Mahābhārata · Adhyāya 3.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.42.1
गतेषु लोकपालेषु पार्थः शत्रुनिबर्हणः ।
चिन्तयामास राजेन्द्र देवराजरथागमम् ॥ ३.४२.१ ॥
Oh señor de reyes, cuando los guardianes del mundo se marcharon, Pārtha, destructor de enemigos, reflexionó sobre la llegada del carro de Indra.
3.42.2
तस्य चिन्तयमानस्य गुडाकेशस्य धीमतः ।
रथो मातलिसंयुक्त आजगाम महाप्रभः ॥ ३.४२.२ ॥
Mientras aquel sabio Guḍākeśa (Arjuna) pensaba, llegó el carro de gran resplandor, uncido con Mātali.
3.42.3
नभो वितिमिरं कुर्वञ्जलदान्पाटयन्निव ।
दिशः संपूरयन्नादैर्महामेघरवोपमैः। ॥ ३.४२.३ ॥
Despejando de oscuridad el cielo, como si rasgara las nubes, llenando las direcciones con sonidos semejantes al rugido de grandes nubes de tormenta.
3.42.4
असयः शक्तयो भीमा गदाश्चोग्रप्रदर्शनाः ।
दिव्यप्रभावाः प्रासाश्च विद्युतश्च महाप्रभाः ॥ ३.४२.४ ॥
Espadas terribles, lanzas y mazas de aspecto feroz; lanzas de poder divino y relámpagos de gran resplandor.
3.42.5
तथैवाशनयश्चैव चक्रयुक्तास्तुलागुडाः ।
वायुस्फोटाः सनिर्घाताः शङ्खमेघस्वनास्तथा ॥ ३.४२.५ ॥
Asimismo rayos dotados de discos y esferas como pesas de balanza; estallidos de viento y golpes estrepitosos, con sonidos como de caracolas y nubes.
3.42.6
तत्रनागा महाकाया ज्वलितास्याः सुदारुणाः ।
सिताभ्रकूटप्रतिमाः संहताश्च यथोपलाः ॥ ३.४२.६ ॥
Allí había serpientes de cuerpos enormes, con bocas ardientes, terribles en extremo, semejantes a cumbres de nubes blancas, reunidas como rocas.
3.42.7
दशवाजिसहस्राणि हरीणां वातरंहसाम् ।
वहन्ति यं नेत्रमुषं दिव्यं मायामयं रथम् ॥ ३.४२.७ ॥
Diez mil corceles hari, veloces como el viento, llevaban aquel carro divino hecho de māyā, que deslumbraba los ojos.
3.42.8
तत्रापश्यन्महानीलं वैजयन्तं महाप्रभम् ।
ध्वजमिन्दीवरश्यामं वंशं कनकभूषणम् ॥ ३.४२.८ ॥
Allí vio el estandarte Vaijayanta, de un azul muy oscuro y gran brillo, oscuro como un loto azul, con el asta adornada de oro.
3.42.9
तस्मिन्रथे स्थितं सूतं तप्तहेमविभूषितम् ।
दृष्ट्वा पार्थो महाबाहुर्देवराजमतर्कयत् ॥ ३.४२.९ ॥
Al ver al auriga de pie en aquel carro, adornado con oro refinado, el de grandes brazos, Pārtha, conjeturó que era el rey de los dioses.
3.42.10
तथा तर्कयतस्तस्य फल्गुनस्याथ मातलिः ।
सन्नतः प्रस्थितो भूत्वा वाक्यमर्जुनमब्रवीत् ॥ ३.४२.१० ॥
Mientras Phalguna (Arjuna) conjeturaba así, Mātali, inclinándose, se adelantó y dijo estas palabras a Arjuna.
3.42.11
भोभो शक्रात्मज श्रीमञ्शक्रस्त्वां द्रष्टुमिच्छति ।
आरोहतु भवाञ्शीघ्रं रथमिन्द्रस्य संभतम् ॥ ३.४२.११ ॥
¡Oh hijo de Śakra, glorioso! Śakra desea verte. Sube pronto al carro de Indra, que ha sido preparado.
3.42.12
आह माममरश्रेष्ठः पिता तव शतक्रतुः ।
कुन्तीसुतमिह प्राप्तं पश्यन्तु त्रिदशालयाः ॥ ३.४२.१२ ॥
Tu padre, el mejor de los inmortales, Śatakratu, me dijo: 'El hijo de Kuntī ha llegado aquí; que lo contemplen los moradores del cielo.'
3.42.13
एष शक्रः परिवृतो देवैर्ऋषिगणैस्तथा ।
गन्धर्वैरप्सरोभिश्च त्वां दिदृक्षुः प्रतीक्षते ॥ ३.४२.१३ ॥
Aquí Indra espera, rodeado por los dioses, las multitudes de sabios, los Gandharvas y las Apsarás, deseoso de verte.
3.42.14
अस्माल्लोकाद्देवलोकं पाकशासनशासनात् ।
मारोह त्वं मया सार्धं लब्धास्त्रः पुनरेष्यसि ॥ ३.४२.१४ ॥
Desde este mundo, por orden de Indra, el castigador de Pāka, asciende conmigo al mundo de los dioses; habiendo obtenido las armas, volverás de nuevo.
3.42.15
मातले गच्छ शीघ्रं त्वमारोहस्व रथोत्तमम् ।
राजसूयाश्वमेधानां शतैरपि सुदुर्लभम् ॥ ३.४२.१५ ॥
Mātali, ve rápido; sube a ese excelente carro, muy difícil de obtener incluso con cientos de sacrificios rājasūya y aśvamedha.
3.42.16
पार्थिवैः सुमहाभागैर्यज्वभिर्भूरिदक्षिणैः ।
दैवतैर्वा दुरारोहं दानवैर्वा रथोत्तमम् ॥ ३.४२.१६ ॥
Para los reyes de gran fortuna que realizaron sacrificios y dieron abundantes honorarios, para los dioses o para los dānavas, ese excelente carro es difícil de subir.
3.42.17
नातप्ततपसा शक्य एष दिव्यो महारथः ।
द्रष्टुं वाऽप्यथवा स्प्रष्टुमारोढुं कुत एव च ॥ ३.४२.१७ ॥
Para quien no ha practicado austeridad, este divino gran carro no puede ser visto, tocado ni subido; ¿cómo, pues, podría hacerse?
3.42.18
त्वयि मतिष्ठिते साधो रथस्थे स्थिरवाजिनि ।
पश्चादहमथारोक्ष्ये मुकृती सत्पथं यथा ॥ ३.४२.१८ ॥
Oh buen hombre, cuando tu mente esté decidida y estés en el carro con caballos firmes, subiré después, como el hombre virtuoso asciende por el buen camino.
3.42.19
तस्यतद्वचनं श्रुत्वा मातलिः शक्रसारथिः ।
आरुरोह रथं शीघ्रं हयाञ्जग्राह रश्मिभिः ॥ ३.४२.१९ ॥
Al oír sus palabras, Mātali, el auriga de Śakra, subió rápidamente al carro y tomó las riendas de los caballos.
3.42.20
ततोऽर्जुनो हृष्टमना गङ्गायामाप्लुतः शुचिः ।
जजाप जप्यं कौन्तेयो विधिवत्कुरुनन्दनः ॥ ३.४२.२० ॥
Entonces Arjuna, hijo de Kuntī, alegría de los Kurus, de ánimo alegre, se bañó en el Ganges, se purificó y recitó el mantra debido según la regla.
3.42.21
ततः पितृन्यथान्यायं तर्पयित्वा यथाविधि ।
मन्दरं शैलराजं तमाप्रष्टुमुपचक्रमे ॥ ३.४२.२१ ॥
Luego, habiendo ofrecido libaciones a los antepasados según la regla, se dispuso a despedirse del monte Mandara, rey de las montañas.
3.42.22
साधूनां पुण्यशीलानां मुनीनां पुण्यकर्मणाम् ।
त्वं सदा संश्रयः शैल स्वर्गमार्गाभिकाङ्क्षिणाम् ॥ ३.४२.२२ ॥
Oh montaña, tú eres siempre el refugio de los virtuosos, de los sabios de conducta piadosa y de obras meritorias, y de quienes desean el camino del cielo.
3.42.23
त्वत्प्रसादात्सदा शैल ब्राह्मणाः क्षत्रिया विशः ।
स्वर्गं प्राप्ताश्चरन्ति स्म देवैः सह गतव्यथाः ॥ ३.४२.२३ ॥
Oh montaña, por tu gracia, brahmanes, kṣatriyas y vaiśyas, habiendo alcanzado siempre el cielo, se mueven libres de aflicción junto a los dioses.
3.42.24
अद्रिराज महाशैल मुनिसंश्रय तीर्थवन् ।
गच्छाम्यामन्त्रयित्वा त्वां सुखमस्म्युषितस्त्वयि ॥ ३.४२.२४ ॥
Oh rey de las montañas, gran montaña, refugio de sabios, rico en lugares sagrados, me voy tras despedirme de ti; en ti he vivido felizmente.
3.42.25
तव सानूनि कुञ्जाश्च नद्यः प्रस्रवणानि च ।
तीर्थानि च सुपुण्यानि मया दृष्टान्यनेकशः ॥ ३.४२.२५ ॥
He contemplado muchas veces tus cumbres, bosques, ríos, manantiales y los santísimos lugares de peregrinación.
3.42.26
सुसुगन्धाश्च वैर्योघास्त्वच्छरीरविनिःसृताः ।
अमृतास्वादसृशाः पीताः प्रस्रवणोदकाः ॥ ३.४२.२६ ॥
Corrientes muy fragantes, semejantes al lapislázuli, que brotan de tu cuerpo; el agua de tus manantiales, de sabor semejante al néctar, la he bebido.
3.42.27
शिशुर्यथा पितुश्चाङ्के सुखं शेते तटे तथा ।
मया तवाङ्के ललितं शैलराज महाप्रभो ॥ ३.४२.२७ ॥
Como un niño duerme feliz en el regazo de su padre o en la orilla, así yo descansé con placer en tu regazo, oh rey de las montañas, oh gran señor.
3.42.28
अप्सरोगणसंकीर्णए ब्रह्मघोषानुनादिते ।
सुखमस्म्युषितः शैल तव सानुषु नित्यदा ॥ ३.४२.२८ ॥
Poblado de bandas de ninfas celestiales y resonante con el canto de los himnos sagrados, oh montaña, siempre he morado felizmente en tus laderas.
3.42.29
एवमुक्त्वार्जुनः शैलमामन्त्र्य परवीरहा ।
आरुरोह रथं दिव्यं द्योतयन्निव भास्करः ॥ ३.४२.२९ ॥
Habiendo dicho esto, Arjuna, matador de héroes enemigos, se despidió de la montaña y subió al carro divino, iluminándolo como el sol.
3.42.30
स तेनादित्यरूपेण दिव्येनाद्भुतकर्मणा ।
ऊर्ध्वमाचक्रमे धीमान्प्रहृष्टः कुरुनन्दनः ॥ ३.४२.३० ॥
Con aquel carro divino, de forma solar y de obras maravillosas, el sabio orgullo de los Kuru se elevó, lleno de alegría.
3.42.31
सोऽदर्शनपथं यातो मर्त्यानां धर्मचारिणाम् ।
ददर्शाद्भुतरूपाणि विमानानि सहस्रशः ॥ ३.४२.३१ ॥
Partió más allá de la vista de los mortales que siguen el dharma y vio miles de carros celestiales de formas maravillosas.
3.42.32
न तत्र सूर्यः सोमो वा द्योतते न च पावकः ।
स्वयैव प्रभया तत्र द्योतन्ते पुण्यलब्धया ॥ ३.४२.३२ ॥
Allí no brillan el sol, ni la luna, ni el fuego; con su propio resplandor, obtenido por el mérito, brillan allí.
3.42.33
तारारूपाणि यानीह दृश्यन्ते द्युतिमन्ति वै ।
आकाशे विप्रकृष्टत्वात्तनूनि सुमहान्त्यपि ॥ ३.४२.३३ ॥
Las formas radiantes semejantes a estrellas que se ven desde aquí parecen pequeñas solo por su gran distancia en el cielo, aunque en realidad son muy vastas.
3.42.34
तानि तत्र प्रभास्वन्ति रूपवन्ति च पाण्डवः ।
ददर्श स्वेषु धिष्ण्येषु दीप्तिमन्ति स्वयाऽर्चिषा ॥ ३.४२.३४ ॥
Allí el Pāṇḍava vio aquellas moradas radiantes y hermosas, cada una brillando en su propio lugar con su propia llama.
3.42.35
तत्र राजर्षयः सिद्धा वीराश्च निहता युधि ।
तपसा च जितं स्वर्गं संपेतुः शतसङ्घशः ॥ ३.४२.३५ ॥
Allí reyes sabios, seres perfectos y héroes caídos en batalla, que habían ganado el cielo mediante la austeridad, se reunían en centenares de grupos.
3.42.36
गन्धर्वाणां सहस्राणि मूर्यज्वलिततेजसाम् ।
गुह्यकारनामृषीणां च तथैवाप्सरसां गणान् ॥ ३.४२.३६ ॥
Había miles de Gandharvas cuyo resplandor ardía como el sol, y también huestes de Guhyakas, sabios y Apsarases.
3.42.37
लोकानात्मप्रभान्पश्यन्फल्गुनो विस्मयान्वितः ।
पप्रच्छ मातलिं प्रीत्या स चाप्येनमुवाच ह ॥ ३.४२.३७ ॥
Al ver los mundos que brillaban con su propia luz, Phālguna, lleno de asombro, preguntó con cortesía a Mātali, y él también le habló.
3.42.38
एते सुकृतिनः पार्थ स्वेषु धिष्ण्येष्ववस्थिताः ।
तान्दृष्टवानसि विभो तारारूपाणि भूतले ॥ ३.४२.३८ ॥
Estos hombres de buenas obras, hijo de Pṛthā, habitan en sus propias moradas; oh poderoso, los has visto en la tierra en forma de estrellas.
3.42.39
ततोऽपश्यत्स्थितं द्वारि मत्तं विजयिनं गजम् ।
ऐरावतं चतुर्दन्तं कैलासमिव शृङ्गिणम् ॥ ३.४२.३९ ॥
Entonces vio, de pie en la puerta, al elefante victorioso y en celo, Airāvata de cuatro colmillos, como el Kailāsa con sus cumbres.
3.42.40
स सिद्धमार्गमाक्रम्य कुरुपाण्डवसत्तमः ।
व्यरोचत यथापूर्वं मान्धाता पार्थिवोत्तमः ॥ ३.४२.४० ॥
Habiendo recorrido el camino de los perfectos, él, el mejor de los kurus y pāṇḍavas, resplandeció como antes, como Māndhātā, el mejor de los reyes.
3.42.41
अभिचक्राम लोकान्स राज्ञां राजीवलोचनः ॥ ३.४२.४१ ॥
El de ojos de loto atravesó los mundos de los reyes.
3.42.42
एवं स संक्रमंस्तत्र स्वर्गलोके महायशाः ।
ततो ददर्श शक्रस्य पुरीं ताममरावतीम् ॥ ३.४२.४२ ॥
Así, pasando por el mundo celestial, el de gran fama vio entonces la ciudad de Indra, Amarāvatī.