مهابهاراتا · أدهيايا 3.297
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.297.1
ततः काले बहुतिथे व्यतिक्रान्ते कदाचन ।
प्राप्तः स कालो मर्व्यं यत्रसत्यवता नृप ॥ ३.२९७.१ ॥
ثم، بعد مرور أيام كثيرة، أيها الملك، جاء الوقت الذي كان على ساتياڤان أن يموت فيه.
3.297.2
गणयन्त्याश्च सावित्र्या दिवसदिवसे गते ।
यद्वाक्यं नारदेनोक्तं वर्तते हृदि नित्यशः ॥ ३.२९७.२ ॥
ومع مرور الأيام وسافيتري تحصيها، بقيت في قلبها كلمات نارادا دائمًا.
3.297.3
चतुर्थेऽहनि मर्तव्यमिति संचिन्त्य भामिनी ।
व्रतं त्रिरात्रमुद्दिश्य दिवारात्रं स्थिताऽभवत् ॥ ३.२९७.३ ॥
وإذ فكرت أنه سيموت في اليوم الرابع، نذرت الحسناء المتألقة نذرًا لثلاث ليالٍ وظلت ثابتة ليلًا ونهارًا.
3.297.4
त्रयोदश्यां चोपवासं प्रतिपत्सु च पारणम् ।
आयुष्यं वर्धते भर्तुर्व्रतेनानि भारत ॥ ३.२९७.४ ॥
في اليوم الثالث عشر يُصام، وفي اليوم الأول يُفطَر؛ بهذا النذر يطول عمر الزوج، أيها البهاراتي الطاهر.
3.297.5
तं श्रुत्वा रकनियमं तस्या भृशं दुःखान्वितो नृपः ।
उत्थाय वाक्यं सावित्रीमब्रवीत्परिसान्त्वयन् ॥ ३.२९७.५ ॥
ولما سمع الملك بنذرها وشروطه، أصابه حزن شديد، فنهض وخاطب سافيتري مواسيًا إياها.
3.297.6
अतितीव्रोऽयमारम्भस्त्वयाऽऽरब्धो नृपात्मजे ।
तिसृणां वसतीनां हि स्तानं परमदुश्चरम् ॥ ३.२९७.६ ॥
يا ابنة الملك، لقد بدأتِ عملًا شديد القسوة؛ فنذر الليالي الثلاث والاغتسال عسيران جدًا.
3.297.7
न कार्यस्तात संतापः पारयिष्याम्यहं व्रतम् ।
व्यसंसायकृतं हीदं व्यवसायश्च कारणम् ॥ ३.२९७.७ ॥
يا أبي، لا ينبغي لك أن تحزن. سأتمّ هذا النذر. لقد بُدئ هذا النذر بالعزم، والعزم هو سببه.
3.297.8
व्रतं भिन्धीति वक्तुं त्वां नास्मि शक्तः कथंचन ।
पारयस्वेति वचनं युक्तमस्मद्विधो वदेत् ॥ ३.२९७.८ ॥
لستُ قادراً بأي حال على أن أقول لك: انقضي النذر. «أتمّيه» هي الكلمة التي ينبغي لمثلي أن يقولها.
3.297.9
एवमुक्त्वा द्युमत्सेनो विरराम महामनाः ।
तिष्ठन्ती चैव सावित्री काण्ठभूतेव लक्ष्यते ॥ ३.२९७.९ ॥
وبعد أن قال ذلك، صمت دياومتسينا رفيع النفس. وبدت سافيتري واقفة كأنها صارت خشباً.
3.297.10
श्वोभूते भर्तृमरणे सावित्र्या भरतर्षभ ।
दुःखान्वितायास्तिष्ठन्त्याः सा रात्रिर्व्यत्यवर्तत ॥ ३.२९७.१० ॥
يا ثور البهاراتا، لما جاء صباح يوم موت زوجها، انقضت تلك الليلة على سافيتري وهي واقفة مثقلة بالحزن.
3.297.11
अद्य तद्दिवसं चेति हुत्वा दीप्तं हुताशनम् ।
युगमात्रोदिते सूर्येकृत्वा पौर्वाङ्णिकीः क्रियाः ॥ ३.२९७.११ ॥
وهي تفكّر: «هذا هو اليوم»، بعد أن قدّمت القرابين للنار المتّقدة، ولما ارتفعت الشمس قدر طول نير واحد، وأدّت شعائر الصباح.
3.297.12
व्रतं समाप्यसावित्री स्नात्वा शुद्धा यशस्विनी ।
ततः सर्वान्द्विजान्वृद्धाञ्श्वश्रूं श्वशुरमेव च।
अभिवाद्यानुपूर्व्येण प्राञ्जलिर्नियता स्थिता ॥ ३.२९७.१२ ॥
بعد أن أتمّت النذر، واغتسلت، فصارت طاهرة ومجيدة، سلّمت بعد ذلك على جميع المولودين مرتين والكبار وحماتها وحماها بحسب الترتيب، ثم وقفت مُقلّة يديها مُمسكة نفسها.
3.297.13
अवैधव्याशिषस्ते तु सावित्र्यर्थं हिताः शुभाः ।
ऊचुस्तपस्विनः सर्वे तपोवननिवासिनः ॥ ३.२९७.१३ ॥
تلفّظ جميع الزهّاد المقيمين في ناسك الغابة بدعوات خير وميمونة بعدم الترمّل لسافيتري.
3.297.14
एवमस्त्विति सावित्री ध्यानयोगपरायणा ।
मनसा ता गिरः सर्वाः प्रत्यगृह्णात्तपस्विनी ॥ ३.२९७.१४ ॥
قالت «ليكن كذلك»، وسافيتري منغمسة في يوغا التأمل، فقبلت بقلبها جميع تلك الكلمات.
3.297.15
तं कालं तं मुहूर्तं च प्रतीक्षन्ती नृपात्मजा ।
यथोक्तं नारदवचश्चिन्तयन्ती सुदुःखिता ॥ ३.२९७.१५ ॥
كانت الأميرة تنتظر ذلك الزمن وتلك الساعة، تتأمل كلام نارادا كما قيل، وهي شديدة الحزن.
3.297.16
ततस्तु श्वश्रूश्वशुरावूचतुस्तां नृपात्मजाम् ।
एकान्तमास्थितां वाक्यं प्रीत्या भरतसत्तम ॥ ३.२९७.१६ ॥
فقال لها حماها وحماتها بمودة هذه الكلمات، وهي جالسة في خلوة، يا خير البهاراتا.
3.297.17
व्रतं यथोपदिष्टं तु तथा तत्पारितं त्वया ।
आहारकालः संप्राप्तः क्रियतां यदनन्तरम् ॥ ३.२९७.१७ ॥
لقد أتممتِ النذر كما أُمرتِ به، وقد حان وقت الطعام، فافعلي ما ينبغي بعد ذلك.
3.297.18
अस्तं गते मयाऽऽदित्ये भोक्तव्यं कृतकामया ।
एष मे हृदि संकल्पः समयश्च कृतो मया ॥ ३.२९७.१८ ॥
بعد غروب الشمس، وعند تحقق مرادي، ينبغي لي أن آكل. هذا هو العزم في قلبي، وهذا هو النذر الذي قطعته.
3.297.19
एवं संभाषमाणायाः सावित्र्या भोजनं प्रति ।
स्कन्धे परशुमादाय सत्यवान्प्रस्थितो वनम् ॥ ३.२९७.१९ ॥
وبينما كانت سافيتري تتحدث معه عن الطعام، انطلق ساتيافان نحو الغابة وفأس على كتفه.
3.297.20
सावित्री त्वाह भर्तारं नैकस्त्वं गन्तुमर्हसि ।
सह त्वया गमिष्यामि न हित्वां हातुमुत्सहे ॥ ३.२९७.२० ॥
قالت سافيتري لزوجها: "لا يليق بك أن تذهب وحدك. سأذهب معك؛ فلست أرغب في تركك."
3.297.21
वनं न गतपूर्वं ते दुःख पन्थाश्च भामिनि ।
व्रतोपवासक्षामा च कथं पद्भ्यां गमिष्यसि ॥ ३.२९७.२१ ॥
يا ذات الجمال! لم تذهبي إلى الغابة من قبل، والطريق شاق. وقد أنهكك النذر والصيام، فكيف ستمشين على قدميك؟
3.297.22
उपवासान्न मे ग्लानिर्नास्ति चापि परिश्रमः ।
गमने च कृतोत्साहां प्रतिषेद्धुं न माऽर्हसि ॥ ३.२९७.२२ ॥
لا أشعر بالإعياء من الصيام، ولا بالإرهاق. أنا متحمسة للذهاب؛ فلا ينبغي لك أن تمنعني.
3.297.23
यदि ते गमनोत्साहः करिष्यामि तव प्रयम् ।
मम त्वामन्त्रय गुरून्न मां दोषः स्पृशेदयम् ॥ ३.२९७.२३ ॥
إن كنتِ متحمسة للذهاب، فسأحقق رغبتك. لكن اطلبي أولاً إذن الكبار، حتى لا تمسّني هذه المعصية.
3.297.24
साऽभिवाद्याब्रवीच्छ्वश्रूं श्वशुरं च महाव्रता ।
अयं गच्छति मे भर्ता फलाहारो महावनम् ॥ ३.२९७.२४ ॥
حيّت سافيتري حماتها وحماها تحية احترام، ثم قالت العابدة العظيمة للنذر: "زوجي ذاهب إلى الغابة الكبرى ليأكل من ثمارها."
3.297.25
इच्छेयमभ्यनुज्ञाता आर्यया श्वशुरेण ह ।
अनेन सह निर्गन्तुं न मेऽद्य विरहः क्षमः ॥ ३.२९७.२५ ॥
إن أذن لي الحماة والحمو المكرّمان، أرغب في الذهاب معه؛ فالفراق عنه اليوم لا أحتمله.
3.297.26
गुर्वग्निहोत्रार्तकृतेप्रस्थितश्च सुतस्तव ।
न निवार्यो निवार्यः स्यादन्यथा प्रस्थितो वनम् ॥ ३.२९७.२६ ॥
ابنك قد انطلق من أجل القربان الناري لمعلّمه ولأجل المتألمين؛ لا ينبغي أن يُمنع، وإلا لذهب إلى الغابة.
3.297.27
संवत्सरः किंचिदूनो न निष्क्रान्ताऽहमाश्रमात् ।
वनं कुसुमितं द्रष्टुं परं कौतूहलं हि मे ॥ ३.२९७.२७ ॥
مضى أقل من عام بقليل، ولم أخرج من الصومعة؛ وإني لشديدة الشوق إلى رؤية الغابة المزهرة.
3.297.28
यदा प्रभृति सावित्री पित्रा दत्ता स्नाषु मम ।
नानयाऽभ्यर्थनायुक्तमुक्तपूर्वं स्मराम्यहम् ॥ ३.२९७.२८ ॥
منذ أن أعطاني أبوها سافيتري كنَّةً لي، لا أذكر أنها طلبت شيئًا أو قالت من قبلُ ما يشبه الرجاء.
3.297.29
तदेषा लभतां कामं यथाभिलषितं वधूः ।
अप्रमादश्च कर्तव्यः पुत्रि सत्यवतः पथि ॥ ३.२९७.२९ ॥
فلتنل هذه الكنّة مرادها كما تشاء؛ يا بنيّتي، ينبغي أن تكوني حذِرة في طريق سَتْيَفان.
3.297.30
उभाभ्यामभ्यनुज्ञाता सा जगाम यशस्विनी ।
सहभर्त्रा हसन्तीव हृदयेन विदूयता ॥ ३.२९७.३० ॥
ولما نالت إذن كليهما، مضت تلك المجيدة مع زوجها، كأنها تضحك، وقلبها مكلوم معذَّب.
3.297.31
सा वनानि विचित्राणि रमणीयानि सर्वशः ।
मयूरगणजुष्टानि ददर्श विपुलेक्षणा ॥ ३.२९७.३१ ॥
رأت ذات العينين الواسعتين الغابات المتنوعة الجميلة من كل جانب، وقد امتلأت بأسراب الطواويس.
3.297.32
नदीः पुण्यवहाश्चैव पुष्पितांश्च नगोत्तमान् ।
सत्यवानाह पश्येति सावित्रीं मधूरं वचः ॥ ३.२९७.३२ ॥
قال ساتياڤان بكلمات عذبة لسافيتري: «انظري إلى الأنهار التي تجري بالماء المقدس، وإلى أفضل الجبال المزهرة».
3.297.33
नीरीक्षमाणा भर्तारं सर्वावस्थमनिन्दिता ।
मृतमेव हिं मेने काले मुनिवचः स्मरन् ॥ ३.२९७.३३ ॥
ظلّت البريئة تنظر إلى زوجها في كل حال، وتذكّرت حينها كلام الحكيم، فظنّته حقًا ميتًا.
3.297.34
अनुव्रजन्ती भर्तारं जगाम मृदुगामिनी ।
द्विधेव हृदयं कृत्वा तं च कालमवेक्षती ॥ ३.२९७.३४ ॥
تبعت زوجها بخطى رقيقة، كأنها شطرت قلبها نصفين وهي تراقب تلك اللحظة.