Mahābhārata · Adhyāya 3.297
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.297.1
ततः काले बहुतिथे व्यतिक्रान्ते कदाचन ।
प्राप्तः स कालो मर्व्यं यत्रसत्यवता नृप ॥ ३.२९७.१ ॥
Nach vielen Tagen kam, o König, die Zeit, zu der Satyavān sterben sollte.
3.297.2
गणयन्त्याश्च सावित्र्या दिवसदिवसे गते ।
यद्वाक्यं नारदेनोक्तं वर्तते हृदि नित्यशः ॥ ३.२९७.२ ॥
Als die Tage vergingen und Sāvitrī sie zählte, blieben die Worte Nāradas stets in ihrem Herzen.
3.297.3
चतुर्थेऽहनि मर्तव्यमिति संचिन्त्य भामिनी ।
व्रतं त्रिरात्रमुद्दिश्य दिवारात्रं स्थिताऽभवत् ॥ ३.२९७.३ ॥
In dem Gedanken, dass er am vierten Tag sterben müsse, nahm die strahlende Frau ein Gelübde von drei Nächten auf sich und verharrte Tag und Nacht standhaft.
3.297.4
त्रयोदश्यां चोपवासं प्रतिपत्सु च पारणम् ।
आयुष्यं वर्धते भर्तुर्व्रतेनानि भारत ॥ ३.२९७.४ ॥
Am dreizehnten Tag fastet man, am ersten Tag wird das Fasten gebrochen; durch dieses Gelübde wird das Leben des Gatten verlängert, o sündloser Bhārata.
3.297.5
तं श्रुत्वा रकनियमं तस्या भृशं दुःखान्वितो नृपः ।
उत्थाय वाक्यं सावित्रीमब्रवीत्परिसान्त्वयन् ॥ ३.२९७.५ ॥
Als der König von ihrem Gelübde und dessen Regeln hörte, erhob er sich tief betrübt und sprach, Sāvitrī tröstend.
3.297.6
अतितीव्रोऽयमारम्भस्त्वयाऽऽरब्धो नृपात्मजे ।
तिसृणां वसतीनां हि स्तानं परमदुश्चरम् ॥ ३.२९७.६ ॥
O Prinzessin, du hast ein äußerst strenges Gelübde begonnen; das Gelübde von drei Nächten und das Baden sind außerordentlich schwer zu vollziehen.
3.297.7
न कार्यस्तात संतापः पारयिष्याम्यहं व्रतम् ।
व्यसंसायकृतं हीदं व्यवसायश्च कारणम् ॥ ३.२९७.७ ॥
Vater, du solltest nicht trauern. Ich werde dieses Gelübde vollenden. Dieses Gelübde wurde aus Entschlossenheit begonnen, und der Entschluss ist sein Grund.
3.297.8
व्रतं भिन्धीति वक्तुं त्वां नास्मि शक्तः कथंचन ।
पारयस्वेति वचनं युक्तमस्मद्विधो वदेत् ॥ ३.२९७.८ ॥
Ich bin keinesfalls imstande, dir zu sagen, du sollst das Gelübde brechen. »Vollende es« ist das Wort, das einer wie ich sprechen sollte.
3.297.9
एवमुक्त्वा द्युमत्सेनो विरराम महामनाः ।
तिष्ठन्ती चैव सावित्री काण्ठभूतेव लक्ष्यते ॥ ३.२९७.९ ॥
So sprechend verstummte der großherzige Dyumatsena. Sāvitrī, stehend, erschien wie zu Holz geworden.
3.297.10
श्वोभूते भर्तृमरणे सावित्र्या भरतर्षभ ।
दुःखान्वितायास्तिष्ठन्त्याः सा रात्रिर्व्यत्यवर्तत ॥ ३.२९७.१० ॥
O Stier der Bharatas, als der Morgen nach dem Tod ihres Gatten kam, verging jene Nacht für Sāvitrī, die voll Kummer dastand.
3.297.11
अद्य तद्दिवसं चेति हुत्वा दीप्तं हुताशनम् ।
युगमात्रोदिते सूर्येकृत्वा पौर्वाङ्णिकीः क्रियाः ॥ ३.२९७.११ ॥
In dem Gedanken »heute ist jener Tag«, nachdem sie Opfer ins lodernde Feuer gegeben hatte, und als die Sonne um eine Jochlänge gestiegen war, nachdem sie die Vormittagsriten vollzogen hatte.
3.297.12
व्रतं समाप्यसावित्री स्नात्वा शुद्धा यशस्विनी ।
ततः सर्वान्द्विजान्वृद्धाञ्श्वश्रूं श्वशुरमेव च।
अभिवाद्यानुपूर्व्येण प्राञ्जलिर्नियता स्थिता ॥ ३.२९७.१२ ॥
Nachdem sie das Gelübde vollendet hatte, grüßte Sāvitrī, nach dem Bad rein und ruhmreich, der Reihe nach alle Zweimalgeborenen, die Alten, ihre Schwiegermutter und ihren Schwiegervater und stand, die Hände gefaltet, beherrscht da.
3.297.13
अवैधव्याशिषस्ते तु सावित्र्यर्थं हिताः शुभाः ।
ऊचुस्तपस्विनः सर्वे तपोवननिवासिनः ॥ ३.२९७.१३ ॥
Alle Asketen, die im Waldeinsiedlerhain wohnten, sprachen für Sāvitrī heilsame und glückverheißende Segenswünsche gegen Witwenschaft.
3.297.14
एवमस्त्विति सावित्री ध्यानयोगपरायणा ।
मनसा ता गिरः सर्वाः प्रत्यगृह्णात्तपस्विनी ॥ ३.२९७.१४ ॥
Sie sprach: »So sei es«, und Sāvitrī, ganz im Meditations-Yoga versunken, nahm all diese Worte in ihrem Geist auf.
3.297.15
तं कालं तं मुहूर्तं च प्रतीक्षन्ती नृपात्मजा ।
यथोक्तं नारदवचश्चिन्तयन्ती सुदुःखिता ॥ ३.२९७.१५ ॥
Die Königstochter, jenen Zeitpunkt und jenen Augenblick erwartend und Nāradas Worte bedenkend, wie sie gesprochen worden waren, war tief betrübt.
3.297.16
ततस्तु श्वश्रूश्वशुरावूचतुस्तां नृपात्मजाम् ।
एकान्तमास्थितां वाक्यं प्रीत्या भरतसत्तम ॥ ३.२९७.१६ ॥
Da sprachen Schwiegermutter und Schwiegervater mit Zuneigung diese Worte zu der Königstochter, die abseits saß, o Bester der Bharatas.
3.297.17
व्रतं यथोपदिष्टं तु तथा तत्पारितं त्वया ।
आहारकालः संप्राप्तः क्रियतां यदनन्तरम् ॥ ३.२९७.१७ ॥
Du hast das Gelübde so vollendet, wie es vorgeschrieben war. Die Zeit zum Essen ist gekommen; tu nun, was als Nächstes folgt.
3.297.18
अस्तं गते मयाऽऽदित्ये भोक्तव्यं कृतकामया ।
एष मे हृदि संकल्पः समयश्च कृतो मया ॥ ३.२९७.१८ ॥
Nach Sonnenuntergang und wenn mein Wunsch erfüllt ist, soll ich essen. Dies ist der Entschluss meines Herzens, und dies ist das Gelübde, das ich abgelegt habe.
3.297.19
एवं संभाषमाणायाः सावित्र्या भोजनं प्रति ।
स्कन्धे परशुमादाय सत्यवान्प्रस्थितो वनम् ॥ ३.२९७.१९ ॥
Während Sāvitrī so über die Mahlzeit sprach, brach Satyavān mit der Axt auf der Schulter in den Wald auf.
3.297.20
सावित्री त्वाह भर्तारं नैकस्त्वं गन्तुमर्हसि ।
सह त्वया गमिष्यामि न हित्वां हातुमुत्सहे ॥ ३.२९७.२० ॥
Sāvitrī sprach zu ihrem Gatten: "Es ziemt sich nicht, dass du allein gehst. Ich werde mit dir gehen; ich bin nicht bereit, dich zu verlassen."
3.297.21
वनं न गतपूर्वं ते दुःख पन्थाश्च भामिनि ।
व्रतोपवासक्षामा च कथं पद्भ्यां गमिष्यसि ॥ ३.२९७.२१ ॥
O Strahlende, du bist noch nie in den Wald gegangen, und der Weg ist beschwerlich. Von Gelübden und Fasten geschwächt, wie willst du zu Fuß gehen?
3.297.22
उपवासान्न मे ग्लानिर्नास्ति चापि परिश्रमः ।
गमने च कृतोत्साहां प्रतिषेद्धुं न माऽर्हसि ॥ ३.२९७.२२ ॥
Vom Fasten spüre ich weder Müdigkeit noch Erschöpfung. Ich bin eifrig zu gehen; du solltest es mir nicht verwehren.
3.297.23
यदि ते गमनोत्साहः करिष्यामि तव प्रयम् ।
मम त्वामन्त्रय गुरून्न मां दोषः स्पृशेदयम् ॥ ३.२९७.२३ ॥
Wenn du eifrig bist zu gehen, werde ich deinen Wunsch erfüllen. Doch erbitte zuvor die Erlaubnis der Älteren, damit mich diese Schuld nicht trifft.
3.297.24
साऽभिवाद्याब्रवीच्छ्वश्रूं श्वशुरं च महाव्रता ।
अयं गच्छति मे भर्ता फलाहारो महावनम् ॥ ३.२९७.२४ ॥
Nachdem sie Schwiegermutter und Schwiegervater ehrerbietig gegrüßt hatte, sprach die große Gelübdehalterin: "Mein Gatte geht in den großen Wald, um Früchte zu essen."
3.297.25
इच्छेयमभ्यनुज्ञाता आर्यया श्वशुरेण ह ।
अनेन सह निर्गन्तुं न मेऽद्य विरहः क्षमः ॥ ३.२९७.२५ ॥
Wenn die verehrte Schwiegermutter und der Schwiegervater es erlauben, möchte ich mit ihm gehen; heute ist mir die Trennung von ihm nicht erträglich.
3.297.26
गुर्वग्निहोत्रार्तकृतेप्रस्थितश्च सुतस्तव ।
न निवार्यो निवार्यः स्यादन्यथा प्रस्थितो वनम् ॥ ३.२९७.२६ ॥
Euer Sohn ist aufgebrochen für das Feueropfer des Lehrers und für die Bedrängten; man soll ihn nicht zurückhalten, sonst würde er in den Wald gehen.
3.297.27
संवत्सरः किंचिदूनो न निष्क्रान्ताऽहमाश्रमात् ।
वनं कुसुमितं द्रष्टुं परं कौतूहलं हि मे ॥ ३.२९७.२७ ॥
Etwas weniger als ein Jahr ist vergangen, und ich bin nicht aus der Einsiedelei hinausgegangen; ich bin sehr neugierig, den blühenden Wald zu sehen.
3.297.28
यदा प्रभृति सावित्री पित्रा दत्ता स्नाषु मम ।
नानयाऽभ्यर्थनायुक्तमुक्तपूर्वं स्मराम्यहम् ॥ ३.२९७.२८ ॥
Seit der Vater Sāvitrī mir als Schwiegertochter gegeben hat, erinnere ich mich nicht, dass sie je eine Bitte geäußert oder vorher gesprochen hätte.
3.297.29
तदेषा लभतां कामं यथाभिलषितं वधूः ।
अप्रमादश्च कर्तव्यः पुत्रि सत्यवतः पथि ॥ ३.२९७.२९ ॥
Darum möge diese Schwiegertochter ihren Wunsch erlangen, wie sie es begehrt; Tochter, man muss auf dem Weg Satyavāns achtsam sein.
3.297.30
उभाभ्यामभ्यनुज्ञाता सा जगाम यशस्विनी ।
सहभर्त्रा हसन्तीव हृदयेन विदूयता ॥ ३.२९७.३० ॥
Von beiden erlaubt, ging die Ruhmreiche mit ihrem Gatten fort, gleichsam lachend, doch im Herzen gequält.
3.297.31
सा वनानि विचित्राणि रमणीयानि सर्वशः ।
मयूरगणजुष्टानि ददर्श विपुलेक्षणा ॥ ३.२९७.३१ ॥
Die Großäugige sah ringsum die vielfältigen, reizvollen Wälder, bevölkert von Scharen von Pfauen.
3.297.32
नदीः पुण्यवहाश्चैव पुष्पितांश्च नगोत्तमान् ।
सत्यवानाह पश्येति सावित्रीं मधूरं वचः ॥ ३.२९७.३२ ॥
Satyavān sprach süß zu Sāvitrī: »Sieh die Flüsse, die heiliges Wasser führen, und die blühenden besten Berge.«
3.297.33
नीरीक्षमाणा भर्तारं सर्वावस्थमनिन्दिता ।
मृतमेव हिं मेने काले मुनिवचः स्मरन् ॥ ३.२९७.३३ ॥
Die Makellose betrachtete ihren Gemahl in jeder Verfassung und, sich zu jener Zeit der Worte des Weisen erinnernd, hielt sie ihn wahrhaftig für tot.
3.297.34
अनुव्रजन्ती भर्तारं जगाम मृदुगामिनी ।
द्विधेव हृदयं कृत्वा तं च कालमवेक्षती ॥ ३.२९७.३४ ॥
Ihrem Gemahl folgend, ging die Sanftschreitende weiter, als hätte sie ihr Herz in zwei geteilt und beobachtete jene Zeit.