma, bot ihm das Arghya-Wasser, einen Sitz und eine Kuh an und fragte dann den König: "Was ist der Grund deines Kommens?"
3.296.7
तस्य सर्वमभिप्रायमितिकर्तव्यतां च ताम् ।
सत्यवन्तं समुद्दिश्य सर्वमेव न्यवेदयत् ॥ ३.२९६.७ ॥
Er berichtete ihm seine ganze Absicht und das zu tuende, mit Blick auf Satyavat.
3.296.8
सावित्री नाम राजर्षे कन्येयं मम शोभना ।
तां स्वधर्मेण धर्मज्ञ स्नुषार्थे त्वं गृहाण मे ॥ ३.२९६.८ ॥
O königlicher Weiser, dies ist meine liebliche Tochter namens Sāvitrī. O Kenner des Dharma, nimm sie gemäß deinem eigenen Dharma als deine Schwiegertochter an.
3.296.9
च्युताः स्म राज्याद्वनवासमाश्रिता-
श्चराम धर्मं नियतास्तपस्विनः।
कथं त्वनर्हा वनवासमाश्रमे ।
सहिष्यति क्लेशमिमं सुता तव ॥ ३.२९६.९ ॥
Wir sind vom Reich gestürzt und haben im Wald Zuflucht gefunden, leben als disziplinierte Asketen im Dharma. Wie wird deine Tochter, für das Waldleben ungeeignet, diese Not im Einsiedlerhaus ertragen?
3.296.10
सुखं च दुःखं च भवाभवात्मकं ।
यदा विजानाति सुताऽहमेव च।
न मद्विधे युज्यतेवाक्यमीदृशं ।
विनिश्चयेनाभिगतोस्मि ते नृप ॥ ३.२९६.१० ॥
Wenn meine Tochter und ich selbst wissen, dass Glück und Leid, aus Sein und Nichtsein bestehend, so sind, geziemen einem wie mir solche Worte nicht. O König, ich bin mit fester Entschlossenheit zu dir gekommen.
3.296.11
आशां नार्हसि मे हन्तुं सौहृदात्प्रणतस्य च ।
अभितश्चागतं प्रेम्णा प्रत्याख्यातुं न माऽर्हसि ॥ ३.२९६.११ ॥
Du solltest meine Hoffnung nicht zerstören, der ich aus Freundschaft vor dir mich verneige. Und du solltest mich nicht zurückweisen, der ich in Zuneigung von allen Seiten zu dir gekommen bin.
3.296.12
अनुरूपो हि युक्तश्च त्वं ममाहं तवापि च ।
स्नुषां प्रतीच्छ मे कन्यां भार्यां सत्यवतस्ततः ॥ ३.२९६.१२ ॥
Du bist für mich passend und würdig, und auch ich bin für dich passend. Nimm darum meine Tochter als Gattin Satyavats, als deine Schwiegertochter, an.
3.296.13
पूर्वमेवाभिलवितः संबन्धो मे त्वया सह ।
भ्रष्टराज्यस्त्वहमिति तत एतद्विचारितम् ॥ ३.२९६.१३ ॥
Schon früher wünschte ich eine Verbindung mit dir; da ich aber mein Reich verloren habe, wurde dies erwogen.
3.296.14
अभिप्रायस्त्वयं यो मे पूर्वमेवाभिकाङ्क्षितः ।
स निर्वर्ततु मेऽद्यैव काङ्क्षितो ह्यसि मेऽतिथिः ॥ ३.२९६.१४ ॥
Möge das, was ich schon früher ersehnte, noch heute erfüllt werden; denn du bist der, den ich begehrte, und du bist mein Gast.
3.296.15
ततः सर्वान्समानाय्य द्विजानाश्रमवासिनः ।
यथाविधि समुद्वाहं कारयामासतुर्नृपौ ॥ ३.२९६.१५ ॥
Dann ließen die beiden Könige, nachdem sie alle im Einsiedlerhaus wohnenden Zweimalgeborenen versammelt hatten, die Hochzeit nach Vorschrift vollziehen.
3.296.16
दत्त्वा सोऽश्वपतिः कन्यां यथार्हं सपरिच्छदम् ।
ययौ स्वमेव भवनं युक्तः परमया मुदा ॥ ३.२९६.१६ ॥
Nachdem er seine Tochter mit dem gebührenden Gefolge und den Gütern übergeben hatte, kehrte der Herr der Rosse, von höchster Freude erfüllt, in sein eigenes Haus zurück.
3.296.17
सत्यवानपि तां भार्यां लब्ध्वा सर्वगुणान्विताम् ।
मुमुदे सा रच रतं लब्ध्वा भर्तारं मनसेप्सितम् ॥ ३.२९६.१७ ॥
Auch Satyavān freute sich, da er jene mit allen Tugenden begabte Gattin erlangt hatte; und auch sie freute sich, den Gatten erlangt zu haben, den ihr Herz ersehnte.
3.296.18
गते पितरि सर्वाणि संन्यस्याभरणानि सा ।
जगृहेवल्कलान्येव वस्त्रं काषायमेव च ॥ ३.२९६.१८ ॥
Als der Vater fortgegangen war, legte sie all ihren Schmuck ab und nahm nur Rindenkleider und ein ockerfarbenes Gewand an.
3.296.19
परिचारैर्गुणैश्चैव प्रश्रयेण दमेन च ।
सर्वकामक्रियाभिश्च सर्वेषां तुष्टिमादधे ॥ ३.२९६.१९ ॥
Durch ihren Dienst, ihre Tugenden, ihre Demut und Selbstbeherrschung und indem sie jedes Verlangen erfüllte, stellte sie alle zufrieden.
3.296.20
श्वश्रूं शरीरसत्कारैः सर्वैराच्छादनादिभिः ।
श्वशुरं देवसत्कारैर्वाचः संयमनेन च ॥ ३.२९६.२० ॥
Die Schwiegermutter erfreute sie mit Körperpflege, Kleidung und allem Übrigen, den Schwiegervater mit Ehren wie für Götter und durch Zurückhaltung der Rede.
3.296.21
तथैव प्रियवादेन नैषुणेन शमेन च ।
रहश्चैवोपचारेण भर्तारं पर्यतोषयत् ॥ ३.२९६.२१ ॥
Ebenso erfreute sie ihren Gatten vollkommen durch liebevolle Worte, Geschick, Gelassenheit und aufmerksamen Dienst im Verborgenen.
3.296.22
एवं तत्राश्रमे तेषां तदा निवसतां सताम् ।
कालस्तपस्यतां कश्चिदपाक्रामत भारत ॥ ३.२९६.२२ ॥
So verging einige Zeit, während jene Tugendhaften in jener Einsiedelei lebten und Askese übten, o Bhārata.
3.296.23
सावित्र्याग्लायमानायास्तिष्ठन्त्यास्तु दिवानिशम ।
नारदेन यदुक्तं तद्वाक्यं मनसि वर्तते ॥ ३.२९६.२३ ॥
In Sāvitrīs Geist, die nicht ermüdete, obwohl sie Tag und Nacht stand, blieben die Worte Nāradas lebendig.