மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.297
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.297.1
ततः काले बहुतिथे व्यतिक्रान्ते कदाचन ।
प्राप्तः स कालो मर्व्यं यत्रसत्यवता नृप ॥ ३.२९७.१ ॥
பல நாட்கள் கழிந்த பின், ஒரு காலத்தில் அந்த நேரம் வந்தது, அரசே, சத்தியவான் இறக்க வேண்டிய நாள்.
3.297.2
गणयन्त्याश्च सावित्र्या दिवसदिवसे गते ।
यद्वाक्यं नारदेनोक्तं वर्तते हृदि नित्यशः ॥ ३.२९७.२ ॥
நாட்கள் ஒவ்வொன்றாகக் கடக்க, எண்ணிக்கொண்டிருந்த சாவித்ரியின் உள்ளத்தில் நாரதர் கூறிய சொல் எப்போதும் நிலைத்திருந்தது.
3.297.3
चतुर्थेऽहनि मर्तव्यमिति संचिन्त्य भामिनी ।
व्रतं त्रिरात्रमुद्दिश्य दिवारात्रं स्थिताऽभवत् ॥ ३.२९७.३ ॥
'நான்காம் நாளில் இறக்க வேண்டும்' என்று எண்ணி, அந்த ஒளிமிக்க பெண் மூன்று இரவுகள் நீடிக்கும் விரதத்தை மேற்கொண்டு, பகலும் இரவும் நிலைத்திருந்தாள்.
3.297.4
त्रयोदश्यां चोपवासं प्रतिपत्सु च पारणम् ।
आयुष्यं वर्धते भर्तुर्व्रतेनानि भारत ॥ ३.२९७.४ ॥
பதின்மூன்றாம் நாளில் உபவாசமும், பிரதிபதையில் பாரணமும் — இவ்விரதத்தால் கணவனின் ஆயுள் வளரும், பாரதனே.
3.297.5
तं श्रुत्वा रकनियमं तस्या भृशं दुःखान्वितो नृपः ।
उत्थाय वाक्यं सावित्रीमब्रवीत्परिसान्त्वयन् ॥ ३.२९७.५ ॥
அவளுடைய விரத நியமத்தைக் கேட்ட அரசன் மிகவும் துயருற்று எழுந்து, சாவித்ரியைத் தேற்றியவாறு சொன்னான்.
3.297.6
अतितीव्रोऽयमारम्भस्त्वयाऽऽरब्धो नृपात्मजे ।
तिसृणां वसतीनां हि स्तानं परमदुश्चरम् ॥ ३.२९७.६ ॥
அரசன் மகளே, நீ மிகக் கடுமையான இம்முயற்சியைத் தொடங்கியிருக்கிறாய்; மூன்று இரவுகளின் விரதமும் நீராட்டமும் மிகவும் கடினமானவை.
3.297.7
न कार्यस्तात संतापः पारयिष्याम्यहं व्रतम् ।
व्यसंसायकृतं हीदं व्यवसायश्च कारणम् ॥ ३.२९७.७ ॥
அப்பா, துயரம் கொள்ளக் கூடாது. நான் இந்த விரதத்தை நிறைவேற்றுவேன். இது உறுதியான சங்கல்பத்தால் தொடங்கப்பட்டது; சங்கல்பமே இதற்குக் காரணம்.
3.297.8
व्रतं भिन्धीति वक्तुं त्वां नास्मि शक्तः कथंचन ।
पारयस्वेति वचनं युक्तमस्मद्विधो वदेत् ॥ ३.२९७.८ ॥
'விரதத்தை முறி' என்று உன்னிடம் சொல்ல நான் எந்த வகையிலும் சக்தி பெற்றவன் அல்ல. 'நிறைவேற்று' என்பதே என்னைப் போன்றவர் சொல்லத் தகுந்த வார்த்தை.
3.297.9
एवमुक्त्वा द्युमत्सेनो विरराम महामनाः ।
तिष्ठन्ती चैव सावित्री काण्ठभूतेव लक्ष्यते ॥ ३.२९७.९ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு உயர்ந்த மனம் கொண்ட த்யுமத்சேனன் அமைதியானான். நின்று கொண்டிருந்த சாவித்ரி, மரக்கட்டை போல் அசைவற்றவளாகத் தோன்றினாள்.
3.297.10
श्वोभूते भर्तृमरणे सावित्र्या भरतर्षभ ।
दुःखान्वितायास्तिष्ठन्त्याः सा रात्रिर्व्यत्यवर्तत ॥ ३.२९७.१० ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, கணவனின் மரணம் என்ற நாளின் மறுநாள் வந்தபோது, துயரம் நிறைந்து நின்றிருந்த சாவித்ரியின் அந்த இரவு கழிந்தது.
3.297.11
अद्य तद्दिवसं चेति हुत्वा दीप्तं हुताशनम् ।
युगमात्रोदिते सूर्येकृत्वा पौर्वाङ्णिकीः क्रियाः ॥ ३.२९७.११ ॥
'இன்றுதான் அந்த நாள்' என்று எண்ணி, எரியும் அக்னியில் ஆஹுதி அளித்து, சூரியன் ஒரு யுக அளவு உயர்ந்தபோது முற்பகல் கர்மங்களைச் செய்து.
3.297.12
व्रतं समाप्यसावित्री स्नात्वा शुद्धा यशस्विनी ।
ततः सर्वान्द्विजान्वृद्धाञ्श्वश्रूं श्वशुरमेव च।
अभिवाद्यानुपूर्व्येण प्राञ्जलिर्नियता स्थिता ॥ ३.२९७.१२ ॥
விரதத்தை நிறைவு செய்து, நீராடி தூய்மையும் புகழும் கொண்ட சாவித்ரி, பின்னர் அனைத்து த்விஜர்களையும், பெரியோர்களையும், மாமியாரையும், மாமனாரையும் முறைப்படி வணங்கி, கைகூப்பி அடக்கத்துடன் நின்றாள்.
3.297.13
अवैधव्याशिषस्ते तु सावित्र्यर्थं हिताः शुभाः ।
ऊचुस्तपस्विनः सर्वे तपोवननिवासिनः ॥ ३.२९७.१३ ॥
தபோவனத்தில் வசிக்கும் அனைத்து தவசிகளும் சாவித்ரிக்கு நலம் தரும் மங்கல விதவையின்மை ஆசிகளைக் கூறினர்.
3.297.14
एवमस्त्विति सावित्री ध्यानयोगपरायणा ।
मनसा ता गिरः सर्वाः प्रत्यगृह्णात्तपस्विनी ॥ ३.२९७.१४ ॥
'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று தியானயோகத்தில் ஈடுபட்ட சாவித்ரி அந்த வாக்குகள் அனைத்தையும் மனதால் ஏற்றுக்கொண்டாள்.
3.297.15
तं कालं तं मुहूर्तं च प्रतीक्षन्ती नृपात्मजा ।
यथोक्तं नारदवचश्चिन्तयन्ती सुदुःखिता ॥ ३.२९७.१५ ॥
அந்த நேரத்தையும் அந்த முகூர்த்தத்தையும் எதிர்பார்த்திருந்த அரசகுமாரி, நாரதர் சொன்ன வார்த்தைகளை நினைத்தவாறு மிகவும் துயருற்றாள்.
3.297.16
ततस्तु श्वश्रूश्वशुरावूचतुस्तां नृपात्मजाम् ।
एकान्तमास्थितां वाक्यं प्रीत्या भरतसत्तम ॥ ३.२९७.१६ ॥
பின்னர் மாமியாரும் மாமனாரும், தனியாக அமர்ந்திருந்த அந்த அரசகுமாரியிடம் அன்புடன் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள், பரதர்களில் சிறந்தவனே.
3.297.17
व्रतं यथोपदिष्टं तु तथा तत्पारितं त्वया ।
आहारकालः संप्राप्तः क्रियतां यदनन्तरम् ॥ ३.२९७.१७ ॥
நோன்பு சொல்லப்பட்டபடியே நீ அதை நிறைவேற்றினாய். உணவு நேரம் வந்துவிட்டது; இனி செய்ய வேண்டியதைச் செய்.
3.297.18
अस्तं गते मयाऽऽदित्ये भोक्तव्यं कृतकामया ।
एष मे हृदि संकल्पः समयश्च कृतो मया ॥ ३.२९७.१८ ॥
சூரியன் அஸ்தமித்த பின்னரே, என் விருப்பம் நிறைவேறிய நான் உண்ண வேண்டும். இதுவே என் இதயத்தின் உறுதி; இந்த சபதத்தை நான் ஏற்றேன்.
3.297.19
एवं संभाषमाणायाः सावित्र्या भोजनं प्रति ।
स्कन्धे परशुमादाय सत्यवान्प्रस्थितो वनम् ॥ ३.२९७.१९ ॥
இவ்வாறு உணவைப் பற்றி சாவித்ரி பேசிக்கொண்டிருக்கையில், சத்யவான் தோளில் கோடரியை எடுத்துக்கொண்டு காட்டிற்குப் புறப்பட்டான்.
3.297.20
सावित्री त्वाह भर्तारं नैकस्त्वं गन्तुमर्हसि ।
सह त्वया गमिष्यामि न हित्वां हातुमुत्सहे ॥ ३.२९७.२० ॥
சாவித்ரி தன் கணவனிடம் கூறினாள்: "நீ தனியாகப் போவது தகாது. நான் உன்னுடன் வருவேன்; உன்னை விட்டு நீங்க நான் துணியமாட்டேன்."
3.297.21
वनं न गतपूर्वं ते दुःख पन्थाश्च भामिनि ।
व्रतोपवासक्षामा च कथं पद्भ्यां गमिष्यसि ॥ ३.२९७.२१ ॥
ஓ பாமினி! நீ முன்பு ஒருபோதும் காட்டுக்குச் சென்றதில்லை; வழியும் துன்பமானது. விரதத்தாலும் உபவாசத்தாலும் மெலிந்த நீ எப்படி கால்நடையாகச் செல்வாய்?
3.297.22
उपवासान्न मे ग्लानिर्नास्ति चापि परिश्रमः ।
गमने च कृतोत्साहां प्रतिषेद्धुं न माऽर्हसि ॥ ३.२९७.२२ ॥
உபவாசத்தால் எனக்குச் சோர்வோ களைப்போ இல்லை. போவதில் நான் ஆர்வமாக இருக்கிறேன்; என்னைத் தடுப்பது உனக்குத் தகாது.
3.297.23
यदि ते गमनोत्साहः करिष्यामि तव प्रयम् ।
मम त्वामन्त्रय गुरून्न मां दोषः स्पृशेदयम् ॥ ३.२९७.२३ ॥
நீ போவதில் ஆர்வமாக இருந்தால், உன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவேன். ஆனால் பெரியோர்களிடம் அனுமதி கேள்; அப்போது இந்தக் குற்றம் என்னைத் தொடாது.
3.297.24
साऽभिवाद्याब्रवीच्छ्वश्रूं श्वशुरं च महाव्रता ।
अयं गच्छति मे भर्ता फलाहारो महावनम् ॥ ३.२९७.२४ ॥
மகா விரதம் கொண்ட அவள் மாமியாரையும் மாமனாரையும் வணங்கி கூறினாள்: "என் கணவன் பழங்களை உண்பதற்காக இந்தப் பெரும் காட்டிற்குச் செல்கிறார்."
3.297.25
इच्छेयमभ्यनुज्ञाता आर्यया श्वशुरेण ह ।
अनेन सह निर्गन्तुं न मेऽद्य विरहः क्षमः ॥ ३.२९७.२५ ॥
மாமியாரும் மாமனாரும் அனுமதித்தால் இவருடன் செல்ல விரும்புகிறேன்; இன்று இவர் பிரிவை நான் தாங்க முடியாது.
3.297.26
गुर्वग्निहोत्रार्तकृतेप्रस्थितश्च सुतस्तव ।
न निवार्यो निवार्यः स्यादन्यथा प्रस्थितो वनम् ॥ ३.२९७.२६ ॥
உங்கள் மகன் குருவின் அக்னிஹோத்திரத்திற்காகவும் துன்புற்றோருக்காகவும் புறப்பட்டுள்ளார்; அவரைத் தடுக்கக் கூடாது, இல்லையெனில் அவர் காட்டுக்குச் சென்றுவிடுவார்.
3.297.27
संवत्सरः किंचिदूनो न निष्क्रान्ताऽहमाश्रमात् ।
वनं कुसुमितं द्रष्टुं परं कौतूहलं हि मे ॥ ३.२९७.२७ ॥
ஒரு வருடத்தில் சிறிது குறைவாகவே ஆகியுள்ளது; நான் ஆசிரமத்திலிருந்து வெளியே சென்றதில்லை; மலர்ந்த காட்டைக் காண எனக்கு பெரும் ஆர்வம் உள்ளது.
3.297.28
यदा प्रभृति सावित्री पित्रा दत्ता स्नाषु मम ।
नानयाऽभ्यर्थनायुक्तमुक्तपूर्वं स्मराम्यहम् ॥ ३.२९७.२८ ॥
தந்தை சாவித்ரியை என் மருமகளாகக் கொடுத்த நாள் முதல், இவள் ஒரு வேண்டுகோளுக்குத் தகுந்ததாக முன்பு எதையும் கேட்டதாக நான் நினைவில்லை.
3.297.29
तदेषा लभतां कामं यथाभिलषितं वधूः ।
अप्रमादश्च कर्तव्यः पुत्रि सत्यवतः पथि ॥ ३.२९७.२९ ॥
ஆகவே இந்த மருமகள் விரும்பியபடி தன் விருப்பத்தைப் பெறட்டும்; மகளே, சத்யவானின் வழியில் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.
3.297.30
उभाभ्यामभ्यनुज्ञाता सा जगाम यशस्विनी ।
सहभर्त्रा हसन्तीव हृदयेन विदूयता ॥ ३.२९७.३० ॥
இருவரின் அனுமதியும் பெற்று அந்தப் புகழ்மிக்கவள் தன் கணவருடன் சென்றாள்; சிரிப்பவள் போல, ஆனால் உள்ளத்தில் வேதனையுடன்.
3.297.31
सा वनानि विचित्राणि रमणीयानि सर्वशः ।
मयूरगणजुष्टानि ददर्श विपुलेक्षणा ॥ ३.२९७.३१ ॥
விரிந்த கண்களை உடையவள் அவ்வனங்களை நோக்கினாள். அவை பல வண்ணமானவையும், எங்கும் அழகானவையும், மயில் கூட்டங்கள் நிறைந்தவையுமாக இருந்தன.
3.297.32
नदीः पुण्यवहाश्चैव पुष्पितांश्च नगोत्तमान् ।
सत्यवानाह पश्येति सावित्रीं मधूरं वचः ॥ ३.२९७.३२ ॥
புனித நீர் பாயும் ஆறுகளையும், பூத்துக்குலுங்கும் சிறந்த மலைகளையும் பார் என்று சத்தியவான் இனிய சொற்களால் சாவித்ரியிடம் கூறினான்.
3.297.33
नीरीक्षमाणा भर्तारं सर्वावस्थमनिन्दिता ।
मृतमेव हिं मेने काले मुनिवचः स्मरन् ॥ ३.२९७.३३ ॥
குற்றமற்ற அவள் கணவனை எல்லா நிலைகளிலும் உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருந்தாள்; அந்நேரத்தில் முனிவரின் சொல்லை நினைவுகூர்ந்து, அவனை உண்மையில் இறந்தவனாகவே எண்ணினாள்.
3.297.34
अनुव्रजन्ती भर्तारं जगाम मृदुगामिनी ।
द्विधेव हृदयं कृत्वा तं च कालमवेक्षती ॥ ३.२९७.३४ ॥
கணவனைப் பின்தொடர்ந்து மெல்ல நடந்து சென்றாள்; இதயத்தை இரண்டாகப் பிளந்தவள் போல, அந்தக் காலத்தையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள்.